Tag Archives: კითხვა

7 მოსაზრება 1 ბიძინაზე

  1. ბიძინამ მაგარი მანევრები ჩაატარა და რამდენიმე უხერხული კითხვისგან თავი მოხერხებულად დაიძვრინა (+ უხეშ ძალასაც არ მოერიდა მიკროფონის წართმევინების სახით)
  2. თავზე ხელის გადასმას და დადგმულ-გამზადებულ ნიუსებს მიჩვეული ზოგიერთი ჟურნალისტები გამო*ლევდნენ და პანიკაში ჩაცვივდნენ, რადგან არ/აღარ აქვთ ფორსმაჟორულ რესპონდენტებთან ურთიერთობის გამოცდილება (საზოგადოებრივის, იმედის, რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები)
  3. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟურნალისტები
  4. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟოპალეზი ჟურნალისტები, რომლებმაც ფული იყნოსეს და საჩქაროდ გამოიბან-ამოივაზელინეს უკანალები
  5. გაიტანეთ ტრიპოლსკი! :)
  6. ტაბულა, ნეტგაზეთი და კიდევ რამდენიმე: ყოჩაღ!
  7. მატჩი საკუთარ მოედანზე ბიძინას გამარჯვებით დასრულდა :)

სექტემბრიდან ახალ სახლში

მიხარია, მიხარია, ოღონდ ყირაზე გადასვლით და თავის ჭერზე არტყმით არა. სექტემბრიდან მე და ჩემი ძმა ახალ სახლში გადავალთ, რომელიც მდებარეობს ნაძალადევში, ხუდადოვის ქუჩის დასაწყსიში. ზუსტ მისამართს არ გეტყვით, მერე რომ არ ამომადგეთ ისედაც ერთოთახიან ბინაში :)

Continue reading

10 კითხვა ენრიკე იგლესიასის კონცერტის შემდეგ

უკვე გავრცელდა იმ კითხვების ჩამონათვალი, რომელსაც დასვამენ დღევანდელი დღიდან მოყოლებული, 3 თვის განმავლობაში. იხილეთ ისინი.

http://www.youtube.com/watch?v=sjNWfiPA3Y4&feature=player_profilepage

1. მოიყვანს თუ არა ცოლად ენრიკე მთელი ქვეყნის თვალწინ ამორჩეულ “ამ გოგოს”? – პრაიმ ტაიმი

2. რას იტყვიან “ამ გოგოს” ძევსტვენნიცა მეზობლები? – ტაბულა

3. რას იტყვის პრეზიდენტი? – რუსთავი 2

4. რომელი იქნება პირველი შოუ, სადაც “ამ გოგოს” მიიწვევენ? – ბლოგერები.

5. “ამ გოგო”-ენრიკეს ურთიერთობის რა ფარულ დეტალებზე ისაუბრებს “ეს გოგო” ექსკლუზიურად? – ნანუკა ჟორჟოლიანი

6. “რა გრძნობა იყო, როცა მსოფლიო პრინცი გეამბორათ?” – მაია ასათიანი.

7. “გოგო ჯობია თუ ბიჭი?” – “ამ გოგოს” სამეზობლო.

8. “ამ შემთხვევის შემდეგ ქალიშვილი დარჩა თუ არა “ეს გოგო”? – Med.Ge-ს მომხმარებლები.

9. “აბა, ენრიკეს პატარა აქვსო?” – ანინა

10. მოეწონა თუ არა ენრიკეს ჯინსები და ფეხსაცმელები “ამ გოგოს”? – ვანო ჯავახიშვილის შოუ :)

რატომ-ები და პასუხები

რატომაა “ნუცას სკოლა” ცუდი?

  1. დილით ამღერებენ – ყელი წვალობს
  2. სტუდიაში მღერიან – აუდიტორიასთან კონტაქტი არა აქვთ
  3. ვწუხდები(თ) – ზემო ორი პუნქტის გამო

Continue reading

გაყინული მარჯვენა ხელი გუგულის ბუდეში

ღამის 3 საათია და ფეისბუკი გაოფლილი კლავიატურების სუნით ყარს. გრძნობ, რაღაც თმაში თითებს გიცურებს და თავის კანს გფხანს. კლავიატურაზე კაკუნის ტემპი ნელ-ნელა იკლებს და როცა ფაფუკ შეხებად იქცევა, ხვდები, რომ დიაგნოზი უტყუარია: გე ძი ნე ბა.

[audio:http://zurriuss.ge/wp-content/uploads/2011/01/AllMovies.GE-One-Flew-Over-The-Cuckoos-Nest7.mp3|titles=AllMovies.GE One Flew Over The Cuckoo`s Nest7] Continue reading

გუშინ/დღეს

დომინო საათი - დომინოს თამაში არ ვიცი, ამას მაინც დავითრევ, მე ვიყო ქლენძღვი!

პრივეტ, ხალხ. მოკლედ, რა ხდებოდა გუშინ და რა იქნება დღეს:

გუშინ:

  • დავრწმუნდი, რომ ბლოგზე ძველებურად გულღია აღარ ვარ (მშობლები კითხულობენ მაინც)
  • ხატვის მუზა ისევ გამიქრა, არადა “თეთრი ლაზიერი” წამოვიწყე (ჩორვენის პოსტი უნდა გადავიკითხო)
  • ისევ ჩემს გაყინულ ლოგინში ვიძინებ/ვიღვიძებ (ზემოთ გათბობა ჯერ არ დაგვიყენებია და ისე ვარ, ვითარცა ჯეკ დოსენი ატლანტის ოკეანეში)
  • ნატალიასთვის ვეეეეებერთელა პოსტ-ზღაპარს ვერა და ვერ ვამთავრებ, რომლის პირველი ნაწილი ნასტასიას ბლოგზე დავდე. მესამე ნაწილის დასაწერად გესთ პოსტი შემომთავაზეთ ვინმემ.
  • “127 საათს” ვუყურე – საინტერესოა ფრიად და სუსტი ნერვების პატრონთ არ ვურჩევ.
  • მცივა და გული მეწურება, ისევ იმ საყინულეში რომ უნდა შევწვე (არა, გატყუებთ, საბანსა და “პროსტინას” შორის 2 ადიალა მაფარია, ტაკ ჩტო, საკაიფოდ ვარ. თან მიიიიიიიიყვარს ჩემი ვეებერთელა ლოგინი. ზაფხულში ისეთი მაგარია, ზედვე იმოგზაურებ :)). Continue reading

საჩორკნი ჰელოუინისათვის

როცა თქვენი ბლოგის ან ფბ-ის კომენტარების სიაში Zurriuss-ის ნააზრევს ვერ იპოვით, შეიძლება, დაფიქრდეთ, რა მოუვიდა ამ ადამიანს. სამწუხაროდ, არაფერი. ისევ ჯიპა, ისევ კამერით სირბილი ფრანგ ლექტორებთან ერთად. ბლოგერების მე-6 ექსკურსია ჩემი პლეერისათვის სავედისწერო აღმოჩნდა და ერთ-ერთ ბორცვზე დარჩა. წვიმის წყალს, ალბათ, მოღებული ექნება ბოლო.

კლასიკური მუსიკის უწყვეტი ნაკადის შეწყვეტის შემდეგ, თქვენ წარმოიდგინეთ, კითხვის ახალი სუნთქვა გამეხსნა და “ჰარი პოტერს” ვეცი. ჯერ მე ვეცი და მერე ის მეცა. გადავდე კომპიუტერი, ზედმეტი წანწალი. ვზივარ და ვკითხულობ. “ცხოველების ფერმაც” გადავსანსლე უკვე და მიხარია, რომ ჩემი საკუთარი რეკორდიც დავამყარე.

Continue reading

რ?ა?ტ?ო?მ?

ადამიანთა ერთ-ერთია, რაც ცხოვრებას საინტერესოს და სასიცოცხლოდ ვარგისს ხდის. სწორედ ამიტომ ვცდილობ, რაც შეიძლება მეტი ფეისბუკელი მეგობარი თუ ბლოგერი პირადად გავიცნო. დღეს ერთი აზრი ამეკვიატა, სახელწოდებით

რატომ?

რატომ არიან ზოგიერთი სოციალური ქსელის წარმომადგენლები ძალიან ან რადიკალურად განსხვავებულები რეალურ ცხოვრებაში?

ბევრს ვიცნობ, რომელიც მთელს ფეისბუკს ან ბლოგებს თავისი მეამბოხე, ორიგინალური, სასაცილო, რადიკალური, ამაზრზენი ან ექსცენტრიული სტატუსებით აწრიალებს. ბევრია, რომელიც ყოველ მეორე განახლებად რაიმე ამაზრზენს, შეურაცხმყოფელს ან სადისკუსიოს დებს. ბევრს ისეთსაც ვიცნობ, ვინც მხოლოდ მკივანა და მწვავე საკითხებზე პოსტავს.

რეალობაში კი…

ან დამფრთხალები, მოკრძალებულები, დაშინებული და თმააბურძგნული გამოხედვით,

ან მუდუები, დამუნჯებულები, не рыба – не мясо-ები, მაზალო ტიპები, ქლიბები, მოსაწყენები.

მაინტერესებს, რატომ არ შეიძლება, ადამიანი ყველგან იყოს ის, ვინც არის? არ ვგულისხმობ, რომ ყველანი უნდა იყვნენ გმირები და თავისუფალი სიტყვისა და ლიბერალური შეხედულებების საქვეყნო მანიფესტაცია მოახდინონ. უბრალოდ, ისე ჩვეულებრივად და იმავე ფორმით გამოხატონ თავიანთი აზრები და შეხედულებები, როგორც ამას სოციალურ ქსელში აკეთებენ. მოკლედ, იყვნენ ადეკვატურები იმისა, რასაც ფიქრობენ.

წინააღმდეგ შემთხვევაში მრჩება შთაბეჭდილება, რომ ასეთი ხმაურიანი ადამიანები რეალურად დაკომპლექსებულები და ლუზერები არიან.

რ?ა?ტ?ო?მ?

ზოგს მალე მობეზრდება

კითხვები??? კითხვები??? კითხვები???

ბლოგები

ბლოგერები

მოდა

ჯერ odnoklassniki.ru იყო, რომელმაც 2 წელიწადს ძალიან მაგრად იმუშავა და ზენიტში იყო. ახლა Facebook ლიდერობს და ყველა აქ არის. მერე რა, რომ ზოგი აზრზე არ არის, თუ რა უნდა აქ. სხვა ხომ არის? ე.ი. თვითონაც უნდა იყოს. ამ სოც. ქსელისა არაფერი გამეგებოდა და თურმე ორჯერ დავრეგისრტირებულვარ სხვადასხვა მეილით. ის მეორე Zura Balanchivadze ახლაც ისეა მიგდებული.

ყველაფერი იწყება – ყველაფერი მთავრდება. ეს გარდაუვალია. უბრალოდ, გააჩნია, რამდენად გრძელი იქნება მათ შორის მოთავსებული დეფისი შენთვის. ზოგს მალე მობეზრდება ბლოგი.

ვინც მოდისათვის დაიწყო წერა, იგი მოდის გამო დაანებებს. გავა დრო და ნახავს, რომ მთელი ბლოგი სულ ტყუილად უწერია. წყალში გადაუყრია თითის ფალანგებზე მიმაგრებული მყესების გამალებული ვიბრირება კლავიატურის მიმართულებით და მის საწინააღმდეგოდ.

ზოგიც იმიტომ დაანებებს თავს, რომ სხვა ეგონა და სხვაგან მოხვდა. იმავე საქმიანობას კი სხვანაირად გამოხატავს და სხვა წყაროებით.

ზოგი სიყვარულს დაკარგავს და მერე რა დროს ბლოგია. ახლა გლოვისა და ჩოლკის შეჭრის დროა.

ზოგს ის გააღიზიანებს, რომ პოსტებზე მხოლოდ თავისი კომენტარები დევს და ვერ მიმხვდარა ამის მიზეზი, რომ მრავალმუხლიანი უსტარებია.

ზოგს მალე მობეზრდება წერა. გამოელევა ბარბები, პაკემონები, კევები, პომადები, მანიკურები, პუდრები და რუმიანები. რაღაზე დაწერს, როცა ყველა დათუნია, კურდღელი და ციყვი აღწერა და ისიც გაგვიმხილა, თუ რა თანმიმდევრობით იწვენს ლოგინში.

ისეთებიც დაანებებენ წერას თავს, რომლებიც ზედმეტად დეპრესიულები არიან და მათ მიერ მოქნეულ მრავალწერტილთა ჯაჭვების აზრს ყველა ვერ ჩაწვდება. ასეთები ცხოვრებაში კიდევ ერთ იმედგაცრუებას იპოვიან და რუდუნებით, ცრემლით შეინახავენ მთრთოლვარე ტკივილს თავიანთი ტვინის ხვეულების ყველაზე ფარულ ადგილებში. ბლოგის გარდაცვალებას ისინი იმას დაუკავშირებენ, რომ ვერავინ უგებს მათ.

ზოგიც დაწერს, რომ პაუზას აიღებს და აუცილებლად დაბრუნდება. მის ამ სიტყვებს კი ვებ მტვერი მოედება და ასეთად დარჩება, ვიდრე ბლოგის სისტება თვითონ არ გაუკეთებს ლიკვიდაციას.

ვინ იქნება შემდეგი, ამას ედვარდ ენიგმას მწვანე ფერის კითხვის ნიშნების ნისლი აკრავს.

საათი წიკწიკებს და ნელ–ნელა ენაგადმოგდებულ თავის ქალას ემსგავსება.

უთვისებო ბლოგერები მოდიან რწმუნდებიან და მიდიან.

P.S. მიყვარს მწვანე, შხამიანი ფერია ;)

როგორ ფიქრობთ, ვნანობ?…

Books02-619x685

სიგარებს ან შოკოლადის "ტრუბოჩკებს" არ ჰგვანან? :P

დღეს ბლოგების თვალიერებას მივყავი ხელი. წავიკითხავდი 2 აბზაცს, შემდეგ ნახევარ საათს არაფერზე ვფიქრობდი. კიდევ 2-3 აბზაცი და კიდევ იდიოტურად ჯდომა არაფერზე ფიქრთან ერთად. მაღაზიაში ჩასვლისას კი კიბეზე ჭეშმარიტებამ გამინათა გონება: კითხვის ნიჭი არ მქონია.
თვალი რომ გადავავლე ჩემს ცხოვრებას, მივხვდი, რომ სულ ასეთ მდგომარეობაში ვარ. ჯერ იყო და სკოლის პერიოდში, თითქმის, სულ დედაჩემს ვაკითხებდი ყველაფერს და მე მოსმენით ვიმახსოვრებდი (მეხსიერება კი ისეთი მქონდა, ახლა იმის მეათედი რომ მომცა, 10 დღეში ჯიგრულ სამსახურს გავჩითავდი). მე-9 კლასიდან დაიწყო ჩემი წამება. უი, კითხვა. უი, წასაკითხი. აუ, რამხელაა!… და ა.შ. არადა, მეუბნებოდნენ და მიჩიჩინებდნენ: “ზურიკო, იკითხე! ზურიკო, გაგიჭირდება მერე და ინანებ!… “მე კი ფეხზე მეკიდა ეს ყველაფერი და სულ ვხატავდი, ვთამაშობდი ან დავბოდიალებდი აქეთ-იქით. არადა, რა მენაღვლებოდა? ფრიადოსანი მაინც ხომ ვიყავი.
პირველი წიგნი მე-5 კლასში წავიკითხე და სახელი ახლაც მახსოვს: “მზის ბაჭიების ქვეყანაში”. ფრიად მშვენიერი ზღაპარი იყო ჭორფლის წარმოშობის შესახებ :) შემდეგ დავაპირე თედო რაზიკაშვილის რაღაც არწივთან დაკავშირებული წიგნის წაკითხვა. სკოლის ბიბლიოთეკიდან გამომატანეს თავიანთი ნება-სურვილით: შენ ხუთოსანი და ნაკითხი ბიჭი ხარ და ეს მოგეწონებაო. 2 წელი გავიდა მას შემდეგ და მე-7 კლასში დავუბრუნე ბიბლიოთეკას, რა თქმა უნდა, წაუკითხავი. გაუკვირდათ კიდევაც: ჩვენ დაკარგული გვეგონაო.
წიგნების კითხვის ყველაზე დიდი ჯაჭვი აბიტურიენტობის პერიოდიდან დავიწყე. ამ დროს, ყველამ ვიცით, რამდენის წაკითხვა და სწავლა გვიწევს. აღმოჩნდა, რომ ჰაგიოგრაფია ძალიან მიყვარდა. თანაც, იმდენად, რომ მხატვრული ლიტერატურის წასაკითხ დროს გამოვძებნიდი ხოლმე. ჰოდა “პაგანინის განკიცხვამ” ისე შემიყოლია, რომ თვენახევარში დავამთავრე. არადა, 1 კვირაშიც მშვენივრად წაიკითხავდა კითხვის მოყვარული. ისე, ძალიან, ძალიან კარგი წიგნია!
ახლა კი, გავკადნიერდები და ჩემ მიერ წაკითხული წიგნების სიას გამოვაქვეყნებ და თავად იმსჯელეთ ჩემზე. თუმცა აქვე დავძენ, რომ არც მთლად იდიოტი ვარ, რადგან მთელი ამ ხნის განმავლობაში ეგვიპტის ისტორიაზე ვკითხულობდი ენციკლოპედიებს. ბავშვობის დაუზარებლობის პერიოდი ამ საოცარი ქვეყნის “აღმოჩენას” შევწირე და კიდევ გავაგრძელებ. ახლა კი დაპირებული სია (ქრონოლოგია არეულია):
“პაგანინის განკიცხვა”
“პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი”
“პარმის სავანე”
“პარფიუმერი”
“კრძალვით და ცახცახით”
“კატილინას წინააღმდეგ”
“ედიტ პიაფი”
“გიორგი სააკაძე”
“ალექსანდრე მაკედონელი”
“მარტოობის 100 წელი”
“მარგარიტა გოტიე”
“რემბრანტი”
“მეფე ლირი”
“სამი მეგობარი”
კიდევ ერთი რაღაც ალბერ კამიუს დაწერილი, მაგრამ სახელი არ მახსოვს, იმიტომ, რომ ვერ გავიგე.
გარშემო უამრავი ნაკითხი და კითხვისგან ტვინგამსკდარი მეგობარი დამტრიალებს. მეც ვარ, რა. თქვენც კარგად იცით, როგორც ვარ: თუ რამე მომწონს _ ვაღმერთებ, რაც არ მომწონს _ ვამხობ. ვარ გადარეულად გადარეული და საზიზღრად მწუხარე. არ ვიცი ზღვარი და “ოქროს შუალედი”. დამიანებთან ურთიერთობაში ბევრჯერ მიმიქარავს და შემიცოდავს. წიგნებს ვყიდულობ უამრავს, მაგრამ კითხვა მეზარება. კრემისფერი შურით მშურს ნაკითხი და განათლებუი ადამიანებისა.
მეუბნებოდნენ მშობლები და ნათესავები: “ზურიკო, იკითხე, თორემ ინანებ!” როგორ ფიქრობთ, ვნანობ?…

P.S. ბიბლიოთეკაში ჯდომის და იქ კითხვის ნერვები კი ჭეშმარიტად არ მაქვს. მანდ ყველაფერს გავაკეთებ წიგნების წაკითხვის გარდა!