Tag Archives: ნარიყალა

მიტოვებული მარტოობა თბილისის ერთ წვიმიან დღეს (ფოტოკოლაჟი)

დღე იყო, ოდეს მზე მწუელი გარდაშორდა ცისა ტახტსა და იწყო სლვად დასავლეთით, მიახლოებად ძილისა კარიბჭისა.

არაფერი მინდოდა, გარდა დაკარგვისა და პატარა, ლამაზი სახლების ლაბირინთებში სიარულისა. მინდოდა, გამეგო, რამდენად დავშორდი მარტოობას. სამიოდ წლის წინ თავდაჯერებულად ვაცხადებდი, რომ მარტო ვარ. დღეს რომ ეს ვთქვა, ჯერ ჩემი სინდისის ნარჩენები არ გამიშვებს და მერე მეგობართა ჯგრო. დღეს ჩემს მიტოვებულ მარტოობას ჩავხედე თვალებში.

სადღაც 5 იქნებოდა, რომ ილუსტრაციის ხატვა დავასრულე და გეზი ქართლის დედისკენ ავიღე. რა თქმა უნდა, ჩემი ფეხებით.

ბოლოდან დავიწყებ: ეს მე ვარ, პარსიფალს თუ ზიგმუნდს ვასახიერებ და ვხვდები, რომ თავი მაქვს დასაბანი.

Continue reading