Tag Archives: მე

მე 8.12.2012

ბავშვები უმი მოხუცები არიან, გაფართოებული თვალებითა და ოდნავ დაღებული პირით რომ უცქერენ სამყაროს. მიყვარს მათი სახეები. ზოგადად, სახეები მიყვარს. სახეები, როგორც სარკეები, რომელთა შუშებსაც სიძველის ლაქა კიდეებიდან ნელ-ნელა ეპარება.

მიყვარს სახეების ხატვა.

Continue reading

მე, ბებია, კარუზო, ილიკო და ილარიონი

ეს ექსპერიმენტი 5 ივნისს 150 ნომერ ავტობუსში დაიწყო, რომელიც ვაჟა-ფშაველადან რუსთაველისკენ მიემართებოდა. გვერდით გადავდე (სახლში) დიუმას “ნაპოლეონი” და ჩანთაში ნოდარ დუმბაძის ოთხკაციანი წიგნი ჩავაგდე. ავტობუსში ავბობღდი თუ არა, მარადმწვანე წიგნი (ისე იასამნისფერი ყდა აქვს) მუხლებზე გავიშალე, ჩავრთე პლეიერი და დავიძარით. Continue reading

ფოტოგამოცანა “ლოღიკა”

ამ ფოტოგამოცანისთვის, გადავწყვიტე, თავად გავმხდარიყავი “მსხვერპლი”. ყველაფერი, რასაც ნახავთ, მიხვდებით, რომ ჩემთან კავშირშია. წავიდა!

Continue reading

მინახავს

დედას გეფიცებით, ძალიან ცოტა რამ მინახავს ამ ცხოვრებაში. ეს, ალბათ, იმიტომ, რომ თითქმის არაფერი მინახავს ისეთი, რითიც საკუთარ თავთან მაინც ვიტრაბახებდი. ჩემი ხედვის არეალი მეტად ყოფითი, ნაცნობი და არაგამორჩეულია. შეიძლება ითქვას, არც არაფერი მინახავს, მაგრამ ბევრ რამეს დავ-კვირ-ვე-ბი-ვარ. ეს ტეგ-თამაში ერთ დროს ქილიფამ წამოიწყო. ვუბრუნებ ხურდას.

Continue reading

“შენთან საქმე მაქვს”

"ჩემი ფეხები"

ცხოვრება რომ ავტობუსია, ეს ვიცით. ჩვენ რომ მძღოლები ვართ, ეგეც ცნობილია. ჰოდა, ბოლო დროს, ძალიან ქვიან გზაზე მივჯაყჯაყებ. ირგვლივ უამრავი კენჭი და ლოდი ყრია. ზოგს გვერდს ვუვლი, მაგრამ ბევრზე ისე გადავეხლიწები, მანქანა მეხვეწება, გაჩერდიო. მაგრამ როგომ გავჩერდე, თავი მოვიკლა? Continue reading

ცხონებული “მე”-ს აზრები 5

ბოლო დროს, ქე იცით რატომაც, სოციალურ ქსელებზე ვეღარ ვაქტიურობ. ჯიპამ და “ჰარი პოტერმა” იმდენი მიქნეს, რომ ტვიტერი გადამაჩხრეკინეს და ერთ-ერთი უწინდელი პოსტის ფორმა აღმადგენინეს.

ქართულნი:

  • ჟურნალისტობა ქირურგობას ჰგავს: როცა საყვარელ ადამიანს “კვეთ”, ხელი არ უნდა აგიკანკალდეს.
  • მყრალად არ მიყვარს, როცა ბლოგის პოსტის სათაურში სიტყვა “პოსტია” ნახსენები :|
  • ვიღაცას რაღაც დაეწვა, თუ ნასკები მაქვს გამოსაცვლელი?
  • რა საინტერესო სიტყვაა “ცოდვა”. ღირსების ორდენს ჰგავს. სურვილისამებრ მიანიჭებ, რასაც გინდა. Continue reading