ცხოვრება იქით იყოს და ნეტა, ვინ როგორ პოზაში მოვკვდებით და ენა გადმოგდებული გვექნება თუ არა?
ცხოვრება იქით იყოს და სირებმა იმდენი ყველი ჭამონ, რომ სირობაზე ხელი აიღონ.
ცხოვრება იქით იყოს და რატომ გადაწყვიტა ჩემმა აკვარიუმის ლოქომ სამყოფელიდან ამოხტომა და თავის მოკვლა 2003 წლის ერთ მზიან დღეს?
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
ქართველებს გვიყვარს ერთად დგომა და ასე თავის გატანა. ამანაც გადაგვარჩინა თავის დროზე. ერთად დგომა კარგია.
საკუთარი ხელით მოჭრილი ფეხი – თავისუფლების სანაცვლოდ.
საკუთარი ხელითვე ამოთხრილი თვალი – მეორის გადასარჩენად.
არჩევანი იმდენადვე აუტანელი და შემზარავია, რამდენადაც სასჯელი.
მიზეზი კი ერთია: ყველანი საკუთარი ცოდვებისთვის ვისჯებით.
by Leonsio.GE
ხალხნოოო, ხალხებო:
სანამ პოსტს მივცხებდე, გეტყვით, რომ მსგავსი “შიდა დახასიათებანი” ძალიან და ძალ-ლიან არ მიყვარს. ეს კეტავს წრეს და რაღაც შიდაკორპორატიულ სიტუაციას ქმნის, რისიც პირადად მე წინააღმდეგი ვარ. ამას ისიც დავუმატოთ, რომ ხალხის დიდ ნაწინს “ბლოღერები” რაღაცნაირების ჯგუფი ჰგონია. მერწმუნეთ, კეთილო ადამიანებო: ჩვენც იმავე დოზით გვაქვს შიგ, როგორც თქვენ. უბრალოდ ამას ვაღიარებ(თ) და ვცდილობ(თ), გამოვასწორო(თ). სხვის მაგივრად ნამდვილად ვერ ვისაუბრებ, მაგრამ ვინც მიცნობს, ეცოდინება, რომ მე ყოველთვის ასეთი ვიყავი და ამას ჩემი კლიჩკებიც მოწმობენ: “ტიტანიკა”, “ფენომენა”, “პავაროტი”, “კარუზო”… ამ თემაზე კიდევ მეტი რომ დავწერო, მერე საერთოდ გადავუხვევ და შეიძლება, გავჭედო კიდეც, ასე რომ, საქმე. Continue reading
დას ისთ უნ თეგ-თამაშენ გამოგონებასცფიშთ კნუთენ უნდ დათაგვინ დას გიჟმაჟაინენ. დაჰ ვაილაპაღაქუნ დე აინ მაღაზმაინენ, ღუმელ’იც ისთ უნ ზუფეღ ფოფულაღ ენ ზის ფახენ ხალხნენ.
…და მაინც არსებობს ამ ქვეყანაზე მინიმუმ ერთი საოცრება, რომელსაც მე ეგვიპტური ღვთაებრივი ძროხის სახით გამოვსახავდი.
წმინდა ნაყოფიერი ძროხა ქალღმერთი, ქუთაისურად კეჩის ბაზრობა. ადგილი, ურომლისოდაც ეს ქალაქი დარჩებოდა მშიერ-მწყურვალ-ტიტველი
რამდენი რამ მოხდა დღეს თუ ეს უბრალოდ გარემოს გამოცვლის ამბავია? აი, რას ნიშნავს ბევრი თავისუფალი დრო. დღიურომანია მეწყება. ჰოდა ყველაფერს თანმიმდევრობით მოვყვები.
ასე გამოვიყურებოდი უმხურვალესი ღამით სანახევროდ უძინარინარი, სანამ დღევანდელი დღე დაიწყებოდა. გაუპარსავი ფეხების ნაცვლად მე გიხდით ბოდიშს 
by Landish.Ge
მიუხედავად აყალმაყალისა, გაუგებრობისა და აზრთა სხვადასხვაობისა…
მიუხედავად უ-ზღვაში-ბანაობისა და გადატვირთული გრაფიკისა…
მიუხედავად, რაც თავში არ მომდის, ყველაფრისა…
იცით, როგორ ვგრძნობ თავს? წინაღობებზე მხტომარესავით. “ბეგ ს პრეპიადსტვაიმი” რომ ქვია, ის. აქეთ სტატია, იქით ჯიპა, აქეთ სოციალური მედია, იქით ძილი და ნორმალური ცხოვრება. მიუხედავად ამისა, ჯერ არ ავჭრილვარ (მეტი რაღა უნდა მომივიდეს) და ღიმილის უნარიც შემრჩა (მგონი, ასაერთოდ გაღიმებული დავდივარ).
წინა კვირას, როგორც იქნა, ამისრულდა ორი რამ: 1. ვერ წავედი ბლოგერების ექსკურსიაზე და 2. სოციალური მედიის კარგა ხნის წინ დაგეგმილ ტრეინინგზე ამოვყავი თავი. პირველ პუნქტთან ბოდიშს მოვიხდი და მეორეს მიმოვიხილავ.
2008-ში, როდესაც პირველი ბლოგი გავაკეთე, ვერ წარმოვიდგენდი, თუ ოდესმე ჩემი აზრი ჩემთვის უცნობი ადამიანებისთვისაც საინტერესო და მნიშვნელოვანი იქნებოდა. ორი წელი გავიდა ამ ამბიდან და ვხვდები, რომ საკუთარ სურვილებს მკითხველების მოთხოვნას ვუთანხმებ და ისე ვპოსტავ. ეს ნიშნავს, რომ ნელ-ნელა ოპინიონმეიკერად გადავიქეცი.