ჩემი ფინანსური კრიზისის გამო გადავწყვიტე, ჩემი ბოლო ნახატი “მარიამ სტიუარტი” გავყიდო. ერთ თვეს მოვუნდი მის დახატვას და მაქსიმალურად ვეცადე, სიღრმეებში არ წავსულიყავი, რათა დამთვალიერებლისათვის ზოგიერთი რამ გამოცანად დარჩენილიყო. ამიტომაც “ფარავს” ზოგიერთ დეტალს შოტლანდიური ქსოვილი. ახლა კი მონაცემები:

ზომა: A4-ზე 2-2 სმ-ით პატარა, მასალა: ტუშის პასტები, ფანქრები. ინსპირაცია: გაეტანო დონიცეტის “მარიამ სტიუარტი” (ოპერა), თემურ ჩხეიძის “მარიამ სტიუარტი” (დრამატული სპექტაკლი).
ფასი: 50 GEL

ასე რომ, ვისაც სურვილი გაქვთ, ხელი გაუმართოთ უკანასკნელ კეისარს, კომენტარის სახით თანხმობა მომწერეთ. ღრმადლობა ყველას

_ ზურა, ვის მოკლავდი?
_ ვის არა, რას.
_ კარგი, რას მოკლავდი?
_ თუ იგი “ვინ” გახდება, მე მას აუცილებლად მოვკლავ. დავჭრი მაინც, რომ აღარ მომეკაროს!
_ ვის, რას?
_ ჩემს შიშს!

_ რატომ? შიში ადამიანს მოსალოდნელი საფრთხისგან იცავს.

_ საფრთხისგან წინდახედულობა და მზადყოფნა იცავს, შიში კი მათი ქვეშაფსია აჩრდილია.

_ რას გრძნობ, როცა გეშინია?

_ იმას, რომ არ ვარსებობ.

_ რა არის შიში?

_ შიში ისეთივე აგონიაა, როგორც უკიდეგანო შიმშილი, ორგაზმი ან სხვა ცხოველური ინსტინქტი. იმ მომენტში მეტს ვერაფერს გრძნობ, რადგან სხეულის ყველა მოლეკულა მხოლოდ ერთი წნეხის ქვეშ ბორგავს. როცა საფრთხე მიდის, ფობიური ორგაზმიც სრულდება. თვალი აგეხილება და გადატანილი სტიქიის შედეგების შეფასებას იწყებ.

_ რა წაგართვა შიშმა?

_ ჩემი შიში თანდაყოლილია. ასე რომ, მას არაფერი წაურთმევია, რადგან არც არაფერი მქონდა.

_ რა არ გქონდა?

_ უფრო საინტერესო, ფერადი, თავგადასავლიანი, რისკიანი და ხიფათიანი ცხოვრება. როცა ხვალინდელ დღეს ზეგ გეგმავ, როცა ტკბები არსებულით და მომავალს მხოლოდ იმედით უყურებ – განჭვრეტა-გაანგარიშების გარეშე, როცა გინდა და შეიძლება, როცა ჩხუბობ, როცა მასწავლებელს სახეში იმ სახაზავს მიაფერთხავ, რომელსაც ორი წუთის წინ ხელებზე მახვილი კუთხით გირტყამდა…

… და არა, როცა გინდა, აკოცო და უკვე მასთან დაშორებაზე გეფიქრება, როცა ცდილობ, უფრო ეგოისტი გახდე და უფრო დამთმობი რომ ხდები, როცა გინდა, გაატრაკო და საკუთარ თავში შესაბამის სიტყვებსა და ემოციებს ვერ პოულობ, როცა გინდა, იყო ძლიერი, მტკიცედ წამოდგები და  ძარღვები ფობიოციტებით გევსება… დიახ, მე არ მქონდა საინტერესო ცხოვრება.

_ ისე ლაპარაკობ, თითქოს მთელი ცხოვრება უკვე გალიე.

_ ჩემი აზრით, ყველამ ასე უნდა ილაპარაკოს, რადგან არავინ იცის, რა წუთს მოკვდება.

_ და მომავალი?
_ მომავალი გაზაფხულის მზით დახეთქილი კოკრებიდან ამოფრქვეული სურნელია, რომელსაც იმ იმედით უნდა უყურო, რომ ამ არომატის, რაც შეიძლება, დიდ ყლუპს ჩაისუნთქავ.

_ შენ რას აპირებ?

_ მეც იმავეს ვაპირებ, რადგან ოპტიმისტი ვარ. თუ შიშს თავი დავაღწიე… სულ დამავიწყდა, შიში სიმსივნეა. არ ვიცი, ჩემი შიში რომელ სტადიაშია და თუ მეტასტაზები არ წასულა, მაშინ მზად ვარ, ვიბრძოლო.

_ ყოველთვის გეშინია?
_ ყოველთვის რომ მეშინოდეს, შარშან ამ დროს მოვკვდებოდი. მაშინ ყველაზე ძალიან შემეშინდა.
_ რისი?
_ ყველა შიში, საბოლოო ჯამში, სიკვდილის შიშამდე დადის.
_ როგორ ახერხებ შიშის დაძლევას.
_ შიშის დაძლევას რომ ვახერხებდე, აღარც შემეშინდებოდა. უბრალოდ, მე მას ვმალავ.
_ სად მალავ?
_ ჩემს ნახატებში

როცა ადამიანს რაღაცის კეთება შეგიძლია და არც-თუ ურიგოდ გამოგდის, უნდა ეცადო მისგან სარგებელი მიიღო. ბოლოს და ბოლოს, თავი რაღაცით ხომ უნდა ირჩინო? ასე და ამგვარად, საკუთარი ნახატი გუშინ პირველად გავყიდე.

ხატვაში ფული აქამდეც ამიღია, როცა ილუსტრაციებს მიკვეთავდნენ, თუმცა ეს სხვაა. აქ, უბრალოდ, ხატავ და წინასწარ არაფერი იცი. არც იმაზე ფიქრობ, რა გამოვა და, მით უმეტეს, ვინ იყიდის. შესაბამისად, სულ სხვა შეგრძნებაა, როცა წინასწარ “გამეტებულს” რომ ქმნი და შექმნილს რომ გაიმეტებ. ფული რომ არა, ალბათ, არც გავაჩუქებდი. განა იმიტომ, რომ რაღაც განსაკუთრებულად გამორჩეულია, არამედ იმიტომ, რომ ჩემია და მიყვარს. მიუხედავად ამისა, ნახატის გაყიდვა ტრაგედია სულაც არ არის. პირიქით, ძალიან მაგარი სტიმულია.

“როცა დროს სძინავს” კატიემ რამდენიმე დღის წინ იყიდა ნახატის ფეისბუკზე დადებიდან რამდენიმე წუთში. გუშინ შევხვდი და გადავეცი. ჰო, 40 ლარი ავიღე – ეს რიცხვი არ უნდა დავივიწყო, რომ მახსოვდეს, რა “სტავკით” დაიწყო ჩემი მოღვაწეობა

ხანდახან ნახატებს რომ თვალს გადავავლებ და 20 ნორმალურს რომ ძლივს დავითვლი, გაჩუქების სურვილი მეკარგება. ბოლოს და ბოლოს, თითოეულ მათგანს კვირებს და თვეებს ვანდომებ და ასე უგასამრჯელოდ შეველიო?

მომიტევეთ მეგობრებო, მაგრამ ამიერიდან არანაირი ჩუქება. თუ იყიდით, ამით თქვენც უფრო დააფასებთ და მეც დიდ სტიმულს მომცემთ, რომ უკეთესად ვხატო

მე, როგორც კინომოყვარულს, მიყვარს ხოლმე თვალების დახუჭვა ისეთ ლაფსუსებზე, რომლებიც ფილმის აღქმის შეგრძნებას გიკარგავს. თუმცა ზოგჯერ მაინც მაგარია, დააკვირდე, რა უმნიშვნელო დეტალებისთვის არ მიუქცევიათ ყურადღება. არადა კინემატოგრაფიაში უკვე ცალკე შტატია მათთვის, ვისაც სწორედ ასეთი დეტალების მეთვალყურეობა ევალება. ვნახოთ, რამდენად კარგად მუშაობენ ისინი

YouTube-ზე დიდი ხნის ბოდიალის შედეგად, სადაც უამრავი უხმო და მოსაწყენი ვიდეოა შეცდომების შესახებ, შევეცადე, უფრო სანახავად საინტერესოები ამომეკრიფა.

სხვათა შორის, ასეთი ვიდეოების ნახვის შემდეგ, თავადაც იწყებ დეტალების შემჩნევას. უკვე მეც ვპოულობ პატარ-პატარა შეცდომებს და ზოგჯერ მაგრად ვკაიფობ, რაში იხარჯება მილიონობით დოლარი. ჰოდა ვისაც ასეთი შეცდომები არც ფილმის აღქმას და არც ნერვებს გიშლით, ისიამოვნეთ და გონება გაივარჯიშეთ

პ.ს. დროული ძილიც არ დაგავიწყდეთ – ყველაზე მეტად ეგ შველის

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ზოგს ბიძინა ტკივა, ზოგს რამაზი. მერე რა, რომ ქართველი ხალხი ტაშს უადგილო ადგილას უკრავს (პანაშვიდიდან გამოსული ბიძინა ივანიშვილი რამდენიმემ ისეთი ტაშით გააცილა, მეგონა, გამოსვენება დაიწყო). დღეს ჩემი მუზის კიდევ ერთი ნაწილი მიაბარეს მიწას. რამაზ ჩხიკვაძე სცენაზე ერთადერთხელ და ისიც უკანასკნელად სწორედ დღეს ვნახე.

თეატრში რომ მივედი რატომღაც გაუცხოება ვიგრძენი. ყველა, თითქოს, სადღაც ფიქრებში წასულიყო. კაპელდინერებს ვიცნობ და პირველი მათთან მივედი. საყვარელი ხალხია. ყველა ნამტირალევი სახითა და ჩაწითლებული თვალებით დამიხვდა.

83 წელი ნამდვილად არ არის არც ახალგაზრდა და არც შუახნის ასაკი, ეს უკვე სიბერეა. თუმცა მაინც ვერ ვგრძნობდი, რომ ბატონ რამაზს სიამაყით აცილებდა ხალხი. ალბათ, იმიტომ, რომ მსგავსი სიდიდის მსახიობი თითქმის აღარ დარჩა. “თითქმის” იმიტომ ვამბობ, რომ თავს ვიზღვევ, თორემ მე მაინც მგონია, რომ მსახიობი, რომელიც ერთნაირი წარმატებითა და აღფრთოვანებით ითამაშებდა, როგორც კომიკურ, ისე ტრაგიკულ როლებს, უკვე აღარ არსებობს. ვეღარ გაგაცინებს დღეს, ვეღარ აგატირებს ხვალ. მორჩა.

ბოლო დღეებია (თეატრის) მსახიობთა კატეგორიებად დაყოფა დავიწყე. არა იმის მიხედვით, თუ სად თამაშობენ, არამედ რა შეუძლიათ. ზოგი დრამაშია ძლიერი, ზოგი კომედიაში. ზოგს ორივე გამოსდის. თუ ერთს სამსახიობო პლასტიკა უკეთესი აქვს, მეორეს პლუსი მეტყველებაშია. ზოგს იმპროვიზაციის უნარი აქვს, ზოგიც ძალიან ღრმად იკვლევს როლს და ბოლომდე შესწავლილს მთელი თავისი სისავსით წარუდგენს მაყურებელს. რამაზ ჩხიკვაძე, სცენაზე ყოველი გამოსვლისას, საკუთარი თავით ამტკიცებდა, რომ ყველა ამ თვისების ერთ ადამიანში თავმოყრა შესაძლებელია. ჩემი აზრით, სწორედ ასეთ მსახიობს უნდა ეწოდოს “ყოვლისმომცველი”.

დღეს რუსთაველის თეატრი და ქართველი ერი ყოვლისმომცველ მსახიობს გამოეთხოვა. თუმცა, სამწუხაროდ, მსახიობის ხსოვნას, რომელმაც ყველაზე მეტად ასახელა ქართული თეატრი, ერთი დღე არ დაეთმო და რუსთაველში ამ საღამოს დანიშნული სპექტაკლი არ გადაიდო. იმედი მაქვს, რამაზ ჩხიკვაძის საღამო აუცილებლად შედგება. მსახიობისა, რომლის არსებობას უნდა უმადლოდეს, როგორც რუსთაველის თეატრი, ისე მთელი ქართული თეატრალური სამყარო.

მშვიდობით, ყოვლისმომცველო მსახიობო!

დაასლოკინა, ბატიბუტის ქერქი სასულეში გადასცდა, პეპსის გაზმა ჰაიმორის ღრუ აუწვა, ერთხანს ხვნეშოდა საწყალი. მერე ვიღაცამ ზურგში ხელი წაუთაქა და სასიკვდილოდ განწირულმაც ამოისუნთქა. ბავშვივით ასლუკუნდა და ქათქათა მანჟეტებით ცრემლების მოწმენდას შეუდგა. ულვაშებზე ჩამოგორებული მარგალიტები პეპსის დარჩენილ წვეთებს შეერია და ყელბაფთა დაულაქავა. წარწყმედილი და შერცხვენილი ბერიკაცი ხელჯოხდაყრდნობილი გამოკანუნდა კინოდარბაზიდან.

_ ჯეღ შეიცადეთ, გეთაყუა, _ შემაზანზარებელი სიძლიერის დათაფლული ხმა მოესმა დარბაზის სიღრმიდან. კაცი გაოცებისგან თავზარდაცემული შემოტრიალდა. ეკრანზე გამოსახული წითელმოსილი წვერულვაშა ბატონმა ფილმში თამაში შეწყვიტა და დარბაზისკენ მობრუნდა:

_ მოგწონთ ფილმი, მისიე?

_ ა… ჰ… _ შიშისა და გაოცებისაგან კაცს ენა ჩაუვარდა.

_ აი, მე კი მომწონს. ღოგოღც იქნა, ისე დავწინაუღდი, ღომ ფღენაც და სალტოების კეთებაც შემიძლია. თქვენს მჭლე გონებას საამისო ფანტაზია არ აღმოაჩნდა. სიმაღთლე გითხღათ, აღასდროს მქონია თქვენი იმედი. უბღალოდ, თქვენ, ბედის ანცობით, პიღველი აღმოჩნდით ვინც ბესტ-სელეღი დაწერეთ ჩემზე, ღისთვისაც დიდი მადლობა. ღაც შეეხება ნიჭს, მადლობელი დაგღჩებოდით, თუ შემდეგისათვის ბატონ ანდეღსონს მიბაძავდით და უფრო მეტი ვიზუალუღი ეფექტით გაამდიდღებდით თქვენს ღომანებს, თოღემ ჩვენ აქ, თამაშთან ეღთად, ყველაფრის ხელახლა გადაკეთება და შეცვლა გვიწევს. ჩვენც ადამიანები ვაღთ, მისიე.

სხვათა შოღის, ფილმის ჩემეული სათაუღი “კაღიბის ზღვის მუშკეტეღები 3D” იყო და ასეც დაეღქმეოდა, ღომ აღა თქვენი წყეული მუშკეტეღები, ღომლებიც ჩემი სიცოცხლის გასამწაღებლად დაღაზმეთ! აღაფეღი გამოგივათ! საწადელს მაინც მივაღწევ და საფღანგეთის ტახტსაც ჩემი სახელი დაერქმევაჰაჰაჰაჰა!…

ასე ღომ, მისიე ძიუმა, სადაც თქვენი დაიკვეხნოთ, იქ ჩემიცა თქვით

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.

_Wanna see it?

_No

არადა, ისე ძალიან გინდა, ნახო, რომ ვეღარ ითმენ. მაგრამ ეს ხომ თამაშია. ჰოდა შენც ერთობი იმით, რომ გძინავს იმ მამაკაცთან, ვის საქმესაც იძიებ.

_ ქალები, მისტერ ქრაუნ. მიამბეთ ქალებზე.

_ ქალს შეუძლია, სავსებით მენდოს.

_ რა გარემოებაშია ეს შესაძლებელი?

_ ქალს შეუძლია, მენდოს მანამ, სანამ მისი ინტერესები ჩემსას არ შეეწინააღმდეგება.

_ და საზოგადოებას? თუკი მისი ინტერესები თქვენთან წინააღმდეგობაში აღმოჩნდება?

_

ცხოვრება ვეებერთელა ტორტია, რომლიდანაც ყველა სხვადასხვა ნაწილს წიწკნის. ზოგს ბეზე ხვდება, ზოგს კრემი, ზოგს ბისკვიტებს შორის წასმული სიროფი, ზოგსაც საერთოდ არ უყვარს ტორტი. ზოგიერთებს კი ტორტი იმდენად უყვართ, რომ მოხდენილად გადაირბენენ ხოლმე მის ზედაპირზე და ათასობით გურმანს მისი ნაკვალებით დატოვებულ გამოცანას უტოვებენ.

2002 პირველად წლის ზაფხულში, როცა ფილმი პირველად ვნახე, მაშინ მივხვდი, რამხელა მნიშვნელობა აქვს გემოვნებას. ყველგან და ყველაფერში. გემოვნება არა მხოლოდ კარგაც ჩაცმა-დახურვაში, არამედ კარგად დახარჯვაშიც. გემოვნება თამაშში, გემოვნება აფიორაში.

ნიუ-იორკში სექტემბერი იწურება და ისევ გაუსაძლისად ცხელა. ქალაქის მუზეუმი ნელ-ნელა ივსება დამთვალიერებლებით. ზოგიერთი მათგანი, მაგალითად, ბიზნესმენი ტომას კრაუნი, აქ უკვე მერამდენედაა. მასსაც, ისევე, როგორც დანარჩენ ხელოვნების მოყვარულებს, ამოჩემებული ნამუშევარი აქვს. თუმცა, ბევრისაგან განსხვავებით, კრაუნს არ იზიდავს მონეს შედევრი “ვენეცია შებინდებისას”. იგი იმპრესიონიზმის სხვა ნამუშევარს უცქერს. არადა, იმ დღეს მუზეუმიდან სწორედ მონე გაქრება.

ფილმის ორიგინალი 1968 წელს გადაიღეს, რომელშიც სტივენ მაკკინი და ფეი დანაუეი მონაწილეობენ. ეს ქალბატონი, რომელიც იქ ტომას კრაუნის პარტნიორი იყო, ახალ რიმეიკში მისი ფსიქოლოგის სახით გვევლინება. სწორედ ქალზე გააკეთა აქცენტი რეჟისორმა ჯონ მაკტირნანმა, როცა 1999 წელს “თომას ქრაუნი” გადაიღო.

90-იანებში სხვა მისწრაფებები, გატაცებები და, რაც მთავარია, მოთხოვნები იყო. მაკტირნანი ეძებდა ტიპაჟს, რომელიც დახვეწილ და ელეგანტურ მანერებს საოცარ გამჭრიახობასა და აქტიურ ცხოვრებას შეუთვსებდა. ვინ იქნებოდა ეს, თუ არა 90-იანების ჯეიმს ბონდი, პირს ბროსნანი. ბევრი ექსპერტი მას “მარადიულ ბონდს” უწოდებს. ბროსნანის სწორედ ბონდისეული იმიჯი იყო საჭირო ფილმში, რომელშიც რენე რუსო ითამაშებდა. იცით, რამდენი წლისაა აქ? 45-ის

მოკლედ, ვისაც ნამდვილი ელეგანტური და არა გადამტკბარი, ყოველთვის მოდური, საინტერესო და ძალიან მაგარი ფილმის ნახვა გსურთ და “თომას ქრაუნის აფიორა” არ გინახავთ, გილოცავთ, თქვენ გელით ძალიან მაგარი შეგრძნება

ვეღარ ვითმენ… Publish!