Comments on: თუ შვილს მხოლოდ საკვებითა და განათლებით უზრუნველსაყოფად აჩენთ, მაშინ ძაღლის სახელი დაარქვით

By: მაქცია

მაქცია — Fri, 07 Oct 2011 07:26:35 +0000

თანხმობითვე გიპასუხებ მეც ) ეს არაა “დიაგნოზი”, დამაჯერებელი იქნება თუ ვიტყვი, რომ სიმპტომთა კომპლექსია…
ღირსეული პასუხი იყო “ძლიერ არგუმენტებზე”, გამიხარდა, რომ სრულფასოვანი პიროვნება დამხვდა.. “წერილი მამას” მოგეწონება… )

By: zurriuss

zurriuss — Thu, 29 Sep 2011 10:00:08 +0000

საკმაოდ ძლიერი არგუმენტი მოიყვანე, მაქციავ, თუმცა, მინდა გითხრა, ისეც მაგ აზრზე ვიყავი თითქმის. უბრალოდ, ემოციები დაგროვდა და სათქმელი ითქვა. ღმერთის მადლობელი ვარ, რომ უარესი პრობელმა არ მაქვს.
კაფკასაც წავიკითხავ
…ოღონდ, აი, შორიდან დიაგნოზის დასმისა არც მჯერა და ვერც დამაჯერებ

By: Ibi

Ibi — Sun, 25 Sep 2011 11:31:16 +0000

აუ რა კარგი პოსტია <3 კარგივე სათაურით ^^
მე კიდე ახლა ვნახე :დ

By: მაქცია

მაქცია — Thu, 22 Sep 2011 19:12:04 +0000

ჰამ.. თხრობა რატომღაც გადადის ისეთ თემაზე, რომელიც არანაირ კავშირშია მშობლების გავლენასთან, მარტოსულობას და სუიციდურ აზრებს ვგულისხმობ, ფსიქოტიპის თავისებურებაა უფრო. და მინდა გითხრა ასეთად დარჩები, ვერასდროს დააღწევ ბოლომდე არასრულფასოვნების შეგრძნებას თავს..
თქვი: “რაც მთავარია, მე ეს პრობლემად უკვე აღარ მიმაჩნია…” ცდები, შენ ქვეცნობიერად მაინც გჭირდება ეს სათქმელი როგორმე მიიტანო მშობლებამდე. ისე თუ არ წაგიკითხავს კარგი იქნებოდა კაფკას “წერილი მამას” წაიკითხო.. გაიაზრებ რაში მდგომარეობს მამის ავტორიტარიზმი… შენი ისტორია მსუბუქი შემთხვევაა. ისე კი ინიციატივა გამოიჩინე მშობლებთან სულიერი სიახლოვის და სიცივე დაგხვდა?! არამგონია, შენივე მარტოსულობას დავაბრალებ მე..
ამაზე სერიოზულ პრობლემას აწყდება მოზარდი ფსიქიკა: როცა მამის ფხიზელი დანახვა სანატრელი გაგიხდება, ქუჩაში ღორივით დაგდებულს მოათრევ სახლში, შენიშვნის მიცემისას მეგობრების გვერდით შეგაგინებს, ყოველი ფეხის ნაბიჯზე დამცირებულად გრძნობ თავს, ოჯახში ყოველდღიურად წელიწადში 300 დღე კონფლიქტია ალკოჰოლის გარშემო, შენ თავშიც ეძებ ამ ყველაფრის მიზეზს, ამას ემატება გარეგნული არასრულფასოვნების შეგრძნება, რასაც მოსდევს მარტოსული, ჩაკეტილობა. აი რა არის ძაღლური ცხოვრება..
მაგრამ მიუხედავად ამისა ხვდები რომ მართლაც C’est la vie, და სუიციდი სულაც არაა საუკეთესო გამოსავალი, ამაზე ფიქრიც კი.. ყველაფერს აქვს თავისი ბნელი და ნათელი მხარე

By: tako ghelaghutashvili

tako ghelaghutashvili — Thu, 22 Sep 2011 16:29:36 +0000

ჰმ რომ გიცნობდე რამდენ რამეს ვისწავლიდი შენგან ალბათ, მე აქ ყველაზე მეტად მშობლების თემა არ მომხვდა, არამედ ის რომ ახლა სწორედ ისე მგონია რომ ხვალ რომ მოვკვდე ვერავინ გაიგებს ისეთ სოციალურ იზოლაციაში ვარ და ასეთი მაგალითის წაკითხვამ სუიციდურ აზრებს ცოტა ხნით შეუცვალა მიმართულება : )

By: zurriuss

zurriuss — Tue, 16 Aug 2011 04:24:39 +0000

ყველას თავიზი აზრი აქვს, რა.

By: ლინა

ლინა — Mon, 15 Aug 2011 15:29:49 +0000

ზურიუს ძალიან მომეწონა პოსტი.ალბათ იმიტომ,რომ მეც იმ შვილთაგანი ვარ რომელიც მშობლების გადამეტებული მზრუნველობის და ყურაღების ქვეშ იზრდებოდა(ეხლაც ასე ვარ).უმეტესი კომენტარის წავიკითხვის შემდეგ გაკვირვებული დავრჩი,შენი უმადურობა და”უძღებშვილობა”ვერ დავინახე ამ პოსტში.აი ის,რომ შენი მშობლები ძალიან გიყვარს და მადლიერი ხარ მათი ეს კარგად სჩანს.

By: zurriuss

zurriuss — Sun, 14 Aug 2011 17:10:00 +0000

გილოცავ.
მეც არ გამიკვირდა, ამხელა პოსტი ასე სწრაფად როგორ ჩაიკითხე?

By: An Na

An Na — Sun, 14 Aug 2011 17:08:56 +0000

ყველანაირი პრბლემა შეიძლება შემექმნას, მაგრამ არასდროს ვიტყვი იმას, რომ დედაჩემი არ მიცნობს და ჩემი არ ესმის. ხუთი თითივით მიცნობს, ხვდება რა მჭირდება, გულს ვუშლი და ა.შ. ერთადერთი, რაზეც პრობლემა არ შემქმნია არასდროს, დედაჩემთან ურთიერთობაა

By: zurriuss

zurriuss — Mon, 08 Nov 2010 13:35:57 +0000

ხშირად ეგრეა