Tag Archives: BIAFF 2017

“გათავისუფლების დღე” ანუ ერთზე მეტი ჭეშმარიტება

როგორია, როცა:

ზუსტად იქ ცხოვრობ, სადაც გინდოდა?

ზუსტად ის გაცვია, რაც ასე მოგწონს?

ზუსტად ისეთი ბუნება გაქვს, როგორიც არავის არასდროს ექნება?

ზუსტად ისეთი ნათელი მომავალი რომ გაქვს, როგორზეც, დაბადების გარეშე, ვერ იოცნებებდი?

ზუსტად ისეთი მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარმრავალი და ყმიანი მმართელი რომ გყავს, რომელმაც ზუსტად იცის, როდის რა გჭირდება?

ზუსტად ის საკვები რომ გაქვს, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს?

ზუსტად ის რომ გიყვარს, ურომლისოდაც აზრი არაფერს ექნებოდა?

ზუსტად ისე და იმდენს ფიქრობ, რამდენიც საჭიროა?

იდეალური. სხვანაირად კი მას ჩრდილოეთ კორეა ეწოდება.

2015 წელს ამ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლოსგან იზოლაციის, ხოლო, როგორც თვითონ ეძახიან, გათავისუფლების, 70 წელი შეუსრულდა. ამ ბუმბერაზ ღონისძიებაზე კი ქვეყნის კულტურის მესვეურებმა გადაწყვიტეს, განსაკუთრებული რამ მოემოქმედათ და ევროპიდან როკ ჯგუფი მოიწვიეს. თან, არც მეტი, არც ნაკლები – ნაცისტურ იდეოლოგიასთან გაიგივებული სლოვენიური “ლაიბახი”! თუ მაინც გიჭირთ დაჯერება, აგერ ტრეილერი:

Continue reading

“დედე” ანუ რატომ ვუყურებთ ან არ ვუყურებთ ფილმებს განმეორებით

მგონი ყველა ქართველი კინომოყვარული BIAFF-ზეც და სხვა კინოფესტივალებზეც განსაკუთრებით ელოდება ქართულ ფილმებს. ისეთ ქვეყანაში, სადაც “რაღაც ხომ მაინც კეთდება”-ს გავცდით, კიდევ ერთი ფილმი გამოვიდა, მარიამ ხაჭვანის “დედე”, რომელიც თითქმის მთლიანად სვანურ ენაზეა.  Continue reading

BIAFF 2017 ბლოგერის თვალით

არც თუ ისე ბევრი მოვლენაა ჩემი 29-წლიანი არსებობის ისტორიაში, რომელიც ახალ ეტაპთან ასოცირდება. ამათგან პოზიტიური მოვლენები კიდევ უფრო ნაკლები გამოდის. როცა 2012 წელს სამხედრო სამსახურს მოვრჩი, ეგრევე ბათუმში, კინოფესტივალზე გამოვიქეცი და სწორედ ამიტომ არის ჩემთვის ეს ღონისძიება თავისუფლების პირველი ყველაზე დიდი ყლუპი.

ბათუმის კინოფესტივალი წელს უკვე მეთორმეტედ იმართება და ბევრ ცნობილ და საინტერესო ხელოვანთან ერთად, მას გია ყანჩელიც ესწრება, ქართული მინიმალისტური მუსიკის მამა, რომლის მელოდიები ქართულ კინოში 70-იანი წლებიდან ჩნდება და დღემდე აქტიურად გამოიყენება. Continue reading