ავტორისეული
იგი მაგია. თეთრთმიანი შავით მოსილი მაგი. მაღალი და არასტანდარტული, ძალიან მოხდენილი ფრაკით. პედანტი ჯადოქარი. მისი სახელის გამოცხადებიდან რამდენიმე წამის განმავლობაში თავში უამრავმა აზრმა გამიელვა, თუ როგორია დმიტრი ხვოროსტოვსკი სინამდვილეში. რა სიმაღლისაა, როგორ მოძრაობს, რა ჟესტიკულაციას იყენებს, როგორ ურთიერთობს მაყურებელთან. იუთუბში ასჯერ ნანახი მაინც სიყალბედ მეჩვენება და ამასობაში პედანტი ჯადოქარი სცენაზეა. Continue reading
ახლა ის დროა,
როცა ცოტა ხნით არაფრის გაგონება მინდა,
როცა ცოტა ხნით სუბიექტურობა მინდა,
როცა ცოტა ხნით ჟურნალისტობა არ მინდა
და როცა ცოტა ხნით ისევ იქ მინდა. Continue reading
წინამდებარე პოსტი შეიცავს საუბრებს ოპერაზე, საოპერო მუსიკასა და მსგავს უცენზურო თემებზე. ადმინისტრაცია გირჩევთ: თუკი აღნიშნული კონტენტის მიმართ არანაირი ინტერესი არ გამოძრავებთ, პირველივე დაწკაპუნებით გაეცალეთ აქაურობას. ხოლო თქუენ, არწივებო, მომყევით. Continue reading
გილოცავთ 2011-ს და ღმერთმა ისეთი ბედნიერი გამყოფოთ, როგორი მე – ანდრეა ბოჩელით ტკბობისას. აგსრულებოდეთ სურვილების 99%, როგორც მე – ანდრეა ბოჩელის მოსმენისას (საშინლად წვიმდა). ჰოდა ინებეთ ჩემი საახალწლო პოსტი 
ყველაფერი გაცილებით ადრე, დომინგოს ვიზიტის შემდეგ დაიწყო, როცა გაირკვა, ახალ წელს ვინც იმღერებდა. მაშინ ბედსშეგუებული ჯორივით გადავრეკე სახლში და გავამხილე, რომ 31-ში ჩემი ბათუმში ყოფნა უდრიდა
მშობლების პასუხი იყო: “ყველანი ერთად შევხვდეთ ახალ წელს ანდრეა ბოჩელის კონცერტზე”.
მიუხედავს იმისა, რომ ზაფხულის მერე ჩემს გემოზე პრატიკულად არ მისტვენია, მაინც გადავწყვიტე, რამდენიმე საშობაო სიმღერა ჩამეწერა. გიძღვნით ყველას, ვისაც გიყვართ, ვისაც გსიამოვნებთ 
შენ დაუკააარრრრრრ Continue reading
ჯერ კიდევ თბილად მიხატულ უფორმო მზერას
ჯერ კიდევ თბილად გაჩერებულ გულს
ჯერ კიდევ თბილად მდუმარე ტვინს Continue reading
ეს მუსიკა რაღაცნაირად ჩამოჰგავს ჩემი ბლოგის ბედს. ბოლო დროს რომ გადავხედავ, გული მიკვდება. მგონია, ყველაფერი 1-2 თვის დაწყებული მქონდეს. ჯერ ვერ გავარკვიე, ამას კრიზისი ჰქვია თუ პენსია.
დღეს დილით ბავშობის ისტორიის 5 წელი გავიხსენე და “ტიტანიკს” ვუყურე. ამაზე ძირფესვიანი პოსტის წერასაც კი მოვკიდე ხელი, მაგრამ, სხვების მსგავსად, ისიც არქივის გზას გავუყენე. ხედავთ, რა მარტივად მოვყევი ყველაფერი? Continue reading
ასეა, ასე…
ვფიქრობ, ყველამ თავის მამაკაცურ/ქალურ სხეულსა და გონებაში უნდა ჩაიხედოს, კარგად მოჩხრიკოს, იპოვოს და აღმოაჩინოს მომწიფების შედეგად გაჭყლეტილი და კუთხეში მიმწყვდეული ბავშვი. Continue reading
როდესაც ცხოვრება მორიგ ამბერკოტს გითავაზებს და მსაჯის 8-ზე ფეხზე ძლივს წამოდგები, უნებლიედ იწყებ ლოდინს. ლოდინს მორიგი დარტყმისას, რომელიც აუცილებლად ნოკაუტი იქნება. გაოფლილი და დაბრეცილი ახლა კონსერვის ქილას ჰგავხარ. აღარც ძალა გაქვს, აღარც სურვილი, აღარც ხასიათი. არც პროჟექტორები გიჭყიტებს და არც მაყურებელთა ღრიალი ჩაგესმის. ცდილობ, შეეგუო, რომ შემდეგი დარტყმის მერე აღარ გემახსოვრება არც ნიშადურის სპირტი და არც გაუთავებელი შემოლაწუნებები ისედაც დალეწილ სახეში. შინაგანად ემზადები ძილისათვის. Continue reading
როცა მუსიკალურ სასწავლებელში მიიყვანეს, უთხრეს, მუსიკის შეგრძნება არ გაგაჩნიაო. გავიდა დრო და იგივე სასწავლებელი მის სიცოცხლეშივე ითხოვდა ვერდის სახელის მინიჭებას…