Tag Archives: ბათუმი

BIAFF 2017 ბლოგერის თვალით

არც თუ ისე ბევრი მოვლენაა ჩემი 29-წლიანი არსებობის ისტორიაში, რომელიც ახალ ეტაპთან ასოცირდება. ამათგან პოზიტიური მოვლენები კიდევ უფრო ნაკლები გამოდის. როცა 2012 წელს სამხედრო სამსახურს მოვრჩი, ეგრევე ბათუმში, კინოფესტივალზე გამოვიქეცი და სწორედ ამიტომ არის ჩემთვის ეს ღონისძიება თავისუფლების პირველი ყველაზე დიდი ყლუპი.

ბათუმის კინოფესტივალი წელს უკვე მეთორმეტედ იმართება და ბევრ ცნობილ და საინტერესო ხელოვანთან ერთად, მას გია ყანჩელიც ესწრება, ქართული მინიმალისტური მუსიკის მამა, რომლის მელოდიები ქართულ კინოში 70-იანი წლებიდან ჩნდება და დღემდე აქტიურად გამოიყენება. Continue reading

ის მაინც მოვა

ახალ წელს იშვიათად მახარებს და მსიამოვნებს რამე, ოჯახთან გატარებული წუთების გარდა. ასე იყო შარშანაც, შარშანწინაც და 2014-შიც. თუმცა, სანამ დროა და როცა შეგიძლია, სხვადასხვა სიტუაციებშიც უნდა დატესტო თავი, რათა, პირველ რიგში, საკუთარ თავს ახლებურად შეხედო. ასე ავდექი 31 დეკემბრის დილას, ავიღე ზურგჩანთა და ახალი წლის შესახვედრად ქუთაისიდან ბათუმში წავედი. მშობლებს ეწყინათ, ცოტათი მეც გული მწყდებოდა, მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, 2012 წელს, საერთოდ, სამხედრო სამსახურის პოსტზე შევხვდი და ეს განშორება მას ვერც შეედრებოდა. ახალ წელს თავისი “მე” აქვს, ასე რომ, ის მაინც მოვა.

Continue reading

მანამ ვხერხავთ დედაბოძს, სანამ ჭერი თავზე არ ჩამოგვექცევა

ამ ბანერთან პოზირებდნენ ბათუმის მინისტერიალის უმაღლესი წარმომადგენლები

ამ ბანერთან პოზირებდნენ ბათუმის მინისტერიალის უმაღლესი წარმომადგენლები

ამასწინათ, ანუ 7-10 ივნისს, ბათუმში გამართულ გარემოს დაცვის მინისტერიალს ვესწრებოდი პრესის ჯგუფში. შემოთავაზებას სიხარულით დავთანხმდი, რადგან მაინტერესებდა, რას იტყოდა ჩვენი მხარე საერთაშორისო საზოგადოებას საქართველოში გამუდმებულ ტყის ჩეხვაზე, ბრაკონიერობაზე, დაბინძურებულ ჰაერზე, არასწორად განვითარებულ მშენებლობასა და გზშ-ების (გარემოზე ზემოქმედების შეფასება) უგულებელყოფაზე. მინისტერიალი, რომლის მთავარ მესიჯს წარმოადგენდა „უფრო მწვანე, უფრო სუფთა, უფრო საზრიანი“, მწვანე ეკონომიკის, ჰაერის დაბინძურების შემცირებისა და გარემოსდაცვითი განათლების გაღრმავების მიმართულებებს მოიცავდა.

აქამდე მეგონა, რომ ერთი და იმავეს თქმა 20-მდე სხვადასხვა ინტერპრეტაციით შეიძლებოდა, თურმე ვცდებოდი… Continue reading

არ ესროლოთ, გადმფრენი ფრინველია!

raptor

ვინაიდან და რადგანაც წელს საკულტო 27 წლის იუბილე მაქვს, გადვწყვიტე, რომ ცხოვრებაში ცვლილების დროა. ამ წელს პირველად:

  • წავედი საზღვარგარეთ
  • ვიმგზავრე თვითმფრინავით
  • გავსინჯე სიგარეტი
  • ვიმგზავრე ავტოსტოპით
  • წავედი გადამფრენ ფრინველებზე დასაკვირვებლად

აქედან უმეტესობა განსაკუთრებულ აღფრთოვანებას არ იმსახურებს. ვინ უნდა გააკვირვო თვითმფრინავით, ავტოსტოპით ან სიგარეტით… მაგრამ ბევრს გითვალთვალიათ, როგორ გადმოსერავს მწვერვალებს ფრინველთა ზღვა? იცით, როგორ უნდა გაარჩიოთ ცაში მოლივლივე ფრინველები ერთმანეთისგან? გინახავთ, როგორ დასრიალებს წყლის ზედაპირზე თევზიჭაია პაწაწკინტელა ალკუნი? სასაცილოა, მაგრამ საქართველოში მათ 10-ჯერ მეტი უცხოელი აკვირდება, ვიდრე ქართველი ორნითოლოგი. თუმცა პრობლემა მხოლოდ ეს რომ იყოს, რა უჭირს.

Continue reading

როცა ფილმების წასაკითხად იცლი

Biaff 2015

დაახლოებით 5 წლის წინ იმ ადამიანების მშურდა, რომლებიც კითხვას კიდევ ახერხებდნენ. დღეს უკვე მათიც მშურს, ვინც ფილმებს ერთი ამოსუნთქვით უყურებს. განა როგორ შეიძლება, აკეთებდე რამეს და 5-5 წუთის ინტერვალით არ გახედო ფეისბუკს? იქ თუ რამე გამოგრჩა, ხომ დაგექცა ყველაფერი თავზე? ამ წინადადებას 5 წლის წინ ირონიული კონტექსტით დავწერდი, მაგრამ დღეს რეალობაა. დღეს ფეისბუკი, ამ სიტყვის კრებითი მნიშვნელობით, გვირღვევს ჩვენი ცხოვრების უწინდელ რიტმს. გვირღვევს და არა ვარღვევთ, რადგან ფეისბუკი უკვე ნარკოტიკია, რომელიც, დღიდან მისი შეყვარებისა, ისე მოგვექცევა, როგორც უნდა. ფილმები კი ტელეგადაცემებში ჩაჩხერილ სარეკლამო ჭრებს დაემსგავსა.

Continue reading

All In One SEO Pack

Kolibri's Freedom

  • ჩემს ნახატებს კედლებზე არასდროს ვკიდებ, ყოველთვის ცალკე მაქვს შენახული. უკვირთ, როცა იგებენ, რომ ვხატავ კიდეც. არადა ხატვა 1 წლიდან დავიწყე. ცხოვრებაში ლამაზი ნახატი, მგონი, არასდროს დამიხატავს.
  • მეგობრები არ არსებობენ. არსებობენ მედუზები, რომლებსაც, თუკი არსებულ რეალობას შეუცვლი, ხელში ისე ჩაგადნებიან, თითქოს არც უარსებიათ.
  • არის მდუმარე ფეისბუკ პროფაილები, რომელთაც საფლავებივით ჩამოვუვლი და დავხედავ ხოლმე. მინდა, გადავეჩვიო.
  • თუკი ერთ ადამიანს მეორეზე აზრს ჰკითხავ, დაუჯერე, მაგრამ ნურასდროს იქნები დარწმუნებული, რომ შენთანაც ისეთივე იქნება, როგორიც მასთან.
  • არის 4 ქალი და 3 კაცი, ვისიც მეშინია. აქედან 2 ჩემი მშობელია.
  • ადამიანს ყველაზე მეტად პირის წკლაპუნს ვერ ვპატიობ. ხანდახან ვერც საკუთარ თავს.
  • ბათუმის Piazza Hotel-ში ძალიან პატარა ნომრები, მაგრამ ისეთი გემრიელი მაგარი მატრასები აქვთ, რომ სიამოვნებისგან შეიძლება, ძილი გაგიტყდეთ. სასაუზმედ მთელი მოედნის გადაკვეთა გიწევთ, რადგან Piazza Tower-შია, მესამე სართულზე, კაფე ბრიოშეში. მაგრამ ძალიან მაგარია: საკვებიც, ინტერიერიც და ხედიც.
  • ახალი ფირსაკრავი კარგი დინამიკებით და აკვარიუმი – ორი რამ, რასაც აუცილებლად ვიყიდი, როცა ახალ სახლში გადავალ, რაც, თავის მხრივ, რუსთავი 2-ზეა დამოკიდებული.
  • მინდა, სტვენით შესრულებული საოპერო არიების ალბომი ჩავწერო. ეგებ, მიხრწნილების ასაკში მაინც დამიფასდეს.

ძილინებისა! დანარჩენი და ღრმააზროვანი პოსტები მერე. ;)

ეძიე ფრენკი საკუთარ თავში

რამდენიმე დღის წინ ფილარმონიაში კინომუსიკის საღამოზე ვიყავი. იშვიათი სიამოვნება მივიღე, როცა ორკესტრმა ჩემი ბავშვობა მუსიკალურად გააცოცხლა. ცრემლები მომადგა, როცა ნიკოლოზ რაჭველმა დენის დე ლა პატელიერის ფილმ “ცის ქუხილის” (Le Tonnerre De Dieu, კომპოზიტორი ჟორჟ გარვარენცი) საუნდტრეკი შეასრულა, ჩვენ რომ “ილუზიონის მუსიკად” მოვიხსენიებთ.

სახლში დაბრუნებული დავფიქრდი კინომუსიკის ევოლუციაზე. რა მელოდია ისმოდა ფილმებში და როგორ შეიცვალა იგი. ფაქტობრივად ჰანს ციმერამდე (ანუ 90-იან წლებამდე) სიუჟეტი ძირითადად კლასიკური ინსტრუმენტების აკომპანიმენტით მიდიოდა. შემდეგ სხვადასხვა ჟანრი შემოემატა, რაც თავისთავდ აისახა ფილმის დინამიკასა და გადმოცემის თავისებურებაზეც. თუმცა ამ პოსტის მთავარი თემა მთლად კინომუსიკა არ არის, თუმცა ფილმის პერსონაჟი, რომელზეც ახლა მოგითხრობთ, სულით ხორცამდე მუსიკოსია. მაშ ასე, ფრენკი. Continue reading

ვიზუალისა და სცენარის დილემა ანუ ქართული კინო დღეს

კადრი ფილმიდან "რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი". რეჟ. ეტორე სკოლა.

კადრი ფილმიდან “რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი”. რეჟ. ეტორე სკოლა.

გუშინწინ ბათუმმა შტორმისგან ორიოდ დღით დაისვენა და კანტიკუნტად შემორჩენილი დამსვენებლები კვლავ ქუჩებში გამოვედით. თბილისში დიდი ხნის უნახავი მეგობრები ერთმანეთს გადავეყარეთ, ბევრი ვისეირნეთ და ბევრიც ვისაუბრეთ. დღევანდელი ქართული კინოს შესახებაც მოიტანა სიტყვამ და ასეთი რეალობის წინაშე დავდექით: ფილმის გადაღება-მონტაჟზე გამიზნული თანხა  ღირებული კადრებისათვის ბიუჯეტს აღარ ტოვებს, ან პირიქით, ვიზულაი გამოდის მშვენიერი, ფილმი კი უინტერესო.

"ჩემი საბნის ნაკეცი", რეჟ. ზაზა რუსაძე.

“ჩემი საბნის ნაკეცი”, რეჟ. ზაზა რუსაძე.

ამაზე „ჩემი საბნის ნაკეცი“ გამახსენდა, რომელიც ჩემს მეგობარს არ ენახა. დავიწყე მოყოლა, აღვწერე მართლაც ლამაზი კადრები, პერსონაჟებსაც შევეხე და მერე მივხვდი, რომ არ მახსოვდა, ფილმი რაზეა. ისიც ვეღარ გავიხსენე, ფილმი საერთოდ რამეზე თუა. მოკლედ, უყურე, მაგრამ არ მოუსმინო-მეთქი, ვუთხარი. Continue reading

“პატარძლები” ანუ ქალთა სახეები თანამედროვე ქართულ კინოში

brides

როცა თანამედროვე ქართულ კინოს ვაკვირდები, მგონია, რომ ხელახლა ვსწავლობთ ფილმების გადაღებას. პრინციპში, რა გასაკვირია: ტერიტორიულმა და სამოქალაქო ომმა გაანულა ყველაფერი – ქვეყნის არსებობიდან საზოგადოების ცნობიერებამდე. 90-იან წლებში გადაღებული თითებზე ჩამოსათვლელი ფილმებიდან თითქმის ყველა რაღაცნაირად თავმოუბმელია. ზოგს სცენარის დამუშავება აკლია, ზოგში აზრი არ იკითხება, უმეტესობა ქუჩის თემატიკას ვერ გაცდა და ა.შ.

როცა ქვეყანაში ვითარება ასე თუ ისე დალაგდა, კინოსაც მაშინვე დაეტყო. ბოლოდროინდელი ქართული ფილმებიდან “მანდარინები” ყველაზე მეტად მომეწონა: დალაგებული სცენარი, კარგად გადმოცემული ამბავი, სწორი აქცენტები, კარგად შესრულებული როლები, ლამაზი კადრები. მიხარია, რომ საზოგადოებაში ქართული კინოსადმი ინტერესი და მოლოდინი დიდია. ამას კინოდარბაზში შესვლისთანავე ამჩნევ. მეც ასეთი შეგრძნებით მივადექი ჩემს სკამს ბათუმის კინოფესტივალზე “პატარძლების” სანახავად. Continue reading

მონანიება

DSCN5637ბათუმის კინოფესტივალს ყოველთვის ახლავს მასტერკლასები და საინტერესო ადამიანებთან შეხვედრა. მახსენდება ნური ბილგე ჯეილანის სემინარი 2012 წელს, რომელზეც ეს რეჟისორი აღმოვიჩინე და საკუთარ თავს ვერ ვპატიობდი, რომ მის ფილმზე “ერთხელ ანატოლიაში” ჩამეძინა. შარშან ჯო ბოიდი “პინკ ფლოიდის” მოღვაწეობის პირველ წლებზე გვესაუბრა. წლევანდელი ფესტივალის ერთ-ერთი სემინარი თენგიზ აბულაძის შემოქმედებას ეხებოდა. ძალიან დავაგვიანე. უფრო სწორად, წინა პოსტში ნახსენებ ფილმზე ვიყავი და დასრულებისთანავე იქ გავიქეცი.  Continue reading