Tag Archives: ქუჩა

განახლებადი ქალაქი (ფოტოკოლაჟი)

“…ქუთაისში ისტორიაში სამოგზაუროდ ჩამოვედი. შაბათს 9 კლასის 9 წლის დამთავრების ფრიად უცნაური ბანკეტი გვაქვს. მინდა, ყვეფერი გავიხსენო და ყველა თანაკლასელი ხელახლა გავიცნო.” – ჩანაწერი გუშინწინდელი მგზავრობისას. Continue reading

ექსპერიმენტი House

დავიწყებ ერთი კითხვით:

WTF?

ანუ რა ჯანდაბა მეტაკა? რატომ ვეღარ ვწერ ისე ხშირად და საფუძვლიანად, როგორც ადრე? საკუთარ თავს ვუმეორებ ხოლმე, რომ მე ვარ ბლოგერი და რომ მის გარეშე ძალიან უინტერესო ცხოვრება მექნება(ოდა), ჰოდა ამის შესანარჩუნებლად საჭიროა წერა. ხანდახან მგონია, რომ რაიმე განსაკუთრებულ, მიშვნელოვან მოვლენას უნდა დაველოდო, რომ პოსტად ქცევის ღირსი გავხადო… COME OOON! სანამ ეგეთ მოვლენებს ველოდები, ე ბლოგი ქე მიმრჩება განზე :) ჰოდა, ამიტომაც გთავაზობთ ერთ ექსპერიმენტს, რომელიც აგერ უკვე 2 კვირას მიმდინარეობდა. Continue reading

ქართული სასაფლაო: ტრადიცია, მოდა და დრო

ქუთაისში ეს ყველაფერი ალმოდოვარის “დაბრუნების” დასაწყისს ჰგავს რაღაცით (წინადადებაც სინტაქსურად ასე დავაწყვე). საიქიოს საელჩოში, სადაც დრო გაჩერებულია, წარმავალთა კვალი ჩნდება. დაჟანგულ, ჩუქურთმებიან ღობეებს ხეხვის ჟღრიალი გაუდით, ერთი წლის გაუღებელ პაწაწინა კარებს კი – ჭრიალი. საფლავთა ქვებს შორის ამოჩრილი სარეველები, რომლებიც თვეობით ხარობდნენ და პოზიციების გამაგრებაზე ფიქრობდნენ, ახლა ერთ კუთხეში საცოდავად მიუყრიათ. ქვაზე ამოკაწრული გარდაცვლილთა პორტრეტები, რომელთა დაბნეულ-გამოლეული გამოხედვაც ბუნებას მტვრის სქელი ფენით დაუფარავს, ახლა ისეა გაკრიალებული, როგორც იმ უბედურ დღეს. საიქიოს საელჩო, დემოგრაფიული მუზეუმი თუ ქვაზე მხატვრობის გალერეა მალე ყოველწლიურ დღესასწაულს უმასპინძლებს.

Continue reading

ვის დაეკარგე, პატარავ?

_ ვის დაეკარგე, პატარავ?

_ დედას :(

_ ვინაა დედაშენი?

_ ჩემი დედაჩემი მამაჩემია. Continue reading

მათხოვრობის ახალი ფორმა

2 კვირაა, ეკონომიკის სამინისტროსგან საბუთს ვითხოვ და განცხადება ერთმა განყოფილებამ მეორეს შეს-ტენა, მეორემ მესამეს გადრ-უკვეხა, მესამემ – ჩემთან იყოსო და საბოლოოდ ჩემი ფეხები მივიღე.

უკვე 2 კვირაა, კომენტარებს ვეძებ კითხვებზე და რესპონდენტები გამირბიან (არადა არც ისეთი მხინჯი ვარ).

უკვე 2 კვირაა, ფეხები გადამტყდავდა სიცხეში კარდაკარ ოფისების მოძიებისა, თუმცა უშედეგოდ. გინდ, მისულხარ და გინდ მახათი გაგიყრია.

აქედან დასკვნა. დაგვიანებული, მაგრამ მაინც:

საქართველოში ჟურნალისტიკა მათხოვრობის ახალი ფორმაა