არაფერი განსაკუთრებული. ვაღიარებ, რომ უბანძესი პოსტია, მაგრამ ეგ არ არის მთავარი.
რას აკეთებ, როცა არ გეძინება? არ ვგულისხმობ სკაიპში ან ფეისბუკში თვალებგადმოკარკლული ჩათაობას. როცა არ მეძინება და კითხვაც მეზარება, ჩემს ძილს ვაფერადებ. რით? ალბათ, უკვე მიხვდით.
აქ შეიძლებოდა, სანტა კლაუსი ყოფილიყო, მაგრამ თვალს უხარია 
ბოლო წლებია, ნამდვილად ვგრძნობ დროის აჩქარებას. ის-ის არის, ნაძვის ხე დავშალო და ჩავალაგო, რომ მისი აწყობის დრო დგება. თითქოს 3 თვის წინ დამეკეცოს ტოტები. სად გარბის დრო, ან რა მიარბენინებს, ან სიბერის არ ეშინია?
ალბათ, ყველას გახსოვთ ეს სცენა, არა?
როცა ყველაფრის გაკეთება გეზარება, როცა არ იცი, დრო როგორ გაიყვანო….
მეგონა, თავი დავაღწიეთ პაპანაქებას, მაგრამ არა. ჯიუტად არა. ჰოდა ნურც!
“ათასჯერ მირჩევნია, ზაფხულში სიცხეზე ვიწუწუნო, ვიდრე თოვლზე” – იტყოდა ცხონებული მე. დავეთანხმები და წინა პოსტის გაგრძელებას მოგითხრობთ.
მაშინ, როცა უმრავლეს გოგონათა ფეხები სხვადასხვა ფირმათა ლოსიონებით იყო გალაქული და საჯდომის მიმართულებით აკვინტრიშებული, სამი თავ(გა)დადებული ახალგაზრდა გელათიდან მოწამეთასაკენ ფეხით მიეშურებოდა.
ცხელოდა. ო, მამააა, როგორ ცხელოდა! ფეხით სიარულით დავიღალეთ, გელათიდან წამოღებული წყალიც გვითავდებოდა. ამ კეთილმა ტყემალმა გადაგვარჩინა ცოტათი
4 დღით ქობულეთში გახლდით და აღარ გვინდა ამაზე საუბარი. ბათუმიც შევათვალიერე, მაგრამ ნამდვილად არ გადავრეულვარ და აღვფრთოვანებულვარ. მხოლოდ ამ ორ ადამიანთან ერთად ვიყავი კარგ ხასიათზე და მალე ისინიც წავიდნენ. ეგ იყო და ეგ.
თევზი და ირინკა
ცხოვრებაში პირველად შევაბიჯე იახტაზე
მორჩა, ახლა საქმეს მივხედოთ.
რამდენი რამ მოხდა დღეს თუ ეს უბრალოდ გარემოს გამოცვლის ამბავია? აი, რას ნიშნავს ბევრი თავისუფალი დრო. დღიურომანია მეწყება. ჰოდა ყველაფერს თანმიმდევრობით მოვყვები.
ასე გამოვიყურებოდი უმხურვალესი ღამით სანახევროდ უძინარინარი, სანამ დღევანდელი დღე დაიწყებოდა. გაუპარსავი ფეხების ნაცვლად მე გიხდით ბოდიშს
სამწუხაროდ, არც პეტრარკას ვიცნობდი ეგრე კარგად და არც ასლან აბაშიძეს, რომ მათზე დავწერო. ასე რომ, ზურია, მოდი აქ.
… ჩემი პასუხია “ჰმ, მერე რა?”
გავკეთილდი? სახელი მომემატა თუ ქონება? არც ტენორის საოცნებო ხმას ამოუხეთქავს ჩემში. აჰა და ვინმემ მითხრას კიდევ, საოცრებები ხდებაო. არადა, რაც მე მაგათი მჯეროდა… Continue reading
მსუფუქი (ყოფაქცევის) პოსტების ეპოქა დამიდგა. ვეღარც ბლოგებს ვეწაფები, ვითარცა სურინ ირემსა წყაროთა მიმართ წყალთასა და გუგლ რიდერი ხომ გაგიჟებასაა მისული. ამასწინათ ჯიმეილიდან ახალი გამოსული ვიყავი, ფეისბუკზე მივდიოდი და ჯერ ქვა მესროლა, მერე თვითონაც გამობობღდა. RSS-ების გადამკიდე, გაჟღვლეპილია ქონად. რას მერჩოდი, რატომ მტენიდი ამდენი ლინკით, თუ არაფერს წაიკითხავდიო, – მიყვიროდა. მართალია ეგ კაცი. წაგიკითხავ, ჩემო რიდერ, წაგიკითხავ! 
მალე ჩემს ბლოგზე პირველი გესთ პოსტი დაიდება და მას ყველაზე ლამაზი ქართველი ბლოგერი დაწერს. ამ ფრაზის წაკითხვის შემდეგ სარკეს ნუ მიაწყდებით და თვითშეფასების ბდღვერს ნუ აადენთ საკუთარ ტვინს (ბიჭები განსაკუთრებით). Ви все узнайте, товарищи блогеры (ამას რომ ვამბობ, გონებაში სტალინის ულვაშები მიღუტუნებს).
ამასობაში კი “გზააბნეული მედუზაც” დავასრულე. თვეზე მეტი დამჭირდა ერთი ციცქნა ფურცლის გასავსებად. მკითხავთ, რატომ მაინცდამაინც გზააბნეული მედუზაო? მოკლედ, ჩემი პატარა ბიძაშვილი ცისფერ ოჭივარაში იჯდა და საცოდავად დააწოწიალებდა ერთი კედლიდან მეორემდე, ხან რას ეჯახებოდა, ხან რას. ეგ არის და ეგ.
მანგლისში მოგზაურობამ ძველი საკუთარი თავი გამახსენა. ეს ის დროა, როდესაც უნივერსიტეტში ახალი მოწყობილი ვარ და აკვარელითა და ზეთიანებით ხატვაზე თავი კარგა ხანია ხელი მაქვს დანებებული.
ყოველ დღე ვაკვირდებოდი ცვლილებებს სახეზე: ცხვირი უფრო დიდდებოდა და გვერდით იხრებოდა, თვალებიც წვრილდებოდა, პირისახე – გრძელდებოდა, გამონაყარი ნელ-ნელა უფერულდებოდა, წვერი უფრო ხშირად, ღერები კი უფრო ახლო-ახლო ამოდიოდა. ამას სახიათის ცვლილებებიც დაემატა, გაქრა იმფანტილიზმი, ოცნებებით აზროვნება, გამოგონილი სამყაროს პრიორიტეტი რეალურზე და ჩემი სამწერლობო კარიერა.
იმ მოგზაურობამ კი ყოველივე ეს დროებით დამიბრუნა. შემახსენა, თუ რა მახარებდა, რა მახალისებდა, რა მადარდიანებდა და, საერთოდ, რაზე როგორი რეაქცია მქონდა. მიუხედავად იმისა, რომ გარეგნულად ისევ ის აუტანელი ზურა ვიყავი, ფოტოებმა მაინც ძველი სახე მიჩვენეს.
ფოტოეიფორია ნოსტალგიას მივაწერე. ვიცი, რომ იმ საკუთარ თავთან სიბერემდე არ დავბრუნდები, ხოლო როცა ძვირადღირებული და მოგზაურობისაგან კუთხეებგაცრეცილი ჩემოდნებით მივადგები, ისევე თბილად შემხვდება, როგორც მე ვხვდებოდი ყოველგვარს სულიერს.
მითხრეს, არასტანდარტული სახის ნაკვთები გაქვსო - მიხარია, რომ ასეა