წინასიტყვაობა ანუ წერილი ამირან ამირანის ძისა თანა
ყუერნი მამაკაცისა ერთგვარი თუალნია. მოქანავე თუალნი ქვედა სართულზე. წყვილია იგინი, ვითარცა თუალნი შუბლზე. ოდეს თუალნი შუბლისანი, იგივ სულისანი დაბნდებოდენ, ყუერნი იწყებენ სჯა-ფიქრსა. მრავლისა ფიქრისაგან ყუერნი გარდაიღლებიან და ვინაითგან მათ, ვითარცა სულის თუალთა, ქუთუთონი არა ჰქონდეთ, იჭირვიან ფხანასა ძლიერსა. სწორედ ამით ფხანითაგან შექმნილის ამოძახილით იშუებიან განსაცვიფრებელნი ჰაზრნი და საქმენი ამა სოფლისანი.
დავიწყოთ ასე:
ფილმის ბიუჯეტის ნახევარი იმ ფირმების დამსახურებაა, რომელთაც თავიანთი რეკლამა განათავსეს, ხოლო ფილმის დამსახურებაა, რომ რეკლამას ქრონომეტრაჟის ნახევარი დაახარჯა. დაგვრჩა 45 წუთი და მეც მასზე ვისაუბრებ. ვეცდები, მოკლედ…
როცა დიდი ისარი 12-ისკენ მიილტვოდა, პატარა კი – 9-ისკენ, “ამირანში” 20 წუთის მისული ვიყავი. კოჭლნარევი სიარული, რაც გრეგორი ჰაუსის უთუო ზეგავლენაა, ეხმარება ჩემს ფეშენ ხალხის გარემოცვაში მყოფ არარაობას, კომპლექსში არ გადაიზარდოს. თუმცა, რა დროს კომპლექსია, აქ ხომ მოწვეული ბლოგერი ვარ! 