2007  წელი, 6 სექტემბერი, დილა. მესიჯი მეზობლისაგან: “Zura, viziareb luchano pavarotis gardacvalebas. Gmertma acxonos.”

იმ დღეს ვიგრძენი, რომ ვიღაც, ვინც ამდენი ხნის განმავლობაში გვერდით მედგა, მეხმარებოდა, ფანტაზიას მაწვდიდა და გულს მიმაგრებდა, გამომეცალა. იმ დღეს ვიგრძენი, რომ სრულიად მარტო დავრჩი. ადამიანი, რომელსაც სიცოცხლე უზომოდ უყვარდა, გარდაიცვალა.

საბედნიეროდ, ღმერთმა მას აცალა და მანაც ყველაფერი მოასწრო. უკვე სამი წელია, უშეღავათოდ მენატრება.

“Penso che una vita per la musica sia una vita spesa bene ed è a questo che mi sono dedicato” -  “მიმაჩნია, რომ მუსიკით ცხოვრება ეს კეთილად ცხოვრებაა, რასაც მთელი ჩემი სიცოცხლე მივუძღვენი” – ასე ამბობდა.

დღეს მეტს არაფერს დავწერ. არ მიმაჩნია საჭიროდ ტკივილის გამომზეურება. ზოგს არ სჯერა, ზოგს არ უყვარს ასეთების კითხვა, ზოგსაც ნერვები ეშლება. ხოლო ვისაც გაინტერესებთ, თუ როგორ მიყვარდა ლუჩანო, ნახეთ ეს და თუ არ დაგეზარებათ, მომისამძიმრეთ

…და თქვენ რა რეაქცია გქონიათ, უცბად რომ ადამიანისთავიან და პატარა ბავშვისტანიან არსებას დაინახავდით, ჩქარი ნაბიჯით მიმავალს ორად გაყოფილი თითებით? ბავშვობაში, როდესაც “ასეთ” ხალხს გადავაწყდებოდი, თავს ვაბრუნებდი და ვითომ სხვა რამეს ვუყურებდი, მერე კი დიდხანს ვუყურებდი იმ უცნაურ ადამიანებს, რომლებიც ადამიანისთავიან სათამაშოებს ჰგავდნენ. არადა მათი მოკრძალებული ზოგადი სახელიც კი არ ვიცი.

რა დავუძახო: ტანმორჩილი? დაბალი? ძალიან დაბალი? “ჯუჯა”? (ეს უკვე იარლიყია). კალადთბურთელთა სიმაღლის ადამიანებიც ხომ უმცირესობას წარმოადგენენ და როგორ გინდა, გამოარჩიო, რომ საუბრობ არა უბრალოდ მაღალ, არამედ აყლაყუდა ვინმეზე? აი, “აყლაყუდა” – კიდევ ერთი “ჯუჯა” იარლიყი/სახელი.

ი პინპინი და სულტან კოსენი

ყველაზე ცუდი ის არის რომ “ჯუჯა” მაღლები ნაკლებად არასიმპათიურები არიან, ვიდრე “ჯუჯა” დაბლები, რადგან ეს უკანასკნელები “არღვევენ” ადამიანთა გარეგნობის ზოგიერთ “სტანდარტს”. თანაც “ჯუჯა” მაღლებს რაღაცნაირად მოწიწებით ეპყრობიან, რომელიც, პირადად მე, გაუცნობიერებელი შიში მგონია. ხოლო მზერის ობიექტები თითქმის ყოველთვის დამორცხვილები არიან, რომ თავიანთი სიმაღლით “შეურაცხყოფას აყენებენ” ამდენ ხალხს.

“ჯუჯა” დაბალი ადამიანები კი, ძირითადად, ეცოდებათ ან ეშინიათ. ზოგს ეუხერხულება მათთან ერთად მგზავრობა ან სიარული, რადგან არ იციან, როგორ მოიქცნენ, რადგან არშემჩნევაც არ შეუძლილათ. ზოგი მოტყუებულა კიდეც, როცა “ჯუჯა” დაბალი სრულწლოვანი ბავშვი ჰგონებია და თავზე ხელის გადასმით ესაუბრებოდა. ერთი სამწუხარო ინფორმაცია: “ჯუჯა” დაბალი ხალხი, სექსუალური თვალსაზრისით, ნაკლებად იზიდავს უმრავლესობას, ვიდრე “ჯუჯა” მაღლი ადამიანები.

კიდევ ერთი ფაქტი საკუთარი დაკვირვებიდან: პატარა ადამიანებისგან განსხვავებით, “ჯუჯა” ადამიანები ე.წ. ნაპოლეონის კომპლექსით (ჩემი მოგონილია) არ ხასიათდებიან და ამით ძალიან ჰგვანან “ჯუჯა” დიდებს.

მე ვიმეგობრებდი ორვე “ჯუჯასთან” არა იმიტომ, რომ “ჯუჯა” მაღალისგან გამეგო, როგორ ეშინიათ მისი მოქნეული მუშტის ან “ჯუჯა” დაბალისათვის თავზე ხელი გადამესვა და სიბრალულისაგან მეკოცნა. მე მათთან ვიმეგობრებდი თუნდაც იმიტომ, რომ ერთად გვესაუბრა ფეხბურთზე, ტავტოლოგიაზე, ეგვიპტის ისტორიაზე, ოკეანეებზე, თეატრზე, გვეჭორავა სხვადასხვა შოუებზე.

აქ ვიდეო იმიტომ არ დავდე, რომ არ ვენდობი თქვენს დახუჭულ თვალებს. ჰოდა თუკი “ჯუჯა” ადამიანები ასეთი გამორჩეულები არიან “ჩვენგან”, მაშინ მიხვდით, ამ სიმღერას “ჯუჯა” მაღალი ასრულებს თუ “ჯუჯა” დაბალი.

პოსტის იდეისათვის მადლობა ბარსელონისიმოს, რომელსაც ამავე თემაზე ძალიან კარგად უწერია.

მომღერალს კი თომას ქუაშთჰოფი ჰქვია

დღეს სულ სხვა რამეზე უნდა დამეწერა, რომელიც არანაკლებ საინტერესოა.ეგ კი არა, ახლაც სიამოვნებით დავწერდი, მაგრამ ნახატის დასკვნით ნაწილზე გადავედი და მირჩევნია, ეს დრო მის დამთავრებას დავუთმო.

…მაგრამ როდესაც ვინი გიხმობს, “სტოიკაში” წამოწვება და ელოდება, როდის გამოივლი, რომ ფეხსაცმელზე გებდღვნას და  შენს  ნერვებზე ითამაშოს, სხვა გზა არ დაგრჩენია: უნდა ადგე და ირბინო მასთან ერთად.

ხანდახან, როდესაც ვცხოვრობ, მიჩნდება კითხვა: What if? ჰო, ასე რომ არ მომხდარიყო.

What if 1988-ის ნაცვლად 50-ში დავბადებულიყავი? ეგებ, დამენახა, მართლა ლი ჰარვი ოსვალდმა ესროლა კენედის თუ არა.

What if 3 წლის ასაკში პირველი ნახატი არ დამეხატა? ეგებ 17 წლის შემდეგ, ჟურნალისტიკის ნაცვლად, სამედიცინოზე ჩამებარებინა.

What if 1994 წლის 1 სექტემბერს, პირველი კლასის პირველსავე დღეს, თავი არ გამომეჩინა და ლექსი არ მომეყოლა? ეგებ მომავალში არც არავის ეთქვა, გრძელი ენა გაქვსო.

What if მეგობრებს არ ავყოლოდი და ასანთის კოლოფში მოთავსებული დაუძლურებული ბეღურა სილაში არ დამემარხა? ეგებ სინდისის ქენჯნა თვითგვემაში არ გადამზრდოდა.

What if ბავშვობაში ვიოლინოს გასაღები იდიოტობად არ ჩამეთვალა. ეგებ ახლა კომპიუტერთან კი არა, რომელიმე იტალიელ  იპრესარიოსთან ვყოფილიყავი მოსმენაზე (vocal).

What if 1996 თუ 97 წლის გვიანდელი ზაფხულის თუ ადრეული შემოდგომის ერთ-ერთ ღამეს ეზოში მუჭის ხელა ქვა არ ამეგდო და თავში არ დამცემოდა. ეგებ პრეზიდენტი გამოვსულიყავი… რომელიმე NGO-სი მაინც

What if გაკვეთილი დედაჩემის წაკითხული წიგნებით არ მესწავლა? ეგებ ოდესმე ჩქარი კითხვა შემძლებოდა და ბეეევრი წიგნი წამეკითხა მოკლე დროში.

What if 2008 წლის მაისში მარინა ხიზანიშვილს ჩემთვის “ბლოგი” არ აეხსნა? ეგებ ოდესმე ბესტსელერი შემექმნა და ყდებზე ავტოგრაფები მეჭყაპნა.

What if ერთ მშვენიერ დღეს ტუჩები რომ არ მომეკუმა და ენა ქვედა ყბის საკბეჩი კბილებისათვის არ მიმებჯინა? ეგებ არასდროს დამეგდო ყური ნატიფი მუსიკის ნეირონებივით წვრილი ნიუანსებისათვის.

What if “Callas Forever“-ისათვის არ მეყურებინა? ეგებ… ჰო, რაც თქვენ იფიქრეთ…

What if ზოგიერთი ქართველი ლიბერალური ღირებულების დამცველი ერთმანეთში უმცირესობის უფლებების დაცვასა და უმრავლესობის შეურაცხყოფას არ ურევდეს. ეგებ დემოგრაფია ჰომო საპიენსთა განხრით გაზრდილიყო (ეს იმ შუაშია, რომ მაღიზიანებს, როცა ნელ-ნელა ყაყაში ეფლობიან და პროგრესის ტალღებში რომ ჰგონიათ).

What if ცხოვრების მიმართ უფრო ადეკვატური ვყოფილიყავი? ეგებ არც გავჩენილიყავი.

ამ პოსტის წაკითხვას აზრი არ ექნება თუ არ ჩართავთ ამ მუსიკას

მიყვარს მასობრივი სცენები – არ მიყვარს მასა.

მასა ბრბოა, თუნდაც იმიტომ, რომ “მასა” ჰქვია, უსულო სხეულის ერთ-ერთი საზომი.

მასა ტლანქია, როგორც შედედებული სისხლი, რომელიც დროთა განმავლობაში რომელიმე ქუჩაზე თუ მოედანზე თრომბს წარმოქმნის.

მიყვარს ხალხი. იგი ტყეა, თითო თავი თითო ცხოვრებაა (და არა თითო ხისთავიანი). თითო თავი თითო წინააღმდეგობა და მცდელობაა, რომ რაც შეიძლება მეტად აედღლიზოს მასობრივ გრავიტაციას.

მიყვარს, როდესაც ხალხი მასობრივ სცენაში მონაწილეობს, მაგრამ მასად არ განითქვიფება.

მიყვარს, როდესაც ხალხს საღი რწმენა აერთიანებს და არა მონობა.

მიყვარს მიყვარს ხალხი ინდივიდი – არ მიყვარს უსახო ხალხი ანუ მასა

მიყვარს ხალხის მსვლელობა – ვერ ვიტან იდეოლოგიურ მსვლელობას.

მიყვარს ისეთი მაობრივი სცენა, როგორიც მარშირებაა – მიყვარს ოლიმპიური მარშირება.

მიყვარს, როდესაც ხალხი გუნდია – მიყვარს, როდესაც დასი პოლიფონიურია. როდესაც გუნდი გააზრებულად მღერის. ასეთ დროს გონება მართავს გრძნობას რაც ხელს უშლის ხალხის “მასად” გადაქცევას.

მიყვარს რბოლა, გავარვარებული მკერდით ზღვიდან მობერილი ცივი ჰაერის ნაკადის გაპობა და ორთქლით ააკვარელებული სახეები.

მიყვარს რწმენა.

მიყვარს ძალა.

რწმენის ძალა.

მიყვარს დიდი ძალა.

ამ დღის შესახებ იმ დროიდან ვიცოდი, რაც 2010 წლის კალენდარი ვიყიდე. სიმართლე გითხრათ, ბოლო წუთებამდე აღარც მახსოვდა. თავში უცებ დამკრა, როგორც ხდება ხოლმე, და წავედი. ნაწარმოებს ტრადიციულად “ზაფხულის უკანასკნელი სიმფონია” ერქვა.

მივედი დანიშნულების ადგილას – მარტო ვარ. არადა, სწორად მივედი. არადა დასწრება თავისუფალია. მაშინ, სად არის ხალხი? სად არის ბრბო, რომელიც ხელიდან არ უშვებს შანსს, მუსიკის ნებისმიერ შენელებულ ადგილას ტაში დასცხოს? ისევ მარტო ვზივარ წვიმისაგან შეხორკლილ შიფერიან სახლის სახურავზე.

მივიხედ-მოვიხედე, სულიერის ჭაჭანება არაა. მხოლოდ აღმოსავლეთიდან მობერილი თბილი სული დასრიალებს ჩემს ტანსაცმელში. ჯანდაბას ყველა! ყველანი დანევროზებულები არიან. თუ არც უნდათ, იყვნენ ოფლიან სახლებში თვალის სითხის ამოშრობამდე მიაშტერდნენ მონიტორებს! ჩვენ კი საქმეს მივხედოთ.

როგორც იქნა, მივაღწიე იმას, რომ ჩემი სამეზობლოს ყველაზე მაღალ წერტილზე მჯდომიც კი მარტო ვარ. მეზობლები მიეჩვივნენ ჩემს სახურავზე ბოდიალს.

დირიჟორი დანიშნულ დროს დანიშნულ ადგილას გაჩნდა. სავარაუდოდ სრულიად ცარიელი დარბაზი (რადგან ჩემი გადმოსახედიდან არავინ ჩანდა) არ შეიმჩნია და, ეტიკეტისამებრ, ხელით ანიშნა ორკესტრსა და გუნდს, ფეხზე ამდგარიყო.

დაიწყო “ზაფხულის უკანასკნელი სიმფონია”.

Overture

შორითმობერილმა თბილმა სუნთქვამ არფის სხივები ააწკრიალა და ღვთაებრივი გამოცხადებისფერი მელოდია შვა

შებინდებიფრად გადამწიფებულ დინებას სოპრანოთა ხმები წყლის ზედაპირზე გაცურებული ქაღალდის ნავივით შეერია

Allegro

ახლადამოვარდნილმა ქორომ ქარის მოტანილი ორკესტრის ბგერებს პოლიფონიური თაღი დაადგა

Adagio

დირიჟორმა სიმფონიის თვითნაბადი ოქროს სული გამოითხოვა და სევდიან სხივებად გაფანტა კოსმოსში

დრო გადიოდა, დარბაზს კი არც არავინ მოკლებია და არც მომატებია. ჩემი სახლის სახურავიდან ასე ჩანდა

Menuetto

სივრცე ბორგავდა, ხმათა თაღები ძალას იკრებდნენ და კიდევ უფრო მაღლა ირკალებოდნენ

სიმფონია ნელ-ნელა ღვთისმსახურებას დაემგვანა, როდესაც ქოროს თვალებში ჩამავალი მზით განათებული ცრემლი შევნიშნე

Finale

როცა ყველა ინსტრუმენტმა და ყველა ყელმა ერთად იქუხა, მუსიკა ნელ-ნელა დაბლა დაეშვა და წყლის ზედაპირზე დავარდნილი ბუმბულივით ფაფუკად მიიძინა

სიჩუმე იმდენად ხმაურიანი აღმოჩნდა, რომ უზარმაზარი გუნდი და ორკესტრი მალე ქარში გაწეწილ ბამბას დაემსგავსა

მზესთან ერთად გავაცილე 2010 წლის ზაფხული და მოგონება უზრუნველ ბავშვობაზე, რომელიც 29 მაისიდან იწყებოდა და 31 აგვისტომდე გრძელდებოდა. მიხარია, რომ მხოლოდ მე ვნახე ამ წლის ზაფხულის ჩამავალი მზე, რომელიც ისე ჰგავდა ზაფხულის მზეს, კარგად ნაცნობს, მცხუნვარებით დაღლილს, ირონიულს ყველაფრის მიმართს და, მიუხედავად ამისა, მაინც გულწრფელს.

ხვალაც სიცხე იქნება. მზე ხვალაც ამოვა, ვითომც არაფერი, მაგრამ ზაფხულის უკანასკნელი სიმფონია უკვე შესრულებულია. კიდევ ერთი უკანასკნელი სიმფონია

]]> http://zurriuss.ge/summer-last-symphony/feed/ 14 http://zurriuss.ge/hate-drinking/ http://zurriuss.ge/hate-drinking/#comments Mon, 30 Aug 2010 21:30:19 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=4012

შესავალი:

ჩემი მეგობრები, ახლობლები, ნათესავები სვამენ. უყვართ ღვინო, ლუდი, არაყი და ყოველი შესაძლებლობისთანავე ისხამენ და ისხამენ. ნუ, რა თქმა უნდა, როგორც ძმას და მეგობარს, მეც დიდი სიყვარულით მეპატიჟებიან. მაგრამ არა!!! ვიცი, ბევრს ვაწყენინებ, მაგრამ არა!!!

იმიტომ, რომ:

1. ზოგადად არ მიყვარს დალევა, რადგანაც ქართული დალევა დათრობა-გატყვრომა-გალორწკვით მთავრდება.

2. არ მიყვარს ლუდი – სასმელი, რომლის სუნზეც გული მერევა და რომელსაც ყველაზე ხშირად მთავაზობენ. შეისხან, უკაცრავად, დალიონ თვითონ. უფრო მეტი დარჩებათ.

3. არ მიყვარს ღრიანცელი და უაზრო ხმაური, რაც აუცილებლად მოჰყვება დალევას. ზოგადად, ხმაური და აურზაური როგორ არ მიყვარს, მაგრამ მაშინ, როცა ყველა საღ გონებაზეა.

4. არ მიყვარს ან მეშინია არასაღ გონებაზე ყოფნისა, რადგან არ ვიცი, რას ჩავიდენ.

5. დალევა ცუდია სახმო სიმებისათვის (მცირე რაოდენობითაც კი) და გულ-ღვიძლ-ნაღვლის ბუშტისათვის (დიდი რაოდენობით). მე კი სულაც არ მკიდია საკუთარი ჯანმრთელობა ფეხზე. არ ვეწევი და თმას ფენით არ ვიშრობ.

მიყვარს მხოლოდ შამპანური და წითელი ღვინო, ისიც ცოტა და სასურველია, ტორტთან ერთად. ასე რომ, მეგობრებო, ახლობლებო, ნაცნობებო, უცნობებო, გაითვალისწინეთ ჩემი და თქვენი ინტერესები და იცოდეთ წინასწარ, რათა თავი დაიზღვიოთ არასასურველი მსმელისაგან

მოკლედ, ამ ცხელ გულზე ეს არის, რაც მინდოდა. რამდენიმე ახალ პოსტზე ვმუშაობ, უსაქმურად არ ვარ გამოკეტილი ქუთაისში. ოპერაში ვიყავი და სურათები გადავუღე. მალე პოსტს გამოვაცხობ. ასევე მინდა სათაფლიაში წასვლა. 8 წელია, არ მინახავს. რა თქმა უნდა, შესაბამისი ინფორმაციით დავბრუნდები.

კარგი ხალხი ხართ და იცოდეთ, რომ კომენტარებზე დახამებულ ბავშვს ელაპარაკებით

დას ისთ უნ თეგ-თამაშენ გამოგონებასცფიშთ კნუთენ უნდ დათაგვინ დას გიჟმაჟაინენ. დაჰ ვაილაპაღაქუნ დე აინ მაღაზმაინენ, ღუმელ’იც ისთ უნ ზუფეღ ფოფულაღ ენ ზის ფახენ ხალხნენ.

…და მაინც არსებობს ამ ქვეყანაზე მინიმუმ ერთი საოცრება, რომელსაც მე ეგვიპტური ღვთაებრივი ძროხის სახით გამოვსახავდი.

წმინდა ნაყოფიერი ძროხა ქალღმერთი, ქუთაისურად კეჩის ბაზრობა. ადგილი, ურომლისოდაც ეს ქალაქი დარჩებოდა მშიერ-მწყურვალ-ტიტველი

სწორედ კეჩის ბაზარი აწოვებს ძუძუს ჩემისთანა ხალხს კი არა და მთელს ქუთაისს. აი, ტიპური მე:

არა, ეს კი არა… აი, ეს:

შარვალი - კეჩის ბაზარი, პერანგი - კეჩის ბაზარი, ფეხსაცმელი (არ ჩანს) - ტოჟე კეჩის ბაზარი, სათვალე - ...

შემიძლია, სრული პასუხისმგებლობით განვაცხადო, რომ 99% ბაზრობაზე ვარ ჩაცმულ-ასხმული, ფეხსაცმელი კი უკლებლივ ყველა კეჩის ბაზრობაზეა ნაყიდი. სანამ ქუთაისში ვიყავი, იქაური ბაზრობით ვიმოსებოდი, გადმოვედი თბილისში და, რა თქმა უნდა, თბილისის ბაზრებს ვეცი. ვოტ:

ქუდი - წერეთლის ბაზრობა; პალტო, პერანგი, პულოვერი - ლილო; ჩანთა - ქუთაისის კეჩის ბაზარი

მუუუუუუხედავად იმისა, რომ ქუთაისიდან ჩამოსულს, 2 წელი დამჭირდა, სტილი შემეცვალა (ანუ განვთავისუფლებულიყავი თავსმოხვეული რჩევებისაგან და ჩამეცვა ის, რაც ყოველთვის მსურდა => pic above), მაინც ბაზრობის მონად დავრჩი. აი, მთავარი მიზეზები:

1. ბოლომდე ვერ მოვსპე ჩემში ბავშვური კომპლექსის ნარჩენები, რომლებიც მამცნობენ, რომ ჩემი დონის ადამიანს ფოე-ფოე მაღაზიებში არ შეესვლება და ყველა დასცინებს.

2. მართლა ძვირი ფასებია და ნამდვილად არ მსურს, ჩემი ნაცოდვილარი თუ მშობლების დაფინანსება რომელიმე ბრენდის უკვდავსაყოფად მივათხლიშო.

3. ბაზრობაზე ბევრ ხალხს ვაკვირდები, ბევრ ახალ გამომეტყველებას, ახალ “ამბავს” და ახალ ემოციას აღმოვაჩენ, რაც ჩემს მრავალფეროვნებოთეკას ამდიდრებს. ვინც მიცნობთ, გეცოდინებათ, როგორ ვერ ვიტან უაზრო სიფათებს, ქუთაისურად რომ “გამოქლიავებულს” უწოდებენ და “ძააან” მაღაზიებში მათი ტევა რომ არ არის. ჰოდა ასე…

სათვალე

დღეს უკვე ყოველ მეორეს უკეთია, არადა 2008 წელს ჩემს გარემოცვაში მხოლოდ მე მეკეთა. იგივე შეიძლება ითქვას ჩემს “შლიაპა” ქუდებსა და პალტოზე. ბოჟე მოი, ხალხი მე მბაძავს??? თუ ეგრეა, აწი იცოდეთ, რომ Zurriuss-ის “გემოვნების” წყარო ბაზრობაა. ეს Ray Ban-იც, წინა 3-ის მსგავსად, ბაზრობაზე შევიძინე 12 ლარად. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ვერც ამან გასტანა 3 თვეზე მეტ ხანს.

მაშასადამე, როცა თქვენ საუბრობთ უკანასკნელ კეისარზე (pic below)

ყოველთვის გახსოვდეთ, რომ იგი ბაზრობაზეა “აწყობილი” და თუ ეს ფაქტი იმედს გაგიცრუებთ, შეგიძლიათ, ზურგიდან მიეპაროთ და მუხანათურად ჩასცეთ დანა. სასურველია, მოკლათ, თორე თუ შემოგიბრუნდათ, მერე იუპიტერმა დაგიფაროთ!

დასასრულ, გამცნობთ, რომ მალე ასეთი პალტო მექნება. ვინაიდან, ინგლისური პალტოები უკვე ნახევარი საუკუნეა, აღარ აცვიათ, ვერ ვიყიდდი. ასე რომ, ვიკერავ და მიხარია, რომ “ფართხუნა” ტანსაცმლის ოცნება მისრულდება

თავიანთ გოიმურ ამბებს მოგვითხრობენ Zur.GE, გაბო და Green

მაშინ, როცა პოლიტოლოგები ცხელ შემოდგომას ვარაუდობენ, ხოლო საზოგადოების დიდი ნაწილი კი მოსალოდნელი გეი კატა-კლიზმებით არის შეშინებული, ვხვდები, თუ რა სარგებლობა მოაქვს ჩემს ბლოგს: იგი სრულიად შორსაა ასეთი ამბებისგან. ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც აქ წერას თავს დიდხანს არ დავანებებ, ან საერთოდ არ დავანებებ.

როცა მთავრობამ ოპოზიციას თეატრალური სეზონის გახსნა დაასწრო და მაყურებელს “პრეზიდენტი და გაძვირებული სასურსათო კალათა” შესთავაზა, მე ახალი აღმოჩენით ვტკბები

რა არის ნიჭი, თუ არა სიკეთე? სწორედ სიკეთე ეხმარება ადამიანს, განავითაროს და სრულყოს ბოძებული ნათელი. ნიჭი რომ ბოროტება იყოს, იგი დეგრადირდებოდა და მის მფლობელსაც ჩაიყოლებდა. მოკლედ, ნახეთ….

აი, თურმე როგორ გალობენ ანგელოზები, არა?

თბილი, თვითნაბადი და ბუნების მიერ ჯერ კიდევ დაუზიანებელი სუნთქვა.

ვინ არის მეორე, უფრო დიდი ახალგაზრდა? ალდედ ჯონსია, ისევე, როგორც პირველი, ოღონდ ათიოდ წლის შემდეგ. აქ უკვე მუტაცია დასრულებულია და დღეს ეს ახალგაზრდა “ჩვეულებრივ” მომღერლებს განეკუთვნება. მალე 30-ის გახდება.

ამ ადამიანზე საუბარი იმიტომ წამოვიწყე, რომ მის თვალებსა და სახის გამომეტყველებას დავაკვირდი: სიმშვიდე, სითბო, ბულუბრყვილო სიყვარული, ჭკვიანი და სულგრძელი გამოხედვა. არანაირი ადგილი ამპარტავნებისათვის. დღესდღეობით ასეთი ხალხი, ძირითადად, პიარ მენეჯერების დახმარებით “იბადება”, სათნოებასაც ფულით ინარჩუნებს და არა ნიჭით.

ბიჭუნას, რომლის ხმაში ფაფუკი საოცრება ჟღერდა, დიდება იმ ასაკში ეწვია, როცა ბავშვი ჯერ კიდევ ოცნებებზე ოცნებობს. 9 წლიდან საეკლესიო გუნდში მღეროდა, 13 წლის ასაკში კი უკვე კარიერის მწვერვალს მიაღწია. მისი კეთილი ხმა წარმოუდგენელი იყო შობის გარეშე, ისევე როგორც შობა ალედის საგალობლების გარეშე.

“ღვთაებრივი ბიჭუნა” – ასე ეძახდნენ უელსელ ბიჭუნას, რომელსაც 15 წლისათვის უკვე ემღერა რომის პაპისა და დედოფლის წინაშე. ჩაეწერა სასულიერო საგალობლები თვით ლეონარდ ბერნშტაინის დირიჟორობით და გაეყიდა 6 მილიონზე მეტი ალბომი.

ეს ხმა უმანკო სიზმარია, რომელიც ძალიან ცოტა ხანს გრძელდება. საუკუნეების წინ სწორედ ასეთი ხმისაგან “იბადებოდნენ” კასტრატები. საბედნიეროდ, ახლა სხვა დროა და ასე, რა თქმა უნდა, აღარ ხდება. სამწუხარო კი ისაა, რომ უმანკო სიზმარი  მალე სრულდება და თვალს ბიოლოგიურ რეალობაში ახელ. გარდატეხის დაწყებიდან შენში ანგელოზის ხმა ნელ-ნელა იძინებს, სანამ სამუდამოდ არ გაქრება.

დღეს ალედ ჯონსი ლირიკული ბარიტონია და განსხვავებულ ჟანრში მღერის. მისი ალბომები საკმაოდ წარმატებულია და უმეტესობას ოქროსა და პლატინის ხარისხი გააჩნია.

ისტორიის მოყოლას აქ დავამთავრებ, რადგანაც სასწაულიც აქ მთავრდება. ვისაც ღვთაებრივი ბიჭუნას ამჟამინდელი მოღვაწეობა გაინტერესებთ, YouTube-ის კარი ღიაა თქვენთვის

მეგონა, თავი დავაღწიეთ პაპანაქებას, მაგრამ არა. ჯიუტად არა. ჰოდა ნურც!

“ათასჯერ მირჩევნია, ზაფხულში სიცხეზე ვიწუწუნო, ვიდრე თოვლზე” – იტყოდა ცხონებული მე. დავეთანხმები და წინა პოსტის გაგრძელებას მოგითხრობთ.

მაშინ, როცა უმრავლეს გოგონათა ფეხები სხვადასხვა ფირმათა ლოსიონებით იყო გალაქული და საჯდომის მიმართულებით აკვინტრიშებული, სამი თავ(გა)დადებული ახალგაზრდა გელათიდან მოწამეთასაკენ ფეხით მიეშურებოდა.

ცხელოდა. ო, მამააა, როგორ ცხელოდა! ფეხით სიარულით დავიღალეთ, გელათიდან წამოღებული წყალიც გვითავდებოდა. ამ კეთილმა ტყემალმა გადაგვარჩინა ცოტათი

როცა უკვე მერაღაცამდენე მოსახვევიც უშედეგოდ გამოვიარეთ, მივხვდით, რომ ფეხით მეტს ვეღარ გავივლიდით. ავიქნიეთ ხელი და ერთ კეთილისმოსურნე თანამგზავრ მარშუტკაში აღმოვჩნდით. ზუსტად 4 წუთში მოწამეთას გადასახვევთან მიგვიყვანა. მონასტერი აქედან 2 კილომეტრშია. კადრში გელათიც მოსჩანს

მოწამეთას სამონასტრო ანსამბლი იმერეთში, გელათის მონასტრის მახლობლად, მდინარე წყალწითელას ხეობაში მდებარეობს. იგი აგებულია წმინდა ძმების დავითისა და კონსტანტინეს(მხეიძეების) უკვდავ საყოფად. ისინი იყვნენ არაგვთა ერისთავები, რომლებიც VIII საუკუნეში შემოსეულ არაბთა ლაშქარს მცირე რაზმით თავგანწირულად შეებრძოლნენ, დიდი წინააღმდეგობის გაწევის მიუხედავად,ვერ შეაჩერეს ურიცხვი მტერი და დამარცხდნენ. არაბთა სარდალმა მურვან ყრუმ, შეპყრობილ ერისთავებს ქრისტეს რწმენის უარყოფა მოსთხოვა, რაზეც მტკიცე უარი მიიღო. განრისხებულმა მურვანმა დიდი ტანჯვა მიაყენა ძმებს, მაგრამ მათ საშინელი წამება ვაჟკაცურად აიტანეს და მოწამეთა გვირგვინით შეიმოსნენ. დავითისა და კონსტანტინეს ნეშტი ამ ეკლესიაში ინახება. (c) Wikipedia

მოწამეთა არის პატარა სამყარო ჯუჯა სიმწვანით, ჯუჯა შენობებით, ვეებერთელა სივრცითა და მშვიდი სულიერებით (c) მე

როგორც აღმოჩნდა, მოწამეთაც რემონტდება. მინგრეულ-მონგრეული გზა გაკეთებული დაგვხვდა, რამაც ჩვენი ფეხით სვლა გააადვილა. სამწუხაროდ, ტაძრისაკენ მიმავალი საცალფეხო ბილიკის სიმწვანე ემსხვერპლა მოაჯირებს და განათებას. ალბათ, მალე აყვავდება იქაურობა და პირვანდელ იერს დაიბრუნებს. რაც შეეხება საკუთრივ მოწამეთას, რომ დავინახე, სახტად დავრჩი...

ადრე იქაურობა ასე გამოიყურებოდა. ეკლესიასთან მისასვლელად ეს გრძელი შენობა-დერეფანი და პატარა კოშკი უნდა გაგევლოთ. სულ რაღაც ერთი წლის წინ წინა სურათზე გამოსახული კარიბჭე სანახევროდ დანგრეული იყო. საერთოდ, მოწამეთა (ჩემთვის) ცოტა უცნაური ნაგებობების გამო მიყვარს.

როგორც ჩანს, განახლება ყოველთვის არ ნიშნავს ძველის შენახვას. ტურისტების დასაკმაყოფილებლად აქ რაღაც-რაღაცები შეცვალეს. შენობა-დერეფნისაგან მომცრო შესასვლელი დატოვეს და კოშკს თაღოვანი ხიდით მიუერთეს, ეზოში თანამედროვე სტილის ტუალეტი ააშენეს, რომელიც ამ ქვის აივნის ქვეშაა განთავსებული.

ესეც მოწამეთას ტაძარი. 2 წლის წინ, როცა აქ მშობლებთან ერთად მოვედი, დედაჩემმა გაიხსენა, რომ ერთხელ ბავშვობისას ცუდად გავმხდარვარ და ამ ტაძრისათვის ცხვარი შეუწირავთ ჩემს სახელზე. აქაურობა ისე პატარაა, ისე სიმწვანეში ჩაფლული და ისე საყვარელი...

საკურთხევლის მარჯვნივ, ამ ადგილას დასვენებული წმინდა ნაწილების ქვეშ გამოჭრილია ოთხკუთხედი ფორმის დერეფანი, რომელიც კანკელთან მთავრდება. გადმოცემის თანახმად, სამჯერ ისე თუ გაძვრები, რომ კედლებს არ შეეხები, სურვილები აგისრულდება. ამის შესახებ მე2 კლასში გავიგე, როცა მოწამეთა პირველად ვნახე. იქიდან მოყოლებული არასდროს მიცდია, გადამემოწმებინა გაძრომის ეს ტრადიცია. აღარც კი ვიცი, კიდევ თუ იქცევიან ასე. ამით ბავშვურ მოგონებებს ვინახავ და ყოველი ვიზიტისას სამჯერ გულმოდგინედ ვცდილობ, გაძრომისას კედლებს არ გავეხახუნო. დაიმახსოვრეთ და თქვენც გაიმეორეთ. რა იცით, რა ხდება

ესეც მდინარე წყალწითელა. თუ არ ვცდები, სახელი მურვან ყრუსთან ბრძოლის შემდეგ მოდის. საოცარი კი ის არის, რომ მოწამეთას მონასტერში, რომელიც მდინარეს დაახლოებით 60 მეტრის სიმაღლიდან გადმოყურებს, არის ჭა, რომელშიც წყალი ზედაპირთან საკმაოდ ახლოსაა.

აი, ამათი არსებობის შესახებ კი ნამდვილად არ ვიცოდი. რავი, ადრე აივნიდან არ ჩანდნენ. შეიძლება, ადრე არც არსებობდნენ და რეკონსტრუქციის გამო ააშენეს. არც მეგონა, ამ კლდეზე კიდევ თუ იყო თავისუფალი ადგილი. თურმე ყოფილა. ეს ბერების ახალი კელიები და პატარა ეკლესიაა.

მთის ამ მხარეს კიდევ ერთი კოშკის გავლით მოვხვდით. შეიძლება, აქ შესვლა არც არის ნებადართული და ბერებსაც ახალი საცხოვრებლები სწორედ მოჭარბებული ხალხისაგან განსარიდებლად აუშენეს. რაც უნდა იყოს, ძალიან ძალიან ლამაზი კელიები და ბილიკებია. ათიოდე პატარა ნაგებობა პატარა მწვანე ხეებს შორის. ულამაზესია!

ახალი ბაზილიკა ჯერ დასრულებული არ არის და არ ვიცი, ვისი სახელობისაა. კელიები მას ქვის ბილიკებით უკავშირდება.

უკან დაბრუნებისას ეს კატა გადაგვეღობა და კამერის წინ ძალიან ბევრი იპოზიორა. ცხოვრებაში პირველად მომეწონა კატა ასე ძალიან.

ასე რომ, ვინც ქუთაისში მოხვდებით, ბევრს ინანებთ, თუ 2 საათს არ გამოყოფთ ამ ადგილების სანახავად. შეიძლება, ღმერთი არ გწამდეთ, მაგრამ სიმშვიდე ხომ მაინც გწამთ. ჰოდა მოდით და მიიღეთ იგი. მოწამეთა მას უანგაროდ არიგებს.

ოდესღაც აქ მოღვაწეობდა ღვთისნიერი ბერი გაგი...

ძალიან მინდა სათაფლიაზე გასვლა. მე-8 კლასის მერე არ ვყოფილვარ. რამდენი რამ შეიცვლებოდა. თუ მოვახერხე, აუცილებლად მოგიკითხავთ დინოზავრის ნაკვალევს