რატომ არ დავთმობდი იმ 5 წელიწადს

ზუსტად 99 წლის წინ, 1912 წლის 15 აპრილს, მსოფლიო “ტიტანიკის” კატასტროფამ შეძრა. იმ დროისათვის ყველაზე დიდი და ძვირფასი გემი თავის პირველ რეისზე აისბერგს შეეჯახა და ატლანტის ოკეანეში ჩაიძირა. კატასტროფას, 2200 მგზავრიდან, 1500 ემსხვერპლა.

შაბათი დილა გათენდა. მეხუთეკლასელმა ფრიადოსანმა ჩვეულებისამებრ 8-ზე გაიღვიძა, ბევრი არ უკოტრიალია, ფეხზე წამოხტა, ზოლებიანი მოკლემკლავიანი მაისური ჩაიცვა (ეღირსა თბილი ამინდები!) და ტელევიზორის ოთახისკენ გაემართა. გადმოალაგა სქელი, დახვეული ფურცლები, ძველი უხმარი შპალერი, სახაზავ-ფანქრები და ვიდეომაგნიტოფონში ისევ ის კასეტა შეაცურა. Continue reading

ფოტოგამოცანა “ლოღიკა”

ამ ფოტოგამოცანისთვის, გადავწყვიტე, თავად გავმხდარიყავი “მსხვერპლი”. ყველაფერი, რასაც ნახავთ, მიხვდებით, რომ ჩემთან კავშირშია. წავიდა!

Continue reading

მოტივაცია – ძეხვი

სურათზე დააწკაპუნეთ და დაალაიქეთ ;)

ამ ნახატის იმედად ვარ ახლა…

ამ დილით ძეხვის უკანასკნელი მარაგიც გავკვნიტე.

დიდი პოსტების წერის ნერვი კიდევ არ მაქვს, თუმცა საწერი საკმაოდ დამიგროვდა.

თმა აჩეჩილ თმას დავარცხნა უნდა, ძეხვნაჯიჯგნ კბილებს – გახეხვა. Continue reading

გუშინ/დღეს

დომინო საათი - დომინოს თამაში არ ვიცი, ამას მაინც დავითრევ, მე ვიყო ქლენძღვი!

პრივეტ, ხალხ. მოკლედ, რა ხდებოდა გუშინ და რა იქნება დღეს:

გუშინ:

  • დავრწმუნდი, რომ ბლოგზე ძველებურად გულღია აღარ ვარ (მშობლები კითხულობენ მაინც)
  • ხატვის მუზა ისევ გამიქრა, არადა “თეთრი ლაზიერი” წამოვიწყე (ჩორვენის პოსტი უნდა გადავიკითხო)
  • ისევ ჩემს გაყინულ ლოგინში ვიძინებ/ვიღვიძებ (ზემოთ გათბობა ჯერ არ დაგვიყენებია და ისე ვარ, ვითარცა ჯეკ დოსენი ატლანტის ოკეანეში)
  • ნატალიასთვის ვეეეეებერთელა პოსტ-ზღაპარს ვერა და ვერ ვამთავრებ, რომლის პირველი ნაწილი ნასტასიას ბლოგზე დავდე. მესამე ნაწილის დასაწერად გესთ პოსტი შემომთავაზეთ ვინმემ.
  • “127 საათს” ვუყურე – საინტერესოა ფრიად და სუსტი ნერვების პატრონთ არ ვურჩევ.
  • მცივა და გული მეწურება, ისევ იმ საყინულეში რომ უნდა შევწვე (არა, გატყუებთ, საბანსა და “პროსტინას” შორის 2 ადიალა მაფარია, ტაკ ჩტო, საკაიფოდ ვარ. თან მიიიიიიიიყვარს ჩემი ვეებერთელა ლოგინი. ზაფხულში ისეთი მაგარია, ზედვე იმოგზაურებ :) ). Continue reading

უოლტერ კრეინი

მამას უყვარს ხაზვა, მე -ხატვა. უკვე 7 წელი იქნება, რაც “ნეპტუნის ცხენები” ჩვენი სახლის ერთ-ერთ კედელზე ქოშინებენ. მამამ მეგობარი მხატვრის ერთ-ერთ ჟურნალში ნახა, მოეწონა  და რეპროდუქცია მასვე დაახატინა. იმის შემდეგ ყველა მხოლოდ ნახატის ვიზუალით ინტერესდება და არავის მოუფიქრებია, რამე გაეგო მისი ნამდვილი ტყუპისცალის შესახებ. არც ავტორი ვიცოდით. Continue reading

Yet Warm_ _ _ ________________________

ჯერ კიდევ თბილად მიხატულ უფორმო მზერას

ჯერ კიდევ თბილად გაჩერებულ გულს

ჯერ კიდევ თბილად მდუმარე ტვინს Continue reading

Come Josephine In My Flying Machine

ეს მუსიკა რაღაცნაირად ჩამოჰგავს ჩემი ბლოგის ბედს. ბოლო დროს რომ გადავხედავ, გული მიკვდება. მგონია, ყველაფერი 1-2 თვის დაწყებული მქონდეს. ჯერ ვერ გავარკვიე, ამას კრიზისი ჰქვია თუ პენსია.

დღეს დილით ბავშობის ისტორიის 5 წელი გავიხსენე და “ტიტანიკს” ვუყურე. ამაზე ძირფესვიანი პოსტის წერასაც კი მოვკიდე ხელი, მაგრამ, სხვების მსგავსად, ისიც არქივის გზას გავუყენე. ხედავთ, რა მარტივად მოვყევი ყველაფერი? Continue reading

უცნობი მე 1997-2002

ვინ ვარ მე დღეს? უჰ, სასტაული ადამიანი: სამ ტანცუიუ, სამ პაიუ. არადა, ამ წამს გამახსენდა, მეორე კლასში როგორ “დამიპირეს” სიმღერის მასწავლებელთან წაყვანა და როგორ შემეშინდა. ნეტა, ახლა დამიპიროს ვინმემ… ჰეჰ, ეგ შიში კი დავძლიე, მაგრამ სხვებს რა მოთვლის. და, საერთოდ, თემას გადავუხვიე.

მოკლედ, ვინ ვარ

?

ყველაზე მარტივი პასუხია “მე ვარ ზურა” და ჩემი ცხოვრებაც ამ სამი სიტყვით შემოიფარგლება. ანუ მ-თი იწყება და ა-თი მთავრდება. მათ შორის კი მთელი 7 ასოა, რომლებიც, ალბათ, ჩემი ცხოვრების წლებია. რომ გამოვთვალოთ, სულ შუაში “რ” ასოა. ხოლო ვინაიდან გაურკვეველია, რამდენ ხანს ვიცოცხლებ, არ ვიცი, რ-ს როდის მივუახლოვდები. ან, ეგებ, უკვე გადავლახე? ან უარესი, ეგებ ეგ რ კი არა, უკვე მეორე რ-საც გავცდი?… მაგრამ თემას კიდევ გადავუხვიე.

მოკლედ, ეს მე ვარ. ისეთ, როგორიც ყველა მიცნობთ. არ მიცნობენ მხოლოდ ისინი, ვისაც ან ამის სურვილი არა აქვთ ან ვინც ვეღარ მომესწრნენ.

Continue reading

“შენთან საქმე მაქვს”

"ჩემი ფეხები"

ცხოვრება რომ ავტობუსია, ეს ვიცით. ჩვენ რომ მძღოლები ვართ, ეგეც ცნობილია. ჰოდა, ბოლო დროს, ძალიან ქვიან გზაზე მივჯაყჯაყებ. ირგვლივ უამრავი კენჭი და ლოდი ყრია. ზოგს გვერდს ვუვლი, მაგრამ ბევრზე ისე გადავეხლიწები, მანქანა მეხვეწება, გაჩერდიო. მაგრამ როგომ გავჩერდე, თავი მოვიკლა? Continue reading

ხაჭაპური, კროსვორდები, ტუფლის მაზი!

შენ დაუკარ!

ფული

Continue reading