Tag Archives: დიტო

ბიაფი არის ურთიერთობა

2015 წლის ბიაფიც დასრულდა. ფილმებიც მოვილიეთ, ნასტასიაც გავაცილეთ, ბლოგერები თავ-თავიანთ ადგილებში წაეხვეტნენ, მე კი ბათუმს შემოვრჩი, როგორც ბავშვი, რომელიც წამდაუწუმ უკან იხედება და რაღაც არ ეთმობა. ეს პოსტი არის ბლოგერის თვალით დანახულ ბთუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალზე, რომელსაც წელს მეოთხედ ვეწვიე.

biaff badge

ყველაფერი 2012 წელს დაიწყო. ზუსტად ერთი კვირით ადრე მოვრჩი სამხედრო სამსახურს და ბლოგერებთან ერთად ბათუმში გამოვემგზავრე. მაშინ თბილისიდან ბათუმისკენ მატარებლით პირველად ვიმგზავრე. მახსოვს, მაშინ აუარება ბლოგერი ვიყავით და ზუსტად არც ვიცოდით, რას ითხოვდნენ ჩვენგან. სწორედ იმ წელს გავიცანი დიტო, 2012 წლის აღმოჩენილი სამეულიდან ერთ-ერთი. :) მას შემდეგ, ბიაფი ორ ადამიანთან ასოცირდება:

დიტოსა (რომელიც ბითლომანის ბაკენბარდებით მოგვევლინა)

Dito

და თამუნასთან (ასე იწრთობოდა დიდი სოციალური ფოტოგრაფი).

Tamuna

2012-2013 წლებში ვცხოვრობდით ვარდისფერ სახლში ჭაჭა თაუერთან ახლოს და იქაური ქაოსი, აურზაური, დილამდე ფილმების გარჩევა, ღადაობა და მეორე დილით გამოუძინებელი სახეებით ფილმებზე შესვლა ყველას გვერჩივნა. ეს იყო ბოჰემა, რომელიც თბილისში ვერაფრით შეიქმნება. თბილისში ვეკუთვნით ყველას, ხოლო ბათუმში – ერთმანეთს და ბიაფს.

2012 წელი.

ამ საღამოს “ცოცხების კადრების” შესახებ შევიტყეთ.

ცოცხები

პირველად შევეხე მედუზას, თან რამხელას :)

jellyfish

შევხვდით დიდ თურქ რეჟისორს ნური ბილგე ჯეილანს.

ნური ბილგე ჯეილანი

შევხვდით დიდ ბელა ტარს.

ბელა ტარი

ვიღაცას მაინც რომელიღაც ფილმზე გვეძინა. :)

ძილი

ჩვენი ვარდიფერი სახლი ^^

ვარდისფერი

2013

პირველად მივუახლოვდი, გავიცანი და მოვეფერე დელფინს. <3
დოფლინ

თამუნამ გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი დოკმენტური ფილმი დელფინების მწვრთნელზე. :)

მოვაწყე ჩემი ნახატების გამოფენა კაფე “პრესკაფესში” და შევხვდით ძალიან საინტერესო რეჟისორსა და ადამიანს – თინათინ გურჩიანს.

გურჩიანი

იმ დროს თმას ვიზრდიდი და დახურვის ცერემონიალზე რომ გავიშრე, თავის ნაცვლად, “ლეილა” შემრჩა ^^

ლეილაბიაფის დახურვაზე რობიმ და ქეთათომ იმღერეს “ყვავილების ქვეყანა – სექსი, სექსი, სექსი!” იქ უნდა ყოფილიყავით და რესტორნის მომღერლების სახეებზე გეკაიფათ. ^^

ყვავილები

კინო

კინო1

კინოოოო

კინო

ღამე – გართობა, ბოდიალი, თრობა (მე პას), საუბრები ყოფიერებაზე, ზღვა და მრავალი სხვა…
ღამე

… და თამუნას მეორე მოკლემეტრაჟიანი ექსპრომტ – დოკუმენტური ფილმი “მეტაფიზიკური სუბლიმაცია” :)

2014

დიტო ვერ წამოვიდა…

გავიცანი ყველაზე ჯიგარი ახალგაზრდა კინორეჟისორი გიორგი ვარსიმაშვილი.

ვარსიკა

კიდევ ერთი ხელოვანი აღმოვაჩინე – თამუნა კანდელაკი :)
თამუნა კანდელაკიშევხვდით დიდ ავთანდილ მახარაძეს.

ავთო მახარაძე

გავიცანი ულამაზესი ლორელაი ანუ მსახიობი კატია მოლჩანოვა და ბევრი არია შევუსრულე <3

კატია მოლჩანოვა

ბლოგერულადაც ბევრი ვიმაიმუნეთ. ამ დროს ნელ-ნელა თვალი და ხელი მობაილფოტოგრაფიისკენ გამექცა – თამუნას და თინას ფოტოგატაცებებმა ჩემზეც იმოქმედა. :3

ფოტოში

2015

შემოგვიერთდა ლაშა, რომელმაც მოახერხა და თავისი პოსტით მთელი ბიაფი დაარეპორტებინა :)

DSC06082

წელს ზოგადად გაჭედვების ბიაფი იყო. გაჭედა ოთარ იოსელიამა.

ოთრი

გაჭედა ნასტასია კინსკიმ…

ნასტასია

მაგრამ არ გაუჭედავს და ძალიან კარგად ისაუბრა ქალბატონმა ლანა ღოღობერიძემ.

lana

გავიცანი “სიმინდის კუნძულის” “ბინადარი” გიორგი ოვაშვილი ^_^

ovashvili

ფესტივალი ნინო ქათამაძემ დახურა, ჩამოვიდა დარბაზში, შემამჩნია და იმპროვიზაციაში გამომიწვია. ცოტა ხანს ისტერიკა მჭირდა :))

მე

ყოველივე ამის პარალელურად, უკვე ჩემ მიერ დაჟინებულ აპარტამენტში (სასტუმროზე უარი ვთქვით) ვიკრიბებოდით, ვიცინოდით, ვჩხუბობდით, ფილმებს ვარჩევდით, ვსვამდით, თავზე ვიჯვამდით (უნიტაზი ორჯერ გაგვეჭედა, მაგრამ ის ფიგურალურად დავწერე :დდ ) და  სახეს ვიხევდით…

manekenebi

Rameee

ბარემ აქვე გადავუხდი მადლობას ფესტივალის ორგანიზატორებს, რომ მაჩუქეს ის, რაც არასდროს მქონია – ბოჰემა.

რომ მკითხოთ, ბიაფი რა არისო, აუცილებლად გიპასუხებთ, რომ ბიაფი ყველაფერია – დაწყებული ერთწლიანი მოლოდინით, გაგრძელებული ფილმებით, შეხვედრებით, ალაგ-ალაგ ზღვაში ცურვით, კინოს ყურებისას ყვინთაობით, ლეპტოპებით წანწალით, ფოტოებით, პოსტებით, ვიდეოებით, სიცილით, სკანდალით, კამათით, ჩხუბით, ზოგჯერ ცრემლებით, პატიებით, სასმელით, ღამის ბათუმში ხეტიალით, როცა, თავისუფლებას დანატრებულს, ჩამოღლილი თვალები ძილისთვის არ გემეტება. ერთი სიტყვით, ბიაფი არის ურთიერთობა.

3 მეგობარი 2012-დან

d4d994a9d5d69d1ca016230c46f854b4

პროლოგი

პლუტონივით ვარ. ვერ გამიგია, ვინ ვარ და რა მინდა. პოსტების წერის გაიშვიათებასაც ამას ვაბრალებ. არადა, ხომ შემიძლია,თითო ნახატის დასრულებისას თითო პატიოსანი მინიპოსტი დავწერო. ამით დაგროვილ სათქმელსაც ამოვიღებდი, მაგრამ მგონია,რ ომ ეს მკითხველს არ დააინტერესებს.

მკითხველი? შემრჩა კი მკითხველი?
Hello? Anybody here?

არადა, ბლოგი ხომ სწორედ იმიტომ არსებობს, რომ შენ მკითხველის ჭკუაზე კი არ დადიხარ, არამედ შენსას ისწორებ და ის მკითხველი მოგდევს, ვისაც მოწონხარ. მოკლედ, გაინტერესებთ ჩემი ცხოვრება? თუ ჰო, მაშინ გადადით შემდეგ აბზაცზე.

როგორც არ უნდა იყოს, 2012 ერთ-ერთი საინტერესო და ნაყოფიერი იყო ჩემს 24,5-წლიან ისტორიაში. ახლა სწორედ იმ სამ მეგობარზე მოგიყვებით, რომელთაც 2012 ასეთად აქციეს ჩემთვის.

Сашка

IMG_9275

მახსოვს, ჯარში მორიგეობისას მაისის “პრიზივი” ჩამოვიდა და ყველას გაგვიხარდა, რომ პოსტებზე დიდხანს დგომა აღარ მოგვიწევდა. საშკა მიშკასთან ერთად მოვიდა. მიშა ცელქი და ჰიპერაქტიურია, საშა მშვიდი და ზომიერი. საღამოსკენ, როგორც იქნა, სამივეს ერთ დროს მოგვიწია დასვენება და მაშინ გამოველაპარაკე. გულზე მომეშვა, რომ ამჯერად შეგნებული ხალხი მოვიდა.

იმ დღიდანვე დავმეგობრდით. სამივენი ყველგან ერთად დავდიოდით და ერთნაირად ვცხოვრობდით. ჯარის სისულელეებს ერთად ვიტანდით და დასვენების დღეებსაც ერთად ვატარებდით.

საბოლოო ჯამში საშასთან მეტი საერთო აღმომაჩნდა. ისიც კირჩხიბია (აქ ვგულისხმობ ხასიათს, შინაგან სამყაროს და პლუს-მინუსებს), მასსაც უყვარს ფილმები და მუსიკა. კიდევ უყვარს, როცა ცაში საკუთარ თავთან მარტო რჩება – ერთი სიტყვით, პილოტია. მართლა პილოტია. ანუ თვითმფრინავის მართვა შეუძლია :)

საშასთან მეგობრობისას აღმოვაჩინე ანიმე. მანამდე ხელოვნების ეს სახე გამაღიზიანებელი და უხარისხო მეგონა. მაგრამ ყველაფერს თავისი მიდგომა და გასაღები ხომ უნდა? ჰოდა ახლა ანიმე ძალიან მიტაცებს. განსაკუთრებით წვიმიან ამინდში. არის კიდევაც ერთი ეგეთი: “ღრუბლებს მიღმა” ჰქვია და ძალიან მაგარია.

მიყვარს, როცა მეგობრისთვის ყველაფრის მოყოლა შეგიძლია და არ არჩევ, რა უთხრა. ბოლო დროს, როცა საშას ხშირად ვერ ვნახულობ, ჩვენში გაუცხოება არ წარმოქმნილა და ეს ყველაზე ძალიან მახარებს.

დიტო

Dito

პირველად 15 სექტემბერს თბილისის ვაგზლის #1 ბაქანზე ვნახე. ბლოგერები BIAFF-ზე მივდიოდით და ისიც იქ იჯდა თავისთვის. ხმას არ იღებდა და არავის ეკონტაქტებოდა. თავიდან მოეგოცენტრიკო უცნაური ტიპი მეგონა და გარიყულობაც ამას დავაბრალე. მაგრამ როცა ლინკოლის ბაკენბარდებიან მე-19 საუკუნის გაცოცხლებულ პორტრეტს დაინახავ, მოდი და ნუ მოგინდება მისი გაცნობა. სასტუმროს ნომრების არჩევისას რომ ვნაწილდებოდით (ნომერში ორნი), ერთად შესვლა შევთავაზე.

დიტო მომავალი ქირურგი აღმოჩნდა. ეს თითებზევე ეტყობოდა – ისე პედანტურად იშველიებდა ხოლმე საუბრისას. ჯერ კიდევ წესიერად არ გაგვეცნო ერთმანეთი, რომ მისი პორტრეტის ხატვას შევუდექი :)

შემდეგ საუბარი ფილმებზე ჩამოვარდა, რაც ბათუმში ჩვენი ვიზიტის ძირითადი მოტივი იყო. დიტოც ალაპარაკდა. ასე გატაცებით და თან არგუმენტებითა და საკუთარი შეხედულების დაფიქსირებით ფილმებზე მოსაუბრე ცოტა თუ მინახავს. მათი უმრავლესობა კი სნობია. ლაპარაკისას ცინიკურად წაკგბენენ, თუ რაღაც არ იცი. არადა ხომ შემიძლია, მეც იგივე “ჩავუტარო” ოპერის კუთხით? რა შუაშია ირონია, როცა ორმა ხელოვნების მოყვარულმა ყურადღება ყურადღება სხვადასხვა ჟანრისკენ მიმართა?

ჰოდა სწორედ ასეთი არ არის დიტო. ბუნებით ძალიან მნშივდი და მოკრძალებულია ყოველთვის ცდილობს, ანგარიში გაუწიოს სხვას და მასში დადებითს ჩაეჭიდოს. დიტოს შეუძლია, გესაუბროს ბელა ტარის უსასრულოდ გაწელილი კადრების ესთეტიკაზეც და მულტსერიალ “ფუტურამაზეც”. თანაც ისე საინტერსოდ, რომ გაწყვეტინების სურვილს დაგიკარგავს. სწორედ მისი წყალობით დავამუღამე არტ-ჰაუსი. გავიგე, რა უნდა მეძებნა ფილმებში და როგორ უნდა მეყურებინა “მოსაწყენ” კინოშედევრებისთვის. დიტო სასტიკი ბითლომანია და ამ საკითხშიც მანათლებს ხოლმე, რასაც მე კლასიკაზე ლექციით ვუბრუნებ და ასე ვკოჰაბიტირებთ.

ბოლო დროს მასსაც იშვიათად გადავეყრები ხოლმე, რადგან უსაშველოდ დაკავებულია და ვეღარც მე ვარ მოცლილი. საბოლოო ჯამში ორივენი ვთანხმდებით, რომ ჩვენს შეხვედრას არ ეყოფა 5 და 10 წუთი. 5 საათს კი ჯერ ვერც ერთი ვერ ვიცლით და ისევ ფეისბუკის იმედად ვრჩებით. ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც უბრალოდ და უპირობოდ ენდობი და მათი ისევე გჯერა, როგორც ცათამბრჯენიდან გადახტომისას სიკვდილის გარდაუვალობის? არა? არსებობენ ასეთებიც. ერთ მათგანზე საუბარს სწორედ ახლა მოვრჩი :)

ლუკა

DSCN6478

ჰო… მესამე და ყველაზე მძიმე მეგობარი წლის ბოლოსკენ “შემემთხვა”, როცა “საქართველოს ვარსკვლავის” ლაივებზე სიარული დავიწყე. მისი გაცნობის შესახებ უკვე დავწერე. ასევე მიწერია ყველაფერი მისი ახლოს გაცნობის შესახებაც. თუმცა აქაც მოვყვები რაიმე საინტერესოს.

ეს არის ადამიანი, რომელთანაც მხოლოდ ორი გზა გაქვს: ადვილი და რთული. ადვილს “ნაცნობობა” ჰქვია, რთულს “მეგობრობა”. მე აბა რისი მე ვარ, რომ ეგრევე მტკივნეულს და სანერვიულოს არ მივახტე? :)

… თუმცა მაშინ მართლა ვერ წარმოვიდგენდი, რაოდენ რთულია ეს ყველაფერი. რთული, მაგრამ არა მომაბეზრებელი და უინტერესო. ან კი როგორ შეიძლება, მოგბეზრდეს ადამიანი, რომელსაც მიზიდულობის საოცარი უნარი აქვს? საკუთარ თავსა და სხვაზე დაკვირვებით მივხვდი, რომ ძალიან ძნელია, განთავისუფლდე ამ ადამიანის “აბლაბუდისგან”, თუკი მასში ერთხელ მაინც გაეხვიე.

ყველასათვის ცნობილ ნიჭთან ერთად მას შეუძლია ადამიანების შეცნობაც. მე ძალიან დიდი დრო მჭირდება, გავიგო, ვინ ვინ არის, ის კი უცბად ხვდება. თავიდან არ ვუჯერებდი და მეგონა, სიტყვებს ჰაერზე ისროდა, მაგრამ მისი პროგნოზები თუ დიაგნოზები მაქსიმუმ 1 კვირაში გამართლებულა.

ლუკას ტიპაჟი ძალიან ჰგავს ტომ იორკისას: დეპრესიული, პერფექციონისტი და პრინციპული ხელოვანი. ფეთქებადია. უჭირს გრძნობებზე ლაპარაკი. საუბრის ინიციატორი მაშინ ხდება, როცა უხერხულ სიჩუმეს გრძნობს. ამ დროს ნელ-ნელა იხსნება. არ უნდა გააწყვეტინო, თორემ დიდი შანსია, ისევ ჩაიკეტოს და ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანოს.

არსებობს რადიკალურად განსხვავებული ლუკაც. რამდენიმე დღის წინ ერთ მეგობართან შევიკრიბეთ და ძალიან მაგარი არომატის მქონე ვისკი დავლიეთ. ლოყები აუღაჟღაჟდა, შეჭმუხნული წარბები გაუსწორდა და სახე გაუნათდა. რამდენიმე წუთში უხეში ბიჭი მოსიყვარულე მეგობრად გადაიქცა. ყველა ჩაგვიხუტა და გვითხრა, რომ ძალიან ვუყვარვართ და ჩვენთან თავს ძალიან კარგად გრძნობს. ყველას გვესიამოვნა და გულზე მოგვეშვა, რომ ის ადამიანი, რომელსაც ასე გულმოდგინედ მალავს, ისევ არსებობს. გავიდა ხანი და თრობამაც იწყო გასვლა. იდეალური ღონისძიება, სახელად “უცნობი ლუკა”, დასასრულს მიუახლოვდა. ზუსტად ვიცოდი, რომ ასე მოხდებოდა. ამიტომ არც არაფრის შეცვლა განმიზრახავს. ჩემთვის მთავარი მეგობრობაა და არა მისი გამოხატვა.

ლუკას არსებობით ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა როკი და, შესაბამისად, აქამდე სრულიად უცნობი აზროვნება. ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, თუნდაც ამიტომ მიღირს ამ ადამიანამდე  მისასვლელად “მეორე გზის” არჩევა.

დიდი მადლობა ვისაც საჭიროა იმას, რომ მე მყავს ძალიან მაგარი 3 მეგობარი 2012-დან :)