ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ უფრო მეტი გავიდა, მაგრამ არც 3 წელია ცოტა. დღეს Zurriuss სამი წლის გახდა და ყველაზე უფერული დაბ. დღე ექნება, როგორც მის ავტორს აქვს ხოლმე.

განვლილ 1 წელზე ძალიან მოკლედ ვიტყვი:

• საკმაოდ აქტიურ ბლოგინგს ვეწეოდი, სანამ ჯარში აღმოვჩნდებოდი. მქონდა მაღალი აქტიურობა, ბევრი გამოხმაურება და, რაც მთავარია, ბევრი პოსტის იდეა.
• დღესდღეობით აქტიურ ბლოგერად ვითვლები, მაგრამ, ზემოხსენებული მიზეზის გამო, ხშირად ვერ ვახერხებ ვერც წერას და ვერც სხვადასხვა ბლოგერული ღონისძიებების დასწრებას. ხან დრო არ მაქვს, ხან ძალა.
• დასასრულისკენ მივექანები? არა, 8 თვეზე ნაკლები დამრჩა და სამხედრო სამსახურსაც მოვრჩები. მანამდე კი ვეცდები, ჩემს ბლოგს სიცოცხლე შევუნარჩუნო.

მენატრება:

• საინტერესო თემების დაჭერა-გაანალიზება დაპოსტვა
• დისკუსიები ჩემს პოსტებზე
• ბლოგების კითხვა და მათთან დისკუსიებში ჩართვა
• ბლოგ სხოდკები
• სხვადასხვა აქციები ბლოგერებისთვის, რომლებშიც აქტიურად ვმონაწილეობდი
• ბლოგერული ცხოვრება, რომელსაც მალე დავიბრუნებ

ესეც ჩემი სულ სულ პირველი პოსტი, რომელიც 2009 წლის ამ დღეს გამოვაქვეყნე. ბლოგები ჯერ კიდევ 2008-ში მქონდა, მაგრამ ჩემი ბლოგერობის დასაწყისად სწორედ ამას მივიჩნევ. ამიტომ დღეს Zurriuss 3 წლის გახდა

პ.ს. როცა აქტიურ ბლოგერულ ცხოვრებას დავუბრუნდები, საკმაოდ ბევრი ნახატი მექნება დაგროვილი, რაც გამოტოვებული ივენთების კომპენსაციად გამომადგება

მაყურებელი ტაშს ყოველთვის რომ დაუკრავს, ეს ადრე ვირწმუნე, მაგრამ თუ ყველგან დაუკრავდა, ეს ამასწინათ დავიჯერე. ტაშის დაკვრა ხომ ერთგვარი გამოსავალია იმ სიტუაციიდან, როცა რამე ვერ გაიგე და არ იმჩნევ. მთავარია, ხომ აფასებ. ჩვენთან სტვენა და “ბუუუ” ზოგადად მიუღებელია, მიუღებელია ამგვარი რადიკალური აზროვნება.

ვერ ვიტყვი, რომ “ბუუუ” ეთიკურია, მაგრამ მისი არსებობა უცხოურ მაყურებელში, როგორც პროტესტის გამოხატვის ფორმა, გარკვეულწილად ქმნის სპექტაკლის პოპულარობის ყველაზე დაბალ დონეს. ჩვენთან ნებისმიერ შემთხვევაში “ჯილდო” ტაშია. ტაშითვე ჩაიარა კიდევ ერთმა სპექტაკლმა რუსთაველის თეატრში, სახელად “შემეხე”.

დიდად არ ვიცნობ ევროპულ თეატრს, მაგრამ ზოგადი წარმოდგენა მაქვს, რომ მაყურებელი დიდი ხანია, დაიღალა ღრმა ფილოსოფიური სპექტაკლებით და სურს, სცენაზე იხილოს რეალური რეალობა ზედმეტი ალეგორიის, სიმბოლიკისა და აზრის გარეშე. თუ “შემეხე” ეს არის, მაშინ, უბრალოდ, არ მომწონებია ეს ჟანრი.

დიახ, მეც დავინახე საკუთარი თავი ამ სპექტაკლში, ისევე, როგორც ყველა სხვამ (ვინც ვერ დაინახა, ან ასექსუალია, ან ეძინა, ან თეატრის ადმინისტრაციას მცირეწლოვანთა შემოშვებისათვის უნდა ვუჩივლოთ). არამგონია, აქ ვინმეს თავისი, თუნდაც ფარული ზრახვები, ფიქრები და ფანტაზიები არ ამოეცნო, გარკვეული ფორმით მაინც. თუმცა მეორეა, ეს ყველაფერი როგორ და რამდენად ხარისხიანი ფორმითაა მოწვდილი.

პირადად მე უფრო ეროტიკულს, მაგრამ უფრო ინტელექტუალურ სპექტაკლს მოველოდი, სადაც ჩახდილ მსახიობსა სიტყვა “ტყნაურზე” გაცინება კულმინაცია არ იქნებოდა. პირიქით, თუ გახდა იყო, ყველა გაშიშვლებულიყო, ვინაიდან ყველა ჩვენგანი, ამა თუ იმ ფორმით, შიშვლები ვართ. მინდოდა, სპექტაკლი უფრო შინაარსიანი ყოფილიყო, რისი გამონათებებსაც მონოლოგები ქმნიდნენ და რაც, ლოგიკურად, ინტიმურ სცენებს უნდა გაეგრძელებინათ, მაგრამ ეს არ მოხდა. თუმცა ისიც შესაძლებელია, რომ ან მე ვერ გავიგე, ან მისგან ზედმეტად დიდი მოლოდინი მქონდა.

მსგავსი შეუსაბამობების გამო სპექტაკლისგან მომეწონა:

• მსგავსი პრეცედენტი, თუ მისი მცდელობა
• ეს გოგონა, უფრო სწორედ, მისი მშვენიერი გარეგნობა. დიდი არტისტიზმით არ გამოირჩეოდა, მაგრამ საყვარელი იყო.

• მსახიობები ზოგადად – ნორმალურად თამაშობდნენ
• ერთ-ერთი მსახიობის მიერ მოყოლილი ანეკდოტი, რომლის გაგონებაზეც იმხელაზე გადავიხარხარე, ხალხმა ჩემკენ მოიხედა
• მსახიობი ვიდეოკამერით უღებდა სურათებს მათ, ვინც მოეწონებოდა. ამ მომენტში მალერის მე-5 სიმფონია ჟღერდა და მეც ინსტინქურად ხელების დირიჟორივით ქნევა დავიწყე. შედეგად, სცენაზე დაყენებულ პროექტორში მეც ავისახე

მოკლედ, ახლა უკვე იცით, რატომ დავუკარი ტაში ამ სპექტაკლს. ვიმედოვნებ, ყველა მაყურებელი, სანამ აპლოდისმენტს შემოცხებს, ცოტათი მაინც დაფიქრდება და გააანალიზებს, რატომ აკეთებს ამას.

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

თუმცა, როცა კაცს არ გიმართლებს, ძველით ახალი წელი ასეთი გექნება:

სიმარტოვეს ყველაზე მეტად სიბნელეში განიცდი, როცა გარშემო მხოლოდ შენი წარმოსახვაა.

6 ხდებოდა, რომ სიცივემ გამაღვიძა. შუქი მთელი დღე არ მოსულა და მეგონა, რომ მთელს კორპუსში იყო გამორთული. ავდექი, მივდექ-მოვდექი და თურმე სად გულაობ, ზურიკ, მარტო შენ დარჩი ბნელში!

• რამდენიმე ათეული ზარის შემდეგ თელასის ოპერატორი ყურმილს იღებს და ის-ის არის, პრობლემა ავუხსნა, მითიშავს
• კიდევ ათობით უშედეგო ზარი და ავტომატის ხმა “დაელოდეთ ოპერატორს”
• ვიგინები და წიხლებს ვიქნევ გავადაშანთული ცხენივით
• ჩემი ძმა შინ არ არის
• უკვე ანთებული სანთლით ვმოძრაობ
• ვიღებ გადაწყვეტილებას, დავრეკო მშობლებთან. ეს, დაახლოებით, ატომური ბომბის გაშვების ღილაკზე თითის დაჭერის ტოლფასია, როცა იცი, რომ მისი ეფექტი დიდხანს იმოქმედებს შენზე
• საქმეში მშობლები ჩაერთნენ. მამაჩემი ჯერ კიდევ 29 დეკემბერს გადახდილის გადასამოწმებლად წავიდა უახლოესი ფეიბოქსისკენ, დედაჩემმა ტრადიციულად 699-ჯერ დამირეკა, ხომ არ ჩართულაო
• მრიცხველი შევამოწმე და ყველასი ტრუალობდა ჩემ გარდა
• როგორც იქნა, გავარკვიე, რა ნომერზე უნდა დავრეკო, რომ შუქი ჩამირთონ… მაგრამ ეს იქნება ხვალ და არა დღეს!
• ბედს შეგუებული ვრეკავ ძმაკაცთან. მოდის. სანთლის შუქზე ცოტას ვბაასობთ და ვფიქრობთ, რა მოვუხერხოთ ჩემ მიერ ნაყიდ შამპანურის ბოთლს
• ამასობაში სანთლის შუქზე მის პორტრეტს ვხატავ

• მერე წავედით და ან ნა და ყვავა ვნახეთ “პივნოიში”. ფრიად გემრიელი ხორცის ასორტიც დავურყით
• მეეერე წავედით დოდკას დაბ. დღეზე, სადაც ჩემი მისვლა ნიანგის ხახაში თავის ნებაყოფლობით შეყოფას უდრიდა
• მთელი საბლოგეთი იქ იყო. ყველას სახელი აქ რომ დავლინკო, ვორდპრესი იფიქრებს, გასპამერდაო
• ნახევარმა საბლოგეთმა მაჯვა ძველი ცოდვების გამო, მეორე ნახევარი იცინოდა
• მერე მაგრად მეკაიფნენ, ჩემი შამპანურიც მოვსვით, ჭკუაც დამარიგეს და დავიშალეთ
• გამოსვლისას, დოდკას რომ ვემშვიდობებოდი, მივხვდი, რომ ბევრ რამეში მართლა დამნაშავე ვიყავი. უბრალოდ, ზოგი ამას მეგობრულად გეტყვის, ზოგს კი ჰკიდია და მაგრად მიგახურავს. დოდკამ ყველაფერი მოკლედ და ჯიგრულად ამიხსნა. მიყვარს დოდი <3
• გამოსვლისას (ჩემი ძმაკაციც ყველაფერ ამას ესწრებოდა და მერე თავისი გზით წავიდა) ალუკარდი მიხსნიდა ჩემს შეცდომებს, მერე მის საყვარელ “ზაიობებზე” ვიცინეთ ბევრი. ისიც გამიმხილა, რომ ბლოგერების მიერ დაგეგმილი ორგია, რომლის დეტალებს ჩემ თვალწინ განიხილავდნენ, ჩემს გასაგიჟებლად მოგონებული ფარსია :D
• ასე დავიშალეთ. მე სახლში წამოვედი და ირაკლის დავურეკე
• ერთმანეთს ვაგზლის მეტროში გადავაწყდით, როცა 12-ს 5 წუთი უკლდა
• ძველით ახალ წელს ვაგზალზე შევხვდით, სადაც ყოველი მხრიდან ფეიერვერკის სინათლე კაშკაშებდა, ოღონდ ძალიან შორიდან
• სახლში ამოვლასლასდით, სანთლები ავანთეთ, ჩაი და ქუთაისიდან გამოგზავნილი გოზინაყი მივირთვით
• მერე 2008 წლის ახალ წელს ჩემი გაჭედვების ვიდეოებს ვუყურე, სადაც გამწარებული ვმღერი და ირაკლი დასაძინებლად მექაჩება
• ბეეევრი ვიცინეთ, მერე სამახსოვრო ფოტო გადავიღეთ და ბაი-ბაი ძველით ახალო წელო

 ესეც ჩემი ბნელი ძველით ახალი წელი

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

• მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
• მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
• ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
• ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
• ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
• საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
• ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
• ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
• არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
• ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
• შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
• ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
• წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ

]]> http://zurriuss.ge/qlenzgvoba-2/feed/ 9 http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/ http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/#comments Sun, 01 Jan 2012 17:31:19 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7019 Continue reading →]]>

ამ ახალ წელს კიდევ ერხელ დავრწმუნდი, რომ ბავშვივით მიყვარს ეს დღესასწაული და რომ, ალბათ, ასე იქნება მუდამ. მთავარია, 1-2 ყლუპი საშობაო მუსიკა, კარგ რამეებზე ფიქრი და ოცნება.

გილოცავთ დრაკონის 2012 წელს, ჩემს წელს! 

ხვდებით, ალბათ, რას ნიშნავს ჩემთვის, იყო გამორჩეული. ბავშვობიდანვე ამას ჩამჩიჩინებდნენ და მეც მივეჩვიე. ამას დრაკონიც ამართლებს, რადგანაც ერთადერთი ზოდიაქოა, რომელიც ადამიანის ფანტაზიამ შექმნა და მითად აქცია. ჰოდა წელს მე და დრაკონი გავაჯაზებთ. თუ როგორ, ამას გზადაგზა იხილავთ ახლა ახალი წლის ამბები

Have yourself a merry little christmas by Zura Balanchivadze

შარშანდელისა არ იყოს, წელსაც სხვანაირი ახალი წელი მქონდა. ჩემი სტანდარტული სადღესასწაულო გრაფიკი ასეთია: 31 დეკემბერს ვაწყობ ნაძვის ხეს, დედაჩემს ვეხმარები ხაჭაპურების გამოცხობაში, რაც შეშის ღუმლის გახურებაში გამოიხატება, 12-ს რომ 10 უკლია ვბათქაბუთქობთ, მერე სუფრასთან აღვნიშნავთ, მერე კი მორჩენილი შამპანურით ტელიკში საახალწლო რამე-რუმეებს მანამ ვუყურებ, სანამ არ ჩამეძინება.

წელს დრაკონს პავლოვის 42-ში შევხვდი. 31-ში ყველას რაღაცნაირად სახე ჩამოგვტიროდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელია (დაახლოებით იმ გამოთქმით, როგორც ამერიკელები ამბობენ “C’mon, it’s Christmas! :O” თავიანთ ფილმებში), როცა ყველამ უნდა დაისვენოს და კარგ ხასიათზე იყოს. ჩვენ საამისოდ არც განწყობა გვქონდა და არც ფული.

დალევა – გამორიცხულია! ბევრს არც იმდენი ჰქონდა წამოღებული, რომ საღამოს მაღაზიიდან რაღაცები გადმოგვეტანა და სუფრა გაგვეწყო, ვალის აღებაც ამ საახალწლოდ არ გვინდოდა. მოხდა ძალიან მაგარი რამ: ერთ-ერთმა თანამშრომელმა თავისი ინიციატივით ისეთი ნაირნაირი რამეები მოგვიტანა, გავოგნდით: ძეხვი, ყველი, მჟავე, პური, ლობიანები, ხაჭაპური… მერე ბიჭებმაც გადარეკეს თავიანთ სახლში და რაღაც-რაღაცები მოატანინეს. საბოლოო ჯამში, არაფრისგან ისეთი მაგარი სუფრა გაიშალა, 10 ჯარისკაცი და ოფიცერი რას ვეყოფოდით! 11-ისკენ კიდევ ერთი ჩვენი ჯარისკაცი, სერჟანტი ტუხა შემოგვიერთდა, რომელსაც, სანამ ნაკერები კარგად შეუხორცდება, დროებით ისვენებს (მოტოციკლის ზედმეტმა სიყვარულმა უქნა ).

თორმეტი საათიც შესრულდა და პავლოვის გამზირი საცხოვრებლებიდან გამოსროლილი ფოიერვერკებით გაჩახჩახდა. ყველანი გარეთ გამოვედით და ერთმანეთს ვულოცავდით. უცებ მართლა ყველას გაგვიხარდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელი თავისას შვება და ხმაურიანი შემოჭრით ყველას, სულ ცოტა ხნით მაინც, თავის ჭკუაზე ატარებს. ასე ჩაიარა ახალი წლის შემოსვლის ეიფორიამ. თითქოს, გალიაში ვიყავით დამწვყვდეულები, რადგან ყველაფერი ნებადართული არ გვქონდა. (სასმელი სასტიკად აკრძალული იყო, ისევე, როგორც სხვადასხვა გიჟური გამოხდომა). მიუხედავად ამისა, გვიხაროდა. თუნდაც ის, რომ მშვენიერი სუფრა გავშალეთ, ერთად “გადავიტანეთ” ეს უცნაური მომენტი და ის, რომ მეგობრები ვართ

მერე ბევრი ვილაპარაკეთ, 2:00-ისკენ დავიძინეთ. 6-ზე მორიგეობამ მომიწია სრულიად დაცარიელებულ შენობაში. 10-ისკენ, ჩვეულებისამებრ, შემცვლელი სმენა მოვიდა და სახლებში წამოვედით.

როგორც წინა პოსტში ვიფიქრე, სიტუაცია არც-თუ ისე განვითარდა. ჩემს მეგობარ სოფოს შევეხმიანე და მოვიდა. მაგრად ჩავეხუტე და ბევრი ვკოცნე, რომ ახალი წლის დღეს მხოლოდ ის იყო ჩემთან ერთად. მერე სამი ტენორის საშობაო კონცერტს ვუყურეთ ცოტას და წავიდა. ისევ მარტო დავრჩი. ავდექი და კევინ მაკალესტერივით მარტომ დავიწყე ქალაქში ბოდიალი. ახლა სახლში ვარ და ერთი მეგობრის მოსვლას ველოდები. აღარ მომწონს მარტოობა. რა გასაკვირია, სადაც გაბრწყინებულ ნიუ იორკში მარტოობისგან კევინმაც მოიწყინა, თბილისზე რაღას ვიტყვი.

მოკლედ, ასეთი ახალი წელი მქონდა. საზეიმო განწყობა არ გამნელებია და ჩემი შემდეგი პოსტიც ზუსტად ამაზე იქნება

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

• საკუთარ თავში დარწმუნებულობა, რომლის ნაკლებობის შიშიც ყოველთვის მქონდა
• სასარგებლო ცოდნა და გამოცდილება ჩემი კომპეტენციის სფეროში
• ორგანიზებულობა ამ სიტყვის ფართო გაგებით
• ბევრი საინტერესო უცხოელი კოლეგა და ნაცნობთა ფართო წრე
• ენობრივი ბარიერის გადალახვა (ინგლისური)
• გართობის ჩემთვის აქამდე უპრეცედენტო საშუალება

რა მომენატრება მასში?

• ლექციები, რადგან, ზოგადად, სწავლა მომენატრა უკვე
• უცხოელი ლექტორები, რომლებიც სამუშაო დღეებში საქმეს 100 პროცენტით მოითხოვენ, ხოლო შაბათ-კვირას შენთან ერთად წრუპავენ ლუდს პეროვის/ქიაჩელის რომელიმე პაბში
• შენობა, რომელიც, კვირის გარდა, მუდამ ღიაა ჩვენთვის: შედი, წაიმუშავე, გამოდი
• კაფე – თავისი აურზაურით
• შეხვედრები საინტერესო სტუმრებთან, რომლებსაც, შეიძლება, ისე ვერც ვერასოდეს გადააწყდე
• საახალწლო გართობა

ძალიან ლაკონიური ვარ, რადგან ბევრ ბოდიალს მირჩევნია, მოკლედ ვთქვა ჩემი სათქმელი და მადლობა გადავუხადო უკლებლივ ყველა ადამიანს, ვისი სახელიც ჯიპას უკავშირდება. თქვენ ჩემი ცხოვრების ძალიან ძალიან ძალიან ბედნიერი მოგონება შექმენით

ახლა კი პოსტები, რომლებითაც ჯიპა ჩემს ბლოგს შემორჩა:

• გასეირნება Radisson–ის მე–18 და მე–19 სართულებზე

• “ბოდიში” სოფოს

• ჩუმად იყავი და ყველაფერი თავისით მოხდებაო

• Three In GIPA 

• ასე გაილია ბედნიერი ორი კვირაც

• GIPA შახტახტზე

• მსოფლიო პრესის თავისუფლების დღე ჯიპაში 

• არჩევნების შიდასამზარეულო

• მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი 

• ერთი დღე განათლების კვირეულიდან 

• ძალიან მოგვენატრებით 

პ.ს. ვინაიდან და რადგანაც ახალ წელს ჯარში პოსტზე დგომისას ვხვდები, წინასწარ გილოცავთ და ბედნიერებას გისურვებთ. ამ თემასთან დაკავშირებით კი შემდეგ პოსტში გაკაიფებთ

როცა პიაფს ვუსმენ, ყოველთვის მეფიქრება, რომ მის ხმას ანალოგი არასდროს ეყოლება. მართალიცაა, ასეთი გენია საუკუნეში ერთხელ გამოჩნდება ხოლმე. რამდენიმე დღის წინ თამთა ცხვიტავას პირველ დიდ კონცერტზე ვიყავი და აღარ მახსოვს, რამდენჯერ ვიფიქრე, რომ პიაფი მკვდრეთით აღდგა.

თამთა სულ ცოტა ხნის წინ აღმოვაჩინე და რომ არა მისი რეტრო ხმა, ალბათ, ამდენს მასზე არც დავწერდი. მართლაც, მისი ხმის ტემბრი, მღერის სტილი და რეპერტუარი საშუალებას მაძლევს, ვისაუბრო თამთაზე, როგორც უკვე შემდგარ მომღერალზე. მოკლედ რომ ვთქვათ, თამთა სულით რეტროა, მაგრამ ისეთი, რომელიც ძალიან ადვილად ერწყმის მონათესავე მუსიკალურ ჟანრებს. ეს მართლაც დიდი ნიჭის დამსახურებაა. როდესაც სამეფო უბნის თეატრში მოწვეულ ქართველ ვარსკვლავებს თვალი გადავავლე, წამიერად დავფიქრდი, როგორია შენი კონკურენტის აღმასვლის დასწრება. მერე მივხვდი, რომ კონკურენცია ქართულ შოუბიზნესში თითქმის არ არსებოს. თუ რატომ არა, ეს ცალკე დიდი თემაა.

როგორც შევატყვე, ქართველმა ვარსკვლავებმა თამთა ჩემთსავით ამ ღონისძიებაზე გაიცნეს. როცა მის ალბომზე ავტოგრაფის რიგში ვიდექი, ნატო მეტონიძის მსგავსად, სხვა ცნობილი სახეებიც გამოეცნაურნენ.

თამთას გაუმართლა, რომ “ბრავო რეკორდსის” კონკია აღმოჩნდა, რაშიც ზაზა შენგელიას უნდა უმადლოდეს. მეორე მხრივ, თვითონ ამ კომპანიას სჭირდებოდა ე.წ. რეკორდ ლეიბლი, რომელიც ვიღაც უთუოდ გახდებოდა. ჰოდა რატომ უნდა ეძიო არსებულ ვარსკვლავებში, როცა უამრავი, შეიძლება გაცილებით უფრო ნიჭიერი ხელოვანია საზოგადოებაში, რომელსაც ჯერ ვერ ხედავ? თამთაც ასეთი გადაწყვეტის შედეგია. საამისოდ ღმერთმა მას დიდი ნიჭი უწყალობა.

იგი მართლაც ჰგავს პიაფს. სიტყვა “მგვანებაში” ბევრი, რატომღაც, ასლს გულისხმობს. თამთა ცხვიტავა ვერასდროს იქნება ედიტ პიაფის ასლი, მაგრამ, ხმით, სტილითა და მუსიკალური აქცენტებით იგი სწორედ რომ ჰგავს ამ ერთ-ერთ უდიდეს ხელოვანს და ეს ძალიან კარგია. კარგია კიდევ ის, რომ თამთა არ იზღუდება მხოლოდ ერთი სტილის რეპერტუარით, რომლის დადასტურებაც მისი პირველი ალბომია. “დასაწყისი” – ასე ჰქვია. სახელი, მიუხედავად იმისა, რომ ნაკლებად მხატვრულად ჟღერს, სწორად გადმოსცემს მესიჯს: ეს არის თამთას ძალების პირველი მოსინჯვა დიდ სცენაზე და მან ახლავე უნდა აჩვენოს ყველა ის ჟანრი, რომელსაც მღერის.

თამთა ცხვიტავა ავტოგრაფს მიტოვებს მის პირველ ალბომზე. ეს არის ე.წ. სრული ალბომი, რომელშიც შესულია მომღერლის ბიოგრაფიაცა და სიმღერის ტექსტებიც. ბონუსად ალბომს ერთ-ერთი სიმღერის, "გინდა დაიჯერეს" კარაოკე ვერსიაც მოყვება.

ვინაიდან პირველი ალბომი გაცნობით ხასიათს ატარებს, გამართლებულად მიმაჩნია, თუკი ინდივიდუალური მსმენელი მის მხოლოდ რამდენიმე სიმღერას აიტაცებს. ეს იმიტომ, რომ, როგორც ზემოთ ვახსენე, ისინი სხვადასხვა ჟანრისაა. მაგალითად, მე ”როცა არავინ”-ს “იას უთხარით ტურფასა”-სთან ერთად ვერ მოვუსმენ, თუმცა ორივე ძალიან გემოვნებიანად დამუშავებული სიმღერაა. აქედან გამომდინარე, შემდეგში თამთასგან უკვე ჟანრობრივად დახარისხებულ ალბომებს ველოდები. ქართველი მსმენელისათვისაც, ალბათ, ასე სჯობს: როცა ალბომს ყიდულობ, რა თქმა უნდა, გირჩევნია, შიგ შენი საყვარელი ჟანრის სიმღერა უფრო მეტი იყოს.

ქართველ მსმენელზე გამახსენდა: ნამდვილად არა მგონია, თამთა მასაში პოლულარული გახდეს, რადგან, ქართველი მსმენელის ზოგადი მუსიკალური გემოვნება, სამწუხაროდ, ამის საბაბს არ იძლევა. თუმცა, კარგი პიარისა და მარკეტინგის წყალობით, მნიშვნელოვანი წარმატების მიღწევა აქაც შესაძლებელია. პირადად მე თამთას ყველა ალბომს შევიძენ, რადგან, როგორც ხვდებით, მსურს, კარგად დავაკვირდე ამ მომღერალს, რომლის ხმის მნიშვნელობაც სცდება ჩვენი ქვეყნის საზღვრებს.

ახლა კი ფრაგმენტი თამთა ცხვიტავას კონცერტიდან

]]> http://zurriuss.ge/tamta-tskhvitava-first-concert/feed/ 2 http://zurriuss.ge/2012-home-alone/ http://zurriuss.ge/2012-home-alone/#comments Fri, 23 Dec 2011 10:09:16 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6995 Continue reading →]]>

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

როგორ იწყება ჩემი 2012 წელი:

• ახალ წელს ჯარში, სავარაუდოდ, პოსტზე დგომისას შევხვდები
• ახალ წელს პირველად  ვხვდები თბილისში
• ახალ წელს, როცა სახლში ღამენათევი დავბრუნდები, არავინ დამხვდება. ჩემი ძმა ქუთაისში იქნება
• ახალ წელს ვერ გავაწყობ ნაძვის ხეს, რადგან უკვე გაწყობილი პატარა ნაძვის ხე მაქვს
• ახალ წელს, ალბათ, დავლევ თაფლიან-ლიმნიან ვარდის ჩაის, შევჭამ რაიმე სამარხვოს, მერე გამოვრთავ მობილურ ტელეფონს, მივწვები და დავიძინებ
• ახალ წელს, როცა შუადღის ძილიდან გამოვძვრები, ჩავრთავ ტელეფონს, გავხსნი ლეპტოპს, ვეღარ ავუვალ საახალწლო მილოცვებს, ლეპტოპს დავხურავ
• ახალ წელს მოვიცვამ პალტოს, კაშნეს, ქუდს, ხელთათმანებს, გავალ უკვე ჩამობნელებულ გარეთ-ში და ერთდღიან შვებულებაზე გასულ ქალაქს მარტო დავათვალიერებ, რა თქმა უნდა, “მარტო სახლში“-ს საუნდტრეკების ფონზე. თუ მელანქოლიამ  გადამძლია, რომელიმე დიდ ნაძვის (მაგრამ მახინჯ) ხესთან მივალ და რამეს ჩავიფიქრებ.
• ახალ წელს, როცა ბოდიალს მოვრჩები, სახლში დავბრუნდები, ცოტას წავხატავ, რამეს ვუყურებ და კვლავ დავიძინებ.

თუმცა ყველაფერი, შესაძლოა, სხვანაირად განვითარდეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა მოხდეს, მე მაინც მადლიერი ვიქნები, რადგან თითოეული დღე რაღაც ახალს მასწავლის. მთავარია, თვალი კარგად მიმოვავლო გარემოს და აუცილებლად ვიპოვი იმ დღის სახელმძღვანელოს, გადაშლილს შესაბამის გვერდზე.

პ.ს. საშობაო მუსიკა რომ დამედო, ძალიან მელანქოლიური პოსტი გამოვიდოდა, არადა სულაც არ მომიწყენია. ასე რომ, თამთა ცხვიტავა ვარჩიე. ჰო, მართლა, დღეს მის დახურულ კონცერტზე მივდივარ და ახალ წლამდე შთაბეჭდილებებსაც გიამბობთ