ჩემი ფინანსური კრიზისის გამო გადავწყვიტე, ჩემი ბოლო ნახატი “მარიამ სტიუარტი” გავყიდო. ერთ თვეს მოვუნდი მის დახატვას და მაქსიმალურად ვეცადე, სიღრმეებში არ წავსულიყავი, რათა დამთვალიერებლისათვის ზოგიერთი რამ გამოცანად დარჩენილიყო. ამიტომაც “ფარავს” ზოგიერთ დეტალს შოტლანდიური ქსოვილი. ახლა კი მონაცემები:

ზომა: A4-ზე 2-2 სმ-ით პატარა, მასალა: ტუშის პასტები, ფანქრები. ინსპირაცია: გაეტანო დონიცეტის “მარიამ სტიუარტი” (ოპერა), თემურ ჩხეიძის “მარიამ სტიუარტი” (დრამატული სპექტაკლი).
ფასი: 50 GEL

ასე რომ, ვისაც სურვილი გაქვთ, ხელი გაუმართოთ უკანასკნელ კეისარს, კომენტარის სახით თანხმობა მომწერეთ. ღრმადლობა ყველას

_ ზურა, ვის მოკლავდი?
_ ვის არა, რას.
_ კარგი, რას მოკლავდი?
_ თუ იგი “ვინ” გახდება, მე მას აუცილებლად მოვკლავ. დავჭრი მაინც, რომ აღარ მომეკაროს!
_ ვის, რას?
_ ჩემს შიშს!

_ რატომ? შიში ადამიანს მოსალოდნელი საფრთხისგან იცავს.

_ საფრთხისგან წინდახედულობა და მზადყოფნა იცავს, შიში კი მათი ქვეშაფსია აჩრდილია.

_ რას გრძნობ, როცა გეშინია?

_ იმას, რომ არ ვარსებობ.

_ რა არის შიში?

_ შიში ისეთივე აგონიაა, როგორც უკიდეგანო შიმშილი, ორგაზმი ან სხვა ცხოველური ინსტინქტი. იმ მომენტში მეტს ვერაფერს გრძნობ, რადგან სხეულის ყველა მოლეკულა მხოლოდ ერთი წნეხის ქვეშ ბორგავს. როცა საფრთხე მიდის, ფობიური ორგაზმიც სრულდება. თვალი აგეხილება და გადატანილი სტიქიის შედეგების შეფასებას იწყებ.

_ რა წაგართვა შიშმა?

_ ჩემი შიში თანდაყოლილია. ასე რომ, მას არაფერი წაურთმევია, რადგან არც არაფერი მქონდა.

_ რა არ გქონდა?

_ უფრო საინტერესო, ფერადი, თავგადასავლიანი, რისკიანი და ხიფათიანი ცხოვრება. როცა ხვალინდელ დღეს ზეგ გეგმავ, როცა ტკბები არსებულით და მომავალს მხოლოდ იმედით უყურებ – განჭვრეტა-გაანგარიშების გარეშე, როცა გინდა და შეიძლება, როცა ჩხუბობ, როცა მასწავლებელს სახეში იმ სახაზავს მიაფერთხავ, რომელსაც ორი წუთის წინ ხელებზე მახვილი კუთხით გირტყამდა…

… და არა, როცა გინდა, აკოცო და უკვე მასთან დაშორებაზე გეფიქრება, როცა ცდილობ, უფრო ეგოისტი გახდე და უფრო დამთმობი რომ ხდები, როცა გინდა, გაატრაკო და საკუთარ თავში შესაბამის სიტყვებსა და ემოციებს ვერ პოულობ, როცა გინდა, იყო ძლიერი, მტკიცედ წამოდგები და  ძარღვები ფობიოციტებით გევსება… დიახ, მე არ მქონდა საინტერესო ცხოვრება.

_ ისე ლაპარაკობ, თითქოს მთელი ცხოვრება უკვე გალიე.

_ ჩემი აზრით, ყველამ ასე უნდა ილაპარაკოს, რადგან არავინ იცის, რა წუთს მოკვდება.

_ და მომავალი?
_ მომავალი გაზაფხულის მზით დახეთქილი კოკრებიდან ამოფრქვეული სურნელია, რომელსაც იმ იმედით უნდა უყურო, რომ ამ არომატის, რაც შეიძლება, დიდ ყლუპს ჩაისუნთქავ.

_ შენ რას აპირებ?

_ მეც იმავეს ვაპირებ, რადგან ოპტიმისტი ვარ. თუ შიშს თავი დავაღწიე… სულ დამავიწყდა, შიში სიმსივნეა. არ ვიცი, ჩემი შიში რომელ სტადიაშია და თუ მეტასტაზები არ წასულა, მაშინ მზად ვარ, ვიბრძოლო.

_ ყოველთვის გეშინია?
_ ყოველთვის რომ მეშინოდეს, შარშან ამ დროს მოვკვდებოდი. მაშინ ყველაზე ძალიან შემეშინდა.
_ რისი?
_ ყველა შიში, საბოლოო ჯამში, სიკვდილის შიშამდე დადის.
_ როგორ ახერხებ შიშის დაძლევას.
_ შიშის დაძლევას რომ ვახერხებდე, აღარც შემეშინდებოდა. უბრალოდ, მე მას ვმალავ.
_ სად მალავ?
_ ჩემს ნახატებში

როცა ადამიანს რაღაცის კეთება შეგიძლია და არც-თუ ურიგოდ გამოგდის, უნდა ეცადო მისგან სარგებელი მიიღო. ბოლოს და ბოლოს, თავი რაღაცით ხომ უნდა ირჩინო? ასე და ამგვარად, საკუთარი ნახატი გუშინ პირველად გავყიდე.

ხატვაში ფული აქამდეც ამიღია, როცა ილუსტრაციებს მიკვეთავდნენ, თუმცა ეს სხვაა. აქ, უბრალოდ, ხატავ და წინასწარ არაფერი იცი. არც იმაზე ფიქრობ, რა გამოვა და, მით უმეტეს, ვინ იყიდის. შესაბამისად, სულ სხვა შეგრძნებაა, როცა წინასწარ “გამეტებულს” რომ ქმნი და შექმნილს რომ გაიმეტებ. ფული რომ არა, ალბათ, არც გავაჩუქებდი. განა იმიტომ, რომ რაღაც განსაკუთრებულად გამორჩეულია, არამედ იმიტომ, რომ ჩემია და მიყვარს. მიუხედავად ამისა, ნახატის გაყიდვა ტრაგედია სულაც არ არის. პირიქით, ძალიან მაგარი სტიმულია.

“როცა დროს სძინავს” კატიემ რამდენიმე დღის წინ იყიდა ნახატის ფეისბუკზე დადებიდან რამდენიმე წუთში. გუშინ შევხვდი და გადავეცი. ჰო, 40 ლარი ავიღე – ეს რიცხვი არ უნდა დავივიწყო, რომ მახსოვდეს, რა “სტავკით” დაიწყო ჩემი მოღვაწეობა

ხანდახან ნახატებს რომ თვალს გადავავლებ და 20 ნორმალურს რომ ძლივს დავითვლი, გაჩუქების სურვილი მეკარგება. ბოლოს და ბოლოს, თითოეულ მათგანს კვირებს და თვეებს ვანდომებ და ასე უგასამრჯელოდ შეველიო?

მომიტევეთ მეგობრებო, მაგრამ ამიერიდან არანაირი ჩუქება. თუ იყიდით, ამით თქვენც უფრო დააფასებთ და მეც დიდ სტიმულს მომცემთ, რომ უკეთესად ვხატო

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.

მას შემდეგ, რაც ხელში ფუნჯი ავიღე, ყოველთვის მეშინოდა ხატვის. არასდროს ისე შებოჭილი არ ვარ, როგორც ფუნჯით ხატვის დროს, რადგან მინახავს ათასობით შედევრი, რომელიც შექმნილა ფუნჯით. მინახავს მხატვრები, ხელის რამდენიმე ოსტატური მოსმით უკვე დასრულებულ ნახატს რომ ქმნიდნენ… და, ყოველივე ამის შემდეგ, მე უნდა გამებედა და დამეხატა? რა ვქნა, ძალიან მინდოდა და დავხატე. ახლა იმას მაინც აგიხსნით, რატომ ღირს ჩემი ნახატის დალაიქება და მერე თქვენ გადაწყვიტეთ, რამდენად ემთხვევა ჩემი “თავის მართლება” ჩემსავე ქმნილს.

1.ჩემი ბედნიერება – ნახატს ჰქვია ასე. მზის ჩასვლის ყურება ჩემი ბედნიერების პიკია. ამ დროს თითოეული ნერვის დაბოლოება სიამოვნებით მითრთის და მბურძგლავს.

2. ზღვა – 14 წლის განმავლობაში ზღვას მხოლოდ წარმოსახვით ვხატავდი. როცა პირველად ვნახე, იგი იმაზე დიდი აღმოჩნდა, ვიდრე მეგონა და იმაზე რთული დასახატი, ვიდრე წარმომედგინა. ზღვა იმდენად ყოვლისმომცველია, მის დასახატად აუცილებლად ყველა-ფერი უნდა გამოიყენო.

3. თვითმფრინავი – ზოგს დელფინი ჰგონია და მართლებიც არიან, რადგანაც აქ ორივეს გაერთიანება მსურდა. ერთი მხრივ, ზღვის მხიარული ბინადრის და, მეორე მხრივ, ადამიანის დიდი გამოგონების სინთეზი: სიცოცხლე სიკვდილზე ძლიერია და, ჩემი ბედნიერება იქნება, ჩამოვარდნილი თვითმფრინავი სწორედ დელფინივით ამოხტეს წყლიდან, მზეს შეეთამაშოს და ხელმეორედ დაიბადოს..

4. ფრენბურთი – თვითონ სახელიც მიანიშნებს, რომ მის მოთამაშეს, ყველაზე მეტად, ფრენა სურს ამ ქვეყანაზე. ამ შემთხვევაში, ეს ფიგურა მე ვარ, თუმცა, ჩემს ადგილზე, შეიძლება, იყოს ნებისმიერი და ხელი დაჰკრას წყლიდან ამომხტარი თვითმფრინავის მიერ გადმოტყორცნილ მზეს.

5. კოქტეილის ჭიქა – კოქტეილი ჩვენი მრავალფეროვანი და მღვრიე ცხოვრებაა, ლიმონი კი მზის ციკლის გაგრძელება. ანუ ცხოვრება უფრო და უფრო მლაშდება, მაგრამ მუდამ არომატულია

6. ცა – ჰაერის ასეთი ტალღების მოსმა პირველად 2003 წელს, ფილმში “კალასი სამუამო” ვნახე. სწორედ მის მერე დავრწმუნდი ცისა და ზღვის ერთიანობაში. აქედან გამომდინარე, მჯერა, რომ ცაც ისეთივე ზღვაა, როგორც ზღვა არის ცა. მიყვარს, როდესაც ცა თავისით ლაპარაკობს და მის დასახატად ფერთა ფერება არ გჭირდება. დაადე ნებისმიერი სა$ღებავი და იგი უსათუოდ გაგიგებს.

ეს არის ყველაფერი მოკლედ, რისი თქვენთვის ახსნაც შემეძლო იმისთვის, რომ გაგეგოთ, რატომ უნდა ადალაიქოთ ჩემი ნახატი ფეისბუკზე. აი, აქ:  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10150247604898138&set=a.10150247604893138.329823.150776988137&type=1&theater  შესაძლოა, ჯერ ეს გვერდი გქონდეთ დასალაიქებელი: https://www.facebook.com/GeorgianLottery

ამით თქვენ არაფერს კარგავთ, მე კი, გამარჯვების შემთხვევაში, საშუალება მომეცემა, ზეთის საღებავებით ვხატო და სიკეთე ვაკეთო.

ყველას დიდი მადლობა და წავედი

]]> http://zurriuss.ge/why-to-like/feed/ 4 http://zurriuss.ge/one-day-left/ http://zurriuss.ge/one-day-left/#comments Sat, 16 Jul 2011 06:45:00 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6365 Continue reading →]]>

ადამიანის ფსიქოლოგია შეგრძნებებზეა აგებული და ნელ-ნელა ვაცნობიერებ, რომ ბომბორას პარკს მივეჯაჭვე. უკვე დავმეგობრდით, ერთად ვჭამთ, ვსვამთ, ვერთობით, ვსველდებით და ყველანი ერთ საქმეს ვაკეთებთ. გადავწყვიტეთ, რომ კონკურსის დასრულების მერეც ამოვიდეთ ხოლმე და რაღაც-რაღაცები ვხატოთ. ისე, როგორც გვინდა და შეგვიძლია.

გუშინ 7 საათის განმავლობაში ვხატე და პირადი რეკორდი მოვხსენი. მაინც რამდენს ნიშნავს ინტერნეტისა და მსგავსი ხელიშემშლელების არქონა. შედეგად, უფრო და უფრო კმაყოფილი ვარ. ერთადერთი, რაც მანერვიულებს, დროის სიმცირეა, რადგან საჭირო ფერების მიღებას დიდ დროს ვანდომებ. მიუხედავად ამისა, ნახატი თანდათან ემსგავსება იმას, რაც ჩავიფიქრე და ეს ძალიან მახარებს.

გუშინ კიდევ ერთი რამ მოხდა: ლატარიის გათამაშების ლაივზე ვიყავით და, გადაცემის დასრულების შემდეგ, ლოტოტრონის მუშაობის პრინციპს გავეცანით. ასე და ამგვარად, წავედი ახლა და თქვენი მხარდაჭერის იმედი მაქვს

ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს.

აკეთებ საქმეს და ხედავ, როგორ ნაწილ-ნაწილ “შენდება” იგი, ხატავ და ნელ-ნელა იკვეთება შენთვის სასურველი სახე, აგროვებ ფორმას და თითო დეტალით უფრო მეტად ემსგავსები შენს გმირს.

სევერუს სნეიპი, ჰოგვორტსის ჯადოსნობისა და მაგიის პროფესორი, სლიზერინის კლუბის ხელმძღვანელი, პირველად ალან რიკმანის წყალობით გავიცანი. თანამედროვეობის ეს ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობი თავის პერსონაჟს, ალბათ, იდეალური სიზუსტით ასახიერებს.

ჰარი პოტერი ჩემთვის 2003-4 წლებში დაიწყო. მანამდე კი, როცა ფილმი გამოვიდა, სიცილადაც არ მყოფნიდა “ვარსკვლავბიჭუნების” თავგადასავალი. ტიპური საბავშვო ფილმი მეგონა, ზეიდიოტური შინაარსითა და ალოგიკური გაფორმებით. თან რა უნდა გამკვირვებოდა ისეთი, რაც აქამდე არ მეკეთებინა: მთელი ბავშვობა მოსასხამი მეკეთა და მეფობას და ჯადოქრობას ვიღაც ჰარი პოტერი ვერ მასწავლიდა. ჰოდა, ერთხელაც, როცა ტელევიზორში ჭადრაკის სცენას მოვკარი თვალი, ჰარი პოტერით გაივსო ჩემი ბავშვური ტვინი.

მაშინ წიგნის არსებობის შესახებ არ ვიცოდი და ფილმების გამოსვლას ველოდებოდი.მერე გავიგე, რომ თურმე ჰარის ჰყავს სექტა და ზოგიერთი ჩემი ტოლი სხაპასხუპით იზეპირებს ფრაზებს ჯოან როულინგის წიგნებიდან. ესეც გავატარე. მერე დავიწყე ბლოგერობა და თავი პოტერიანელებში ამოვყავი. აი, მაშინ მივხვდი, რომ ძალა უნდა მომეკრიბა და პირველი ნაწილი გასართობად მაინც წამეკითხა. ასე “შევჯექი” ჰარი პოტერზე

პარიკი - ოპერიდან მოქირავებული, მოსასხამი - მეგობრების შეკერილი, პლაში - საკუთარი, ჯადოსნური ჯოხი - ფუნჯის ტარი. ესეც სევერუს სნეიპი კინოთეატრ "ამირანში".

“ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები – ნაწილი 2″ – პრემიერა და პერფორმანსი კინოთეატრ “ამირანში”. ბომბორას პარკიდან 6-ის ნახევარზე გამოვიქეცი. იქ დანარჩენი პოტერიანელები დამხვდნენ. ზოგს მანამდე ვიცნობდი, რომელთაც ძალიან კეთილი საქმე ქნეს და პრემიერაზე ადგილი მიშოვეს, რა თქმა უნდა, სნეიპის ფორმის სანაცვლოდ. იქ იყო ყველა, ვისაც ჩემსავით ან ჩემზე მეტად უყვარდა პერსონაჟი, რომელმაც მათ ცხოვრების დაუვიწყარი 10 წელი აჩუქა. ვიყავი მეც, თითქმის 23 წლის “დამწყები” პოტერიანელი, რომელსაც ძალიან ამგვანებდნენ სევერუს სნეიპს.

წითელ ხალიჩაზე

გუშინ ძალიან მიხაროდა, როცა ჩემს გმირს ყველა ცნობდა და “სნეიპს” გაიძახდა. ბევრი ფოტო გადაიღეს ჩემთან ერთად. ფილმის ჩვენებისასაც ისეთი ხალისი და ერთსულოვნება იყო, დავრწმუნდი, რომ საჭირო დროს, საჭირო ადგილას ამოვყავი თავი. ფილმზე შეგნებულად არაფერს ვამბობ, რადგან, ვისაც ჰარი გიყვართ და წიგნი არ წაგიკითხავთ, გაოგნდებით!

დაბოლოს, ყველას გისურვებთ, ცხოვრებაში, რაც შეიძლება, მეტი კეთილი მომენტი “ჩაგეკარტოჩკებინოთ” და ცხოვრებისმიერი სივის გრაფაში ჩაგემაგრებინოთ. აბა ჰე

დღეს ნამდვილად შემიძლია, ვთქვა, რომ კმაყოფილი დავრჩი. თუ აქამდე არ ვიცოდი, რას ვხატავდი და ვერც საბოლოო სახეს ვხედავდი, დღეს კი, როცა ზღვის ადგილას ტონები შევცვალე, სივრცე გამოიკვეთა და ამოვისუნთქე.

ახლა მთავარია ვირული შრომა, რომ საქმე ბოლომდე მოესწროს. ზღვას ხვალ აუცილებლად უნდა მოვრჩე, რადგან ცა, თვითმფრინავი, მზეები, კოქტეილის ჭიქა და კიდევ ბევრი დეტალი მაქვს დასასრულებელი. დრო შაბათამდე მაქვს, თუ მოვასწარი, 1-2 სიურეალისტურ ელემენტს კიდევ ჩავაგდებ. მთავარია, მონდომება, სიამოვნება და …. რამე მოიფიქრეთ მესამე, მე არაფერი მომდის თავში

ჰოდა, სანამ წავიდოდე, გეტყვით, რომ პარასკევს “ლატარიის” გათამაშებაში ვიქნები წელიკში. აბა ჰე, გავქრი