Tag Archives: დოკუმენტური ფილმი

“გათავისუფლების დღე” ანუ ერთზე მეტი ჭეშმარიტება

როგორია, როცა:

ზუსტად იქ ცხოვრობ, სადაც გინდოდა?

ზუსტად ის გაცვია, რაც ასე მოგწონს?

ზუსტად ისეთი ბუნება გაქვს, როგორიც არავის არასდროს ექნება?

ზუსტად ისეთი ნათელი მომავალი რომ გაქვს, როგორზეც, დაბადების გარეშე, ვერ იოცნებებდი?

ზუსტად ისეთი მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარმრავალი და ყმიანი მმართელი რომ გყავს, რომელმაც ზუსტად იცის, როდის რა გჭირდება?

ზუსტად ის საკვები რომ გაქვს, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს?

ზუსტად ის რომ გიყვარს, ურომლისოდაც აზრი არაფერს ექნებოდა?

ზუსტად ისე და იმდენს ფიქრობ, რამდენიც საჭიროა?

იდეალური. სხვანაირად კი მას ჩრდილოეთ კორეა ეწოდება.

2015 წელს ამ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლოსგან იზოლაციის, ხოლო, როგორც თვითონ ეძახიან, გათავისუფლების, 70 წელი შეუსრულდა. ამ ბუმბერაზ ღონისძიებაზე კი ქვეყნის კულტურის მესვეურებმა გადაწყვიტეს, განსაკუთრებული რამ მოემოქმედათ და ევროპიდან როკ ჯგუფი მოიწვიეს. თან, არც მეტი, არც ნაკლები – ნაცისტურ იდეოლოგიასთან გაიგივებული სლოვენიური “ლაიბახი”! თუ მაინც გიჭირთ დაჯერება, აგერ ტრეილერი:

Continue reading

როცა საკუთარი საქმე ძალიან გიყვარს

interview

ერთ-ერთი, რასაც ვერც BIAFF-ზე და ვერც ცხოვრებაში ვერ წარმოვიდგენდი, ფილმის პროდიუსერობა იქნებოდა. თუკი კინოსთან ან თეატრთან შეხებაზე მიოცნებია, არასდროს მინატრია კამერის ან კულისებს მიღმა ყოფნა, ყოველთვის მსახიობობა მინდოდა. ბათუმში ფესტივალის ფარგლებში მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმების ვორქშოფები ტარდებოდა და ლიტერატორმაც მონაწილეობის მიღება გადაწყვიტა. ფილმის პროდიუსერობა მე შემომთავაზა. ვინ უნდა გადაგვეღო? დელფინების მომთვინიერებელი… კარგი აზრია! Continue reading

ორიოდ დოკუმენტური ფილმი BIAFF 2013-დან

ხშირად, როცა კინომოყვარულებს ვეკითხები, მპასუხობენ, რომ დოკუმენტური ფილმები დიდად არ უყვართ. არადა იდეაში ფილმის (ისევე, როგორც ზოგადად ხელოვნების) ერთგვარი დანიშნულებაც რეალობის ასახვაა (ფენტეზისა და მსგავსი ჟანრების გამოკლებით). მაგალითად, ნური ბილგე ჯეილანის ფილმებში კამერა ისეთნაირად მოძრაობს და იღებს სცენებს, მომენტებში დოკუმენტური ფილმი შეიძლება, გეგონოს. ეს რეალობაა, რომელიც გარს გვარტყია და რომელსაც მაინც ვერსად წავუვალთ.

pipeline

ამხელა შესავალი კი ფილმ „მილსადენის“ გამო გავაკეთე, რომელიც გუშინ უჩვენეს. პარადოქსია, მაგრამ პირველივე კადრები ისეთი შთამბეჭდავი და მასში აღბეჭდილ ადამიანებთან დაახლოებული იყო, რომ ფილმი მხატვრული მეგონა. სიუჟეტი ეხება რუსეთის მიერ ევროპის გაზით მომარაგებას, რომელიც აგერ უკვე 30 წელია, ქვეყნის ბიუჯეტის ნახევარს ქმნის. თხრობა იწყება ციმბირიდან და ნაბიჯ-ნაბიჯ მიუყვება მილის გზას დასავლეთისკენ. ამ ფილმში უბრალო მოსახლეობის მილსადენისადმი დამოკიდებულებაა ნაჩვენები. Continue reading