
როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს
როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ
როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა Continue reading

როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს
როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ
როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა Continue reading

ჩემ უკან: ჯონ ბასი და მარი კოლვინი
ბოლო დროს რომ ვუკვირდები, ვხვდები, რა აკლია ჩემს ბლოგს. ჟურნალისტიკა, ანუ ჩემი პროფესიული ცხოვრება. ვინც პირადად არ მიცნობთ, დიდი შანსია, არ იცოდეთ, რას ვსაქმიანობ, რას ვაკეთებ.
დღეს კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი ჩემი ბლოგის პოპულარობაში. გახსოვთ, ერთხელ ავტობუსში სასიამოვნოდ რომ დამაჯარიმეს და ეს ფოტო რომ გადავიღე? შეიკარით ღვედბი, მაგრად უნდა გაკაიფოთ!

2008-ში, როდესაც პირველი ბლოგი გავაკეთე, ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ოდესმე ჩემი აზრი ჩემთვის უცნობი ადამიანებისთვისაც საინტერესო და მნიშვნელოვანი იქნებოდა. ორი წელი გავიდა ამ ამბიდან და ვხვდები, რომ საკუთარ სურვილებს მკითხველების მოთხოვნას ვუთანხმებ და ისე ვპოსტავ. ეს ნიშნავს, რომ ნელ-ნელა ოპინიონმეიკერად გადავიქეცი.

მეგონა, ეს დღე დამქანცველი და უჟმური იქნებოდა. აღმოჩნდა, რომ არჩევნების გაშუქება დამქანცველი და ძალიან ძალიან INTERESANTE გამოდგა. ყველაფერი უნდა გა/გადა/გამო/გადმო-თვალო, შე/გადა-ამოწმო და ეს ყველაფერი დედლაინებამდე მოასწრო. დედლაინი ჟურნალისტის 2012-ია!
GIPA-ში არჩევნებზე რადიოსიუჟეტის მომზადება დამევალა. მე და ანიმ სხვადასხვა პროფესიისა და ხელობის ადამიანების აზრი გავიგეთ ამ დღესთან დაკავშირებით. სიუჟეტი რადიო GIPA-ს ეთერით გადაიცა. Continue reading