მანქი

ჩორვენი

სვითი

Zur.Ge

ეკუსი

ქილიფა

ხე-რგიანი

ქეით ალუკარდი

გიო რგა

პიკოლინა

ულისე ოხანაშვილი

მწვანე ვაშლი

ჰექსე

ან ნა

ლეონსიო

ფსიქე

კნუტი

ესეც ასე

დოდკა

როკო

ყვავა

საბუნია

ლანდიშა

სიყვარულოვნა

ვასასი

კატიე

დუდი

ლიტერატორი

ეთნორევაზი

გრინმარი

ადო

თინი

ნოჩურა

გაბო

თემუჩინი

პაწუ

პ.ს. ვისა გული დაგწყდათ ან თვლით, რომ უკეთესი ვარიანტები გაქვთ, კომენტარებში მომწერეთ

ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.

დაიწყო თუ არა, ტომ ჰენქსი გაიჩითა. უკვე ასაკში  შესული, თმაგადანერგილი, მაგრამ მაინც ყოველთვის სულელურად კეთილი. მის გმირს, ლარი კრაუნს, თავის დროზე კოლეჯში არ უსწავლია და სამსახურიდან ამ მიზეზით დაითხოვენ. ვალებში ჩავარდნილი ლარი სახლის ნივთებს გაყიდის და დებილების კოლეჯში სწავლას იწყებს.

სწორედ აქ მუშაობს მასწავლებლად ჯულია რობერტსი, რომლის გმირის სახელი დამავიწყდა. როგორც იქნა, ამ ქალს ასაკის ნატამალი შევატყვე! ნიკაპისა და ღაწვების ფორმა სულ ცოტათი შეცვლია. სხვა მხრივ ისევ ისეთი ყოვლისმომცველად ჰარმონიული ჯულიაა, მთელი მსოფლიო რომ იცნობს. ფილმში ისეთი დეპრესიული და გაუბედურებული სიფათებით გამოდის, რომ ზოგჯერ შეუძლებელია, არ გაგეცინოს. დარბაზში 20-25 კაცი თუ ვისხდებოდით და თითქმის ყველანი ერთად ვრეაგირებდით საჭირო მომენტებზე. ეს იმიტომ, რომ ჯულია ჯულიაა, ტომ ჰენქსი კი ფორესტ გამპი. ეკონომიკის იაპონელი მასწავლებელი და მისი სიცილი ხომ ცალკე მოვლენა იყო :დდდ

შეიძლება, ზოგ კრიტიკოსს არ მოეწონოს ჰენქსი აქაც ფორეს გამპული სიკეთით აღსავსე გმირს რომ ასახიერებს, მაგრამ მე და ჩემს მეგობრებს ძალიან მოგვეწონა. განსაკუთრებით, ლიტერატორს – წინა დეპრესიული ღამის შემდეგ, როცა ევროპარკის ადმინმა თავის გვერდზე გალანძღა.

ამავე ფილმში ლარი გაიცნობს ერთ მოპედიან მოყვარულ გოგონას, მის უცნაურად ეჭვიან ბოიფრენდს და მის მოპედისტ სამეგობროს, რომელიც სახლში “ფენ შუის” ჩაუტარებს და ოთახებს ზედმეტი ხარახურისგან გაუსუფთავებს. რაც შეეხება დეპრესიულ ჯულიას, რომელიც იდიოტებით დაკომპლექტებულ ათკაციან კლასს პრაქტიკულ ორატორულ კომუნიკაციას თუ რაღაც ამდაგვარს უკითხავს, ქმარს გაშორდება. ქალს ყელში ამოუვა პორნოებზე დახამებული ქმრის პრეტენზიები, რომ მის ცოლს დიდი ძუძუები არა აქვს.

ამ ფილმში არის მეგობრობაც, მეზობლობაც, სიყვარულიც, შტერული სიყვარულიც, უაზრო ცხოვრებისგან გამოშტერებულობაც და, რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი ბევრი სიკეთე! პირადად მე, სწორედ ამ სიკეთით ავსებული გამოვედი და ეს პოსტიც მისი შედეგია.

ასე და ამგვარად, დასტურ მამიცია, რომ ლარი კრაუნი კეთილი ფილმია და გირჩევთ, ნახოთ

Zurriuss.Ge დიდ მადლობას უხდის ლიტერატორს ბილეთის, ხოლო ვერიკოს – ბატიბუტისა და პეფსის ყიდვისათვის, მათი ვალიდან ვერ ამოვა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ემახსოვრება

]]> http://zurriuss.ge/larry-crowne/feed/ 5 http://zurriuss.ge/when-i-became-2/ http://zurriuss.ge/when-i-became-2/#comments Sat, 05 Feb 2011 07:05:02 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=5239 Continue reading →]]>

• როცა 2-ის გავხდი, სულაც არ მიფიქრია ამაზე
• როცა 2-ის გავხდი, ქაქი ზუსტად ისე ყარდა, როგორც მანამდე
• როცა 2-ის გავხდი, გაუცნობიერებლად ვიფიქრე, რისი გაუმჯობესება შეიძლება
• როცა 2-ის გავხდი, რას უნდა მოელოდეთ, დაბადების დღეები ორიგინალურობას ჭამს
• როცა 2-ის გავხდი, წავედი ჯეპრაში, მერე ჯიპაში, მერე ლანდიშა ვნახე, მერე შალვა, მერე სახლი, მერე სტატია, მერე “ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა”, მერე ძილი
• ….და ერთი დღის დაგვიანებით გამახსენდა საკუთარი ბლოგის დაბადების დღე
• უცებ მოვქექე ჩემი შარშანდელი საიუბილეო პოსტი, რომელიც ჯერ კიდევ ძველ ბლოგზე მქონდა გამოქვეყნებული
• და ჩემი სულ-სულ პირველი პოსტიც გავიხსენე WordPress-ზე
• არაჰ, დაბადების დღეებში მაგარი ლაყე ვარ. სხვისიც ისეთივე ქლენძღვობა მეჩვენება, როგორც ჩემი. რა გასაკვირია, ჩემი ბლოგის 2 წლის შესრულებაზე რომ არ გადავირიე სიხარულით
• ხომ ხედავთ, არც მე გამხსენებია, არც თქვენ და არც არავის – და ამით ქვეყანა არ დაქცეულა
• ასე რომ, მოეშვით, როცა 2-ის გავხდი უკვე გუშინდელი თემაა

P.S. დღეს რუსთაველში “კაცია ადამიანი?!” იქნება, საშველი უნდა დავაყენო და ვნახო. კტო სა მნოი?

მარკ ცუკერბერგი Facebook-ს 15 მარტს დაასამარებს – 8 იანვარს გავრცელებულ ამ ნიუსს მსოფლიო გამოცემები პასუხობენ. BBC-ის გვერდზე განთავსებულ სტატიას თვალი რომ გადავავლე, სისხლი კინაღამ ჩამექცა. Weekly World News-ზე გამოქვეყნებული ცუკერბერგის ციტატებმა სულ გადამრიეს:

“Facebook has gotten out of control,” said Zuckerberg in a press conference outside his Palo Alto office, “and the stress of managing this company has ruined my life. I need to put an end to all the madness.”

Zuckerberg went on to explain that starting March 15th, users will no longer be able to access their Facebook accounts.

“After March 15th the whole website shuts down,” said Avrat Humarthi, Vice President of Technical Affairs at Facebook. “So if you ever want to see your pictures again, I recommend you take them off the internet. You won’t be able to get them back once Facebook goes out of business.”

Zuckerberg said that the decision to shut down Facebook was difficult, but that he does not think people will be upset.

“I personally don’t think it’s a big deal,” he said in a private phone interview. “And to be honest, I think it’s for the better. Without Facebook, people will have to go outside and make real friends. That’s always a good thing.”

Some Facebook users were furious upon hearing the shocking news.

“What am I going to do without Facebook?” said Denise Bradshaw, a high school student from Indiana. “My life revolves around it. I’m on Facebook at least 10 hours a day. Now what am I going to do with all that free time?”

However, parents across the country have been experiencing a long anticipated sense of relief.

“I’m glad the Facebook nightmare is over,” said Jon Guttari, a single parent from Detroit. “Now my teenager’s face won’t be glued to a computer screen all day. Maybe I can even have a conversation with her.”

Those in the financial circuit are criticizing Zuckerberg for walking away from a multibillion dollar franchise. Facebook is currently ranked as one of the wealthiest businesses in the world, with economists estimating its value at around 7.9 billion.

But Zuckerberg remains unruffled by these accusations. He says he will stand by his decision to give Facebook the axe.

“I don’t care about the money,” said Zuckerberg. “I just want my old life back.”

მაგრამ კომპანია Sophos დაჟინებული აცხადებს, რომ 15 მარტს ფეისბუკი არ დაიხურება და ეს ცრუ ინფორმაციაა.

პირადად მე რამდენიმე ვერსია მაქვს:

• საწყალ 26 წლის მარკს ნერვებმა უმტყუნა და კომპანიაში შიდა ბუნტი აგორდა
• ფეისბუკი მართლა იხურება (დაჟე პრედსტავიწ ჟუდკოვატო)
• ფეისბუკის დასაშინებლად შეგდებული ინფორმაციაა (რომელსაც ვემხრობი და მინდა, ასე იყოს)
• მენეჯმენტი მეტს ვეღარ ქაჩავს (არამც და არამც)
• TBC ბანკისნაირი მოზგები უზით

წარმოდგენაც კი მიჭირს, მაგრამ სახელდახელოდ ჩამოვწერე, თუ რა მოხდება ფეისბუკის გარდაცვალების შემთხვევაში:

• საუკუნის ყველაზე დიდი იმედგაცრუება
• მოსახლეობის რიცხვით მსოფლიოს მესამე სახელმწიფოს გაქრობა
• მომხმარებლების კვდომა სხვადასხვა მიზეზებით
• დოდკას დამბლა
• FarmVille-ს გახრუკვა
• Pet-ის გაფარჩაკება
• სოციალური ქსელის სოციალურ საჰარად ქცევა
• ჰოლივუდის რამდენიმე ფილმი
• უუუუუუუუუუუუზღვავი საკბილო ინფორმაცია “ძველი მედისათვის”
• მკვლელობათა რიცხვის კატასტროფული ზრდა
• თვითმკვლელობები
• კავშირის გაწყვეტა
• სოციალური ქსელის “ხიროშიმა/ნაგასაკი”
• კომპანიების გაკოტრება
• სოციალურ ქსელზე დამოკიდებული ყველა სახის საშუალების კვდომა
• ქაოსი
• მსოფლიოს ერთი ნაბიჯით უკან დახევა
• 3/15 = 9/11
• უარყოფითი ენერგიის უგზოუკვლო გამოდინება
• ფსიქოზი
• პირღებინება
• ერთი ადამიანის მოკვლის სურვილი
• ბუნებრივი კატაკლიზმები (ბარემ მაინც მოხდება)
• ტერორიზმი
• შიმშილობა
• სიძვა
• სოციალური პანდემია
• ფეისბუკზე თანადამოკიდებულთა გაოცება
• გაზრდილი უმუშევრობა (ზოგ თანამშრომელს მარტო ფეისბუკისთვის თვალის დევნება აკისრია)

მაგრამ ამ ყველაფერს აუცილებლად მოყვება ბევრი დადებითიც:

• განახლდება ადამიაინური და ტრადიციული კომუნიკაცია
• ბლოგებს მკითხველები მიაწყდება
• აუცილებლად შეიქმნება სხვა სოც. ქსელები და დაიწყება კიბერ ომი
• ამას რა მოყვება, პროფესიონალებმა იმსჯელონ
• ოდნოკლასსნიკი “უძღებ იუზერებს” დაიბრუნებს
• დაიბრუნებს და სულ თუმან-თუმან აზღვევინებს “მშობლის ღალატს”
• მშობლების რეპერტუარი ერთი წამოსაკივლებელი ფრაზით შემცირდება
• მზე მაინც ამოვა
• მზე მაინც ჩავა
• დოდკას რეანიმაციიდან გამოწერენ (რას გადაგეკიდე, თვალი არ გეცეს :* )
• მსოფლიოს კიდევ ერთი უბედნიერესი ადამიანი შეემატება ჭორფლიანი, ქერა და ცისფერთვალება ბიჭის სახით

ამ კეთილ ნოტაზე დავასრულებ ამ პოსტს. ისედაც ვეებერთელა და უთავბოლო გამოვიდა. წავალ გაღიმებული და იმედი მაქვს, 15 მარტს დანარჩენი ნახევარი მილიარდის მსგავსად გაღიმებული არ დავრჩები

Good Night & Good Luck

თუმცა

ერთად დგომა და ერთ აზრზე ყოფნა ყოველთვის არ არის კარგის მომტანი. საქმე ბლოგერებს (გვ)ეხება. ისმის კითხვა:

რატომ უნდა გავერთიანდეთ? გვინდა ბლოგერების პროფკავშირი?

21-ე საუკუნემ სიტყვის უალტერნატივო და არნახული თავისუფლება მოიტანა და მას სოციალური მედია ჰქვია. აქ ყველა თანასწორია, რადგან ყველას თანაბარი უფლება და თამაშის წესები აქვს. შესაბამისად, ყველას აზრი ინდივიდუალური და მნიშვნელოვანია.

რატომ უნდა აწყობდეს ვინმეს ამ თავისუფალი სისტემისაგან “პროფკავშირის” ჩამოყალიბება და “კლუბებად” და “გრუფებად” დაყოფა?

პირადად მე სამ მიზეზი დავითვალე:

1. ძმობა, მეგობრობა და გაგება უნდა ყველგან
2. უნდა, ხალხი გააკონტროლოს
3. დებილია

გასაგებია, რომ ბლოგერებიც ადამიანები ვართ და სწორედ ჩვენს ადამიანურობაზე ვწერთ სხვადასხვანაირად. ბლოგერები შეიძლება ვმეგობრობდეთ ერთმანეთთან ან არც ვიცნობდეთ ერთმანეთს. შეიძლება ვიყოთ გახსნილები ან ჩაკეტილები. მაგრამ

მაგრამ

მაგრამ

მაგრამ

არანაირად არ ვართ საზოგადოების გარკვეული ჯგუფი, რომელიც რაიმე ნიშნით გამორჩეულია ვინმესგან.

საზოგადოების რაღაც ნაწილს კი ბლოგერები “სექტა” ჰგონია, რომელიც ლიბერალურ, არალიბერალურ, ამაზრზენ თუ არაამაზრზენ ღირებულებებს ამკვიდრებს. ამ შემთხვევაში ღირებულებებს არ ვეხებ. მე ბლოგერების “რაღაც ჯგუფად”, “სექტად”, “პროფკავშირად” მოაზრება მიშლის ნერვებს, რადგან ეს ერთ პატარა ჭეშმარიტებას ეწინააღმდეგება:

ბლოგერი არის სუბიექტურად ობიექტური ანუ თავისუფალი აზრის მქონე ინდივიდი

და როგორც კი ასეთი სუბიექტურად ობიექტური ინდივიდები ერთ ჯგუფში გროვდებიან, ირქვამენ/ერქმევათ/ეძახიან საერთო სახელს, ეს უკვე ურტყამს თითოეული მათგანის

ინდივიდუალურ თავისუფლებას.

ასე რომ, ხალხებო, გვინდა ბლოგერების პროფკავშირი?

by Landish.Ge

მიუხედავად აყალმაყალისა, გაუგებრობისა და აზრთა სხვადასხვაობისა…

მიუხედავად უ-ზღვაში-ბანაობისა და გადატვირთული გრაფიკისა…

მიუხედავად, რაც თავში არ მომდის, ყველაფრისა…

ისინი    ჩამოვიდნენ    ზღვიდან!

2008-ში, როდესაც პირველი ბლოგი გავაკეთე, ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ოდესმე ჩემი აზრი ჩემთვის უცნობი ადამიანებისთვისაც საინტერესო და მნიშვნელოვანი იქნებოდა. ორი წელი გავიდა ამ ამბიდან და ვხვდები, რომ საკუთარ სურვილებს მკითხველების მოთხოვნას ვუთანხმებ და ისე ვპოსტავ. ეს ნიშნავს, რომ ნელ-ნელა ოპინიონმეიკერად გადავიქეცი.

ჩემს ბლოგზე რომ შემოხვიდეთ, ნახავთ პოსტებს მუსიკაზე, თეატრზე, მსოფლიოს ღირსშესანიშნაობებზე, საკუთარ თავზე, უამრავ ფოტოსურათსა და ვიდეოპოსტს. ამწუთას ჩემი 4 წლის ბიძაშვილი შემოვიდა და მკითხა, მესამე კუ ნინძას რა ჰქვიაო. რაფაელი, მსამე კუ ნინძას ჰქვია რაფაელი… ნოსტალგია. ჩემს ბლოგზე ნახავთ ნოსტალგიას

უკვე დიდი ხანია, რაც გადაუკითხავად ვპოსტავ. მოვრჩები წერას და ეგრევე Publish. კითხვა მიყვარს, მაგრამ მეზარება. ეს ჩემი ზოგადი დაავადებაა.

დავუბრუნდეთ ოპინიონმეიკერობას. რამდენი თვლით, რომ თქვენს აზრს სხვაზე ზეგავლენის მოხდენა თუ არა, შთაბეჭდილების დატოვება მაინც შეუძლია? ალბათ, ყველა წარმატებული ბლოგერი ასე თვლით. მე, პლუს ამას, ჟურნალისტიც ვარ და ეს შეგრძნება ორმაგად მაქვს.

პასუხისმგებლობა – გადავედით მთავარზე: როცა შენს აზრს ითვალისწინებენ ან პატივს სცემენ ან უკვე აფანატებნ, ეს, გარკვეულწილად, რიგ თავსატეხს გიჩენს. პრინციპში, მე ამ დღეში ჯერ არ ვარ, მაგრამ ზოგადად, ოპინიონმეიკერობა თავისებური თვითცენზურაც არის. თუ შენი რომელიმე ფანი შენს რჩევებს მკაცრად მისდევს, ერთხელაც შეიძლება რაღაც საშინელება დააბრეხვო და იმ უბედურმა ის დაიჯეროს და მართლა გააკეთოს… ეს რადიკალური შემთხვევაა, მაგრამ უცხოეთში საკმაოდ გახშირებული.

პირადად ჩემი თვითშეზღუდვაა უცენზურო სიტყვები. საერთოდ, მათ პირად საუბრებში ხშირად ვხმარობ (ძილითადად, ხუმრობით), მაგრამ აქ ვერიდები, რადგანაც ვიცი, რომ ჩემი ნათესავებიც და ოჯახის ახლობლები კითხულობენ. მე კი ნამდვილად არ მინდა ორი რამ: 1) უზრდელი და თახსირი ვეგონო ვინმეს (არც ვარ) და 2) ზრდილობისა და სწორი აღზრდის ეტალონი გამოვიდე (არც ეს ვარ).  მყავს რამდენიმე ბლოგერი, რომლის აზრსა და შეფასებებს ხშირად ვითვალისწინებ. ერთ-ერთი ასეთია სოფიო გოლდენი, კიდევ ბუსხი, დვორსკიც კარგ რჩევებს იძლევა ხოლმე, მაგრამ ცოტას

დრომ მოითხოვა ამ თემაზე დამეწერა და მეც გული მოვიოხე. მინდოდა, თქვენც გცოდნოდათ და გეფიქრათ, რომ

სოციალურ ეპოქაში, ვინც არ უნდა ვიყოთ: მკითხველი, მსმენელი, მაყურებელი, მწერალი, ჟურნალისტი – ყველანი ოპინიონმეიკერები ვართ და ყველას აზრი ანგარიშგასაწვია. ასე რომ, ხოლმე-ხოლმე გადავამოწმობთ, რას, როგორ და ვისთვის ვამბობთ.

ყაყაჩოსთან მოსაუბრეო

ფოტოსთვის დიიიდი მადლობა ლეონსიოს

ასე ამოვყავით თავი მარშუტკაში ათმა რჩეულმა ბლოგერმა. სიმართლე გითხრათ, მცირეოდენი კომპლექსი მაწუხებდა მარშუტკასთან დაკავშირებით: სულ უკან ვჯდები ხოლმე, რომ ვინმე ღირსეულის ამოსვლის შემთხვევაში, ფეხზე წამოდგომისა და ადგილის დათმობის სურვილი ან შესაძლებლობა არ გამიჩნდეს. ამჯერად წინ ვიჯექი დამშვიდებული, რადგან ვიცოდი, რომ აწი აღარავინ ამოვიდოდა

დღევანდელი დღე იყო გადასარევი. მართლა მოვეშვი და ყოფიერება ცოტა ხნით მაინც დავიკიდე ფეხზე. ასე იყო ყველა ჩემი თანამგზავრი. მათს პოსტებსა და შთაბეჭდილებებს ბლომად ნახავთ ამ დღეებში. მე კი თავს არ შეგაწყენთ და ორიოდე ვიდეოპოსტით შემოვიფარგლები.

ყველას დიდი მალდობა და აწი უფრო მეტს გელით!!!

ბოდიალს არ ვიმჩნევთ

]]> http://zurriuss.ge/bloggers-manglisi-2010/feed/ 32