რატომ უნდა მოგნდეს პაპანაქებაში ისეთი არასასურველი ადგილის მონახულება, როგორიც რეკონსტრუირების გზაზე მდგარი აღმაშენებლის გამზირისა. ძალიან მიყვარს, როცა რაღაც შენდება და, მით უმეტეს, თუ ეს არქიტექტურა რეტროა. ამ თემაზე მერე ვისაუბრებ, ახლა კი წარმოგიდგნეთ ერთ განახლებულ სკვერს, რომელმაც ძალიან მომხიბლა.
_ მინერვა! მინერვა! ჭირი იმას, ვინცხამ ე სახელი შენ დაგარქვა, დაყრუვდი, ქალლო?
_ რა სიქვტილი გინდა, ახლა მაინც არ მაცალო სულლის მოთქმა.
_ რა ხთება მაგ მხარეს, არ უშობენ ბოვშებს?
_ არა, მოვა თავისი დრო და შოუშობენ.
_ არ ჩამომიყვანონ ძირს, თვარა იმფერ სროლლას ავტეხავ, კუდი ძაღლლს გაასწრებს! Continue reading
ცხელა. გარეთ ჰაერი დუღს, ფილტვებში – ალვეოლები.
ამიტომაც არის, რომ მიყვარს ზაფხული. ბუნების ნათელი უკიდურესობა. დრო, როცა შენი სხეულის 80 % ვერ ისვენებს, ბორგავს, ფეთქავს, ბუყბუყებს. ეს წყალია!
ზაფხულის ადუღებული და გაოფლილი ჰაერი ყოველთვის მირჩევნია ზამთრის სიცივით გაჭედილ ცხვირს, წაყინულ ხელისა და ფეხის თითებსა და აცრემლებულ თვალებს. რაც უნდა იყოს, ზაფხული დასვენების, გართობისა და ბევრი ბევრი ნაყინის დროა. დრო, როცა მაღლა აიხედავ და, გულამღვრეული ღრუბლების ნაცვლად, ცის უკიდეგანო ოკეანეს დაინახავ.
ხოლ ვისთვისაც ზაფხული მაინც მდუღარე ტანჯვა-წამებასთან ასოცირდება, წამომყვეს წყლის სამეფოში…
2 კვირაა, ეკონომიკის სამინისტროსგან საბუთს ვითხოვ და განცხადება ერთმა განყოფილებამ მეორეს შეს-ტენა, მეორემ მესამეს გადრ-უკვეხა, მესამემ – ჩემთან იყოსო და საბოლოოდ ჩემი ფეხები მივიღე.
უკვე 2 კვირაა, კომენტარებს ვეძებ კითხვებზე და რესპონდენტები გამირბიან (არადა არც ისეთი მხინჯი ვარ).
უკვე 2 კვირაა, ფეხები გადამტყდავდა სიცხეში კარდაკარ ოფისების მოძიებისა, თუმცა უშედეგოდ. გინდ, მისულხარ და გინდ მახათი გაგიყრია.
აქედან დასკვნა. დაგვიანებული, მაგრამ მაინც: