Tag Archives: აღდგომა

ქუთაისი აღდგომა დღეს (ფოტოკოლაჟი)

DSCN1830

ქუთაისის სიურეალისტური პარლამენტის ეზოში მოფარფატე სიურეალისტური პეპლები.

ქრისტე აღსდგა!

ყველა მართლმადიდებელს და მათ, ვინც პატივს სცემს ჩვენს სარწმუნოებას, ვულოცავ ამ დიდ დღესასწაულს.

აღდგომა დღეს წესისამებრ ქუთაისში შევხვდი, რომელიც ბოლო რამდენიმე თვეა ნორმალურად არ ამითვალიერებია. ძველით ახალი წლის მერე არც მინახავს.  ჰოდა აღდგომა დღეს გადავწყვიტე, უწინდებურად ფეხით შემომევლო ძირითადი ქუჩები და ესეც ფოტოკოლაჟი.

პ.ს. მიხარია, ამდენი ხნის პაუზის შემდეგ ფოტოკოლაჟს რომ მივუბრუნდი :) Continue reading

აბა, თითო ჭიქა, ახა, ყველამ გარეიღეთ, დეილოცეთ

…ამ აღდომა დღეს, ახა, გოუმარჯოს იმგენს იქანე, საცხა არიან, არ ვიცი მე. მარა არაა მაგი ჩემი საქმე. ჩემი საქმე არი აგერ, ა, ჭიქა მიკავია ხელში და კაცურად ვადღეგძელებ და გაანათლოს ღმერთმა. რაფერი კაი იყო აქანე ყველა, იმფერი კაი იქნებიენ იქანეც, მე ამისი მწამს, ჩემო კარგებო და დებო და ძმებო… თქვენ შამეგევლეთ იმათი დალოცვით მე! (სტილი დაცულია).

მიყვარს, მიყვარს აღდგომა ქუთაისში. სასაცილო კია, მაგრამ როცა ამ ყველაფერს საკუთარი ყურით უსმენ და მონაწილე ხარ, ძნელია, არ შეგიყვარდეს და არ დაგამახსოვრდეს :)

გავიხსნილე. ცოტ-ცოტა ყველაფერი ვჭამე. ვეცდები, პასკა რაც შეიძლება დიდხანს გამოვიზოგო.

ქართული სასაფლაო: ტრადიცია, მოდა და დრო

ქუთაისში ეს ყველაფერი ალმოდოვარის “დაბრუნების” დასაწყისს ჰგავს რაღაცით (წინადადებაც სინტაქსურად ასე დავაწყვე). საიქიოს საელჩოში, სადაც დრო გაჩერებულია, წარმავალთა კვალი ჩნდება. დაჟანგულ, ჩუქურთმებიან ღობეებს ხეხვის ჟღრიალი გაუდით, ერთი წლის გაუღებელ პაწაწინა კარებს კი – ჭრიალი. საფლავთა ქვებს შორის ამოჩრილი სარეველები, რომლებიც თვეობით ხარობდნენ და პოზიციების გამაგრებაზე ფიქრობდნენ, ახლა ერთ კუთხეში საცოდავად მიუყრიათ. ქვაზე ამოკაწრული გარდაცვლილთა პორტრეტები, რომელთა დაბნეულ-გამოლეული გამოხედვაც ბუნებას მტვრის სქელი ფენით დაუფარავს, ახლა ისეა გაკრიალებული, როგორც იმ უბედურ დღეს. საიქიოს საელჩო, დემოგრაფიული მუზეუმი თუ ქვაზე მხატვრობის გალერეა მალე ყოველწლიურ დღესასწაულს უმასპინძლებს.

Continue reading

“აღდგომა დღეს ტირილი არ შეიძლება!”

…ახლა უკვე მეცინება ამ ჩანახატზე, მაგრამ გადავწყვიტე, მაინც დამედო

451863190_7051adbfc1_o12 საათისთვის ჩამორეკა ეკლესიის ციცქნა, წკრიალა ზარებმა. მრევლი სანთლებითა და გალობით მიიკვლევდა გზას უკუნეთ სიბნელეში, რათა სააღდგომო ლიტანიობა შეესრულებინა. დაბალჭერიან ბაზილიკაში ჩახუთული ჰაერი იდგა. ყველა შეძლებისდაგვარად, მაგრამ რწმენით ახერხებდა საზეიმო წირვა-ლოცვის მოსმენას. შემდეგ იყო ქადაგება. გადაღლილი მოძღვარი მთელი შემართებით ლოცავდა და შეახსენებდა მრევლს, რომ უფლის მიერ მოვლენილი ზეციური ცეცხლი კიდევ ერთი შანსია კაცობრიობის თვითგამოსარკვევად. “დღეს სიხარულის დღეა და სასაფლაოებზე არ გავდივართ. აღდგომა დღეს ტირილი არ შეიძლება!”…
მეექვსეკლასელი ბიჭი დილის 6 საათისთვის დაბრუნდა შინ. სახლის კარი არ დაუკეტავთ. ჩუმად შეაბიჯა საწოლ ოთახში, თუმცა სააღდგომო ეიფორია არ ასევენებდა. ეგონა, ძილი არ მიეკარებოდა, მაგრამ დაწოლისთანავე “გაითიშა”. 10 საათისთვის შეშინებული წამოხდა ფიქრით _ ხომ არ დამტოვესო, მაგრამ მალევე დამშვიდდა. ჯერ არ წასულან.
ქუთაისის მოსახლეობის დიდ ნაწილს ჯერ კიდევ ვერ მოეშალა ძველი წამზერიობა და ამიტომ სასაფლაოებზე, ორშაბათის ნაცვლად, კვირა დილას გადიოდა. ბიჭიც იქითკენ მიიჩქაროდა. ოღონდ მას საკუთარი ინტერესი გააჩნდა: თიხის კვერცხი.
გაწვიმებულიყო. უმზეო დილა ღრუბლის ვუალის მიღმა მალავდა სასიხარულო განწყობილებას. მასაც უხაროდა, მაგრამ რაღაც, ხასიათზე ვერ იყო. სასაფლაოები, როგორც მოელოდა, ხალხით იყო სავსე. ყველანი უთავბოლოდ ირეოდნენ აპრილის წვიმით გაბრუებულ ქვიტირში. გაუნძრევლად წოლისგან გადაღლილი განსვენებულები მოუთმენლად მოელოდნენ ნიადაგის ზედაპირზე კვერცხის გადაგორების ხმის გაგონებას. ცუდი ის იყო, რომ ზოგი “სააღდგომო სტუმარი” თავიანთი ნათესავების გადავიწყებულ საფლავებს ძლივს აგნებდა… მაგრამ აქ შეკრებილი უბრალო მოკვდავები ვერც კი წარმოიდგენდნენ, რომ მათ “კვერცხთამსხვრეველი ტერმინატორი” გამოეცხადათ! მას შემდეგ, რაც ნათესავთა “მინისასახლეები” მოინახულა, ჩასუქებული ლოყებღაჟღაჟა ბიჭი დასახული ამოცანის მეორე ეტაპზე გადავიდა: რაც შეიძლება, მეტი კვერცხის შეგროვება, რათა სახლი რეზერვუარი დროზე არ ამოეწუროს. მას ხომ ასე ძალიან უყვარს სააღდგომო კვერცხი. ამისთვის ხომ მთელ 47 დღეს იმარხულა! Continue reading