Tag Archives: ჟურნალისტიკა

10 რჩევა კახა ბენდუქიძესთან შერკინებისას

როგორ მოვერიო ბენდუს? ეს კითხვა ჯერ კიდევ სამი წლის წინ გამიჩნდა, როცა მან გადაცემა “პოლიტიკურ კვირაში” ინგა გრიგოლია დაასამარა. აი, გაიხსენეთ კახას უკიდეგანო ორგაზმი ინგას თითოეულ წამოკვნესებაზე.

ესეც კლასიკური მაგალითი იმისა, თუ როგორ არ უნდა აპატიო მოუმზადებელ ჟურნალისტს არც ერთი სიტყვა. იმიტომ, რომ არც ერთი რესპონდენტი არ იმსახურებს უაზრო კითხვებს და უარგუმენტო კრიტიკას. უარგუმენტო კრიტიკა რომ შეურაცხყოფაა, ეს ბუმერანგი გრიგოლიამ იმ საღამოს საკუთარ თავზე გამოცადა.

ამ ამბებიდან გადის სამი წელი და მაესტროზე გასული “ჟურნალისტური ბუკეტის” შემხედვარე ვრწმუნდები, რომ ქართველ ჟურნალისტებს ჭკუა კვლავ არ უსწავლიათ. ასე რომ, სანამ მედიის წარმომადგენლები საზოგადოების თვალში საბოლოოდ დავეცემოდეთ და ქვებს გვესვრიან, ესეც რამდენიმე რჩევა, თუ როგორ უნდა შევერკინოთ კახა ბენდუქიძეს:

  1. ბენდუქიძე შესანიშნავად იყენებს თავის ფიზიკურ მონაცემებს, რასაც ჟურნალისტის ქვეცნობიერი ასევე ფიზიკურ საფრთხედ აღიქვამს. ანუ თუ მე ამ დევს გავაბრაზებ, ადგება და გადამსანსლავს. უბრალოდ, დააიგნორეთ ეს ფაქტი ან გული იმით დაიმშვიდეთ, რომ თუ სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაიმტერებთ, გაქცეულს მაინც ვერ დაგეწევათ.
  2. ბენდუქიძეს ყოველთვის უნდა ესაუბროთ და ეკამათოთ კონკრეტულ თემებზე, რაზეც იგი არის/იყო პირდაპირი პასუხისმგებელი დარ რაც მის კომპეტენციაში აუცილებლად შედის.
  3. არასდროს მიუდგეთ მას, როგორც ნაციონალების მხარდამჭერს: თუ კარგ ხასიათზეა, ან დაგაბოლებთ ან გეკაიფებათ, ხოლო თუ ცუდ გუნებაზეა, გაგლანძღავთ… ან დაგაბოლებთ.
  4. არასდროს დაუსვათ ისეთი საჩოთირო კითხვა, რომლის გასამყარებლად მინიმუმ სამი ძლიერი არგუმენტი არ გაქვთ! ჯერ გაკვირვებით შემოგედავებათ, თუ ნახავს, რომ “ხალასტოი” კითხვა დაუსვით, არ შეგარჩენთ.
  5. ბენდუქიძე დაუფიქრებელ პასუხებს ისვრის მაშინ, როცა კითხვა არ მოსწონს, ამიტომ ყურადღება მიაქციეთ მის ფორმულირებას, რაც, ერთი მხრივ, მისთვის მისაღები ფორმის შერჩევის, მეორე მხრივ კი ლავირების საშუალებას მოგცემთ.
  6. ყოველთვის აქცევს ყურადღებას ადამიანის ზოგად განათლებას. საუბრისას უცებ ჩააგდებს ხოლმე რაღაც პატარა ამოცანის მსგავსს (თავის დასაძვრენად ან ახალი არგუმენტის მოსაფიქრებლად, თან პარალელურად ჟურნალისტის აზროვნებას ამოწმებს) და თუ ჩაიჭერით, გადაგივლით.  თუ პასუხი იცით, ხომ ძალიან კარგი, მაგრამ მალევე დაუბრუნდით საკითხს. თუ არ იცით ან უცებ ვერ მიხვდით, შეახსენეთ, რომ მოცემულ ვითარებაში კითხვებს ჟურნალისტი სხვამს.
  7. არაფრით გაპატიებთ საკითხის ზედაპირულ ცოდნას. ბენდუქიძესთან ჭიდილში ჟურნალისტებს, ძირითადად, ეს ღუპავთ (გრიგოლია, შავერდაშვილი).
  8. ნუ ეცდებით, იყოთ დომინანტი, ნურც დაქვემდებარებული. ყოველთვის ეცადეთ, დაიჭიროთ თანაბარი პოზიციები საუბრის დროს. ამას ძალიან კარგად აკეთებს ნინო ჟიჟილაშვილი.
  9. ნუ გგონიათ, რომ თუ მისი ნაამბობის დიდ ნაწილს დაეთანხმებით, ამით ქულები მოგემატებათ, ცდებით. იგი თქვენ მიმართ ინტერესს დაკარგავს.
  10. დაბოლოს, არაფრის დიდებით არ ეცადოთ მისთვის თავის დამახსოვრებას. კახა  ბენდუქიძე ადამიანებს მათი მოქმედების, საუბრის, არგუმენტებისა და, ზოგადად, აქტივობების მიხედვით იმახსოვრებს.

წარმატებულ შერკინებას გისურვებთ ;)

მაგისტრთა ქუდები ჰაერში!

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

Continue reading

ლაყე

მე ჟურნალისტი ვარ. განათლებით მაინც, პროფესიით მაინც. ბოლოსდაბოლოს, 6 წელი ჟურნალისტური მიუკერძოებლობის თეორიულ შესწავლას მაინც შევალიე. დიდი გამოცდილებით ვერ დავიკვეხნი, თუმცა რამდენიმე ძალიან საინტერესო და მრავლისმომცემ უცხოელ პარტნიორთან მომიხდა მუშაობა და ჩვევების დახვეწა. დღესდღეობით, გასაგებ მიზეზთა გამო, აქტიურ ჟურნალისტიკას გამოვეთიშე და ვცდილობ, შეძლებისდაგვარად დავაკვირდე იმ ტენდენციებს, რომლებიც დღევანდელ მედიასივრცეშია.

  1. Continue reading

7 მოსაზრება 1 ბიძინაზე

  1. ბიძინამ მაგარი მანევრები ჩაატარა და რამდენიმე უხერხული კითხვისგან თავი მოხერხებულად დაიძვრინა (+ უხეშ ძალასაც არ მოერიდა მიკროფონის წართმევინების სახით)
  2. თავზე ხელის გადასმას და დადგმულ-გამზადებულ ნიუსებს მიჩვეული ზოგიერთი ჟურნალისტები გამო*ლევდნენ და პანიკაში ჩაცვივდნენ, რადგან არ/აღარ აქვთ ფორსმაჟორულ რესპონდენტებთან ურთიერთობის გამოცდილება (საზოგადოებრივის, იმედის, რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები)
  3. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟურნალისტები
  4. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟოპალეზი ჟურნალისტები, რომლებმაც ფული იყნოსეს და საჩქაროდ გამოიბან-ამოივაზელინეს უკანალები
  5. გაიტანეთ ტრიპოლსკი! :)
  6. ტაბულა, ნეტგაზეთი და კიდევ რამდენიმე: ყოჩაღ!
  7. მატჩი საკუთარ მოედანზე ბიძინას გამარჯვებით დასრულდა :)

ბედნიერება კოდური სახელწოდებით “დიპლომის დაცვა”

პრეზენტაციებზე უკვე აღარ ვნერვიულობ. როცა ტყუილების თქმა არ გიწევს, სანერვიულოც არაფერია

დღეს ბედნიერი დღე მქონდა. არა რიგითი ბედნიერი (მე თითქმის სულ ორი რამ მჭირს: ყოველთვის ნასვამი “ვარ” და ყოველთვის ბედნიერი “ვარ”). აღმოჩნდა, რომ შეიძლება, ზოგჯერ არა თუ გაბედნიერდე, არამედ გაბრწყინდე კიდეც, მაგალითად დღეს! Continue reading

როგორი უნდა იყოს ჟურნალისტის სახლი

როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს

როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ

როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა Continue reading

ცხონებული მე-ს აზრები 6

ეს ჩემი საყვარელი რუბრიკაა. მაშ ასე, ბოლო დროს ტვიტერში დაგროვილი ფრთიანი ჰაზრნი ჩემნი: Continue reading

მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი

ეს საკითხთან არაფერ შუაშია. უბრალოდ, გადავაწყდი და გავიფიქრე, ნეტა საკუთარს როდის მოვესწრები-მეთქი

რაღა დასამალია და ეს ბოლო დღეებია, ოფიციალურად ვეკურთხე GIPA-ს თანამშრომლად. თავიდან კარგად ვერ ვხვდებოდი, რა თანამდებობა მეკავა. სადღაც სტუდენტებსა და ლექტორებს შორის რომ ვიყავი, კი ვიცოდი, მაგრამ ზუსტად რას გულისხმობდა სიტყვა “შუამავალი”, ვერ გამეგო. ისეთი პირი უჩანდა, რომ სტუდენტების შპიონობას მთხოვდნენ, მაგრამ, საბედნიეროდ, ასე არ აღმოჩნდა. მოკლედ,

Continue reading

ბაასი ბასსა და კოლვინთან

ჩემ უკან: ჯონ ბასი და მარი კოლვინი

ბოლო დროს რომ ვუკვირდები, ვხვდები, რა აკლია ჩემს ბლოგს. ჟურნალისტიკა, ანუ ჩემი პროფესიული ცხოვრება. ვინც პირადად არ მიცნობთ, დიდი შანსია, არ იცოდეთ, რას ვსაქმიანობ, რას ვაკეთებ.

Continue reading

“რეზო”, მიყვარხარ!

დღეს კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი ჩემი ბლოგის პოპულარობაში. გახსოვთ, ერთხელ ავტობუსში სასიამოვნოდ რომ დამაჯარიმეს და ეს ფოტო რომ გადავიღე? შეიკარით ღვედბი, მაგრად უნდა გაკაიფოთ!

Continue reading