ადრეც მქონდა, მგონი, დაწერილი, რომ ბავშვობაში ტრაგიკული როლების თამაში მიყვარდა. ზეწარს ან “ადიალას” ან რაიმე მსგავსს შემოვიხვევდი და მოსასხამიც მზად იყო. ტელეფონის კაბელის ფერადი სინებისაგან კი ბეჭდებს, გვირგვინს და სხვადასხვა სამკაულებს ვაკეთებდი. ძალიან მიყვარდა შოლტები და მათრახები (ზოროსა და ბეტმენის ზეგავლენა). ვინაიდან ჩემს თანატოლებს შორის ყველაზე უფროსი მე ვიყავი, ჩემს “სამეფოში” ვეპატიჟებოდი. სამეფოში, რომელშიც არ იყო ჩხუბი, ბოროტება და განუკითხაობა. ამ სამეფოში ბავშვები ერთად უყურებდნენ ვიდეოფილმებს, ერთად ჭამდნენ, ხატავდნენ და თამაშობდნენ ინტელექტუალურ თამაშებს …და ერთად ებრძოდნენ “მტერს”, რომლისგანაც მხოლოდ ფერადი სინების მარაგი სურდათ. “მტერი” უკანა ქუჩაში ცხოვრობდა და რამდენიმე “მსუბუქად შეიარაღებულ” ბიჭს წარმოადგენდა. …მაგრამ ვის უნდა გაებედა რაიმე ფიროსმანის ქუჩის ძლევამოსილი მეფისათვის?!…
ხშირად იმარჯვებდა, ზოგჯერ კი მარცხდებოდა. ეს იმიტომ, რომ სამეფოში შინააშლილობა იჩენდა ხოლმე თავს. რამდენიმე არაინტელექტუალი აბუნტდებოდა და მეფეს განუდგებოდა. სცენარის თანახმად, მეფე ყოველნაირად ცდილობდა მათს გადმობირებას, მაგრამ მოღალატეებისაგან სასიკვდილო დარტყმას იღებდა და, იულიუსივით გაყიდული, უსულოდ ენარცხებოდა ძირს.
…ჰოი, ბავშვობავ! კარგი დრო იყო (შეიძლება, არც იყო, მაგრამ მე მშვენივრად მახსენდება). დღესაც გავიხსენე ბავშვობა და, ჩემი ძმის დახმარებით, ფოტოსესია მოვაწყვე. იმედია, გამიგებთ, როგორ მიყვარს ისტორია, რომი, სიძველეები და… ბავშვობა.