Tag Archives: ფილმები

BIAFF 2014 – “MASTER COLLECTION”

biaffze

წინა პოსტში საკონკურსო მხატვრული ფილმების ტრეილერები წარმოგიდგინეთ, რომლებიც ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალზე (BIAFF) წელს იქნება ნაჩვენები. მერე სულმა წამძლია და “ოსტატთა კოლექციაში” შემავალი ფილმების ტრეილერებიც ვნახე. როგორც აღმოჩნდა (და მოსალოდნელიც იყო), არც ერთი მათგანი არ მქონია ნანახი. ასე რომ, პირველი შთაბეჭდილებების ბედნიერება წინ მაქვს!

ფილმების ჩამონათვალში თურქი რეჟისორის, ნური ბილგე ჯეილანის ახალ ფილმსაც მოვკარი თვალი. ეს რეჟისორი 2012 წლის BIAFF-ზე აღმოვაჩინე. ჩემი აზრით, საკმაო ნებისყოფა სჭირდება დღევანდელ ადამიანს, მისი კინოთხრობის სტილი რომ მიიღოს და შეიმეცნოს. მახსოვს, მის “გაუცხოებას” სპეციალურად ჩავუჯექი და სხვა ყველაფერი გადავდე. ასეა, ყველა ფილმს რაღაცის კეთებასთან ერთად ვერ უყურებ. ახლა კი ტრეილერები:

1. Goodbye Language by Jean Luc Godard, France, 2014; 70 min.

2. How Strange to be Named Federico, Ettore Scola, Italy,  2013; 92 min.

3. Jimmy’s Hall, Ken Loach, Uk/Ireland/France, 2014; 109 min.

4. Mr. Turner, Mike Leigh, UK, 2014; 150 min.

5. Two Days, One Night , Jean Dardenne/ Luc Dardenne; Belgium/France/Italy, 2014; 95min.

6. Winter Sleep, Nuri Bigle Ceylan, Turkey, 2014; 180 min.

თუ დაწვრილებით გაინტერესებთ, კიდევ რა ფილმები იქნება წლევანდელ BIAFF-ზე, ეწვიეთ ამ ბმულს, ან შემოიხედეთ ხოლმე ჩემს ბლოგზე. ;)

ესეც ასე. მომავალ პოსტამდე.

BIAFF 2014 – მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციის ფილმები

biaff2014

სანამ ბათუმის კინოფესტივალი დაიწყება, საქმეს წინ წავიგდებ და წარმოგიდგენთ საკონკურსო მხატვრული ფილმების ტრეილერებს. მეც ამ პოსტის წერისას ვნახულობ… რამდენიმე ისეთი კადრია, ტრეილერი რომც არ ნახო და მხოლოდ თვალში რომ მოგხვდეს, უკვე გამოჭერილი ყავხარ. ინებეთ სია:

1. Brides, Tinatin Kajrishvili, Georgia/France, 2014; 95 min.

Continue reading

ბათუმი ინსტაგრამის ფილტრით

ყველაფერი ამ ხედით იწყება, როცა ქალაქს უახლოვდები. არ ვიცი, შეჩვეული აჭარლები რამდენად აღიქვამენ ამას, მაგრამ “დანარჩენებისთვის” ეს პეიზაჟი რაღაცისგან განთავისუფლებას აღძრავს. და სანამ იქაურობას მიუახლოვდები, გონება ხშირად გასწრებს და უკვე დაბოდიალებს ბათუმის ქუჩებში. Continue reading

ისტორიული ქალაქი, რომელშიც ისტორიულ ფილმს ვერ გადაიღებ

Все_ушли_(02)

ყველაფერი შარშანდელი “თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალიდან” დაიწყო, როცა სერგო ფარაჯანოვის შვილის, გიორგი ფარაჯანოვის ფილმ “ყველა წავიდას” ვუყურე. ფილმი ძველი თბილისის მოგონებებზეა, სადაც რეალობა და მისტიკა თანაბრადაა შეზავებული. ფილმით დიდად არ აღვფრთოვანებულვარ, მაგრამ ახლა მის განხილვას აქ არ დავიწყებ. მე სულ სხვა რამემ დამწყვიტა გული: 1500-წლოვანი ქალაქის ვერც ერთ უბანში წესიერ ძველ ფილმს ისე ვერ გადაიღებ, რომ ირგვლივ უცვლელი გარემო იყოს. Continue reading

მე-5 სეზონი

la_cinquieme_saison_port-folio

ადამიანებს აღარ გვჯერა, რომ ბუნებას სული გააჩნია. ეს უკვე აბსურდია, დიდი ხნის წინ გადაწყვეტილ-დამტკიცებული. ახლა ჩვენ აღარ გვესმის ხეების, მთების, წყლის, იმ ყველაფრის, რაც ჩვენ გარშემოა და, ალბათ, ამიტომ აღარ გვესმის ერთმანეთის.

 

la_cinquieme_saison_photo_2-f5a13

ქალაქში, როცა სიმწვანეს პლასტმასის დეკორატიული მცენარის როლი აკისრია, ვერასდროს შეიგრძნობ ბუნების ძახილს და, შესაბამისად, ვერც ვერასდროს გაიგებ, რეალურად რამხელა საფრთხის წინაშე ხარ.

Cinquième-saison-3

ფილმში მოქმედმა პირებმა „შესცოდეს“, რადგან ჩვეულ ადათ-წესებს უღალატეს. სასჯელმაც არ დააყოვნა. მდინარის მოტანილი მკვდარი თევზები, გადამხმარი ხეები, ჩამკვდარი სკები, ზაფხულში მოსული თოვლი. წელიწადის დროებმა აზრი დაკარგა, ისევე, როგორც ადამიანებმა – იმედი. ხოლო როგორ ვიქცევით უიმედობის დროს? უფრო სწორედ, რად ვიქცევით უიმედობის დროს? რა თქმა უნდა, ბრბოდ, რომელიც გამოსავალს მსხვერპლშეწირვაში ხედავს.

la_cinquieme_saison_photo_1-24061

„მე-5 სეზონი“ ჩვენი აწყმოს (და, შესაძლოა, მომავლის) ალეგორიაა გადმოცემული, რომელსაც ადამიანები ვქმნით. ჩვენ ვიზრდებით, ვვითარდებით, თითქოს უფრო მეტს ვსწავლობთ და საბოლოოდ კიდევ უფრო მეტ ზიანს ვაყენებთ საკუთარ თავს. სწორედ ამ დროს დგება ავბედითი მე-5 სეზონი, როცა უკვე აღარაფერს აღარ აქვს აზრი. რამეთუ აღარაფერი აღარ არსებობს. სირაქლემების ფეხებით გათელილი წარსულის გარდა…

BIAFF 2013 დაიწო

DSCN7976

იმდენი ხანია, ბლოგზე პოსტი არ დამიწერია, საჭიროდ ვთვლი, შეგახსენოთ: მე ვარ ზურა ბალანჩივაძე, იგივე Zurriuss, 25 წლის. წელს საკუთარი სადაბადებისდღეო პოსტის დაწერაც კი ვერ მოვახერხე. იმიტომ, რომ დამეზარა. სამაგიეროდ, ვიმყოფები იქ, რაზეც ბოლო ერთი წელი გამუდმებით ვფიქრობდი. BIAFF 2013 დაიწყო. Continue reading

მე 8.12.2012

ბავშვები უმი მოხუცები არიან, გაფართოებული თვალებითა და ოდნავ დაღებული პირით რომ უცქერენ სამყაროს. მიყვარს მათი სახეები. ზოგადად, სახეები მიყვარს. სახეები, როგორც სარკეები, რომელთა შუშებსაც სიძველის ლაქა კიდეებიდან ნელ-ნელა ეპარება.

მიყვარს სახეების ხატვა.

Continue reading

FUCK YOU, HOLLYWOOD!

ეს ბოლო დღეებია, მედეაზე ვფიქრობ. ვინ იყო? რა უნდოდა? რაზე დაგვტოვა? მერე ვხვდები, რომ აშკარად ქართველი იყო. ქართველის ღალატი ყველაზე ოსტატურად ისევ ქართველს რომ შეუძლია, იმიტომ. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ეგ რომ არ ექნა, არც მისი სახელი გვეცოდინებოდა და, ალბათ, ვერც ეზოპე შეთხზავდა კაცობრიობის ერთ-ერთ უძლიერეს დრამას.

პატარაობისას მედეას სიუჟეტზე ერთი მინისერიალი, “იასონი და არგონავტები” მქონდა ამოჩემებული და ისტორიის წიგნში ნასწავლს მას ვუდარებდი ხოლმე. მერე, როცა კალასი აღმოვაჩინე, პაზოლინის “მედეას” შესახებ გავიგე, მაგრამ მის თავიდან ბოლომდე ყურებას გუშინდლამდე გული ვერ დავუდე. მოვრჩი თუ არა, წინა ფილმი შემჯავრდა. ჯერ კიდევ როდის დაამტკიცა ევრიპიდემ, რომ უდიდესი სიყვარულიც კი წარმავალია. გავიდა ათასობით წელი და ადამიანის ბუნების დამახინჯება ჰოლივუდმა “იასონი და არგონავტებით” სცადა და სიუჟეტი მედეას კოლხეთიდან წასვლით დაასრულა.

რატომ გვაბოლებთ, მისტერ ჰოლივუდ? ეგ ხომ მაინც ყველგან წერია, რომ მედეამ საკუთარი შვილები დახოცა. თუ ყველა ასეთი წიგნის ყველა ეგზემპლარს დაწვავთ? თქვენ მიერ გადოყლაპიებულ ამერიკელებშიც მოიძებნება ძალიან ბევრი ისეთი, ვინც იტყვის, რომ ფილმები ჰეფიენდისა და ჰიპ-ჰოპის გარეშეც საინტერესეოა, რომ რეალურ ცხოვრებაში მძღნერი ყარს და ამას ვერაფერს უშველი.

ჰიპ-ჰოპზე, რა თქმა უნდა, “ალისა საოცრებათა ქვეყანაში” გამახსენდა, რომელიც 2010-ში გამოვიდა. ვნახე თუ არა, შემზიზღდა. სცენარი უაზრო მომეჩვენა, არ მომეწონა ზოგიერთი პერსონაჟი და, რაც მთავარია, ფილმის ბოლოს ალისასა და ქუდების მკერავის მიერ შესრულებულმა ჰიპ-ჰოპმა დედის გინებაც გამომტყუა. მარაზმია ამდენი კომერციული სვლა იმისთვის, რომ ათასობით გამოქლიავებულმა და მაკდონალდსის მძღნერზე გაზრდილმა უწიგნურმა ბავშვმა “ბოოორინგ” ფილმის ბოლოს მაინც გაიღიმოს და კოტიტა ხელ-ფეხი სრულიად უადგილოდ ჩათხრილ ჰიპ-ჰოპის მოძრაობებს ააყოლოს!

ჰოლივუდ, მადლობას გიხდით ყველა იმ ფილმისათვის, რომლითაც დიდ სიამოვნებას მაყენებთ და Fuck You, რომ ასე გულმოდგინედ ზრუნავთ კაცობრიობის ზომბირებაზე, რათა ფილმებად მიჰყიდოთ ხალხს ის, რაც ცოტა ხნის წინ თქვენვე დაავიწყეთ!

ბელა ტარის მარტოობის 6 დღე

ადამიანი, რომელიც რეალურად ფლობს საუბრის ხელოვნებას და რომელიც ვერ იტანს ჟურნალისტებს… ყოველ შემთხვევაში, მე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ადამიანი, რომელიც ქმნის შედევრებს (კიდევ კარგი, ჩემი სიტყვები არ არის), მოვიდა, გვითხრა, რომ “ტურინის ცხენი” მოსაწყენი ფილმია და გაძლება გვისურვა. მეც, როგორც არტ-ჰაუსებში ახლად ფეხადგმულს, ყველაფერი ეს დავიჯერე და ფილმის საყურებლად ისე წავედი.

Continue reading

წვიმიანი ბათუმის ფილმები

როგორც იქნა, ბათუმში გაწვიმდა. იმპრესიონისტი რომ ვიყო, ქალაქის განაცრისფერებული ქონგურების პეიზაჟებს დავხატავდი. ფილმები კი ერთიმეორეზე საინტერესოა. ფესტივალის დასრულებამდე ძალიან ცოტა რჩება და უკვე ვფიქრობ, რა მეშველება, როცა ფილმების სამყაროდან რეალობაში გადმოვაბიჯებ… თუმცა ერთს მივხვდი: ცხოვრება კარგი რეჟისორის, სცენარისტის, ოპერატორისა და მთელი შემოქმედებითი ჯგუფის მიერ გადაღებული შედევრი არტ-ჰაუსია. Continue reading