Tag Archives: გაგრა

ფილმი, რომელსაც მშობლებს ვაყურებინებდი

მე-5 კლასელი მე

მე-5 კლასელი მე

“სიძულვილი უძირო თასია, რომელშიც დაუსრულებლად შემიძლია, ვასხა.”

ევრიპიდე, “მედეა.”

მას შემდეგ, რაც კაენმა ადამიანთა მოდგმის 25% ქვის ერთი (ან რამდენიმე) მოქნევით ამოწყვიტა, ძალადობა კაცობრიობის ჰობია. მე კი ზურა ვარ, ბულინგის მსხვერპლი. სკოლაში იმ დროს ვსწავლობდი, როცა მოდაში “ბაბოჩკის” ტრიალი და კაი ბიჭობა იყო, ხოლო სწავლა – “გრეხი.” მახსოვს, ერთხელ დერეფანში მივდიოდი, როცა ვიღაცამ დამიძახა. მივიხედე და სახეში დაჭმუჭნილი ქაღალდებისგან გაკეთებული ვეებერთელა გუნდა მომხვდა. კლასში სახეახეული შევედი.

Continue reading

ნოსტალგია: ბევრი, ცოტა თუ ზომიერი?

იმდენი ქნა, იმდენი ქნა, ვიკიპედიაშიც მაძებნინა და აი, შედეგიც: “ნოსტალგია არის მელანქოლიური შეგრძნება “ეჰ, რა კარგი დრო იყო”-ს მსგავსი”. მეტიც, იმავე სიტყვის ქართულად აკრეფისას გუგლში მესამე ადგილზე ვარ. დავიჯერო, მთელს ქართულ ინტერნეტსივრცეში ჩემზე ნოსტალგიოფილი და ნოსტალგიოპათი არ მოიძებნება? ან, საერთოდ, რამდენად სასარგებლოა ნოსტალგია? რაში გვადგება?

Continue reading

გაგრა – ისეთი, როგორიც მახსოვს

გუშინწინ დედაჩემის ბიძის (ჩემი ბაბუის) ნეშტი გადმოვასვენეთ გაგრიდან თბილისში. თითქოს, არარსებული სამყაროდან დაბრუნდა. ყველაფერი ისე უცებ მოხდა, წესიერად გაანალიზებაც ვერ მოვასწარი. არადა, კარგად არც არაფერი მახსოვს, როგორ იყო ბუთხუზი ბაბუა. სულ რამდენიმე მომენტი შემომრჩა მეხსიერებაში, გაგრაში, როცა მისით მაშინებდნენ, თუკი ვიცელქებდი და თბილისში, როგორ ატრიალებდა ღიმილით ძეწკვს ჩემ თვალწინ და მე მიხაროდა… Continue reading

ჩემი პასუხია “ჰმ, მერე რა?”

სამწუხაროდ, არც პეტრარკას ვიცნობდი ეგრე კარგად და არც ასლან აბაშიძეს, რომ მათზე დავწერო. ასე რომ, ზურია, მოდი აქ.

… ჩემი პასუხია “ჰმ, მერე რა?”

გავკეთილდი? სახელი მომემატა თუ ქონება? არც ტენორის საოცნებო ხმას ამოუხეთქავს ჩემში. აჰა და ვინმემ მითხრას კიდევ, საოცრებები ხდებაო. არადა, რაც მე მაგათი მჯეროდა… Continue reading

გაგრა, ციცინათელა და მეხსიერება

Surati-3213ამ პოსტის დაწერას ლინგვისუტსის პოსტს უნდა ვუმადლოდე. მეხსიერება არასდროს მღალატობდა. ბავშვობაში განსაკუთრებით. სკოლაში სასწავლ რაღც–რაღცებს ერთხელ გადავაკითხებინებდი დედას (ზრდილობისათვის, ორჯერ) და მეორე დღეს 5–იანებით ვბრუნდებოდი. შემეძლო რამდენიმე თვის წინ მონაყოლი რაღაც მასწავლებლისათვის გაკვეთილის სახით ჩამებარებინა ასევე ფრიადზე…

რატომ გაგრა? იმიტომ, რომ ცხოვრების 4 უბედნიერესი წელი იქ გამიტარებია და ახლა საკუთარ თავში ვიქექები, რომ რაც შიეძლება მეტი აღმოვაჩინო იმ წარსული დღეებიდან, როცა ძლივს 4 წლისა ვიყავი.

800px-Monument_in_Gagra_(1)
ეს სალდატიკი, რომელიც პირდაპირ ჩვენი სახლიდან ჩანდა, თითქმის შეუცვლელად დამამახსოვრდა. როცა სურათი აღმოვაჩინე, შევკრთი კიდეც. იმ წამებში მართლა ბავშვობაში გახლდით და ყოველივე ამას სამ განზომილებაში ვუყურებდი.

დაბადება ნამდვილად არ მახსოვს… :) სამაგიეროდ, თვალწინ მიდგას ჩვენი სახლი, ქუჩა–დაღმართი (რომელზეც გასაშლელ სკამს დამიდგამდნენ და ისე მაჭმევდნენ საჭმელს, იმიტომ, რომ საშინლად მჭლე გახლდით). ღობე არ მახსოვს, მაგრამ ჭიშკარი გადაქლექილი მწვანე ფერისა იყო, რკალისებური უბრალო ორნამენტებით. ეზოში კიბით ჩადიოდი, რომლის ორივე მხრიდან აყვავებული კალები იყო გადმოწოლილი. მეორე სართულზე, ისევე როგორც პირველზე, დიდი აივანი გვქონდა. იქიდან მოსჩანდა ზღვა, რომელიც საერთოდ არ მახსოვს და რკინიგზის სადგური, რომელიც, მგონი, მახსოვს…

vAbhazii-ru-gagry
ზღვა, რომელთან შედარებით დღევანდელ ხელმისაწვდომ საზღვაო ადგილებს თამამად შეგიძლია, უწოდო “ბანძი”

ვინაიდან, ჩემი ტოლი ქართველი ბავშვები იქ არ იყვნენ, მეც სახლში მარტო ვერთობოდი. ან მაგნიტოფონს ვუსმენდი, რომელზეც ორი ტიტლიკანა ბავშვი იყო მიხატული :P, ან ლოკოკინებს, ჭიაყელებს, პეპლებს, წითელ შავკოპლებიან ხოჭოებს და ციცინათელებს ვიჭერდი… :) პეპელა რომ არ შემომკვდომოდა, მინის ქილაში ვსვამდი და თავზე ქაღლდს ვაცვამდი, ხოლო რომ არ გაგუდულიყო, ნახვრეტს ვუკეთებდი. ზოგჯერ ზედმეტად დიდ სივრცეს “ვუკეთებდი” და ისინიც მისხლტებოდნენ…

ციცინათელები. გაგრის, უფრო სწორედ კი 1992 წლის შემდეგ ციცინათელა თვალით არ მინახავს. ახლაც მახსოვს, Firefly_compositeკიბესთან როგორ ვიდექი ღამღამობით და როგორ ვიქნევდი ხელებს ერთ–ერთი მათგანის დასაჭერად. “კუდით ანათებენ მწვანედ”– ვფიქრობდი. სახლში რომ შევიტანდი, აღმოვაჩენდი, რომ შავი ფრთები და წითელი ზოლი აქვთ. შესწავლილს  ისევ გარეთ გამოვიტანდი განსათავისუფლებლად, მაგრამ უი… :(

წითელი ფერის სამზარეულო გვქონდა. სამოვარიც. სამზარეულოდან “ზალაში” შედიოდი, ხელმარჯვნივ კი ტახტი იყო. მოპირდაპირე კედელზე, ზღვას რომ გაჰყურებდა, კალენდარი იეკიდა: შავ ფონზე გამოსახული იყო თამარ მეფე. ჭერში მინის გაუმჭვირვალი ქილებიანი ჭაღი მახსოვს. ბებიას რომ აღვუწერე, გაგიჟდა, ასე დაწვრილებით საიდან გახსოვსო. მეც ეგ მიკვირს, საიდან ან რატომ უნდა მხსომებოდაFlint Hills გაგრიდან ჭაღი და არა ზღვა? მაგრამ როცა ტაბულა რაზა ბავშვის  ხელშია, რას გაუგებ…

მოდით, დღეს აქ გავჩერდები. ჩემს მეხსიერებას რომ მივყვე, კიდევ უამრავს გამახსენებს. ისე კი ერთი კითხვა მაქვს: ციცინათელებს კიდევ ხედავთ? კიდევ არიან საქართველოში? თუ ვინმეს გყავთ სოფლებში (აბა, ქალაქში მათი ნახვის იმედი გადამეწურა, სოფელი კი არ მაქვს), ხანდახან მათაც დახედეთ. ისინი იმ პატარებს ჰგვანან, ქუჩაში რომ თამაშობენ და მშობლის მონოტონურ და განმეორებად ძახილძე “ამოდი!” მუდამ სხვადასხვანაირად პასუხობენ, “მალე ამოვალთ!”…

Happy 20+1 :)

გაგრაში დედ-მამასთან ერთად

გაგრაში დედ-მამასთან ერთად

გადმოცემის თანახმად, 21 წლის წინ რომ 20 ივლისი იყო, მაშინ დავბადებულვარ. 1988 წლის ერთ-ერთი ცხელი ოთხშაბათი იდგა. დილით გაგრის ერთ-ერთ სახლში დედაჩემს მუცელი ატკივდა. მამამ და ბებიამ ერთად გააქანეს გაგრის ერთადერთ სამშობიარო სახლში. როგორც დედაჩემი აცხადებს, ბატონ გეგეჭკორმა მამშობიარა, 2 საათში მოვრჩიო. 10:30-ზე მსოფლიო კიდევ ერთხელ დარწმუნდა, რომ ერთი დეგენერატით მეტის ატანა მოუწევდა :P თურმე მამა ძალიან ნერვიულობდა. ისე, რომ თვალში სისხლიც კი ჩაექცა :D მერე იქვე, სამშობიაროში, ვერცხლის გრეხილი ძეწკვი იპოვა… :P ამ დროს ქუთაისში ბაბუაჩემმა სანადირო თოფი გაისროლა… :D
მოკლედ, ასე ზარ-ზეიმით გამოვძვერი მსოფლიოს ასაწიოკებლად :D
…დღეს მოღრუბლულია. უკვე იწვიმა. 20 ივლისს ასე არ ჩვევია, მაგრამ, ბოლო 4 წელია, ასე ხდება. არ მჯერა მაგიური გარდაქმნების და იმის, რომ ადამიანი თავის დაბადების დღეზე იზრდება და ჭკვიანდება. მიუხედავად ამისა, რატომღაც უკვე აღარ ვარ საკუტარი დაბ. დღით აჟიტირებული. წინა წლებში, უფრო სწორედ, აქამდე სულ გულისფანცქალით და შინაგანი სიხარულით ველოდებოდი, კიდევ ვინ მომილოცავდა. მეგონა წელიწადში ერთი დღე მე მეკუთვნოდა და ამ დღეს ყველა თითქმის ვალდებული იყო, მოელოცა.
ახლა ასე აღარ არის, რაც, ალბათ, იმის დადასტურებაა, რომ ბავშვობა გავიდა. გათენდა, მომილოცეს და მერე რა? :) მიხარია, რომ დღეს რეალისტურად ვუყურებ ცხოვრებას. ბევრნაირი შინაგან-გარეგანი ტრანსფორმაცია განვიცადე და ვიმედოვნებ, ნელ-ნელა ზრდასრულ ადამიანად ვყალიბდები. მოლოცვებს დამანჭული სიხარულიტ კი არა, მადლობელი და საქმიანი იერით ვპასუხობ და რავი… მგონი, მართლა ახალი ეტაპი დამეწყო, რომელიც, რა თქმა უნდა, საერთოდ არ უკავშირდება არც 21-ე 20 ივლისს და არც რაიმე ეგეთს.
მიუხედავად ამისა, ყველასთვის გასაგები რომ ყოფილიყო ჩემი ახლანდელი მინირევოლუციური განცდა, ვამბობ, რომ 20+1-ის ვარ :)