Tag Archives: სიმღერა

რა არის იურმალა?

s1_1

Юрмала – замки на песке.

Падают на счастье к нам с небес звезды.
პაიოტსია ვ პესნი…

ძნელია, არ დაეთანხმო ამ სიტყვებს, განსაკუთრებით მეორე სტრიქონს, როცა წარმოგიდგენია, რამდენი ფულია ამაში გადახდილი. იურმალა ეს რუსების საქეიფო რესტორანია ლატვიაში, სადაც იქ ჩასული შოუ-ბიზნესის წარმომადგენლები, პლუს ადგილობრივი წარმოების ვაიკულე, გადასარევად ატარებენ დროს და ახალგაზრდა, ზოგჯერ ნიჭიერ მომღერლებსაც უსმენენ ხოლმე.

იურმალაში არის არის ზღვა, რომელშიც, ძირითადად, არ ბანაობენ, პლაჟი, რომელზეც, ძირითადად, არ ირუჯებიან და კონცერტი, რომელსაც, ძირითადად, არ უსმენენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, 11 წლის მანძილზე, ეს კონკურსი გაცილებით მასშტაბური და ხარისხიანი გახდებოდა. ან კი რა საჭიროა რომელიმე, როცა ისიც გაკმაყოფილებს, რაც გაქვს? მთავარია, შენ, როგორც სახელმწიფო, იდგე მოწოდების სიმაღლეზე და ხაზი გაუსვა იმას, რომ, თუ მოგეპრიანება, სხვა ქვეყნის ტერიტორიაზეც კი გამართავ შენს კონცერტს. Continue reading

ძველით ახალი წლის პოსტი

harry potterსულ სხვა შეგრძნებაა, როცა თითქმის მიტოვებულ კომპიუტერს მიუჯდები, ობმოდებულ ბრაუზერს გახსნი, ისიც უცებ რომ გაგიხსენებს და შენს ნებასურვილზე რომ დაიქოქება. დიახ, ქუთაისში ვარ. მინდა, ძველით ახალ წელს მაინც შევხვდე ჩემს სახლში. შევხვდე, რა, უჩემოდაც მოვა და წავა. უბრალოდ, რასაცმინდაიმასვაკეთებ ხასიათზე ვარ და ასე ვინებე.

ბოლო დროს ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს (განსაკუთრებით დიტოს ბლოგის კითხვისას), რატომ აღარ ვინტერესდები სოციალური თემებით და რატომ აღარ ვწერ მასზე. საერთოდ, რატომ აღარ ვწერ ადრინდელივით ხშირად? Continue reading

მანამ, სანამ ყველაფერი და ყოველთვის შეგიძლია

ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… :) კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა! Continue reading

ნოსტალგია: ბევრი, ცოტა თუ ზომიერი?

იმდენი ქნა, იმდენი ქნა, ვიკიპედიაშიც მაძებნინა და აი, შედეგიც: “ნოსტალგია არის მელანქოლიური შეგრძნება “ეჰ, რა კარგი დრო იყო”-ს მსგავსი”. მეტიც, იმავე სიტყვის ქართულად აკრეფისას გუგლში მესამე ადგილზე ვარ. დავიჯერო, მთელს ქართულ ინტერნეტსივრცეში ჩემზე ნოსტალგიოფილი და ნოსტალგიოპათი არ მოიძებნება? ან, საერთოდ, რამდენად სასარგებლოა ნოსტალგია? რაში გვადგება?

Continue reading

ქლენძღვობა

იყო დღე, ოდეს “Окна”-ს წამყვანი ნაგიევი წიხლქვეშ გაიგდეს. მგონი, ერთადერთი “დრაკა”, რომელიც არ დაუდგამთ მაგ შოუში. მაშინ მივხვდი, რომ ცხოვრება დაქანებული სლიპინა ზედაპირია და რომ ჩუსტებით ვერ ილაყუნებ. მთვარე ხომ არ არის.

Continue reading

La Divina – უკვე 87

2003 წლის მზიანი დღეს. მე-9 კლასელი ზურა შედის მზით განათებულ ოთახში. მარჯვენა მხარეს, მწვანე დივანზე დედა ფეხმოკეცილი ზის და ფილმს უყურებს.

-რა ფილმია?

-მარია კალასზეა?

-ვინაა მარია კალასი?

-საოპერო მომღერალი იყო. ძალიან ლამაზი ქალი.

-ა, მარია კალასი ის არის, ლა სკალა რომ ააშენა? :) Continue reading

პლასიდო დომინგოს ფენომენი

მსოფლიო ოპერის პაპის ბათუმში ვიზიტით კრის დე ბურგისა და სოფო ნიჟარაძის ეპოქა დასრულდა. ამიერიდან ტელევიზორში დომინგოს კონცერტის ფრაგმენტები გაიჟღერებს. ვისაც ოპერა და, განსაკუთრებით, დომინგო უყვარს, ვულოცავ (საკუთარი თავის ჩათვლით). დანარჩენებს კი გაძლებას ვუსურვებ. თუმცა სიმართლე უნდა ითქვას: ბათუმის ისტორიაში ეს ყველაზე დიდი ხელოვანის ვიზიტია.

რეალურად რა მოგვიტანა ამ ღონისძიებამ? Continue reading

Jessye Norman – ტრანსუალური სევდა

მიყვარს, როდესაც სიმღერის მოსმენისას სიტყვებს ემოციები და განცდები მაგებინებს

რატომღაც მგონია, რომ ყველაფერს, რაც ამქვეყნად ხდება, აქვს ორი მხარე – პაპსა და იდუმალი. პაპსა ან მდარე ხარისხის პროდუქტია ან მასებისათვის ადვილად გასაგები შედევრი. მაგალითად, “კარმენი”. ე.წ. იდუმალი ქმნილება არის “ტრისტან და იზოლდა“. ერთი იმიტომ, რომ ლეგენდაა და თავის თავში რამდენიმე ლეგენდას აერთიანებს. მეორეც, ვაგნერმა ეს ყველაფერი ისეთ ფსიქოლოგიურ ოპერად გარდაქმნა, რომლის “წასაკითხად” ბევრი რამის წაკითხვაა საჭირო. სწორედ იზოლდას ძიებაში ვიყავი, როცა ჯესი ნორმანი აღმოვაჩინე. Continue reading

ჩემი “What if”

ხანდახან, როდესაც ვცხოვრობ, მიჩნდება კითხვა: What if? ჰო, ასე რომ არ მომხდარიყო.

What if 1988-ის ნაცვლად 50-ში დავბადებულიყავი? ეგებ, დამენახა, მართლა ლი ჰარვი ოსვალდმა ესროლა კენედის თუ არა.

What if 3 წლის ასაკში პირველი ნახატი არ დამეხატა? ეგებ 17 წლის შემდეგ, ჟურნალისტიკის ნაცვლად, სამედიცინოზე ჩამებარებინა.

What if 1994 წლის 1 სექტემბერს, პირველი კლასის პირველსავე დღეს, თავი არ გამომეჩინა და ლექსი არ მომეყოლა? ეგებ მომავალში არც არავის ეთქვა, გრძელი ენა გაქვსო.

What if მეგობრებს არ ავყოლოდი და ასანთის კოლოფში მოთავსებული დაუძლურებული ბეღურა სილაში არ დამემარხა? ეგებ სინდისის ქენჯნა თვითგვემაში არ გადამზრდოდა.

Continue reading

Sacrificium ანუ მაცალე ტირილი!

ეძღვნება ათასობით მსხვერპლშეწირულს

_ ყოფილხარ კაცი?…

_ ჰა? აქ კაცებიც შემოდიან და ქალებიც. რაღაცას ბოდავ.

_ არაჰ. ყოფილხარ კაცი, რომელიც თავისსავე ნიჭს გადააყოლეს და მსხვერპლად შეწირეს?

_ ყვერები ხომ არ დაგაჭრეს, ბიჭო? :lol: :lol:

_ აუ, მოკეტე და მომისმინე, თუ არა და დაახვიე და სხვა დროს მოეხვიე! ეგ არც მე მემუქრება და არც შენ. ჩვენთვის უკვე დაგვიანებულია. უბრალოდ, ჩვენ არ  ვყოფილვართ მსხვერპლშეწირულნი, ისევე, როგორც არავინ, ვინც ამ ბლოგს სტუმრობს. ასეთების ეპოქა წავიდა. დღეს ვცდილობთ, რაც შეიძლება, ნაკლები დავთმოთ უკეთესი შედეგის მიღების სანაცვლოდ, მაგრამ ყოველთვის ასე არ იყო…

Continue reading