მეგონა, თავი დავაღწიეთ პაპანაქებას, მაგრამ არა. ჯიუტად არა. ჰოდა ნურც!
“ათასჯერ მირჩევნია, ზაფხულში სიცხეზე ვიწუწუნო, ვიდრე თოვლზე” – იტყოდა ცხონებული მე. დავეთანხმები და წინა პოსტის გაგრძელებას მოგითხრობთ.
მაშინ, როცა უმრავლეს გოგონათა ფეხები სხვადასხვა ფირმათა ლოსიონებით იყო გალაქული და საჯდომის მიმართულებით აკვინტრიშებული, სამი თავ(გა)დადებული ახალგაზრდა გელათიდან მოწამეთასაკენ ფეხით მიეშურებოდა.
ცხელოდა. ო, მამააა, როგორ ცხელოდა! ფეხით სიარულით დავიღალეთ, გელათიდან წამოღებული წყალიც გვითავდებოდა. ამ კეთილმა ტყემალმა გადაგვარჩინა ცოტათი
