Tag Archives: აგვისტოს ომი

აგვისტოს სამარცხვინო ჯაჭვი

მახსოვს, როცა აგისტოს ომი ჩაცხრა (უფრო სწორედ, გაირკვა, რომ დანარჩენ საქართველოს აღარ ააოხრებდნენ), მამამ ქუთაისში დაგვაბრუნა. სოფელ ობჩაში ვიყავით გახიზნულები. თითქოს, იქ უფრო დაცულები ვიქნებოდით. ტელევიზიით გამოაცხადეს, რომ, სოლიდარობის ნიშნად, ყველას ცოცხალი ჯაჭვი უნდა გაგვეკეთებინა.

ჩემიანებთან ერთად გავედი ქუჩაში, ჭავჭავაძის გამზირზე და იქ შეკრებილი ხალხის გვერდით დავდექი. რაღაცნაირად (თუმცა, რაღა რაღაცნაირად) დათრგუნული და პატრიოტული გრძნობებით სავსემ ჩავკიდე ხელი გვერდით მდგომებს და ასე ვიდექი ცოტა ხანს, სანამ გონს არ მოვეგე. აქეთ-იქით ვიხედები და ვატყობ, რომ ადამიანებს სახეზე რაღაცნაირად სიტუაციათან შეუსაბამო გამომეტყველება აქვთ. გაუთავებელი ღლიცინი, გადაძახილები და გაუაზრებლობა იმისა, რომ სულ რამდენიმე დღის წინ ქვეყანა ყოფნა-არყოფნის ზღვარზე იყო…

კარგა ხნის მერე გავაანალიზე, რომ იქ შეკრებილი ადამიანების უმრავლესობას ან მართლა არ ჰქონდა გააზრებული დგომის მიზეზი, ან, უბრალოდ, ეთაკილებოდათ პატრიოტიზმი, მებრძოლებისა და დაღუპულებისთვის სოლიდარობა და ქვეყნისათვის თუნდაც მორალური მხარდაჭერა. ახლაც მახსოვს, როგორ დაუყვებოდნენ გოგო-ბიჭები ცოცხალ ჯაჭვს და ომახიანად გასძახოდნენ “რუსეთს რა?” ან “რუსეთის კუბო დავ — დგი!”. ამ ყველაფერს კი ისე გასძახოდნენ, თავი ქორწილში მეგონა. ყველაზე ცუდად კი ის დღე იმიტომ დამამახსოვრდა, რომ იმ მოსკანდირე გუნდს მეც შევუერთდი…

ხასიათის სიმტკიცის არქონა, საკუთარი პოზიციის გაუაზრებლობა, საჭირო დროს საკუთარი ხელისუფლების მიმართ სიყალბის განცდა – ყველაფერი ეს მერე და მერე გავაანალიზე. მივხვდი, რომ, როცა სამშობლოს დაჭირდა, პატრიოტად ვერ ვივარგე. უფრო სწორედ, ჩემი პატრიოტიზმი რამდენიმე იაფფასიან გამოხდომაზე გავცვალე. ასე დამემართა მე, ასე დაემართა ბევრს…

ამასობაში 8 წელი გავიდა. იბადებიან ისინი, რომელთათვისაც აგვისტო უფროსებისგან მოყოლილი ამბავია. მე კი მას შემდეგ მაწუხებს კითხვა: დღეს რომ სამშობლოს დასჭირდეს, უფრო სოლიდარულ, ღირსეულ და გააზრებულ ცოცხალ ჯაჭვს გავაკეთებთ, თუ ისევ ტყუილში ვაცხოვრებთ ერთმანეთს?

პ.ს. იმ პერიოდში, როცა ობჩაში ვაფარებდით თავს, სოფლის თავზე ვერტმფრენმა გადაიფრინა. არ ვიცოდით, რომელი მხარის იყო. რაღაცებს ხელი დავავლეთ და ტყისკენ გაქცევა დავაპირეთ. მამიდაჩემის რეპლიკა არ ამომდის თავიდან: “ფოტოები, ფოტოების წაღება არ დაგავიწყდეთ, ომის დროს ასე იქცევიან.”

It Nice It Happen To You

friends1

“It nice it happen to you. Like you come to the island and had a holiday. Sun didn’t burn you red-red, just brown. You sleep and no mosquito eat you. But the truth is, it bound to happen if you stay long enough. So take that nice picture you got in your head home with you, but don’t be fooled. We lonely here mostly too. If we lucky, maybe, we got some nice pictures to take with us.” Jamaican woman from Meet Joe Black.

ასე რომ, მოკიდეთ თქვენს ყველაზე სანუკვარ სურათებს ხელი და არ იფიქროთ მომავალზე. მომავალზე ფიქრს სიკვდილის შიშამდე მივყავართ, სურათი კი კეთილია და გულწრფელი.

friends2

11802117_10207336062137686_81141087_n

friends3

friends5

friends6

friends7

მახსოვს, აგვისტოს ომი რომ დაიწყო, ჩემი მამიდაშვილის სოფელში გავიხიზნეთ. ერთ საღამოსაც თვალი მოვკარით, როგორ ჩამოიარა მთავარ გზაზე, ჩვენს სიახლოვეს, საცხოვრებლებიდან გამოსულ ადამიანთა დიდმა ჯგუფმა. სასწრაფოდ ჩანთები ჩავალაგეთ, კედები ჩავიცვით და ტყეში დასამალად მოვემზადეთ. მაშინ გვითხრა მამიდაჩემმა, ფოტოები არ დაგრჩეთ, ომის დროს მაგათ უნდა მოვუფრთხილდეთო. ყოველთვის, როცა ჩემი გადაღებული ფოტო მომეწონება, ქვეცნობიერად ისეთი შეგრძნება მეუფლება, როგორც აგვისტოს იმ დღეს.

friends8

friends9

friends10

friends11

friends12

friends13

friends14

friends15

ასე რომ, თავი დაიმშვიდეთ, რადგან It nice it happen to you.