მადლობა სვითის ამ სურათისთვის

ეს დღე, ალბათ, არასდროს დამავიწყდება. ამ დღეს საქართველოში ჟურნალისტიკამ თავის თავს შეაფურთხა!

…ამაზე ბევრიც დაიწერება, ბევრიც ითქმება და საკმაოდ დიდხანს…

სულ სხვა განწყობით ვიყავი მომართული ამ დღეს. დღეს ხომ მეათედ, მეათედ გახლდით “შობის მეთორმეტე ღამეზე”, რომელიც, ვფიქრობ, ყველაზე საოცარი სპექტაკლია, რაც კი ოდესმე მინახავს. ამ საიუბილეო დღეს მხახიობებმა სერიოზული გამოცდა ჩააბარეს მაყურებლების წინაშე.

დღეს ბლოგერებმა შეკრება მოვაწყვეთ და მე, სვითიმ, თინიმ, ლანდიშამ, ენდიმ, თაზომ, გოჩამ, ანიმ (თევზმა) და ირინამ მოვაწყვეთ სპექტაკლის დღე და ჩემს უსაყვარლეს “შობის მეთორმეტე ღამეზე” წავდით. სპექტაკლი მართლაც დაუჯერებელი და გასაოცარი გამოდგა, რადგანაც იმედზე გავრცლებულ იმ სკანდალურ ინფორმაციას დაემთხვა, რომელმაც მთელი თუ არა, ნახევარი საქართველო შოკში ჩააგდო!

პირველი მოქმედება ნახევარი საათის დაწყებული იყო, როცა უკნიდან დარბაზიდან გასვლის ხმა გავიგონე. ხმა გაძლიერდა. თავი მივაბრუნე და ვხედავ, რომ ხალხი ერთმანეთს უჩურჩულებს, ფეხზე დგება და დარბაზიდან გადის. პირველი, რაც გავიფიქრე, მეგონა, რომ ვინმე ცუდად გახდა, მაგრამ როდესაც ხმაური არ შეწყდა, გავიგონე, როგორ თქვეს, “სააკაშვილი მოკლეს!” და “ომი დაიწყო!”-ო…

ყველას ძალიან, ძალიან შეგვეშინდა. პირადად მე ხელები ამიკანკალდა და მეგონა სულ მალე თეატრს ბომბი დაეცემოდა. ეს იყო ათწუთიანი შოკი, როცა დარბაზი განახევრდა. ყველანი მობილურებს ვეცით და არ ვიცოდით, რა გვექნა.  სპექტაკლი, რა თქმა უნდა, ჩაიშალა. მაყურებელმა მსახიობები კულისებში ტაშით გააცილეს.

მადლობა ღმერთს, მალევე გაირკვა, რომ ყველაფერი ტყუილი და ფარსი იყო. მაყურებელმა ტაში დასცხო და სპექტაკლის გაგრძელება მოითხოვა. ვერ წარმოიდგენთ, როგორ გამიხარდა, როცა გავიგე, რომ “შობის მეთორმეტე ღამე” ისევ გაგრძელდა. იმ წუთებში ვიგრძენი, რომ საოცარ და უპერეცედენტო შემთხვევასთან მაქვს საქმე. მობილური ჩავრთე და…

ამ სტრესის მიუხედავად, ზაზა პაპუაშვილმა, ჩემმა საყვარელმა მსახიობმა, რომელიც მთავარ როლს ასრულებს, თავისი მონოლოგი შესანიშნავად წაიკითხა. ამან კიდევ უფრო აღმაფრთოვანა ამ ადამიანის ნიჭითა და ოსტატობით. თქვენვე ნახეთ ეს ჩემი პირადი, საიუბილეო, დაუვიწყარი დღე!

P.S. როდესაც ბისზე გამოსვლა დამთავრდა და ხელები ტაშის კვრისგან გვქონდა დაბუჟებული, ზაზა სცენიდან ამ სიტყვებით დაგვემშვიდობა: “თეატრი უკვდავია!”

როცა რაიმეს ვგეგმავ, ან არ გამომდის, ან ხალისს ვერ ვატან.აქედან გამომდინარე, სულაც არ დამზარებია მეტროს ჯაყჯაყის ატანა, რომელსაც მგზავრები არ იმჩნევენ, და არც ცივი წვიმა, რომელიც ასე არ ჰგავს ზაფხულის გემრიელ “ცრემლებს”. ბოლოს და ბოლოს, ჰამლეტი გადიოდა და სახლში ხომ არ დავრჩებოდი?

სტურუამ ეს სპექტაკლი 2001–ში დადგა. “ჰამლეტი” პირველი იყო, რაც რუსთაველის დიდ სცენაზე ვნახე. პირველი შთაბეჭდილება სრულიად არაადეკვატური მქონდა: სპექტაკლი კი არა, ბოდვა მეგონა. ნუ, მეპატიება სამაგიეროდ, დავასკვენი, რომ

პირველი შთაბეჭდილებით არაფერი უნდა შევაფასო!

კლავდიუსისა და გერტრუდას ორგია

დიდი ხანია, არ მენახა. დიდი ხანია, არც მსახიობებს ეთამაშათ. ალბათ, ამიტომაც იყო, რომ ასე ვისიამოვნე მისი თითოეული მომენტით. იცით, როგორი შეგრძნება იყო? ეს არ იყო გენიალური ავტორის გენიალური ქმნილება, არამედ საოჯახო დრამა, რომელიც ასე ახლოა ჩვენთვის. დრამა, რომელიც ახლაც ხშირად ხდება (ახლა ხდება თუ ხდება): ღალატი, ოჯახის შერყვნა, პიროვნული სადიზმი, ფეხზე დაკიდებული სიყვარული.

აქ მეფობა და პრინცობა მეასეხარისხოვანია. აქ ადამიანობაა მთავარი. მოკლედ, სტურუამ ყველაფერი ეს ისე დადგა და ყანჩელმაც ისეთი მუსიკა დაადო, რომ გეგონება, შექსპირმა ეს 1601-ში კი არა, 2001–ში დაწერა. მსახიობებმაც მართლაც გასაოცრად ითამაშეს. აი, ხომ გეუბნებით, “შობის მეთორმეტე ღამეზე” რვაჯერ ვარ ნამყოფი  და კიდევ ბევრჯერ ვნახავ, მაგრამ მესამედ ნანახი ჰამლეტი იყო შედევრი!

ეს არ იყო მოვლენის ხატოვანი შინაარსი, არამედ თანამედროვეობას მორგებული ანალიზი.

ზაზა პაპუაშვილი – 2 წუთში იმდენი მიმიკა, იმდენი ემოცია აღბეჭდა სახეზე, რასაც სიტყვებით გადმოცემას ვერ მოასწრებდა. ამბობენ, ბოლო ხანებში მაგრად დაიშტამპა და სულ ერთ სტილში თამაშობსო. შესაძლებელია. თუმცა ფაქტი, თუ როგორ უთავსებს იგი ერთმანეთს შესუნთქვით კივილს, დრამატული ტემბრით მოთქმას, ხროტინა ხარხარს და შესაშურ პლასტიკას ერთ მონოლოგში, გამოშტერების ღირსია.

სიუჟეტი, რომელსაც დავარქმევდი "ლოცულობს"

არ მინდა, მიმოხილვა გამომივიდეს, მაგრამ ემოციებს ვერ ვიკავებ. ისე კი ძალიან მძიმე სპექტაკლია. ამდენი წუხილი, ირონია, ადამიანთა არაადამიანური საქციელი. თან ეს ყველაფერი იმდენად რეალურ დროშია გადმოტანილი, რომ სულ დაგავიწყებს გაცვეთილ მონოლოგებს.

ყოფნა – არყოფნა, საკითხავი აი ეს არის!

ამ ფრაზის ატანა არ მქონდა. ან ვის ჰქონდა რო? სტურუამ კი ეგ ფრაზა დაწვა და რკინის ვედროში ჩაფერფლა

სამაგიეროდ, ახალი ფრაზები, რომლებიც მომენტალურად გამახსოვრდება, სპექტაკლს ერთ მთლიან მუსიკალურ ნაწარმოებად კრავენ:

იო იო იო იო იიიიიიიიიიიიოოოოოოოოოოო….. გერტრუდას ამოძახილი და

მაააააააააააააააააამაააააააააააააააააააააააააააააააააააა – ჰამლეტის უსასრულო შესუნთქვითი კვნესა

ია სუხიტაშვილი ოფელიას როლში

ასეთი ემოციური შოკიდან გამომდინარე, მთლიანად დავიკიდე სახლისაკენ მიმაცილებელი ცივი წვიმა, მეტროს ჯაყჯაყი და ნუცუბიძის პლატოს აღმართი

"თავის ცხოვრებაში ადამიანი ყველაზე უფრო მსახიობებს უნდა უფრთხოდეს..."