Tag Archives: როკი

“გათავისუფლების დღე” ანუ ერთზე მეტი ჭეშმარიტება

როგორია, როცა:

ზუსტად იქ ცხოვრობ, სადაც გინდოდა?

ზუსტად ის გაცვია, რაც ასე მოგწონს?

ზუსტად ისეთი ბუნება გაქვს, როგორიც არავის არასდროს ექნება?

ზუსტად ისეთი ნათელი მომავალი რომ გაქვს, როგორზეც, დაბადების გარეშე, ვერ იოცნებებდი?

ზუსტად ისეთი მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარმრავალი და ყმიანი მმართელი რომ გყავს, რომელმაც ზუსტად იცის, როდის რა გჭირდება?

ზუსტად ის საკვები რომ გაქვს, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს?

ზუსტად ის რომ გიყვარს, ურომლისოდაც აზრი არაფერს ექნებოდა?

ზუსტად ისე და იმდენს ფიქრობ, რამდენიც საჭიროა?

იდეალური. სხვანაირად კი მას ჩრდილოეთ კორეა ეწოდება.

2015 წელს ამ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლოსგან იზოლაციის, ხოლო, როგორც თვითონ ეძახიან, გათავისუფლების, 70 წელი შეუსრულდა. ამ ბუმბერაზ ღონისძიებაზე კი ქვეყნის კულტურის მესვეურებმა გადაწყვიტეს, განსაკუთრებული რამ მოემოქმედათ და ევროპიდან როკ ჯგუფი მოიწვიეს. თან, არც მეტი, არც ნაკლები – ნაცისტურ იდეოლოგიასთან გაიგივებული სლოვენიური “ლაიბახი”! თუ მაინც გიჭირთ დაჯერება, აგერ ტრეილერი:

Continue reading

Shine On You, Crazy 60’s

სიდ ბარეტი - 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკალური  ლეგენდა.

სიდ ბარეტი – 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკის ლეგენდა.

რაც უფრო მეტად ვუსმენ 60-იანების როკს, მით მეტი ასოციაცია მიჩნდება ბახთან. მგონი, იმ დროის ყველა დიდი როკერი ჩუმ-ჩუმად უსმენდა მის სუიტებს და კონცერტებს, რათა საუკუნეების წინ დაწერილ მარადიულ მუსიკაში თავიანთი ეპოქისათვის შესაფერისი რამ აღმოეჩინათ და წამოეღოთ. ცოტა გული მწყდება, რატომ არ ვკითხე ამის შესახებ BIAFF-ზე ბათუმში ჩამოსულ ჯო ბოიდს, რომელიც თავის დროზე ახლადშექმნილ Pink Floyd-სა და ჯიმი ჰენდრიქსს პროდიუსერობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ თემაზე საუბარს უფრო ინტიმური გარემო უნდოდა, გარისკვა მაინც შეიძლებოდა…

ჯო ბოიდი - ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

ჯო ბოიდი – ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

როგორც არ უნდა იყოს, მე მაინც მგონია და მეგონება, რომ 60-იანი წლების მუსიკალური რევოლუციონერები ბახს უსმენდნენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, რევოლუცია ასეთი ნაყოფიერი არ იქნებოდა. Continue reading

3 მეგობარი 2012-დან

d4d994a9d5d69d1ca016230c46f854b4

პროლოგი

პლუტონივით ვარ. ვერ გამიგია, ვინ ვარ და რა მინდა. პოსტების წერის გაიშვიათებასაც ამას ვაბრალებ. არადა, ხომ შემიძლია,თითო ნახატის დასრულებისას თითო პატიოსანი მინიპოსტი დავწერო. ამით დაგროვილ სათქმელსაც ამოვიღებდი, მაგრამ მგონია,რ ომ ეს მკითხველს არ დააინტერესებს.

მკითხველი? შემრჩა კი მკითხველი?
Hello? Anybody here?

არადა, ბლოგი ხომ სწორედ იმიტომ არსებობს, რომ შენ მკითხველის ჭკუაზე კი არ დადიხარ, არამედ შენსას ისწორებ და ის მკითხველი მოგდევს, ვისაც მოწონხარ. მოკლედ, გაინტერესებთ ჩემი ცხოვრება? თუ ჰო, მაშინ გადადით შემდეგ აბზაცზე.

როგორც არ უნდა იყოს, 2012 ერთ-ერთი საინტერესო და ნაყოფიერი იყო ჩემს 24,5-წლიან ისტორიაში. ახლა სწორედ იმ სამ მეგობარზე მოგიყვებით, რომელთაც 2012 ასეთად აქციეს ჩემთვის.

Сашка

IMG_9275

მახსოვს, ჯარში მორიგეობისას მაისის “პრიზივი” ჩამოვიდა და ყველას გაგვიხარდა, რომ პოსტებზე დიდხანს დგომა აღარ მოგვიწევდა. საშკა მიშკასთან ერთად მოვიდა. მიშა ცელქი და ჰიპერაქტიურია, საშა მშვიდი და ზომიერი. საღამოსკენ, როგორც იქნა, სამივეს ერთ დროს მოგვიწია დასვენება და მაშინ გამოველაპარაკე. გულზე მომეშვა, რომ ამჯერად შეგნებული ხალხი მოვიდა.

იმ დღიდანვე დავმეგობრდით. სამივენი ყველგან ერთად დავდიოდით და ერთნაირად ვცხოვრობდით. ჯარის სისულელეებს ერთად ვიტანდით და დასვენების დღეებსაც ერთად ვატარებდით.

საბოლოო ჯამში საშასთან მეტი საერთო აღმომაჩნდა. ისიც კირჩხიბია (აქ ვგულისხმობ ხასიათს, შინაგან სამყაროს და პლუს-მინუსებს), მასსაც უყვარს ფილმები და მუსიკა. კიდევ უყვარს, როცა ცაში საკუთარ თავთან მარტო რჩება – ერთი სიტყვით, პილოტია. მართლა პილოტია. ანუ თვითმფრინავის მართვა შეუძლია :)

საშასთან მეგობრობისას აღმოვაჩინე ანიმე. მანამდე ხელოვნების ეს სახე გამაღიზიანებელი და უხარისხო მეგონა. მაგრამ ყველაფერს თავისი მიდგომა და გასაღები ხომ უნდა? ჰოდა ახლა ანიმე ძალიან მიტაცებს. განსაკუთრებით წვიმიან ამინდში. არის კიდევაც ერთი ეგეთი: “ღრუბლებს მიღმა” ჰქვია და ძალიან მაგარია.

მიყვარს, როცა მეგობრისთვის ყველაფრის მოყოლა შეგიძლია და არ არჩევ, რა უთხრა. ბოლო დროს, როცა საშას ხშირად ვერ ვნახულობ, ჩვენში გაუცხოება არ წარმოქმნილა და ეს ყველაზე ძალიან მახარებს.

დიტო

Dito

პირველად 15 სექტემბერს თბილისის ვაგზლის #1 ბაქანზე ვნახე. ბლოგერები BIAFF-ზე მივდიოდით და ისიც იქ იჯდა თავისთვის. ხმას არ იღებდა და არავის ეკონტაქტებოდა. თავიდან მოეგოცენტრიკო უცნაური ტიპი მეგონა და გარიყულობაც ამას დავაბრალე. მაგრამ როცა ლინკოლის ბაკენბარდებიან მე-19 საუკუნის გაცოცხლებულ პორტრეტს დაინახავ, მოდი და ნუ მოგინდება მისი გაცნობა. სასტუმროს ნომრების არჩევისას რომ ვნაწილდებოდით (ნომერში ორნი), ერთად შესვლა შევთავაზე.

დიტო მომავალი ქირურგი აღმოჩნდა. ეს თითებზევე ეტყობოდა – ისე პედანტურად იშველიებდა ხოლმე საუბრისას. ჯერ კიდევ წესიერად არ გაგვეცნო ერთმანეთი, რომ მისი პორტრეტის ხატვას შევუდექი :)

შემდეგ საუბარი ფილმებზე ჩამოვარდა, რაც ბათუმში ჩვენი ვიზიტის ძირითადი მოტივი იყო. დიტოც ალაპარაკდა. ასე გატაცებით და თან არგუმენტებითა და საკუთარი შეხედულების დაფიქსირებით ფილმებზე მოსაუბრე ცოტა თუ მინახავს. მათი უმრავლესობა კი სნობია. ლაპარაკისას ცინიკურად წაკგბენენ, თუ რაღაც არ იცი. არადა ხომ შემიძლია, მეც იგივე “ჩავუტარო” ოპერის კუთხით? რა შუაშია ირონია, როცა ორმა ხელოვნების მოყვარულმა ყურადღება ყურადღება სხვადასხვა ჟანრისკენ მიმართა?

ჰოდა სწორედ ასეთი არ არის დიტო. ბუნებით ძალიან მნშივდი და მოკრძალებულია ყოველთვის ცდილობს, ანგარიში გაუწიოს სხვას და მასში დადებითს ჩაეჭიდოს. დიტოს შეუძლია, გესაუბროს ბელა ტარის უსასრულოდ გაწელილი კადრების ესთეტიკაზეც და მულტსერიალ “ფუტურამაზეც”. თანაც ისე საინტერსოდ, რომ გაწყვეტინების სურვილს დაგიკარგავს. სწორედ მისი წყალობით დავამუღამე არტ-ჰაუსი. გავიგე, რა უნდა მეძებნა ფილმებში და როგორ უნდა მეყურებინა “მოსაწყენ” კინოშედევრებისთვის. დიტო სასტიკი ბითლომანია და ამ საკითხშიც მანათლებს ხოლმე, რასაც მე კლასიკაზე ლექციით ვუბრუნებ და ასე ვკოჰაბიტირებთ.

ბოლო დროს მასსაც იშვიათად გადავეყრები ხოლმე, რადგან უსაშველოდ დაკავებულია და ვეღარც მე ვარ მოცლილი. საბოლოო ჯამში ორივენი ვთანხმდებით, რომ ჩვენს შეხვედრას არ ეყოფა 5 და 10 წუთი. 5 საათს კი ჯერ ვერც ერთი ვერ ვიცლით და ისევ ფეისბუკის იმედად ვრჩებით. ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც უბრალოდ და უპირობოდ ენდობი და მათი ისევე გჯერა, როგორც ცათამბრჯენიდან გადახტომისას სიკვდილის გარდაუვალობის? არა? არსებობენ ასეთებიც. ერთ მათგანზე საუბარს სწორედ ახლა მოვრჩი :)

ლუკა

DSCN6478

ჰო… მესამე და ყველაზე მძიმე მეგობარი წლის ბოლოსკენ “შემემთხვა”, როცა “საქართველოს ვარსკვლავის” ლაივებზე სიარული დავიწყე. მისი გაცნობის შესახებ უკვე დავწერე. ასევე მიწერია ყველაფერი მისი ახლოს გაცნობის შესახებაც. თუმცა აქაც მოვყვები რაიმე საინტერესოს.

ეს არის ადამიანი, რომელთანაც მხოლოდ ორი გზა გაქვს: ადვილი და რთული. ადვილს “ნაცნობობა” ჰქვია, რთულს “მეგობრობა”. მე აბა რისი მე ვარ, რომ ეგრევე მტკივნეულს და სანერვიულოს არ მივახტე? :)

… თუმცა მაშინ მართლა ვერ წარმოვიდგენდი, რაოდენ რთულია ეს ყველაფერი. რთული, მაგრამ არა მომაბეზრებელი და უინტერესო. ან კი როგორ შეიძლება, მოგბეზრდეს ადამიანი, რომელსაც მიზიდულობის საოცარი უნარი აქვს? საკუთარ თავსა და სხვაზე დაკვირვებით მივხვდი, რომ ძალიან ძნელია, განთავისუფლდე ამ ადამიანის “აბლაბუდისგან”, თუკი მასში ერთხელ მაინც გაეხვიე.

ყველასათვის ცნობილ ნიჭთან ერთად მას შეუძლია ადამიანების შეცნობაც. მე ძალიან დიდი დრო მჭირდება, გავიგო, ვინ ვინ არის, ის კი უცბად ხვდება. თავიდან არ ვუჯერებდი და მეგონა, სიტყვებს ჰაერზე ისროდა, მაგრამ მისი პროგნოზები თუ დიაგნოზები მაქსიმუმ 1 კვირაში გამართლებულა.

ლუკას ტიპაჟი ძალიან ჰგავს ტომ იორკისას: დეპრესიული, პერფექციონისტი და პრინციპული ხელოვანი. ფეთქებადია. უჭირს გრძნობებზე ლაპარაკი. საუბრის ინიციატორი მაშინ ხდება, როცა უხერხულ სიჩუმეს გრძნობს. ამ დროს ნელ-ნელა იხსნება. არ უნდა გააწყვეტინო, თორემ დიდი შანსია, ისევ ჩაიკეტოს და ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანოს.

არსებობს რადიკალურად განსხვავებული ლუკაც. რამდენიმე დღის წინ ერთ მეგობართან შევიკრიბეთ და ძალიან მაგარი არომატის მქონე ვისკი დავლიეთ. ლოყები აუღაჟღაჟდა, შეჭმუხნული წარბები გაუსწორდა და სახე გაუნათდა. რამდენიმე წუთში უხეში ბიჭი მოსიყვარულე მეგობრად გადაიქცა. ყველა ჩაგვიხუტა და გვითხრა, რომ ძალიან ვუყვარვართ და ჩვენთან თავს ძალიან კარგად გრძნობს. ყველას გვესიამოვნა და გულზე მოგვეშვა, რომ ის ადამიანი, რომელსაც ასე გულმოდგინედ მალავს, ისევ არსებობს. გავიდა ხანი და თრობამაც იწყო გასვლა. იდეალური ღონისძიება, სახელად “უცნობი ლუკა”, დასასრულს მიუახლოვდა. ზუსტად ვიცოდი, რომ ასე მოხდებოდა. ამიტომ არც არაფრის შეცვლა განმიზრახავს. ჩემთვის მთავარი მეგობრობაა და არა მისი გამოხატვა.

ლუკას არსებობით ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა როკი და, შესაბამისად, აქამდე სრულიად უცნობი აზროვნება. ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, თუნდაც ამიტომ მიღირს ამ ადამიანამდე  მისასვლელად “მეორე გზის” არჩევა.

დიდი მადლობა ვისაც საჭიროა იმას, რომ მე მყავს ძალიან მაგარი 3 მეგობარი 2012-დან :)

Creep

Inspired by Radiohead

,,ამ ამბავს არ მოვყვები ისე, როგორც იყო. მე მას მოვყვები ისე, როგოც მახსოვს.

ფინიგან ბელი, ფილმი “Great Expectations”

Radiohead-ს ვუსმენ. აგერ უკვე 1 თვეზე მეტია. უკვე იმ დონემდე მივედი, რომ Creep-ის კარაოკეს უშეცდომოდ ვმღერი. ესაა ოღონდ, რომ როკერის მაღლები არ მაქვს და ვღარღალებ უმწეოდ… იმ ლუკა ზაქარიაძის ბრალია ყველაფერი! …ჰოდა ვარ ახლა ჰიტლერის შემყურე ევროპასავით გაოგნებული.  Continue reading

ყურებს ხომ ვერ დახუჭავ?

რამდენი მუსიკოსობს – ძირითადად, როკერობს.
მოსწონს ეს მიმდინარეობა და არიქა, თვითონაც უნდა რომ “წვლილი შეიტანოს” მის “განვითარებაში”:
უნდა გახდეს “ძაააან რაღაცნაირი” ტიპი
დენის გიტარა (სინთეზატორიც თუ იქნება, ერთი ნაბიჯით წინ ვართ)
“როკი მამაა”
“სიახლის ძიება”
თხზვა – დჟმა
დაბოლოს, სხვამ რაც უნდა, ის თქვას. მე მაინც ვიარსებებ!

შედეგად: სიბანძე და გაურკვევლობა, ნოლი ვოკალი და ნოლი განათლება.
სტოპ, მხატვრობაც ხომ ეგრეა: რამდენი “მხატვარი” ხატავს და გამოჰფენს თავის სჰედევრებს. არაფერი დაუმთავრებიათ, არაფრისთვის მიუღწევიათ, არაფერი უნახავთ (მეეეე) და უკვე დასტოინნად მხატვრობენ. ვჩპ!
თუმცა მხატვრობას ერთი დადებითი აქვს: თუ არ მოგწონს, თვალს ხუჭავ ან თავს აბრუნებ.
მააააააააააგრამ რა უნდა ქნა, როცა მუსიკა მძიმედ და დამაჯერებლად გიურღავს ჯერ ყურის ბარაბანს და მერე ტვინს?
ყურებს ხომ ვერ დახუჭავ?

საიდან მოდის ხმა

ადამიანები უამრავ მუსიკალურ ინსტუმენტს ვიცნობთ, რომელთა უმრავლესობა ჩვენ მიერვეა დამზადებული. ისინი კარგად გაპრიალებული და სასიამოვნო გარეგნობისანი არიან. თუმცა ჩვენ ასევე აღფრთოვანებით ვუსმენთ ბგერებს, რომლებიც თვითნაბადი ინსტრუმენტისაგან წარმოიქმნება. ერთ-ერთი ასეთი ინსტრუმენტის მატარებელი თითოეული ჩვენგანია. ეს, რა თქმა უნდა, სახმო სიმები, ანუ მგერავი იოგებია.

სახმო სიმი არის კანის თხელი და სათუთი ნაირსახეობა, რომელიც გაბმულია სასულე მილის (ტრაქეას) თავზე, ხორხში. მათი დაბოლოებები მიერთებულია ყელის კუნთებთან. ამოსუნთქვის შედეგად ფილტვებიდან ტრაქეის გავლით ამოსული ჰაერი (სხვანაირად ვერც ამოვა :) ) გაივლის ხორხში მოთავსებულ სახმო სიმებს, რომლებიც ჰაერის ნაკადის ზეგავლენით ირხევიან, ვიბრირებენ. სწორედ ეს ქმნის ბგერას.

მარტივი ექსპერიმენტი: თქვით “ააააა” და ამ დროს თითი ხორხზე მიიდეთ. შეიგრძენით ვიბრაცია? ეს არის ჩვენი ინსტრუმენტის “ბგერა”. თუ უფრო გაინტერესებთ, რა როგორ გამოიყურება, აი ვიდეოც.

Y

Continue reading