რამდენი მუსიკოსობს – ძირითადად, როკერობს.
მოსწონს ეს მიმდინარეობა და არიქა, თვითონაც უნდა რომ “წვლილი შეიტანოს” მის “განვითარებაში”:
უნდა გახდეს “ძაააან რაღაცნაირი” ტიპი
დენის გიტარა (სინთეზატორიც თუ იქნება, ერთი ნაბიჯით წინ ვართ)
“როკი მამაა”
“სიახლის ძიება”
თხზვა – დჟმა
დაბოლოს, სხვამ რაც უნდა, ის თქვას. მე მაინც ვიარსებებ!
შედეგად: სიბანძე და გაურკვევლობა, ნოლი ვოკალი და ნოლი განათლება.
სტოპ, მხატვრობაც ხომ ეგრეა: რამდენი “მხატვარი” ხატავს და გამოჰფენს თავის სჰედევრებს. არაფერი დაუმთავრებიათ, არაფრისთვის მიუღწევიათ, არაფერი უნახავთ (მეეეე) და უკვე დასტოინნად მხატვრობენ. ვჩპ!
თუმცა მხატვრობას ერთი დადებითი აქვს: თუ არ მოგწონს, თვალს ხუჭავ ან თავს აბრუნებ.
მააააააააააგრამ რა უნდა ქნა, როცა მუსიკა მძიმედ და დამაჯერებლად გიურღავს ჯერ ყურის ბარაბანს და მერე ტვინს?
ყურებს ხომ ვერ დახუჭავ?
სახმო სიმი არის კანის თხელი და სათუთი ნაირსახეობა, რომელიც გაბმულია სასულე მილის (ტრაქეას) თავზე, ხორხში. მათი დაბოლოებები მიერთებულია ყელის კუნთებთან. ამოსუნთქვის შედეგად ფილტვებიდან ტრაქეის გავლით ამოსული ჰაერი (სხვანაირად ვერც ამოვა 
) გაივლის ხორხში მოთავსებულ სახმო სიმებს, რომლებიც ჰაერის ნაკადის ზეგავლენით ირხევიან, ვიბრირებენ. სწორედ ეს ქმნის ბგერას.