Tag Archives: …თუკი რამეს ვფიქრობ

ფიქრი ტვინის ტრენაჟორიაო, უთქვამს დიდ მე-ს. მაგრამ იქვე დაუმატებია, რომ ბევრი ტრეანაჟორი ტვინს კუნთად აქცევს, რაც სრულიად აყეყეჩებს მას. ასე რომ… ვიფიქროთ იმდენი, რამდენიც თავში მოგვივა და ნუ ვაწვალებთ გონებას რაიმე ახლის შესაქმნელად. ეგ დრო თავისით დადგება

პატარა ტბა

“იმ დაბურული ტყის პირას ერთი პატარა ტბა იყო. იმ ტბის ნაპირას მიყვარდა ყოფნა. საოცარია, როცა წვიმდა, ის პატარა ტბა, კიდევ უფრო პატარავდებოდა.”

ხატვა რომ არა

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?” :) Continue reading

ქლენძღვობა – ნაწილი II

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

  • მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
  • მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
  • ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
  • ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
  • ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
  • საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
  • ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
  • ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
  • არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
  • ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
  • შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
  • ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
  • წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ :)

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ ;)

ყველაზე უცნაური ახალი წელი

ამ ახალ წელს კიდევ ერხელ დავრწმუნდი, რომ ბავშვივით მიყვარს ეს დღესასწაული და რომ, ალბათ, ასე იქნება მუდამ. მთავარია, 1-2 ყლუპი საშობაო მუსიკა, კარგ რამეებზე ფიქრი და ოცნება.

გილოცავთ დრაკონის 2012 წელს, ჩემს წელს! 

ხვდებით, ალბათ, რას ნიშნავს ჩემთვის, იყო გამორჩეული. ბავშვობიდანვე ამას ჩამჩიჩინებდნენ და მეც მივეჩვიე. ამას დრაკონიც ამართლებს, რადგანაც ერთადერთი ზოდიაქოა, რომელიც ადამიანის ფანტაზიამ შექმნა და მითად აქცია. ჰოდა წელს მე და დრაკონი გავაჯაზებთ. თუ როგორ, ამას გზადაგზა იხილავთ :) ახლა ახალი წლის ამბები :green:

Continue reading

მაგისტრთა ქუდები ჰაერში!

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

Continue reading

2012 წელი და მარტო სახლში

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

Continue reading

7 მოსაზრება 1 ბიძინაზე

  1. ბიძინამ მაგარი მანევრები ჩაატარა და რამდენიმე უხერხული კითხვისგან თავი მოხერხებულად დაიძვრინა (+ უხეშ ძალასაც არ მოერიდა მიკროფონის წართმევინების სახით)
  2. თავზე ხელის გადასმას და დადგმულ-გამზადებულ ნიუსებს მიჩვეული ზოგიერთი ჟურნალისტები გამო*ლევდნენ და პანიკაში ჩაცვივდნენ, რადგან არ/აღარ აქვთ ფორსმაჟორულ რესპონდენტებთან ურთიერთობის გამოცდილება (საზოგადოებრივის, იმედის, რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები)
  3. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟურნალისტები
  4. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟოპალეზი ჟურნალისტები, რომლებმაც ფული იყნოსეს და საჩქაროდ გამოიბან-ამოივაზელინეს უკანალები
  5. გაიტანეთ ტრიპოლსკი! :)
  6. ტაბულა, ნეტგაზეთი და კიდევ რამდენიმე: ყოჩაღ!
  7. მატჩი საკუთარ მოედანზე ბიძინას გამარჯვებით დასრულდა :)

კუნძული კარანტინი

28 სექტემბრის საღამოს, როდესაც ჯერ კიდევ კურილკის (ასე ვეძახდით სიგარეტის მოსაწევ ზონას) მიდამოებში მდელოზე ვეგდე, საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ 24 საათში სულ სხვა – ნაცნობ და უკეთეს მდგომარეობაში ვუყურებდი მზის ჩასვლას. ასეც მოხდა. დავბრუნდი! Continue reading

დავით აღმაშენებელი მოედნის ზედამხედველობიდან გამზირის ზედამხედველად გადაიყვანეს

კაცმა რომ თქვას, ეს ჩვენი ხელის(და არა მხოლოდ ხელის)უფლება ყველაფერში დამნაშავე კი არ არის. ხანდახან, უნებურად მაინც, გამოსდის ნორმალური და ადეკვატურობასთან მიახლოებული გადაწყვეტილებები. საქმე ისევ ძეგლო-მანიას, -ფილიას თუ -ფობიას შეეხება, რომელიც, ამჯერად, ქუთაისში განხორციელდა. ახლა იგი თავისი სახელობის გამზირს 100-საფეხურიანი კიბეებიდან გადმოჰყურებს.

Continue reading

დასასვენებლად მიდიხართ თუ გასართობად?

დასვენებას ყოველთვის პირდაპირი მნიშვნელობით აღვიქვამდი, როცა ისვენებ ერთფეროვანი და გადატვირთული ცხოვრებისაგან. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ დღეს დასვენებასა და გართობას ერთმანეთში ურევენ, თითქოს სინონიმები იყოს. თუ ვამბობ, რომ ზღვაზე დასასვენებლად მივდივარ, რატომ უნდა ნიშნავდეს ეს დისკოთეკებს და ყირაზე გადასვლას? განა ეს დასვენებაა? ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ადამიანის სხეული ასეთ ვითარებაში ბიოლოგიურად ვერ ისვენებს. ჰოდა, ვინც ზღვაზე “საძიგძიგოდ” მიდის, ბარემ თქვას, გასართობად მივდივარო და სიტყვა “დასვენება” მართლა დაღლილ ხალხს დაგვიტოვოს.

ასე რომ, ამიერიდან გირჩევთ, დააზუსტოთ ხოლმე, დასასვენებლად მიდიხართ თუ გასართობად. ეს იმიტომ, რომ დასასვენებლად წასულები დასვენებულები და დამშვიდებულები ბრუნდებიან, გასართობად წასულები კი – დაღლილები და მთელი წელი ნერვებზე ათხრილები არიან :)