მე, როგორც კინომოყვარულს, მიყვარს ხოლმე თვალების დახუჭვა ისეთ ლაფსუსებზე, რომლებიც ფილმის აღქმის შეგრძნებას გიკარგავს. თუმცა ზოგჯერ მაინც მაგარია, დააკვირდე, რა უმნიშვნელო დეტალებისთვის არ მიუქცევიათ ყურადღება. არადა კინემატოგრაფიაში უკვე ცალკე შტატია მათთვის, ვისაც სწორედ ასეთი დეტალების მეთვალყურეობა ევალება. ვნახოთ, რამდენად კარგად მუშაობენ ისინი

YouTube-ზე დიდი ხნის ბოდიალის შედეგად, სადაც უამრავი უხმო და მოსაწყენი ვიდეოა შეცდომების შესახებ, შევეცადე, უფრო სანახავად საინტერესოები ამომეკრიფა.

სხვათა შორის, ასეთი ვიდეოების ნახვის შემდეგ, თავადაც იწყებ დეტალების შემჩნევას. უკვე მეც ვპოულობ პატარ-პატარა შეცდომებს და ზოგჯერ მაგრად ვკაიფობ, რაში იხარჯება მილიონობით დოლარი. ჰოდა ვისაც ასეთი შეცდომები არც ფილმის აღქმას და არც ნერვებს გიშლით, ისიამოვნეთ და გონება გაივარჯიშეთ

პ.ს. დროული ძილიც არ დაგავიწყდეთ – ყველაზე მეტად ეგ შველის

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ზოგს ბიძინა ტკივა, ზოგს რამაზი. მერე რა, რომ ქართველი ხალხი ტაშს უადგილო ადგილას უკრავს (პანაშვიდიდან გამოსული ბიძინა ივანიშვილი რამდენიმემ ისეთი ტაშით გააცილა, მეგონა, გამოსვენება დაიწყო). დღეს ჩემი მუზის კიდევ ერთი ნაწილი მიაბარეს მიწას. რამაზ ჩხიკვაძე სცენაზე ერთადერთხელ და ისიც უკანასკნელად სწორედ დღეს ვნახე.

თეატრში რომ მივედი რატომღაც გაუცხოება ვიგრძენი. ყველა, თითქოს, სადღაც ფიქრებში წასულიყო. კაპელდინერებს ვიცნობ და პირველი მათთან მივედი. საყვარელი ხალხია. ყველა ნამტირალევი სახითა და ჩაწითლებული თვალებით დამიხვდა.

83 წელი ნამდვილად არ არის არც ახალგაზრდა და არც შუახნის ასაკი, ეს უკვე სიბერეა. თუმცა მაინც ვერ ვგრძნობდი, რომ ბატონ რამაზს სიამაყით აცილებდა ხალხი. ალბათ, იმიტომ, რომ მსგავსი სიდიდის მსახიობი თითქმის აღარ დარჩა. “თითქმის” იმიტომ ვამბობ, რომ თავს ვიზღვევ, თორემ მე მაინც მგონია, რომ მსახიობი, რომელიც ერთნაირი წარმატებითა და აღფრთოვანებით ითამაშებდა, როგორც კომიკურ, ისე ტრაგიკულ როლებს, უკვე აღარ არსებობს. ვეღარ გაგაცინებს დღეს, ვეღარ აგატირებს ხვალ. მორჩა.

ბოლო დღეებია (თეატრის) მსახიობთა კატეგორიებად დაყოფა დავიწყე. არა იმის მიხედვით, თუ სად თამაშობენ, არამედ რა შეუძლიათ. ზოგი დრამაშია ძლიერი, ზოგი კომედიაში. ზოგს ორივე გამოსდის. თუ ერთს სამსახიობო პლასტიკა უკეთესი აქვს, მეორეს პლუსი მეტყველებაშია. ზოგს იმპროვიზაციის უნარი აქვს, ზოგიც ძალიან ღრმად იკვლევს როლს და ბოლომდე შესწავლილს მთელი თავისი სისავსით წარუდგენს მაყურებელს. რამაზ ჩხიკვაძე, სცენაზე ყოველი გამოსვლისას, საკუთარი თავით ამტკიცებდა, რომ ყველა ამ თვისების ერთ ადამიანში თავმოყრა შესაძლებელია. ჩემი აზრით, სწორედ ასეთ მსახიობს უნდა ეწოდოს “ყოვლისმომცველი”.

დღეს რუსთაველის თეატრი და ქართველი ერი ყოვლისმომცველ მსახიობს გამოეთხოვა. თუმცა, სამწუხაროდ, მსახიობის ხსოვნას, რომელმაც ყველაზე მეტად ასახელა ქართული თეატრი, ერთი დღე არ დაეთმო და რუსთაველში ამ საღამოს დანიშნული სპექტაკლი არ გადაიდო. იმედი მაქვს, რამაზ ჩხიკვაძის საღამო აუცილებლად შედგება. მსახიობისა, რომლის არსებობას უნდა უმადლოდეს, როგორც რუსთაველის თეატრი, ისე მთელი ქართული თეატრალური სამყარო.

მშვიდობით, ყოვლისმომცველო მსახიობო!

დაასლოკინა, ბატიბუტის ქერქი სასულეში გადასცდა, პეპსის გაზმა ჰაიმორის ღრუ აუწვა, ერთხანს ხვნეშოდა საწყალი. მერე ვიღაცამ ზურგში ხელი წაუთაქა და სასიკვდილოდ განწირულმაც ამოისუნთქა. ბავშვივით ასლუკუნდა და ქათქათა მანჟეტებით ცრემლების მოწმენდას შეუდგა. ულვაშებზე ჩამოგორებული მარგალიტები პეპსის დარჩენილ წვეთებს შეერია და ყელბაფთა დაულაქავა. წარწყმედილი და შერცხვენილი ბერიკაცი ხელჯოხდაყრდნობილი გამოკანუნდა კინოდარბაზიდან.

_ ჯეღ შეიცადეთ, გეთაყუა, _ შემაზანზარებელი სიძლიერის დათაფლული ხმა მოესმა დარბაზის სიღრმიდან. კაცი გაოცებისგან თავზარდაცემული შემოტრიალდა. ეკრანზე გამოსახული წითელმოსილი წვერულვაშა ბატონმა ფილმში თამაში შეწყვიტა და დარბაზისკენ მობრუნდა:

_ მოგწონთ ფილმი, მისიე?

_ ა… ჰ… _ შიშისა და გაოცებისაგან კაცს ენა ჩაუვარდა.

_ აი, მე კი მომწონს. ღოგოღც იქნა, ისე დავწინაუღდი, ღომ ფღენაც და სალტოების კეთებაც შემიძლია. თქვენს მჭლე გონებას საამისო ფანტაზია არ აღმოაჩნდა. სიმაღთლე გითხღათ, აღასდროს მქონია თქვენი იმედი. უბღალოდ, თქვენ, ბედის ანცობით, პიღველი აღმოჩნდით ვინც ბესტ-სელეღი დაწერეთ ჩემზე, ღისთვისაც დიდი მადლობა. ღაც შეეხება ნიჭს, მადლობელი დაგღჩებოდით, თუ შემდეგისათვის ბატონ ანდეღსონს მიბაძავდით და უფრო მეტი ვიზუალუღი ეფექტით გაამდიდღებდით თქვენს ღომანებს, თოღემ ჩვენ აქ, თამაშთან ეღთად, ყველაფრის ხელახლა გადაკეთება და შეცვლა გვიწევს. ჩვენც ადამიანები ვაღთ, მისიე.

სხვათა შოღის, ფილმის ჩემეული სათაუღი “კაღიბის ზღვის მუშკეტეღები 3D” იყო და ასეც დაეღქმეოდა, ღომ აღა თქვენი წყეული მუშკეტეღები, ღომლებიც ჩემი სიცოცხლის გასამწაღებლად დაღაზმეთ! აღაფეღი გამოგივათ! საწადელს მაინც მივაღწევ და საფღანგეთის ტახტსაც ჩემი სახელი დაერქმევაჰაჰაჰაჰა!…

ასე ღომ, მისიე ძიუმა, სადაც თქვენი დაიკვეხნოთ, იქ ჩემიცა თქვით

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.

_Wanna see it?

_No

არადა, ისე ძალიან გინდა, ნახო, რომ ვეღარ ითმენ. მაგრამ ეს ხომ თამაშია. ჰოდა შენც ერთობი იმით, რომ გძინავს იმ მამაკაცთან, ვის საქმესაც იძიებ.

_ ქალები, მისტერ ქრაუნ. მიამბეთ ქალებზე.

_ ქალს შეუძლია, სავსებით მენდოს.

_ რა გარემოებაშია ეს შესაძლებელი?

_ ქალს შეუძლია, მენდოს მანამ, სანამ მისი ინტერესები ჩემსას არ შეეწინააღმდეგება.

_ და საზოგადოებას? თუკი მისი ინტერესები თქვენთან წინააღმდეგობაში აღმოჩნდება?

_

ცხოვრება ვეებერთელა ტორტია, რომლიდანაც ყველა სხვადასხვა ნაწილს წიწკნის. ზოგს ბეზე ხვდება, ზოგს კრემი, ზოგს ბისკვიტებს შორის წასმული სიროფი, ზოგსაც საერთოდ არ უყვარს ტორტი. ზოგიერთებს კი ტორტი იმდენად უყვართ, რომ მოხდენილად გადაირბენენ ხოლმე მის ზედაპირზე და ათასობით გურმანს მისი ნაკვალებით დატოვებულ გამოცანას უტოვებენ.

2002 პირველად წლის ზაფხულში, როცა ფილმი პირველად ვნახე, მაშინ მივხვდი, რამხელა მნიშვნელობა აქვს გემოვნებას. ყველგან და ყველაფერში. გემოვნება არა მხოლოდ კარგაც ჩაცმა-დახურვაში, არამედ კარგად დახარჯვაშიც. გემოვნება თამაშში, გემოვნება აფიორაში.

ნიუ-იორკში სექტემბერი იწურება და ისევ გაუსაძლისად ცხელა. ქალაქის მუზეუმი ნელ-ნელა ივსება დამთვალიერებლებით. ზოგიერთი მათგანი, მაგალითად, ბიზნესმენი ტომას კრაუნი, აქ უკვე მერამდენედაა. მასსაც, ისევე, როგორც დანარჩენ ხელოვნების მოყვარულებს, ამოჩემებული ნამუშევარი აქვს. თუმცა, ბევრისაგან განსხვავებით, კრაუნს არ იზიდავს მონეს შედევრი “ვენეცია შებინდებისას”. იგი იმპრესიონიზმის სხვა ნამუშევარს უცქერს. არადა, იმ დღეს მუზეუმიდან სწორედ მონე გაქრება.

ფილმის ორიგინალი 1968 წელს გადაიღეს, რომელშიც სტივენ მაკკინი და ფეი დანაუეი მონაწილეობენ. ეს ქალბატონი, რომელიც იქ ტომას კრაუნის პარტნიორი იყო, ახალ რიმეიკში მისი ფსიქოლოგის სახით გვევლინება. სწორედ ქალზე გააკეთა აქცენტი რეჟისორმა ჯონ მაკტირნანმა, როცა 1999 წელს “თომას ქრაუნი” გადაიღო.

90-იანებში სხვა მისწრაფებები, გატაცებები და, რაც მთავარია, მოთხოვნები იყო. მაკტირნანი ეძებდა ტიპაჟს, რომელიც დახვეწილ და ელეგანტურ მანერებს საოცარ გამჭრიახობასა და აქტიურ ცხოვრებას შეუთვსებდა. ვინ იქნებოდა ეს, თუ არა 90-იანების ჯეიმს ბონდი, პირს ბროსნანი. ბევრი ექსპერტი მას “მარადიულ ბონდს” უწოდებს. ბროსნანის სწორედ ბონდისეული იმიჯი იყო საჭირო ფილმში, რომელშიც რენე რუსო ითამაშებდა. იცით, რამდენი წლისაა აქ? 45-ის

მოკლედ, ვისაც ნამდვილი ელეგანტური და არა გადამტკბარი, ყოველთვის მოდური, საინტერესო და ძალიან მაგარი ფილმის ნახვა გსურთ და “თომას ქრაუნის აფიორა” არ გინახავთ, გილოცავთ, თქვენ გელით ძალიან მაგარი შეგრძნება

ვეღარ ვითმენ… Publish!

ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.

დაიწყო თუ არა, ტომ ჰენქსი გაიჩითა. უკვე ასაკში  შესული, თმაგადანერგილი, მაგრამ მაინც ყოველთვის სულელურად კეთილი. მის გმირს, ლარი კრაუნს, თავის დროზე კოლეჯში არ უსწავლია და სამსახურიდან ამ მიზეზით დაითხოვენ. ვალებში ჩავარდნილი ლარი სახლის ნივთებს გაყიდის და დებილების კოლეჯში სწავლას იწყებს.

სწორედ აქ მუშაობს მასწავლებლად ჯულია რობერტსი, რომლის გმირის სახელი დამავიწყდა. როგორც იქნა, ამ ქალს ასაკის ნატამალი შევატყვე! ნიკაპისა და ღაწვების ფორმა სულ ცოტათი შეცვლია. სხვა მხრივ ისევ ისეთი ყოვლისმომცველად ჰარმონიული ჯულიაა, მთელი მსოფლიო რომ იცნობს. ფილმში ისეთი დეპრესიული და გაუბედურებული სიფათებით გამოდის, რომ ზოგჯერ შეუძლებელია, არ გაგეცინოს. დარბაზში 20-25 კაცი თუ ვისხდებოდით და თითქმის ყველანი ერთად ვრეაგირებდით საჭირო მომენტებზე. ეს იმიტომ, რომ ჯულია ჯულიაა, ტომ ჰენქსი კი ფორესტ გამპი. ეკონომიკის იაპონელი მასწავლებელი და მისი სიცილი ხომ ცალკე მოვლენა იყო :დდდ

შეიძლება, ზოგ კრიტიკოსს არ მოეწონოს ჰენქსი აქაც ფორეს გამპული სიკეთით აღსავსე გმირს რომ ასახიერებს, მაგრამ მე და ჩემს მეგობრებს ძალიან მოგვეწონა. განსაკუთრებით, ლიტერატორს – წინა დეპრესიული ღამის შემდეგ, როცა ევროპარკის ადმინმა თავის გვერდზე გალანძღა.

ამავე ფილმში ლარი გაიცნობს ერთ მოპედიან მოყვარულ გოგონას, მის უცნაურად ეჭვიან ბოიფრენდს და მის მოპედისტ სამეგობროს, რომელიც სახლში “ფენ შუის” ჩაუტარებს და ოთახებს ზედმეტი ხარახურისგან გაუსუფთავებს. რაც შეეხება დეპრესიულ ჯულიას, რომელიც იდიოტებით დაკომპლექტებულ ათკაციან კლასს პრაქტიკულ ორატორულ კომუნიკაციას თუ რაღაც ამდაგვარს უკითხავს, ქმარს გაშორდება. ქალს ყელში ამოუვა პორნოებზე დახამებული ქმრის პრეტენზიები, რომ მის ცოლს დიდი ძუძუები არა აქვს.

ამ ფილმში არის მეგობრობაც, მეზობლობაც, სიყვარულიც, შტერული სიყვარულიც, უაზრო ცხოვრებისგან გამოშტერებულობაც და, რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი ბევრი სიკეთე! პირადად მე, სწორედ ამ სიკეთით ავსებული გამოვედი და ეს პოსტიც მისი შედეგია.

ასე და ამგვარად, დასტურ მამიცია, რომ ლარი კრაუნი კეთილი ფილმია და გირჩევთ, ნახოთ

Zurriuss.Ge დიდ მადლობას უხდის ლიტერატორს ბილეთის, ხოლო ვერიკოს – ბატიბუტისა და პეფსის ყიდვისათვის, მათი ვალიდან ვერ ამოვა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ემახსოვრება

]]> http://zurriuss.ge/larry-crowne/feed/ 5 http://zurriuss.ge/art-gene-2011/ http://zurriuss.ge/art-gene-2011/#comments Mon, 25 Jul 2011 21:28:39 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6400 Continue reading →]]>

არტ გენი 2011 დასრულდა. ზოგისთვის უკვე კარგად ნაცნობი “იგივე პონტები”, სხვებისთვის “ძაან მაგარი” და ჩემნაირებისათვის “ზე საინტერესო” ღონიძიება 1 წლით დაგვემშვიდობა. და მაინც, რატომ მირჩევნია არტ გენის მარად მოუგვარებელი აურზაური და გაუგებრობა სხვა ფესტივალებს?

პასუხი მარტივია: იმიტომ, რომ ჩვენია. ჩვენია ასივე პროცენტით. თუნდაც იმ არეულობით, გაუთავებელი და ზოგჯერ უსამართლო რიგებით, ეთნოგრაფიულისკენ შესქელებული საცობებით და, რა თქმა უნდა, ქართული ფოლკლორით. ეგეთები ვართ და საკუთარ ტრადიციასაც ვინახავთ.

ძალიან მინდოდა, წლევანდელი არტ გენისათვის მიმესწრო და ერთხელ მაინც მომეკრა თვალი. და აჰა, ეს დღეც (კი არა და საღამოც) დადგა. დახურვას დავესწარ. აქვე დიდი მადლობა უნდა ვუთხრა ყველა არტგენელს, რათა ისინი გულით ინახავენ ჩვენს ტრადიციებს და წელიწადში ერთხელ მაინც გვახსენებენ, რანი ვართ. ვფიქრობ, სიტყვა “გაპაპსავება” ყოველთვის არ ნიშნავს მდარეს. მთავარია, რას და როგორ გააპაპსავებ. თუ ქართული კულტურა ჩვენი საზოგადოებისთვის მოდური გახდება, მაშინ, გლობალიზაციის ეპოქაში, ორივე ნაკლები დანაკარგით გადარჩება. ახლა კი ფოტოკოლაჟი:

ზოგადი ხედი

პირველ ფოტოდ რომ მწვადებია, თითო 8 ლარი ღიდა, მაგრამ ნამდვილად ღირდა. ეს კი ჩვენი ტრაპეზის შედეგია.

ამ კეთილი დაღლილი გოგონების ფოტო რომ არ დამედო, არ გამოვიდოდა. პურს ყიდდნენ და ათეოულობით ადამიანისთვის ხელახლა უწევდათ ახსნა, რომ გათავდა და ქალაქიდან ამოაქვთ.

ეს დორიან გრეის გარეგნობის მქონე ბიჭი ჩემი მეგობარია, რომელიც არტ გენის მონაწილეცაა და ერთგვარ მეგზურობას მიწევდა. თუ ქუჩაში ასეთი სიმპათიური ახალგაზრდა ნახოთ, გიორგი დაუძახეთ და ყურადღებას აუცილებლად მოგაქცევთ

სუხიშვილები...

შეიძლება, მე ვარ გოიმი, მაგრამ ქართველი ქალის ცეკვის საიდუმლო მაინც მის გრძელ კაბაში მგონია, როცა მაყურებლისთვის გამოცანად რჩება მოცეკვავეთა სინარნარე და ფეხის მოძრაობა. 1968-ში (თუ არ ვცდები), როცა სუხიშვილები ლა-სკალას სცენაზე გამოვიდნენ, გაოცებული მაყურებლები სწორედ იმან აღაფრთოვანა, რომ ქალებს ფეხებზე არანაირი გორგოლაჭი არ ჰგონიათ მიმაგრებული და რომ ასეთი სინარნარეც მათივე პროფესიონალიზმის ნაწილი იყო. ამიტომ არ ვემხრობი შარვლებს.

არც ადგილები იყო და არც სიმშვიდე. ხალხი მოცეკვავეებთან ერთად გრგვინავდა და ბრავოს გაიძახდა. მე ცოტა ხნით ენაჩაგდებული მივშტერებოდი სანახაობას, მერე მეც ავყვირდი

ვიფიქრე, ამდენ ფოტოსთან ერთად, ბარემ ერთ ვიდეოსაც გადავიღებ-მეთქი და ესეც თქვენი ბისზე ნაცეკვი

სუხიშვილები ნიაზ დიასამიძემ შეცვალა. ხალხი ცოტათი შეთხელდა და ამფითეატრში “ნიაზას” ფანები დარჩნენ.

უნდა გამოვტყდე, რომ აქამდე არ მიყვარდა ნიაზი. ახლა ვხვდები, რატომაც: წესიერად არასდროს მომისმენია. იმ საღამოდან კი ყველაფერი შეიცვალა და მე იგი "ვაღიარე". სასაცილო კი ჩანს, მაგრამ ეს ყველაფერი, რაღაცნაირად, "ჰარი პოტერისადმი" დამოკიდებულებას ჩამოგავს, როცა არ წაგიკითხავს და ისე აკრიტიკებ. მეც, როგორც კი მოვუსმინე, კრიტიკაც შევწყვიტე.

ძალიან მომეწონა ხემიანი ელექტროფანდურის იდეაც, რომელიც ნიაზას თურმე უკვე კარგა ხანია, აქვს. მისი ფრანგული სიმღერებიც მომწონს და მისი ხმა კვაზიმოდოს მახსენებს მიუზიკლ "პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრიდან". მშვენიერი შეგრძნებაა.

სტინგისა არ იყოს, ნიაზის სიმღერებიც თურმე მოსმენილი მქონია, მყვარებია და ავტორი არ მცოდნია. ახლა ვიცი

გასრულდა ესე არტ გენი, ვითა სიზმარი ღამისა,

წაველ, გავსწორდე საწოლზედ, ხვალ საქმის ქმნა მაქვს მრავლისა

მას შემდეგ, რაც ხელში ფუნჯი ავიღე, ყოველთვის მეშინოდა ხატვის. არასდროს ისე შებოჭილი არ ვარ, როგორც ფუნჯით ხატვის დროს, რადგან მინახავს ათასობით შედევრი, რომელიც შექმნილა ფუნჯით. მინახავს მხატვრები, ხელის რამდენიმე ოსტატური მოსმით უკვე დასრულებულ ნახატს რომ ქმნიდნენ… და, ყოველივე ამის შემდეგ, მე უნდა გამებედა და დამეხატა? რა ვქნა, ძალიან მინდოდა და დავხატე. ახლა იმას მაინც აგიხსნით, რატომ ღირს ჩემი ნახატის დალაიქება და მერე თქვენ გადაწყვიტეთ, რამდენად ემთხვევა ჩემი “თავის მართლება” ჩემსავე ქმნილს.

1.ჩემი ბედნიერება – ნახატს ჰქვია ასე. მზის ჩასვლის ყურება ჩემი ბედნიერების პიკია. ამ დროს თითოეული ნერვის დაბოლოება სიამოვნებით მითრთის და მბურძგლავს.

2. ზღვა – 14 წლის განმავლობაში ზღვას მხოლოდ წარმოსახვით ვხატავდი. როცა პირველად ვნახე, იგი იმაზე დიდი აღმოჩნდა, ვიდრე მეგონა და იმაზე რთული დასახატი, ვიდრე წარმომედგინა. ზღვა იმდენად ყოვლისმომცველია, მის დასახატად აუცილებლად ყველა-ფერი უნდა გამოიყენო.

3. თვითმფრინავი – ზოგს დელფინი ჰგონია და მართლებიც არიან, რადგანაც აქ ორივეს გაერთიანება მსურდა. ერთი მხრივ, ზღვის მხიარული ბინადრის და, მეორე მხრივ, ადამიანის დიდი გამოგონების სინთეზი: სიცოცხლე სიკვდილზე ძლიერია და, ჩემი ბედნიერება იქნება, ჩამოვარდნილი თვითმფრინავი სწორედ დელფინივით ამოხტეს წყლიდან, მზეს შეეთამაშოს და ხელმეორედ დაიბადოს..

4. ფრენბურთი – თვითონ სახელიც მიანიშნებს, რომ მის მოთამაშეს, ყველაზე მეტად, ფრენა სურს ამ ქვეყანაზე. ამ შემთხვევაში, ეს ფიგურა მე ვარ, თუმცა, ჩემს ადგილზე, შეიძლება, იყოს ნებისმიერი და ხელი დაჰკრას წყლიდან ამომხტარი თვითმფრინავის მიერ გადმოტყორცნილ მზეს.

5. კოქტეილის ჭიქა – კოქტეილი ჩვენი მრავალფეროვანი და მღვრიე ცხოვრებაა, ლიმონი კი მზის ციკლის გაგრძელება. ანუ ცხოვრება უფრო და უფრო მლაშდება, მაგრამ მუდამ არომატულია

6. ცა – ჰაერის ასეთი ტალღების მოსმა პირველად 2003 წელს, ფილმში “კალასი სამუამო” ვნახე. სწორედ მის მერე დავრწმუნდი ცისა და ზღვის ერთიანობაში. აქედან გამომდინარე, მჯერა, რომ ცაც ისეთივე ზღვაა, როგორც ზღვა არის ცა. მიყვარს, როდესაც ცა თავისით ლაპარაკობს და მის დასახატად ფერთა ფერება არ გჭირდება. დაადე ნებისმიერი სა$ღებავი და იგი უსათუოდ გაგიგებს.

ეს არის ყველაფერი მოკლედ, რისი თქვენთვის ახსნაც შემეძლო იმისთვის, რომ გაგეგოთ, რატომ უნდა ადალაიქოთ ჩემი ნახატი ფეისბუკზე. აი, აქ:  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150247604898138&set=a.10150247604893138.329823.150776988137&type=1&theater  შესაძლოა, ჯერ ეს გვერდი გქონდეთ დასალაიქებელი: https://www.facebook.com/GeorgianLottery

ამით თქვენ არაფერს კარგავთ, მე კი, გამარჯვების შემთხვევაში, საშუალება მომეცემა, ზეთის საღებავებით ვხატო და სიკეთე ვაკეთო.

ყველას დიდი მადლობა და წავედი

]]> http://zurriuss.ge/why-to-like/feed/ 4