Category Archives: Uncategorized

Forgive Me

[audio:http://zurriuss.ge/wp-content/uploads/2010/07/Titanic-Back-To-Titanic-12-Nearer-My-God-to-Thee.mp3|titles=Titanic – Back To Titanic – 12 – Nearer My God to Thee]

Forgive me, please.

I am the one who suffered you every day, whole days for many years.

I am the one who used to make your days dark, your families ruined and your life a horror.

Forgive me.

I can’t stand any more.

Forgive me for each of your lives.

Forgive me for my childhood evil desires. Continue reading

დედის კალთას, მამის შარვალსა და ბებიის ნიფხავს გამოკერებული ახალგაზრდობის შესახებ

გამარჯობა!

მე ვარ DreaMar და ეს ჩემი პირველი გესთპოსტია. ძალიან მიხარია :) დიდი მადლობა ზურიუსს გამასპინძლებისთვის. მინდა ამ პოსტში დავწერო იმის შესახებ, რაც დიდი ხანია მაწუხებს.

მოკლედ თავიდან დავიწყებ: მახსოვს რომ ვაბარებდი ეროვნულ გამოცდებს ( ზურიუს ეს შენც კარგად გემახსოვრება, ჩვენ ხომ პირველები ვართ ვინც ეროვნულებით ჩააბარა :პ) სასოფლო უნივერსიტეტთან უამრავი ხალხი იყო შეკრებილი. თითქმის ყველა აბიტურიენტს საგულშემატკივროდ თან ჰყავდა წამოყვანილი მშობლები + ბიძები, დეიდები, ბაბუები, ბებიები და ა.შ. ეს ხალხი საშუალებას არ გვაძლევდა საგამოცდო შენობაში შევსულიყავით, პირდაპირ კარებთან იყვნენ გაჯგიმულები. მერე როგორც იქნა, რუპორით გაკეთებული განცხადების შემდეგ „მშობლებო, გთხოვთ გაიწიოთ და გზა მისცეთ აბიტურიენტებს“, შიგნით შევაღწიეთ. სტუდენტობის პერიოდშიც უამრავი შემთხვევა იყო, როცა შვილების საქმეებს მშობლები აგვარებდნენ. უნივერსიტეტში დეკანატთან განცხადებაც კი გამოაკრეს “ მშობლები არ დაიშვებიან. გთხოვთ მობრძანდეთ მშობლების გარეშე“.


ჩვენთან არავის უკვირს, როცა შვილებს მშობლები ურჩევენ პროფესიას, მათ მაგივრად წყვეტენ სად და რა ფაკულტეტზე უნდა ჩააბარონ, სად იმუშაონ. როცა პირად ცხოვრებაში ერევიან და ურჩევენ საცოლეებსა და საქმროებს, მაშინაც კი ეს სრულიად ჩვეულებრივ მოვლენად აღიქმება. შედეგად კი სახეზე გვაქვს ფრუსტრირებული ადამიანები, რომლებიც მისდევენ ცხოვრების იმ წესს, რომელიც თვითონ არ აურჩევიათ. ხშირად მსმენია გულდაწყვეტით ნათქვამი ფრაზები: “მსახიობობაზე ვოცნებობდი, მაგრამ მშობლებმა არ ჩამაბარებინეს…”, “ერთმანეთი გვიყვარდა და ოჯახის შექმნაც გვინდოდა, მაგრამ მშობლებმა შეგვიშალეს ხელი…”. ამა თუ იმ სამუშაო ადგილას ვხვდებით ისეთ ადამიანებს, რომლებსაც სრულიად არ აინტერესებთ საკუთარი საქმე. რატომ? ერთერთი შესაძლო პასუხია: იმიტომ რომ საკუთარი სურვილით არ დაუწყიათ იქ მუშაობა. მესმის, რომ მშობლებს კარგი სურთ შვილებისთვის, უნდათ თავი აარიდებინონ შეცდომებს. მაგრამ, იმ ფრაზას ვეთანხმები, რომ “ადამიანი საკუთარ შეცდომებზე სწავლობს”. დაე მისცენ შვილებს საშუალება, თავად მიიღონ გადაწყვეტილება და საკუთარ თავზე იწვნიონ ამ გადაწყვეტილების შედეგები.

თავისუფალი არჩევანი პირად ცხოვრებაში ბედნიერებისა და წარმატების საწინდარია. ის პირდაპირ კავშირშია პასუხისმგებლობის გრძნობასთან. როცა ადამიანი თვითონ იღებს გადაწყვეტილებას, მან იცის, რომ შედეგებზე პასუხიც თვითონ უნდა აგოს, მაგრამ როცა სხვები აკეთებენ მის მაგივრად არჩევანს, პასუხისმგებლობის გრძნობა შედეგებზე მცირდება. მე თუ მკითხავთ, უპასუხისმგებლობა არის ერთერთი ყველაზე დიდი პრობლემა საქართველოში, უპასუხსიმგებლო ადამიანებს ნებისმიერ სფეროში შეხვდებით და თან ძალიან ბევრს. პასუხისმგებლობასთან მჭიდროდაა დაკავშირებული პროფესიონალიზმი. უპასუხისმგებლობისა და არაპროფესიონალიზმის საფუძველი სწორედ თავისუფალი არჩევანის არქონა შეიძლება იყოს.

მაინც რატომ ვართ ასე დამოკიდებულები მშობლებზე? პირველ რიგში ეს აღზრდის პრობლემაა: საქართველოში მშოლები ზედმეტად ევლებიან თავს შვილებს, რის გამოც მერე როცა დამოუკიდებელი ცხოვრების დრო მოდის, შვილებს უჭირთ ამ ნაბიჯის გადადგმა. მშობლები ვერასდროს ეგუებიან იმ აზრს, რომ მათი შვილი უკვე დიდია და თვითონ უნდა მიხედოს თავს. მეორე, ფინანსური მხარდაჭერა შვილებს მშობლებისგან აქვთ. ეს მედიის მაგალითს ჰგავს: ვინც გაფინანსებს, ძალაუნებურად მისი იდეების გამტარებელი ხდები. მესამე, საქართველოში ისეთი რთული სიტუაციაა, რომც გინდოდეს დამოუკიდებლად ცხოვრება, გაგიჭირდება. სამსახურის პოვნაა ძნელი.

მრავლად მყავს ისეთი ნაცნობ–მეგობრები, ვისაც სრულად აკმაყოფილებთ იყვნენ მშობელთა „დიქტატის“ ქვეშ, ისეთებიც მყავს ვისაც ურჩევნია დათმოს კომფორტი დამოუკიდებლობის ნაცვლად. მაგრამ სამწუხაროდ მათი რიცხვი მცირეა. ჩემი აზრით, მოვიდა დრო ახალგაზრდებმა თავად მოუარონ პრობლემებს და უბრალოდ ეყოთ გამბედაობა მშობლებს უთხრან, რომ თავად არიან საკუთარი თავის ბატონ–პატრონნი. დროა მოვცილდეთ დედის კალთას, მამის შარვალსა და ბებიის ნიფხავს.


პ.ს ეს მეც მეხება :)

ჰერ ფროიდ, ეს სტუმარია

[audio:http://zurriuss.ge/wp-content/uploads/2010/03/Mozart-Marriage-of-Figaro-Act-IV-24-L_39ho-perduta-www.dMp3_.net_.mp3|titles=Mozart-Marriage of Figaro – Act IV – 24 L&_39ho perduta www.dMp3.net]

როგორი განცდაა, როდესაც ევროპის ერთ–ერთი უძლიერესი ექიმი ხართ? ახალი თეორიებისა და აღმოჩენების მამა.

როგორი განცდაა, როდესაც ყველა კითხვაზე პასუხი გაქვთ?

…ჰერ ფროიდ!

როგორი განცდაა, როდესაც წინ მუხლმოყრილი ღმერთი გიდგათ და გეუბნებთ, მირწმუნეო?

ვინ არის ახალგაზრდა სტუმარი, რომელსაც სამყაროს შემქმნელობაზე აქვს პრეტენზია?

დაუჯერებთ? გასცვლით თუ არა თქვენს სათუთად ნაგებ და მრავალგზის დამტკიცებულ ათეიზმს რწმენის წამიერად გამონათებულ სისუსტეზე?

…ჰერ ზიგმუნდ ფროიდ, “თქვა, ღმერთი არ არსებობსო ეს იგივეა, ბულბულმა დაიჩივლოს, მუსიკა არ ვიციო”…

კი მაგრამ, სად იყო ღმერთი, როდესაც ადამიანი ამდენ ბოროტებას ქმნიდა?

რატომ არ შეაჩერა კაცთაკვლა, ნაციზმის ზეიმი?

იქნებ იმიტომ, რომ კეთილი არ არის? მაშინ თვითონაც ბოროტი ყოფილა.

ხოლო თუ ბოროტი არ არის, მაშინ არც ყოვლისშემძლე ყოფილა!

…მაშინ სად იყო ადამიანის ღვთიური გონება, როდესაც სიბოროტეს სჩადიოდა? თუ ადამიანი ყველაზე გონიერი და რაციონალური არსებაა დედამიწაზე და მას არავის მორჩილება არ სჭირდება, საკუთარ საქციელს თვითონ ვერ განსჯის? ამ დედამიწაზე, ბოროტებასთან ერთად, სიკეთეც ხომ არსებობდა? მაშინ რა არის მოცარტის მუსიკა, თუ არა სულიერი ტკბილი სიმშვიდე?

დიახ, მოცარტი მართლაც ღვთაებრივია.

ღვთაებრივი… ჰერ ფროიდ, თქვენ ახლა გაგახსენდათ ღმერთი?

გსურთ, ირწმუნოთ?

გგონიათ, თქვენი სტუმარი მართლა ის არის?!

აბა, თქვენს ქალიშვილს რომ გადაეკიდა, ის ყმაწვილი რომელია?

სწორია. თქვენი მრავალწლიანი გამოცდილებაც ამასვე ამტკიცებს, რომ ადამიანმა შექმნა მაცხოვარი. მაშინ ეს თვითმარქვია, რომელმაც თითქმის უკვე გაგაცურათ, მალე უნდა მოშორდეს თქვენი თვალთახედვიდან.

აი, რევოლვერი.

ესროლეთ!

ესროლეთ!

ესროლეთ და საბოლოოდ დარწმუნდებით, რომ მართალი იყავით… მაგრამ ასეთ შემთხვევაში თქვენ ხომ მკვლელობას ჩადიხართ?

აბა… აბა ღმერთი სხვაგვარად როგორ უნდა გამოსცადოთ მის არსებობაში?

არა, ამას ახლა მნიშვნელობა არა აქვს!

ახლა აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა!

ახლა პასუხი სამყაროს ყველაზე ამოუცნობ კითხვაზე მხოლოდ რევოლვერის გასროლამ იცის!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

… ავაცილე…      :)

ზოგს მალე მობეზრდება

კითხვები??? კითხვები??? კითხვები???

ბლოგები

ბლოგერები

მოდა

ჯერ odnoklassniki.ru იყო, რომელმაც 2 წელიწადს ძალიან მაგრად იმუშავა და ზენიტში იყო. ახლა Facebook ლიდერობს და ყველა აქ არის. მერე რა, რომ ზოგი აზრზე არ არის, თუ რა უნდა აქ. სხვა ხომ არის? ე.ი. თვითონაც უნდა იყოს. ამ სოც. ქსელისა არაფერი გამეგებოდა და თურმე ორჯერ დავრეგისრტირებულვარ სხვადასხვა მეილით. ის მეორე Zura Balanchivadze ახლაც ისეა მიგდებული.

ყველაფერი იწყება – ყველაფერი მთავრდება. ეს გარდაუვალია. უბრალოდ, გააჩნია, რამდენად გრძელი იქნება მათ შორის მოთავსებული დეფისი შენთვის. ზოგს მალე მობეზრდება ბლოგი.

ვინც მოდისათვის დაიწყო წერა, იგი მოდის გამო დაანებებს. გავა დრო და ნახავს, რომ მთელი ბლოგი სულ ტყუილად უწერია. წყალში გადაუყრია თითის ფალანგებზე მიმაგრებული მყესების გამალებული ვიბრირება კლავიატურის მიმართულებით და მის საწინააღმდეგოდ.

ზოგიც იმიტომ დაანებებს თავს, რომ სხვა ეგონა და სხვაგან მოხვდა. იმავე საქმიანობას კი სხვანაირად გამოხატავს და სხვა წყაროებით.

ზოგი სიყვარულს დაკარგავს და მერე რა დროს ბლოგია. ახლა გლოვისა და ჩოლკის შეჭრის დროა.

ზოგს ის გააღიზიანებს, რომ პოსტებზე მხოლოდ თავისი კომენტარები დევს და ვერ მიმხვდარა ამის მიზეზი, რომ მრავალმუხლიანი უსტარებია.

ზოგს მალე მობეზრდება წერა. გამოელევა ბარბები, პაკემონები, კევები, პომადები, მანიკურები, პუდრები და რუმიანები. რაღაზე დაწერს, როცა ყველა დათუნია, კურდღელი და ციყვი აღწერა და ისიც გაგვიმხილა, თუ რა თანმიმდევრობით იწვენს ლოგინში.

ისეთებიც დაანებებენ წერას თავს, რომლებიც ზედმეტად დეპრესიულები არიან და მათ მიერ მოქნეულ მრავალწერტილთა ჯაჭვების აზრს ყველა ვერ ჩაწვდება. ასეთები ცხოვრებაში კიდევ ერთ იმედგაცრუებას იპოვიან და რუდუნებით, ცრემლით შეინახავენ მთრთოლვარე ტკივილს თავიანთი ტვინის ხვეულების ყველაზე ფარულ ადგილებში. ბლოგის გარდაცვალებას ისინი იმას დაუკავშირებენ, რომ ვერავინ უგებს მათ.

ზოგიც დაწერს, რომ პაუზას აიღებს და აუცილებლად დაბრუნდება. მის ამ სიტყვებს კი ვებ მტვერი მოედება და ასეთად დარჩება, ვიდრე ბლოგის სისტება თვითონ არ გაუკეთებს ლიკვიდაციას.

ვინ იქნება შემდეგი, ამას ედვარდ ენიგმას მწვანე ფერის კითხვის ნიშნების ნისლი აკრავს.

საათი წიკწიკებს და ნელ–ნელა ენაგადმოგდებულ თავის ქალას ემსგავსება.

უთვისებო ბლოგერები მოდიან რწმუნდებიან და მიდიან.

P.S. მიყვარს მწვანე, შხამიანი ფერია ;)

ახალი წამოწყება ახალი ტალღით

ამ პოსტის დასაწერად მუზას თითქმის ერთი თვეა, ვეძებ. ძალიან ბევრი ხერხი ვცადე, მაგრამ გადავიფიქრე. საბოლოოდ, ყველაფერი ისევ სიუზენ ბოილს დავუკავშირე. რა თქმა უნდა, აბა ვინ “დამეხმარება” ამ საქმეში. მოკლედ, სიუზენ, შენი და შენი წარმატების იმედი მაქვს.

Britain’s Got Talentსაიმონ ქოუელის პროექტი, რომელიც მსოფლიო მასშტაბითაა ცნობილი, ახალ ტრადიციას ამკვიდრებს. მას პირობითად “ერთი ნაბიჯი” შეიძლება, ვუწოდოთ. ნაბიჯი წარმატებისკენ. ის, რაც სიუზენ ბოილმა მოახერხა (მოახერხა თუ გამოუვიდა, ეს სხვა საქმეა), აღტაცების ღირსია. მომღერლის სასიამოვნო და ფაქიზი ტემბრი, ამავდროულად ხმის ძლიერი და დიდი დიაპაზონი აქვს, რაც საშუალებას აძლევს ურთულესი საესტრადო ნაწარმოებები შეასრულოს. საოცარი კი ის არის, რომ  48 წლის დიასახლისმა ხმა ისეთ კარგ ფორმაში შეინარჩუნა, რომ მსოფლიო მნიშვნელობის პრეცენდენტი შექმნა. სრულიად განსხვავებული მანერებისა და ხმის მქონე ადამიანმა სცენაზე თითქმის საოცრება მოახდინა: მის მიმართ განწყობილი დარბაზი სიმღერის დაწყებისთანავე ფეხზე ააყენა და აურაცხელი აპლოდისმენტი მიიღო. მიუხედავად იმისა, რომ ბოილმა შოუში საბოლოოდ ვერ მოიგო, იგი უკვე იშვა, როგორც ვარსკვლავი. ბოლო მონაცემებით, მისი სადებიუტო ალბომი 8 მილიონზე მეტი ტირაჟით გაიყიდა, ხოლო ცნობილი ვიდეო YouTube–ის 2009 წლის ტოპ ხუთეულში შევიდა!

საქართველოშიც ინერგება ასეთი პროექტი, რომელიც ყველა სახის ნიჭის მქონე ადამიანთა გამოვლენასა და ფართო მასებისათვის გაცნობას უწყობს ხელს. ეს “ნიჭიერია”. ყველაფერი ისეა მოწყობილი, როგორც Britain’s Got Talent–ში. სამი ჟიური და უამრავი მსურველი – თავიანთი შესაძლებლობებითა და თავგადასავლებით.

დიდი იმედები:

  1. ძალიან მინდა, რომ პროექტი გახდეს ცნობილი და არ ჩავარდეს
  2. ჟიური იყოს საღად მოაზროვნე ადამიანებისაგან დაკომპლექტებული. ეს გულისხმობს წევრების ფიქრისა და განსჯის უნარს. ანუ იმას, რაც “ჯეოსტარს” არა აქვს. ჟიურს არ უნდა ჰყავდეს “დედუნები”, რომელთა აზრის გაზიარება დანარჩენი წევრებისათვის სავალდებულო მოვალეობა იქნება. ეს პროექტს მოკლავს.
  3. ასევე მსურს, წარმატებული მონაწილეები (აღარ მაქვს საუბარი გამარჯვებულზე) არ დაიკარგონ. არ მოხდეს ის, რაც “ჯეოსტარშია”. იბადებიან საოცრად ნიჭიერი ვარსკვლავები და ქრებიან. “ჯეოსტარის” ყურების დროს, უკვე აღარ მინდა, რომ შოუ ფინალამდე მივიეს, ვინაიდან ვინც მე მიყვარს, იმათ თითქმის ვეღარასოდეს მოვკრავ თვალს. ყველას ავიწყდება ისინი. თუკი გვინდა, გვყავდეს “ნიჭიერი” ან “ვარსკვლავი”, იგი დიდი ხნით უნდა გვყავდეს!
  4. დაბოლოს, მინდა, ბევრმა იაქტიუროს. სცადოს ბედი. ვინც კი თავის ორიგინალურ თუ ტრადიციულ შესაძლებლობებში დარწმუნებულია, არ დაკომპლექსდეს და გამოიყენოს ეს შანსი.

And The Golden Globe Goes To 2010

დღეს Golden Globe–ს ვუყურე “იმედზე” და აღმოვაჩინე, რომ, მგონი, Oscar–ს მირჩევნია. რატომ? ალბათ, იმიტომ, რომ უფრო მყუდროა. დიდი და გაშლილი სივრცეები კი მიყვარს, მაგრამ Kodak-ის თეატრს რომ წარმოვიდგენ, მაშინ სიცივე მაჟრიალებს. Beverly Hilton Hotel–ის დარბაზი, მასთან შედარებით, პატარა სახინკლეა, თუმცა უფრო მყუდროც. დაჯილდოვებაც თითქოს უფრო შინაურულ, ოჯახურ წრეში ხდება.

როცა სცენაზე დგახარ და თითქმის ყველას დანახავა შეგიძლია, ეს შენზე სხვანაირად მოქმედებ. შენ უყურებ, როგორ გიყურებენ. აქედან გამომდინარე, უფრო გულწრფელი ხარ საუბარში და უფრო ბუნებრივი შეფასებებში. ამიტომაც არის, რომ ხმაში უფრო მეტი კანკალია, თვალში კი – მეტი ცრემლი. არა, ჰოლი ბერიმაც კარგად ინერვიულა Oscar–ზე, როცა პირველი ზანგი ქალი ოსკაროსანი გახდა, თუმცა მონიკი ტიპური გამარჯვებული იყო, ვინც Golden Globe–ზე ლამის იქვითინა.

http://www.youtube.com/watch?v=P0K8vxmOUoQ

Continue reading

პროტესტი ყველას, ვისაც ეხება!

პროტესტი

არ ვაპირებდი დაწერას, მაგრამ ან მე დავჩლუნგდი, ან, ზოგადად, ცუდი პერიოდი გვიდგას, ან ყველა გაზარმაცდა. ჩემს წინა პოსტს, რომელზეც, მინიმუმ 5 განსხვავებული ადამიანის კომენტარს ველოდი, არის მხოლოდ 2. აქედან მეორე ჩემია, რისთვისაც მადლობას ვუხდი ტომუშკას.

რა იყო? გვეზარება ბლოგების კითხვა? არა, მე არაფერ შუაში ვარ. სხვაგანაც ანალოგიური სიტუაციაა. კომენტარების რაოდენობამ, რასაც მე ვაკვირდები, საერთო ჯამში, 10–ით მაინც იკლო. :|

აქვე არ შეიძლება, მადლობა არ გადავუხდო სოფიო გოლდენს, რომელიც ყველა ჩემთვის ნაცნობ ბლოგს გულდასმით კითხულობს, რაც მისსავე კომენტარებში გამოიხატება. ანუ მე ყველას არ ვერჩი. პრინციპში, კონკრეტულად არც არავის. უბრალოდ სიტუაცია გაუარესებისაკენ მიდის, ასე მგონია.

ამის მიზეზი კი, ვფიქრობ, ისე კითხვის დაზარებაა ანუ ბლოგერობის მოწყენა. არადა, ბლოგერობა მარტო საკუთარის წერა კი არა, სხისი ნახვა და შეფასებაცაა. რავი, მე კი აღვშფოთდი და მარტო მე თუ ვარ ასეთი, მაშინ გავგიჟებულვარ :|

დიდი მადლობა ყურადღებისთვის… თუკი ამ ხაზამდე მაინც ჩამოაღწიეთ :)