Tag Archives: ნოსტალგია

განახლებადი ქალაქი (ფოტოკოლაჟი)

“…ქუთაისში ისტორიაში სამოგზაუროდ ჩამოვედი. შაბათს 9 კლასის 9 წლის დამთავრების ფრიად უცნაური ბანკეტი გვაქვს. მინდა, ყვეფერი გავიხსენო და ყველა თანაკლასელი ხელახლა გავიცნო.” – ჩანაწერი გუშინწინდელი მგზავრობისას. Continue reading

რატომ არ დავთმობდი იმ 5 წელიწადს

ზუსტად 99 წლის წინ, 1912 წლის 15 აპრილს, მსოფლიო “ტიტანიკის” კატასტროფამ შეძრა. იმ დროისათვის ყველაზე დიდი და ძვირფასი გემი თავის პირველ რეისზე აისბერგს შეეჯახა და ატლანტის ოკეანეში ჩაიძირა. კატასტროფას, 2200 მგზავრიდან, 1500 ემსხვერპლა.

შაბათი დილა გათენდა. მეხუთეკლასელმა ფრიადოსანმა ჩვეულებისამებრ 8-ზე გაიღვიძა, ბევრი არ უკოტრიალია, ფეხზე წამოხტა, ზოლებიანი მოკლემკლავიანი მაისური ჩაიცვა (ეღირსა თბილი ამინდები!) და ტელევიზორის ოთახისკენ გაემართა. გადმოალაგა სქელი, დახვეული ფურცლები, ძველი უხმარი შპალერი, სახაზავ-ფანქრები და ვიდეომაგნიტოფონში ისევ ის კასეტა შეაცურა. Continue reading

გადაშენებული საბჭოეთის ნაკვალევი

როცა რომელიმე ცივილიზაციას იკვლევ, დაბეჯითებით ვერც თქმულებებს ენდობი და ვერც საისტორიო ცნობებს. ყველაზე მეტ სიმართლეს სწორედ იმდროინდელი ნახატები გეტყვიან, რადგან მათში დროა გაჩერებული. ისინი შექმნეს იმისთვის, რომ იცხოვრონ იმ დროით. უძველესმა ადამიანებმა თავიანთი ნაკვალევი გამოქვაბულთა კედლებზე შემოგვინახეს, კაცობრიობის უდიდესმა იმპერიამ კი – ფასადებზე.

Continue reading

ბოლო დროს დაგროვილი ამბები

ბოლო ერთი კვირა ძალიან საინტერესო მქონდა და ვეცადე, ყველაფერი flip კამერით აღმებეჭდა. შედეგად, ესეც ჩემი ორი ვიდეო ;)

მანამ, სანამ ყველაფერი და ყოველთვის შეგიძლია

ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… :) კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა! Continue reading

ნოსტალგია: ბევრი, ცოტა თუ ზომიერი?

იმდენი ქნა, იმდენი ქნა, ვიკიპედიაშიც მაძებნინა და აი, შედეგიც: “ნოსტალგია არის მელანქოლიური შეგრძნება “ეჰ, რა კარგი დრო იყო”-ს მსგავსი”. მეტიც, იმავე სიტყვის ქართულად აკრეფისას გუგლში მესამე ადგილზე ვარ. დავიჯერო, მთელს ქართულ ინტერნეტსივრცეში ჩემზე ნოსტალგიოფილი და ნოსტალგიოპათი არ მოიძებნება? ან, საერთოდ, რამდენად სასარგებლოა ნოსტალგია? რაში გვადგება?

Continue reading

გაგრა – ისეთი, როგორიც მახსოვს

გუშინწინ დედაჩემის ბიძის (ჩემი ბაბუის) ნეშტი გადმოვასვენეთ გაგრიდან თბილისში. თითქოს, არარსებული სამყაროდან დაბრუნდა. ყველაფერი ისე უცებ მოხდა, წესიერად გაანალიზებაც ვერ მოვასწარი. არადა, კარგად არც არაფერი მახსოვს, როგორ იყო ბუთხუზი ბაბუა. სულ რამდენიმე მომენტი შემომრჩა მეხსიერებაში, გაგრაში, როცა მისით მაშინებდნენ, თუკი ვიცელქებდი და თბილისში, როგორ ატრიალებდა ღიმილით ძეწკვს ჩემ თვალწინ და მე მიხაროდა… Continue reading

უმაგრესად გატეხილი ძილი ანუ მამა ჩამოვიდა

ლითლ უვერტიურა

მანამ, სანამ წინასაახალწლოდ ბოჩელის სიმღერებით წავიღებდე ტვინს, კვლავ გაციებას ვებრძვი. ერთ-ერთი, რაც მაგიჟებს და მადებილებს, გაბრუებაა. როცა ასე ვარ, საკუთარ თავს არ ვეკუთვნი. უაზროდ ვკარგავ ენერგიას და, რაც მთავარია, ფეხზე კიდია, ვის რას და როგორ ვეუბნები. მაშასადამე, არასდროს მისურვოთ გაციება. ახლა კი, მთავარი.

Continue reading

The Nutcracker Prince

ერთხელაც, როცა ვიდეოკასეტაზე “მეფე ლომის” ყურება დავასრულე, გამორთვა დამავიწყდა. მეორე ოთახში გავედი და, ამასობაში, ტიტრებიც მორჩა. ვიფიქრე, ბარემ ლენტას ბოლომდე მივიყვან, რომ ავტომატურად გადაახვიოს უკან-მეთქი, მაგრამ თურმე ჯერ სადა ხარ… Continue reading

ემეგობრე ბავშვობას, რათა უკეთ იცოდე საკუთარი თავი

ასეა, ასე…

ვფიქრობ, ყველამ თავის მამაკაცურ/ქალურ სხეულსა და გონებაში უნდა ჩაიხედოს, კარგად მოჩხრიკოს, იპოვოს და აღმოაჩინოს მომწიფების შედეგად გაჭყლეტილი და კუთხეში მიმწყვდეული ბავშვი. Continue reading