Tag Archives: BIAFF

ბათუმი ინსტაგრამის ფილტრით

ყველაფერი ამ ხედით იწყება, როცა ქალაქს უახლოვდები. არ ვიცი, შეჩვეული აჭარლები რამდენად აღიქვამენ ამას, მაგრამ “დანარჩენებისთვის” ეს პეიზაჟი რაღაცისგან განთავისუფლებას აღძრავს. და სანამ იქაურობას მიუახლოვდები, გონება ხშირად გასწრებს და უკვე დაბოდიალებს ბათუმის ქუჩებში. Continue reading

BIAFF 2014 – მოახლოება

BIAFF-ის ჯილდო - ცხენთევზა

BIAFF-ის ჯილდო – ცხენთევზა

დღეს მოდაშია “კაზანტიპის რესპუბლიკაზე” საუბარი და ამ სიტყვის ყველა ბრუნვასა და კონტექსტში ხმარება. მე კი იგი BIAFF-თან (ბათუმის საავტორო კინოს ფესტივალი) მიასოცირდება. იმიტომ, რომ ორივე “რესპუბლიკას” თავისი წესები და დაუწერელი კანონები აქვს. მართალია, განსხვავებული, მაგრამ მაინც. საერთო კი არის ზღვა, შავი ზღვა.

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

მახსოვს 2012 წელს, ჩემთვის პირველ BIAFF-ზე, როგორი გახარებული ჩავედი. ეს იყო პირველი ნამდვილი დასვენება ერთწლიანი სამხედრო მსახურობის შემდეგ. საშინლად დაძაბული პოლიტიკური სიტუაცია იყო და იმისიც მეშინოდა, ვალმოხდილები ისევ უკან არ დავებრუნებინეთ… მაგრამ გადავრჩი. მაშინ პირველად შევეხე მედუზებს, ვიცურავე ღამის 2 საათზე ზღვაში სრულიად შიშველმა და “ვყლაპე” უზომოდ ბევრი გემრიელი ფილმი…

BIAFF 2013

BIAFF 2013. ისტორიული სელფია ეს. ზუსტად ამ ფოტოს გადაღების მერე ერთი ადამიანი გავიცანი, დავძმაკაცდით და ძალიან მაგარი მეგობრობა გვქონდა. მერე რაღაც იდიოტური მზეზის გამო წავიჩხუბეთ და წავიდა.

შარშანდელ BIAFF-ზე უკვე მზად ვიყავი პოზიტიური შოკის მისაღებად. შესაბამისად, პირველივით ეფექტური არ ყოფილა, მაგრამ რას წარმოვიდგენდი, თუ დელფინებს შევეხებოდი ახლოდან გავიცნობდი!… სხვა მხრივ კი დილიდან საღამომდე ფილმები, შთაბეჭდილებების პოსტებად დახარისხება, ფოტოები, ხალხმრავლობა. საღამოდან გვიან ღამემდე კი ხეტიალი, ცურვა, გართობა. ალაგ-ალაგ ძილი. ჰო, აი, ძილს როდის და როგორ ვასწრებდით, დღემდე მიკვირს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. წელს იგი ბოტანიკურ ბაღში გადაინაცვლებს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. 

ასევე მიკვირს ამდენი ფილმის ნახვა-გაანალიზებას როგორ ვახერხებთ და რატომ არ გვეზარება. თუმცა ამაზეც მაქვს პასუხი: ყველაფრისგან მოწყვეტილი ვარ და რეალობასთან მხოლოდ სოციალური ქსელები მაკავშირებს, სადაც სამსახურის საქმეებს ვაკეთებ. თან სექტემბერში ბათუმში ყაყანი წყდება, ზღვაც მშვიდდება და სუფთავდება. შემოდგომასა და გაზაფხულზე ყველაზე მეტად მიყვარს ბათუმი.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ვისაც სურვილი გაქვთ, დაესწროთ წლევანდელ კინოფესტივალს, ეს ინფორმაცია გამოგადგებათ:

 ასე რომ, 14-21 სექტემბერს ჩემი მისამართებია ბათუმის “აპოლო”, “პრესკაფე” და მახლობელი ტერიტორია. ვინც ამ ქალაქში იქნებით, წამომყევით სეანსებზე. ;)

 

Volti e Fantasmi

the best offer

ფილმის დასრულებისთანავე გადავწყვიტე, დავხატო ნახატი, “ცისფერთვალება სირინოზი”. პასტელით მოხაზული ქალთევზა ზღვის პირას ზის… ქალთევზა ზღვის პირას იჯდა. მლაშე წყლით გაჟღენთილ თმას თლილი თითებით უკან ისწორებდა. ზღვის მრუმე ზედაპირი ცას უჰორიზონტოდ ერთვოდა. სისულელეა იმაზე მკითხაობა, რაზე ფიქრობდა ქალთევზა მაშინ. მისი ფიქრები მისივე ხმასავით მჭახე და აუტანელია. თუ არ უნდა, ვერც ვერასდროს გაიგებ მისი ბგერების ჰარმონიას. Continue reading

Shine On You, Crazy 60’s

სიდ ბარეტი - 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკალური  ლეგენდა.

სიდ ბარეტი – 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკის ლეგენდა.

რაც უფრო მეტად ვუსმენ 60-იანების როკს, მით მეტი ასოციაცია მიჩნდება ბახთან. მგონი, იმ დროის ყველა დიდი როკერი ჩუმ-ჩუმად უსმენდა მის სუიტებს და კონცერტებს, რათა საუკუნეების წინ დაწერილ მარადიულ მუსიკაში თავიანთი ეპოქისათვის შესაფერისი რამ აღმოეჩინათ და წამოეღოთ. ცოტა გული მწყდება, რატომ არ ვკითხე ამის შესახებ BIAFF-ზე ბათუმში ჩამოსულ ჯო ბოიდს, რომელიც თავის დროზე ახლადშექმნილ Pink Floyd-სა და ჯიმი ჰენდრიქსს პროდიუსერობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ თემაზე საუბარს უფრო ინტიმური გარემო უნდოდა, გარისკვა მაინც შეიძლებოდა…

ჯო ბოიდი - ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

ჯო ბოიდი – ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

როგორც არ უნდა იყოს, მე მაინც მგონია და მეგონება, რომ 60-იანი წლების მუსიკალური რევოლუციონერები ბახს უსმენდნენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, რევოლუცია ასეთი ნაყოფიერი არ იქნებოდა. Continue reading

ისტორიული ქალაქი, რომელშიც ისტორიულ ფილმს ვერ გადაიღებ

Все_ушли_(02)

ყველაფერი შარშანდელი “თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალიდან” დაიწყო, როცა სერგო ფარაჯანოვის შვილის, გიორგი ფარაჯანოვის ფილმ “ყველა წავიდას” ვუყურე. ფილმი ძველი თბილისის მოგონებებზეა, სადაც რეალობა და მისტიკა თანაბრადაა შეზავებული. ფილმით დიდად არ აღვფრთოვანებულვარ, მაგრამ ახლა მის განხილვას აქ არ დავიწყებ. მე სულ სხვა რამემ დამწყვიტა გული: 1500-წლოვანი ქალაქის ვერც ერთ უბანში წესიერ ძველ ფილმს ისე ვერ გადაიღებ, რომ ირგვლივ უცვლელი გარემო იყოს. Continue reading

როცა საკუთარი საქმე ძალიან გიყვარს

interview

ერთ-ერთი, რასაც ვერც BIAFF-ზე და ვერც ცხოვრებაში ვერ წარმოვიდგენდი, ფილმის პროდიუსერობა იქნებოდა. თუკი კინოსთან ან თეატრთან შეხებაზე მიოცნებია, არასდროს მინატრია კამერის ან კულისებს მიღმა ყოფნა, ყოველთვის მსახიობობა მინდოდა. ბათუმში ფესტივალის ფარგლებში მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმების ვორქშოფები ტარდებოდა და ლიტერატორმაც მონაწილეობის მიღება გადაწყვიტა. ფილმის პროდიუსერობა მე შემომთავაზა. ვინ უნდა გადაგვეღო? დელფინების მომთვინიერებელი… კარგი აზრია! Continue reading

სახლი, რომელიც ჩემ თვალწინ დაიწვა

ღამით, დაახლოებით 00:55 საათზე ხმაურმა გამაღვიძა. თავიდან ჟრიამული მეგონა და ყურადღება არ მივაქციე, მერე გავარჩიე, რომ კი არ იცინოდნენ, ისტერიკულად კიოდნენ. ფეხზე წამოვვარდი, აივანზე გავედი და…

DSCN8265

Continue reading

მე-5 სეზონი

la_cinquieme_saison_port-folio

ადამიანებს აღარ გვჯერა, რომ ბუნებას სული გააჩნია. ეს უკვე აბსურდია, დიდი ხნის წინ გადაწყვეტილ-დამტკიცებული. ახლა ჩვენ აღარ გვესმის ხეების, მთების, წყლის, იმ ყველაფრის, რაც ჩვენ გარშემოა და, ალბათ, ამიტომ აღარ გვესმის ერთმანეთის.

 

la_cinquieme_saison_photo_2-f5a13

ქალაქში, როცა სიმწვანეს პლასტმასის დეკორატიული მცენარის როლი აკისრია, ვერასდროს შეიგრძნობ ბუნების ძახილს და, შესაბამისად, ვერც ვერასდროს გაიგებ, რეალურად რამხელა საფრთხის წინაშე ხარ.

Cinquième-saison-3

ფილმში მოქმედმა პირებმა „შესცოდეს“, რადგან ჩვეულ ადათ-წესებს უღალატეს. სასჯელმაც არ დააყოვნა. მდინარის მოტანილი მკვდარი თევზები, გადამხმარი ხეები, ჩამკვდარი სკები, ზაფხულში მოსული თოვლი. წელიწადის დროებმა აზრი დაკარგა, ისევე, როგორც ადამიანებმა – იმედი. ხოლო როგორ ვიქცევით უიმედობის დროს? უფრო სწორედ, რად ვიქცევით უიმედობის დროს? რა თქმა უნდა, ბრბოდ, რომელიც გამოსავალს მსხვერპლშეწირვაში ხედავს.

la_cinquieme_saison_photo_1-24061

„მე-5 სეზონი“ ჩვენი აწყმოს (და, შესაძლოა, მომავლის) ალეგორიაა გადმოცემული, რომელსაც ადამიანები ვქმნით. ჩვენ ვიზრდებით, ვვითარდებით, თითქოს უფრო მეტს ვსწავლობთ და საბოლოოდ კიდევ უფრო მეტ ზიანს ვაყენებთ საკუთარ თავს. სწორედ ამ დროს დგება ავბედითი მე-5 სეზონი, როცა უკვე აღარაფერს აღარ აქვს აზრი. რამეთუ აღარაფერი აღარ არსებობს. სირაქლემების ფეხებით გათელილი წარსულის გარდა…

ორიოდ დოკუმენტური ფილმი BIAFF 2013-დან

ხშირად, როცა კინომოყვარულებს ვეკითხები, მპასუხობენ, რომ დოკუმენტური ფილმები დიდად არ უყვართ. არადა იდეაში ფილმის (ისევე, როგორც ზოგადად ხელოვნების) ერთგვარი დანიშნულებაც რეალობის ასახვაა (ფენტეზისა და მსგავსი ჟანრების გამოკლებით). მაგალითად, ნური ბილგე ჯეილანის ფილმებში კამერა ისეთნაირად მოძრაობს და იღებს სცენებს, მომენტებში დოკუმენტური ფილმი შეიძლება, გეგონოს. ეს რეალობაა, რომელიც გარს გვარტყია და რომელსაც მაინც ვერსად წავუვალთ.

pipeline

ამხელა შესავალი კი ფილმ „მილსადენის“ გამო გავაკეთე, რომელიც გუშინ უჩვენეს. პარადოქსია, მაგრამ პირველივე კადრები ისეთი შთამბეჭდავი და მასში აღბეჭდილ ადამიანებთან დაახლოებული იყო, რომ ფილმი მხატვრული მეგონა. სიუჟეტი ეხება რუსეთის მიერ ევროპის გაზით მომარაგებას, რომელიც აგერ უკვე 30 წელია, ქვეყნის ბიუჯეტის ნახევარს ქმნის. თხრობა იწყება ციმბირიდან და ნაბიჯ-ნაბიჯ მიუყვება მილის გზას დასავლეთისკენ. ამ ფილმში უბრალო მოსახლეობის მილსადენისადმი დამოკიდებულებაა ნაჩვენები. Continue reading

BIAFF 2013 დაიწო

DSCN7976

იმდენი ხანია, ბლოგზე პოსტი არ დამიწერია, საჭიროდ ვთვლი, შეგახსენოთ: მე ვარ ზურა ბალანჩივაძე, იგივე Zurriuss, 25 წლის. წელს საკუთარი სადაბადებისდღეო პოსტის დაწერაც კი ვერ მოვახერხე. იმიტომ, რომ დამეზარა. სამაგიეროდ, ვიმყოფები იქ, რაზეც ბოლო ერთი წელი გამუდმებით ვფიქრობდი. BIAFF 2013 დაიწყო. Continue reading