Tag Archives: ჰარი პოტერი

როგორ გავხდი სევერუს სნეიპი

სნეიპად ქცევის პირველი მცდელობა :)

ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს. Continue reading

რეალურად, რამდენს შეგვიძლია გულის ტკენა

 

ეს სურათი ჩემს სათქმელთან ახლოსაა

ბოლო დროს ხშირად ვფიქრობ, ყველა ადამიანს შეუძლია თუ არა გულის ტკვენა. ვგულისხმობ “სასიკვდილო დარტყმას” ანუ უბრალოდ წტყენას კი არა, არამედ “ატომურ ბომბს”. ხომ არსებობს თეორია, რომ ყველა ჩვენგანი პოტენციური ყველაფერია, უბრალოდ, გააჩნია, რა გზას აირჩევს და საკუთარ თავში რა შესაძლებლობებს განავითარებს. აქედან გამომდინარე, ზოგი უფრო “კეთილია”, ვიდრე სხვა.  Continue reading

ქარი ქუთაისურად

გუშინ და დღეს ტელევიზია სისტემატურად გვაფრთხილებს, დასავლელებო, მოემზადეთ გრიგალისთვისო. ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა: ნეტა, რა ძლიერი ქარი უნდა იყოს ისეთი, რომ ასე გვაფრთხილებენ-მეთქი. გავიხედ-გამოვიხედე და ეს დავინახე:

Continue reading

მრავალფეროვნება of Сhess (ფოტოკოლაჟი)

ალბათ, ყველას გახსოვთ ეს სცენა, არა?

Continue reading

საჩორკნი ჰელოუინისათვის

როცა თქვენი ბლოგის ან ფბ-ის კომენტარების სიაში Zurriuss-ის ნააზრევს ვერ იპოვით, შეიძლება, დაფიქრდეთ, რა მოუვიდა ამ ადამიანს. სამწუხაროდ, არაფერი. ისევ ჯიპა, ისევ კამერით სირბილი ფრანგ ლექტორებთან ერთად. ბლოგერების მე-6 ექსკურსია ჩემი პლეერისათვის სავედისწერო აღმოჩნდა და ერთ-ერთ ბორცვზე დარჩა. წვიმის წყალს, ალბათ, მოღებული ექნება ბოლო.

კლასიკური მუსიკის უწყვეტი ნაკადის შეწყვეტის შემდეგ, თქვენ წარმოიდგინეთ, კითხვის ახალი სუნთქვა გამეხსნა და “ჰარი პოტერს” ვეცი. ჯერ მე ვეცი და მერე ის მეცა. გადავდე კომპიუტერი, ზედმეტი წანწალი. ვზივარ და ვკითხულობ. “ცხოველების ფერმაც” გადავსანსლე უკვე და მიხარია, რომ ჩემი საკუთარი რეკორდიც დავამყარე.

Continue reading

ყოველთვის საჭიროა გაგრძელება?

Copy of Surati-0929კინომცოდნე არ ვარ. უბრალოდ, ვამბობ იმას, რასაც ვფიქრობ და ვფიქრობ, რომ რასაც ვამბობ, ფაქტია.

ბევრ ჩვენგანს გვაქვს თუ ჰქონია ერთი ან რამდენიმე საყვარელი ფილმი, რომელთანაც განსაკუთრებულად “ვურთიერთობთ”. ხშირად ვუყურებთ და ან ახალ–ახალ დეტალებს აღმოვაჩენთ მაში ან მუზას, სტიმულს თუ რაიმე ასეთს ვიღებთ მისგან. მოკლედ, ალბათ ყველას გვაქვს ასეთი “საკუთარი” ფილმი. ფილმი, რომელშიც დასრულებული ამბავია გადმოცემული (მიუხედავად მისი შინაარსისა).

უცებ რომ წარმოიდგინოთ, რომ თქვენი დასრულებული ამბავი გააგრძელეს?…

გაგიხარდათ?

დავუშვათ, გაგიხარდათ. მერე აღმოჩნდება, რომ თქვენი აღტაცება ფუჭი ყოფილა, რადგან მარაზმი გადაუღიათ. თანაც ისეთი, რომ, შეიძლება, პირველზეც დაგაკარგინოთ წარმოდგენა. ასეთი შემთხვევები კი საკმაოდ დაგროვდა. მაგალითისათვის ავიღოთ ტრილოგია “კარიბის ზღვის მეკობრეები”(ჩემთვის ეგ ერთი ფილმია). პირველ ფილმში ყველა გმირის სახე და ხასიათი საკმაოდ და საკმარისად არის წარმოჩენილი, გახსნილი. ნაჩვენებია, ვინ ვინ არის, ვის რა შეუძლია. შინაარსიც შეძლებისდაგვარად ორიგინალურია. Continue reading