ქლენძღვობა – ნაწილი II

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

  • მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
  • მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
  • ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
  • ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
  • ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
  • საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
  • ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
  • ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
  • არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
  • ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
  • შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
  • ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
  • წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ :)

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ ;)

თამთა ცხვიტავა – ახალი ვარსკვლავი ქართულ სცენაზე

როცა პიაფს ვუსმენ, ყოველთვის მეფიქრება, რომ მის ხმას ანალოგი არასდროს ეყოლება. მართალიცაა, ასეთი გენია საუკუნეში ერთხელ გამოჩნდება ხოლმე. რამდენიმე დღის წინ თამთა ცხვიტავას პირველ დიდ კონცერტზე ვიყავი და აღარ მახსოვს, რამდენჯერ ვიფიქრე, რომ პიაფი მკვდრეთით აღდგა.

Continue reading

2012 წელი და მარტო სახლში

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

Continue reading

სად არის ბავშვის ადგილი, როცა ოჯახში სტუმარი მოვა?

ოჯახი – ქართული ტრადიციის განუყოფელი ნაწილი, სიწმინდე, სისპეტაკე და ადამიანის ზნეობის განმსაზღვრელი მთავარი კოეფიციენტი. თუ ოჯახი არ გივარგა, რაც უნდა წარმატებული და სასახელო გაიზარდო, ვიღაც მაინც ღვარძლიანად ჩაიბუტბუტებს, მაგის ოჯახი კი ვიცი, რაც არისო.  კარგი ოჯახიშვილობა კი შლეიფივით მოგყვება და ხშირად ისე გიცავს ეჭვიანი თვალისგან, როგორც ქოლგეითი – კარიესისაგან (ერთხელაც იქნება, პროდაქტ პლეისმენტში ფულს მოვთხოვ. ბოლოს და ბოლოს, მე-10 კლასიდან მარტო ამით ვიხეხავ).  ჰოდა, როდესაც ასეთ (ანუ კარგ) ოჯახში სტუმარი მოვა, სად უნდა იყვნენ ამ დროს პატარები?

Continue reading

თამთა ცხვიტავა – მოდერნ რეტრო კონიაკის არომატით

ბოლო დოს ისევ დამიგროვდა სათქმელი მომღერლებზე, ხმებზე და, ზოგადად, მუსიკაზე, რომელიც რაღაცნაირად გამორჩეულია და სწორედ ამიტომ მამახსოვრდება. ამასწინათ თამთა ცხვიტავა აღმოვაჩინე იუთუბზე, მერე ფეისბუკზე გავიკითხე მის შესახებ, მერე კი ყველაფერი ისე მოხდა, რომ ერთ მშვენიერ საღამოს მომღერლის რეპეტიციაზეც ამოვყავი თავი. ამაზე ცოტა მერე.

Tamta Ckhvitava – Shenamde by LeonsioGe

Continue reading

საინტერესო ვიდეო ივანიშვილზე და სხვა

სულ ასე ვარ: ვიღებ  ვიდეოებს, მერე ატვირთვა მეზარება და დიდი ხნის შემდეგ, თუ აზრი აქვს, ერთიანად გამოვაქვეყნებ ხოლმე. ამჯერადაც ასე მოვიქეცი. მოვქექე ჩემი ცხოვრების რამდენიმე საინტერესო მომენტი და იუთუბის გზას გავუყენე.

ბიძინა ივანიშვილზე უკვე მგონი მიცვალებულებიც ალაპარაკდნენ, ჰოდა მეც მაქვს სათქმელი. უფრო სწორედ, საჩვენებელი. აი:

Continue reading

“დედოფალთა” სიგიჟე

სიგიჟე, როგორც “ხსნა”, გამოსავალი ურთულესი მდგომარეობიდან, მუსიკაში მე-19 საუკუნიდან ჩნდება. ამ დროს საოპერო მუსიკა მწვერვალზე იდგა და თავისი არსებობის ერთ-ერთ ყველაზე ფენომენალურ, ბელკანტოს ერაში იმყოფებოდა. თავის ნაწარმოებებში ბევრი კომპოზიტორი ქალის მთავარ პერსონაჟს სწორედ სიგიჟის სცენით ასრულებინებს ოპერას. მაგალითად, დედოფალი, რომლის ინტრიგებს საკუთარი შვილი შეეწირა ან დიდგვაროვანი ქალი, რომელიც უპასუხო სიყვარულის მსხვერპლი გახდა. აქედან გამომდინარე, “სიგიჟე”, როგორც მუსიკალური ფორმა, თითქმის ცალკე ჟანრად ჩამოყალიბდა და, რაც ყველაზე მთავარია, იგი ოპერის ჟანრს გაცდა. ჩვენ მას დღემდე ვხვდებით. Continue reading

ერთხელ რკინიგზაზე

… როცა ვიზუალი და მუსიკა სათქმელს ილუზორულად უაზროს ხდის (ფოტოები გადაღებულია თბილისის ვაგზალზე, ქუთაისის მარშუტკის მოლოდინში).

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Continue reading

ბზზზზზზზზზზზზზზ

ჩვენი ცხოვრებაც ხომ ბზზზზზზზზზზზზუილია

Continue reading

Dear Penis, I Don’t Think I Like You Anymore

გუშინ, ოპერის მიწისქვეშაში ნაცნობი “ოლეიუ” მომესმა. შოთას მხოლოდ ასე თუ ნახავ, მეტროში, მიწისქვეშაში, ხიდების ქვეშ. ჟურნალისტიკაზე ჩემთან ერთად სწავლობდა თსუ-ში, მერე კი თავი დაანება და ქანთრის მიჰყო ხელი.

ეს სიმღერა ეძღვნება ყველას, ვისაც საკუთარი პენისი აღარ უყვარს ;)

Continue reading