ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს.

აკეთებ საქმეს და ხედავ, როგორ ნაწილ-ნაწილ “შენდება” იგი, ხატავ და ნელ-ნელა იკვეთება შენთვის სასურველი სახე, აგროვებ ფორმას და თითო დეტალით უფრო მეტად ემსგავსები შენს გმირს.

სევერუს სნეიპი, ჰოგვორტსის ჯადოსნობისა და მაგიის პროფესორი, სლიზერინის კლუბის ხელმძღვანელი, პირველად ალან რიკმანის წყალობით გავიცანი. თანამედროვეობის ეს ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობი თავის პერსონაჟს, ალბათ, იდეალური სიზუსტით ასახიერებს.

ჰარი პოტერი ჩემთვის 2003-4 წლებში დაიწყო. მანამდე კი, როცა ფილმი გამოვიდა, სიცილადაც არ მყოფნიდა “ვარსკვლავბიჭუნების” თავგადასავალი. ტიპური საბავშვო ფილმი მეგონა, ზეიდიოტური შინაარსითა და ალოგიკური გაფორმებით. თან რა უნდა გამკვირვებოდა ისეთი, რაც აქამდე არ მეკეთებინა: მთელი ბავშვობა მოსასხამი მეკეთა და მეფობას და ჯადოქრობას ვიღაც ჰარი პოტერი ვერ მასწავლიდა. ჰოდა, ერთხელაც, როცა ტელევიზორში ჭადრაკის სცენას მოვკარი თვალი, ჰარი პოტერით გაივსო ჩემი ბავშვური ტვინი.

მაშინ წიგნის არსებობის შესახებ არ ვიცოდი და ფილმების გამოსვლას ველოდებოდი.მერე გავიგე, რომ თურმე ჰარის ჰყავს სექტა და ზოგიერთი ჩემი ტოლი სხაპასხუპით იზეპირებს ფრაზებს ჯოან როულინგის წიგნებიდან. ესეც გავატარე. მერე დავიწყე ბლოგერობა და თავი პოტერიანელებში ამოვყავი. აი, მაშინ მივხვდი, რომ ძალა უნდა მომეკრიბა და პირველი ნაწილი გასართობად მაინც წამეკითხა. ასე “შევჯექი” ჰარი პოტერზე

პარიკი - ოპერიდან მოქირავებული, მოსასხამი - მეგობრების შეკერილი, პლაში - საკუთარი, ჯადოსნური ჯოხი - ფუნჯის ტარი. ესეც სევერუს სნეიპი კინოთეატრ "ამირანში".

“ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები – ნაწილი 2″ – პრემიერა და პერფორმანსი კინოთეატრ “ამირანში”. ბომბორას პარკიდან 6-ის ნახევარზე გამოვიქეცი. იქ დანარჩენი პოტერიანელები დამხვდნენ. ზოგს მანამდე ვიცნობდი, რომელთაც ძალიან კეთილი საქმე ქნეს და პრემიერაზე ადგილი მიშოვეს, რა თქმა უნდა, სნეიპის ფორმის სანაცვლოდ. იქ იყო ყველა, ვისაც ჩემსავით ან ჩემზე მეტად უყვარდა პერსონაჟი, რომელმაც მათ ცხოვრების დაუვიწყარი 10 წელი აჩუქა. ვიყავი მეც, თითქმის 23 წლის “დამწყები” პოტერიანელი, რომელსაც ძალიან ამგვანებდნენ სევერუს სნეიპს.

წითელ ხალიჩაზე

გუშინ ძალიან მიხაროდა, როცა ჩემს გმირს ყველა ცნობდა და “სნეიპს” გაიძახდა. ბევრი ფოტო გადაიღეს ჩემთან ერთად. ფილმის ჩვენებისასაც ისეთი ხალისი და ერთსულოვნება იყო, დავრწმუნდი, რომ საჭირო დროს, საჭირო ადგილას ამოვყავი თავი. ფილმზე შეგნებულად არაფერს ვამბობ, რადგან, ვისაც ჰარი გიყვართ და წიგნი არ წაგიკითხავთ, გაოგნდებით!

დაბოლოს, ყველას გისურვებთ, ცხოვრებაში, რაც შეიძლება, მეტი კეთილი მომენტი “ჩაგეკარტოჩკებინოთ” და ცხოვრებისმიერი სივის გრაფაში ჩაგემაგრებინოთ. აბა ჰე

ეს ექსპერიმენტი 5 ივნისს 150 ნომერ ავტობუსში დაიწყო, რომელიც ვაჟა-ფშაველადან რუსთაველისკენ მიემართებოდა. გვერდით გადავდე (სახლში) დიუმას “ნაპოლეონი” და ჩანთაში ნოდარ დუმბაძის ოთხკაციანი წიგნი ჩავაგდე. ავტობუსში ავბობღდი თუ არა, მარადმწვანე წიგნი (ისე იასამნისფერი ყდა აქვს) მუხლებზე გავიშალე, ჩავრთე პლეიერი და დავიძარით.

არ ვიცი, რატომ, მაგრამ კარუზოს “მოგუდული”, შორეული და მაინც ტკბილი ხმა ძალიან მოუხდა გურულ სიუჟეტს. ეს ჩანაწერი, დაახლოებით იმ დროისაა, რომელზეც ზურიკელა ყვება. აქეთ ფრონტი, იქით შიმშილი, მაგრამ გურული იუმორი, რომელიც ავტობუსში მასლოკინებინებს, მუდამ ამსუბუქებს მძიმე რეალობას.

მე ის ადამიანი ვარ, რომელსაც უყვარს სიკეთე და რომელსაც სჯერა, რომ დიდი კარუზო ქართველად რომ დაბადებულიყო, უეჭველად გურული იქნებოდა.

ექსპერიმეტნს, ბუნებრივია, გავაგრძელებ და, თავის დროზე, შედეგსაც მოგახსენებთ. თქვენ კი გირჩევთ, კითხვისას მუსიკას მოუსმინოთ, ოღონდ შესაფერისს

ლადიოტანტი - გარდამავალი ადამიანის სახე

შარშანდელ პოსტებს რომ გადავხედავ თითოზე 20 კომენტარით, ვბრაზობ, რომ უკმაყოფილო ვიყავი, მეტი რატომ არ მაქვსო. არადა, თაზო მეუბნებოდა, საწუწუნო არაფერი გაქვსო. ახლა ვხვდები, რომ მართალი ყოფილა. მაგრამ უკვე აღარ მწყინს, რომ ნაკლებად პოპულარული გავხდი. “ანინას კრიზისს” რომ გადავურჩი, ეგეც მეყოფა. არადა ვიცი, ანინას გამოჩენის შემდეგ, რამდენიმე ბლოგი ოფიციალურად (თუ არაოფიციალურად) დაიხურა.

რეიტინგი განსაზღვრავს ყველაფერს. მწერლობაში რეიტინგი, მეტწილად, სიკვდილის მერე ითვლება, თუმცა ბევრი მათგანი სიცოცხლეშივე სახელის მოხვეჭას ესწრაფის და ქმნის ბესტსელერებს. ახალ დროს ფეხი უნდა აუწყოო, ამბობენ და ხსნიან ბლოგებს, წერენ ათას ფრთიან თუ უფრთო ფრაზებს. კაცმა რომ თქვას, ბესტსელერსაც გააჩნია. თუ ძალიან კარგი გამოგივიდა, შენზე გაცილებით დიდხანს იცოცხლებს. მოკლედ…. მწერლები ატრაკებენ და ზოგჯერ წერენ. არადა, რა მაგათი ბრალია, რომ წიგნი, როგორც ნივთი, ნელ-ნელა გადადის ხმარებიდან.

ჩემი აზრით, ჩვენი თაობა (მწერლობიანად) გარდამავალ დროში ვიმყოფებით. ვერ აგვირჩევია, ვერ გადაგვიწყვეტია, რომელ მხარეს წავიდეთ: ვწეროთ წიგნები თუ – ვორდის ფაილები. ერთი მხრივ, ვიცით, რომ წიგნი ისეთივე გამამყარებელია საკუთარი შემოქმედებისა, როგორც ოქრო იყო ვალუტის კონვერტირებისათვის. მეორე მხრივ კი წიგნის კვდომა ისე გარდაუვალია, როგორც 1912 წლის 14 აპრილის ღამეს არქიტექტორ ტომას ენდრიუსის სიტყვები, მიმართული კაპიტან ჯონ სმიტისადმი: “ტიტანიკის ჩაძირვა გარდაუვალია”. მაგრამ ჩვენს თაობას (მწერლობიანად) არ ეგდებინება საუკუნეებგამოვლილი წიგნი.

წიგნზე უარის თქმით კავშირი წყდება ყველაფერთან, რაც კი დაბეჭდილა, რადგან იცვლება წერის სტილი, აზროვნება, ჩნდება სათქმელის გადმოცემის გაცილებით მეტი საშუალება, რაც ავტორს ათავისუფლებს ტვინის ჭყლეტისაგან, მეტი იფიქროს. ახალ დროში წიგნის გადაფურცვლას მეტი დრო მიაქვს, ვიდრე გვერდის ჩამოსკროლვას. აღარც ამა თუ იმ ადამიანის ან ქალაქის გაუთავებელი აღწერილობების კითხვის (მით უმეტეს, წერის) დრო და ნერვი დაგვრჩა. აჩქარდა დროც და ლიტერატურაც, არა, ჩქარდება!

ჩვენ კი, მთელი მსოფლიოს მსგავსად, ამ აქსელერაციაში ჩვენდაუნებურად მოვყევით და ვცდილობთ, ისეთი არჩევანი გავაკეთოთ, რომ არც ახლა შევრცხვეთ და არც მომავალში. დღეს სიკვდილს ვეღარ დაელოდები, რომ მერე მაინც დაგაფასონ. დღეს არსებობ “აქ” და “ახლა”. ცნება “ოდესმე” უფარგისი გახდა. თუ გინდა, იყო ცნობილი მწერალი, საჭიროა ერთი რამ.

ერთი!

ერთდერთი!

მწერლის b l o g

ღამის 3 საათია და ფეისბუკი გაოფლილი კლავიატურების სუნით ყარს. გრძნობ, რაღაც თმაში თითებს გიცურებს და თავის კანს გფხანს. კლავიატურაზე კაკუნის ტემპი ნელ-ნელა იკლებს და როცა ფაფუკ შეხებად იქცევა, ხვდები, რომ დიაგნოზი უტყუარია: გე ძი ნე ბა.

ძლივს ჩამთბარი წამოდგები და არემარეშემოყინული მიაბიჯებ სარკოფაგივით ცივი ლოგინისაკენ. ოთახის ჩუსტების ტყლაშუნისას წამოწეულ ფეხისგულებზე  შეხებული სიცივე ნერვულ ქსოვილში გივლის და კუნთებს 220 ვოლტით კუმშავს. აი, მიაღწიე სარკოფაგს, რომელსაც საწოლის ფორმა აქვს. უკანასკნელ ძალას იკრებ და იხდი. სვიტერს თან ატან ნალოლიავებ სითბოს და სიცივის პირველ დარტყმასაც იღებ. ჯერ ნეკნებში გითაქა, მერე მუცელში. ხელები ზურგსუკან გადაგიგრიხა და წიხლი ამოგარტყა.

საწოლთან სამრაუნდგამოვლილი მოკრივესავით მიფორთხავ. ძვალშესალაგს ხუფს ხდი და შიგ ერთიანად ეშვები. სიცივე მოსხლეტით გკუნტავს და ყველა მხრიდან წიხლს გაჭერს. სულ მალე ძველ, კარგად ნაცნობ და კარგად დავიწყებულ პოზას იღებ.  ზუსტად ასე იყავი მაშინაც, როცა ბნელოდა, მაგრამ თბილოდა. როცა არარაობას წარმოადგენდი, მაგრამ გათბობდნენ. ახლა, როცა თუნდაც ერთი სიკეთე მაინც გაქვს ჩადენილი, მარტო გდიხარ და გავარვარებულ სიცივეს ემბრიონული უსუსურობით ებრძვი. ტვინი გულზე სწრაფად ფეთქავს. ვეღრ გეძინება.

ხელს იწვდი, აბაჟურს ანთებ და იქვე დამხობილ წიგნს აბრუნებ. ცდილობ, თავი შეიქციო, სანამ სხეული სისხლის მიმოქცევას აღიდგენს და დაძინების საშუალებას მოგცემს. “ერთი მოფრინდა, ერთი გაფრინდა, გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა”. ო, ნიკოლსონ, შე ჩათლახო, რატომ მიმალავდი, მაკმერფის ტყუპისცალი თუ იყავი!

სიტყვები სიტყვებს ახლადდაძრული მატარებლის ვაგონებივით მიყვება, ნელ-ნელა უმატებს სიჩქარეს და მალე უკვე კუკუუუუუუუუუუუუუუუუუუ!… ქალაქგარეთ ხარ. სტრიქონების რელსებზე მიშლიგინებ და თვალების ქოთქოთით ისრუტავ სიტყვებს მიღმა დამალულ წარმოსახვებს. კარგად ხარ. ნელ-ნელა ჩათბი კიდეც და ვეღარც აცნობიერებ, როგორ გაწირე მარჯვენა ხელი მთელი ამ კაიფისთვის. ვეღარც აცნობიერებ და ვეღარც გრძნობ. ის უკვე გაფიჩხული, ფერდაკარგული პიუპიტრია.

ფურცლის გადაშლის დრო დგება. მარცხენა ხელი არაფრით გეთმობა გასაყინად, რადგან მარჯვენა უკვე ტოტია. იწყებ სულის შებერვას, იქნებ იმ ფურცელს მოარტყა და გადაშალო. არაფერი გამოდის. დავრდომილი მოხუცივით უმწეო ხარ. მერე ენით ცდილობ გვერდის გადაგორებას და, რის ვაივაგლახით, 135 137-ად იქცევა. ახალი რელსი.

საბნიდან წამოსული სითბო გონებამდე აღწევს და თვალებს ორთქლავს. აზრი მირაჟს ემსგავსება და წაკითხულს გაფიქრებულისაგან ვეღარ არჩევ. 30 გვერდი ღამის 4 საათზე არც თუ ცუდი შედეგია. კითვას მადლიერი ეშვები და სინათლეს აქრობ. მარჯვენა ხელის მსგავს ტოტს თბილ საბანში ყოფ. გვერდზე ბრუნდები და ტკბილად გადიხარ საზრიანი ცხოვრებიდან. იმედია,  დილამდე ძვლის გროვასაც ეშველება.

დომინო საათი - დომინოს თამაში არ ვიცი, ამას მაინც დავითრევ, მე ვიყო ქლენძღვი!

პრივეტ, ხალხ. მოკლედ, რა ხდებოდა გუშინ და რა იქნება დღეს:

გუშინ:

• დავრწმუნდი, რომ ბლოგზე ძველებურად გულღია აღარ ვარ (მშობლები კითხულობენ მაინც)
• ხატვის მუზა ისევ გამიქრა, არადა “თეთრი ლაზიერი” წამოვიწყე (ჩორვენის პოსტი უნდა გადავიკითხო)
• ისევ ჩემს გაყინულ ლოგინში ვიძინებ/ვიღვიძებ (ზემოთ გათბობა ჯერ არ დაგვიყენებია და ისე ვარ, ვითარცა ჯეკ დოსენი ატლანტის ოკეანეში)
• ნატალიასთვის ვეეეეებერთელა პოსტ-ზღაპარს ვერა და ვერ ვამთავრებ, რომლის პირველი ნაწილი ნასტასიას ბლოგზე დავდე. მესამე ნაწილის დასაწერად გესთ პოსტი შემომთავაზეთ ვინმემ.
• “127 საათს” ვუყურე – საინტერესოა ფრიად და სუსტი ნერვების პატრონთ არ ვურჩევ.
• მცივა და გული მეწურება, ისევ იმ საყინულეში რომ უნდა შევწვე (არა, გატყუებთ, საბანსა და “პროსტინას” შორის 2 ადიალა მაფარია, ტაკ ჩტო, საკაიფოდ ვარ. თან მიიიიიიიიყვარს ჩემი ვეებერთელა ლოგინი. ზაფხულში ისეთი მაგარია, ზედვე იმოგზაურებ ).

დღეს:

• დილით ცოტას კიდევ წავიკითხავ “ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა”-ს.
• ადგომისას აუცილებლად წავუყროყინებ
• 12-ზე ადრე არ შევჭამ
• სახატავსაც მივუჯდები და იმედიანად მივუმატებ რამდენიმე შტრიხს
• ჩემს 55-ლარიან ნაძვის ხეს ავშლი
• იმ ვეეებერთელა პოსტ-ზღაპარს დავამთავრებ (შემომფიცეთ, რომ წაიკითხავთ!)
• ირაკლის ისორიას ან ქართულს ან ინგლისურს ჩავიბარებ (აბიტურიენტ)
• რამე ფილმს ვნახავთ ერთად (ამ არდადაგების ბოლო ფილმს)
• ისევ ცივი ლოგინი… და ფაფუ ქუთაისიც

ზეგ – თბილისი

ეს მუსიკა რაღაცნაირად ჩამოჰგავს ჩემი ბლოგის ბედს. ბოლო დროს რომ გადავხედავ, გული მიკვდება. მგონია, ყველაფერი 1-2 თვის დაწყებული მქონდეს. ჯერ ვერ გავარკვიე, ამას კრიზისი ჰქვია თუ პენსია.

დღეს დილით ბავშობის ისტორიის 5 წელი გავიხსენე და “ტიტანიკს” ვუყურე. ამაზე ძირფესვიანი პოსტის წერასაც კი მოვკიდე ხელი, მაგრამ, სხვების მსგავსად, ისიც არქივის გზას გავუყენე. ხედავთ, რა მარტივად მოვყევი ყველაფერი?

სასხვათაშორისოდ ვიყტვყი, რომ გლორია სტიუარტი, რომელიც ფილმში 100 წლის როუზს თამაშობდა, ამ სექტემბერს 100 წლის ასაკში გარდაიცვალა… არადა “ტიტანიკმა” ჩემი ცხოვრების თითქმის მეოთხედი წაიღო, მაგრამ, თუ ძმა ხარ, ვის რაში აინტერესებს.

შინაგანი ხმა ახლა სწორედ ამას მეუბნება, მასეთი პოსტების გამოა, რომ უინტერესო გახდიო. რა ვუპასუხო?

პლასიდო (და არა პლაჩიდო) დომინგო ჩამოვიდა და ქართველი კაი-კაი მომღელრები ჩამოიყვანა. თავისი ხმის ნარჩენებიც არ დავიწყნია (ოი, როგორ გავახარე/გავანაწყენე ზოგი ).  ღმერთია მოწმე, როგორ მინდოდა იქ წასვლა, დომინგოს ნახვა და დანარჩენების მოსმენა. მაგრამ ბათუმური დილის ყავა-ტორტიანი დილის ნაცვლად (და ეს 100-იანი ასე იქნებოდა), თბილისური დილის სპაგეტი ვხუხე ყველით, ტომატითა და ძეხვით. ისიც, რა თქმა უნდა, ჩემი მომზადებული.

ქუთაისში ყოფნისას კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ შოპინგოთერაპია ზოგჯერ გადასხმაზე სწრაფად მოქმედებს. თუნდაც ძველმანოთერაპია. აქ ჩამოსულს კი, როგორც იქნა, გამოცოცხლებული ოპოზიცია დამხვდა. ფილარმონიასთან შეკრებილი ხალხი რომ დავინახე, “ჯეოსტარის” დაუგეგმავი ტური მეგონა. რომ გავიგე, რაც იყო, გულში მაინც პატიოსნად ვიფიქრე: აი, ახლა, აი, ახლა დაადგება ხალხი ფიქრისა და სწორი მოთხოვნების გზას… მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ ფიქრი ბენზის ფასით განისაზღვრება და, შესაბამისად, გაძვირებულია. ასე რომ, ხალხი პრობლემების გადაჭრის ნაცად, უბენზინო გზას დაადგა. ოპოზიციამ, სხვის თავში რა უნდა ჩაასხას, საკუთარ ტვინში ჩასამატებელი სალიარკა ძლივს დარჩა. ასე მოგვენატრა მიტინგები ქართველებს.

მაინც როგორ ჰგავს მიტინგი მოწევას. კაი ერისკაცი ოპოზიციონერი, მიტინგზე რომ პოლიტიკურად დავაჟკაცდა და გაიგო ხალხის ერთხმად დახუვლებული “მიშა წადი”-ს გემო, არ დაბრუნდებოდა პარლამენტის წინ? დაბრუნდებოდა. მერე რა, რომ მიშა არ წავა. მთავარია, ოპოზიციას მიტინგის ლომკა მოეხსნა და აღიარა, რომ მიტინგოდამოკიდებულია (ნეტა რამდენი ოპოზიციონერია ჩაწერილი ანონიმურ მიტინგოდამოკიდებულთა კლუბში?).

ბოლო დროს კითხვითა და ხატვით ვარ გატაცებული. უკვე წარმატებით დავლაშქრე “ჰარი პოტერის” სამი ნაწილი, “ცხოველების ფერმა” და “ნაივური, სუპერი”. ახლა მოემის ორიგინალს ჩავკირკიტებ. თან რა რბილი ინგლისურით წერს. ხატვას რაც შეეხება, “ცხელი შოკოლადის” კონკურსისათვის ილუსტრაციებს ვაკეთებდი, რომლებიც შეგიძლიათ აქააააააააააანეეეეეეეე იხილოთ. და თუ მეტყვით, რომ ერთ-ერთ ნახატს ერთი “Н” აკლია, გიპასუხებთ, რომ ფანქრიტ მოხაზვისას არსებობდა და მერე სად გაქრა, თვითონაც არ ვიცი

ახლაც ვხატავ. დროდადრო ვწყვეტ პოსტის წერას და “Clair de Lune“-ს ხატვას ვუბრუნდები. ვისაც კლასიკური მუსიკის გაგეგებათ ან “Twilight” მაინც გიყვართ, მიხვდებით, რომ ეს ის მუსიკაა, ედვარდი რომ უსმენს და უყვარს. ახლა სწორედ იმას ვუხატავ ერთ მეგობარს, თანაც კალმით. მშრალ ხიდზე სულ რაღაც 30 თეთრად შევიძინე 5 ცალი კალმის წვერი და ფანქარს მივაბი. ქუთაისში 3 ფერის მელანი (შავი, წითელი, ლურჯი) ვიყიდე თითო ლარად და ვზივარ ასე პეროგარჭობილი

ოპერა – ოოო, ეს ჩემი სულის ზეიმი და ამ ბლოგის დაქცევა! რამდენი რამ მაქვს დასაწერი, მოსაყოლი, საჩვენებელი, მოსასმენინებელი, მაგრამ არ გაინტერესებთ და რა ვქნა. არადა ოთხშაბათს ფილარმონიაში ხვოროსტოვსკი ჩამოდის, თანამედროვეობის ერთ-ერთი უმაგრესი ბარიტონი და იქ მაინც წავალ. დავწერ კიდეც და, იმედი მაქვს, წაიკითხავთ. მაგარი რამეა ოპერა. თუნდაც იმიტომ, რომ გგონია, რაღაც მაგრად იცი და უცებ, სხვა შესრულებას რომ მოისმენ, მიხვდები, რომ აზრზე არა ხარ

აქვე პატარა განცხადებასავით: მცირე ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ რომელიმე გოგო უნდა ამოვიღო მიზანში. ოღონდ მხოლოდ მოწონება. ოღონდ მეტი შორს წასვლის და “შე დამპალო, რატო არ მიპასუხე SMS-ზე????”-ს ნერვები არა მაქვს. ასე რომ, იქონიეთ მაინც მხედველობაში. შეფასების კრიტერიუმები მარტივია: ნორმალური აღნაგობის/სუსტი, სიმპათიური, კარგი “ლ”-ს მთქმელი, კრეატიული, კარგი ტრაკის მქონე და, რაც მთავარია, არამომაბეზრებელი გოგო. მგონი, დღეისათვის მოვრჩი და მუსიკაც ამოიწურა.

პ.ს. “Come Josephine” ქეით უინსლეტმა სპეციალურად “ტიტანიკისთვის” იმღერა. უშეღავათოდ მიყვარს ეგ ქალი და ამიტომაც ჰქვია პოსტს ასე.

ფული

სკოლაში სწავლისას ფული მძულდა

ახლა მიყვარს

იმიტომ, რომ მჭირდება

იმიტომ, რომ უიმისოდ ცხოვრება პრაქტიკულად შეუძლებელია

არ მიჭირს, უბრალოდ, მჭირდება

იმისთვის, რომ

ვიყო კარგ განწყობაზე

ვინაითგან

განწყობა ამ საქმეში უმთავრესია!

სულ დამავიწყდა, რომ ვხატავ. მგონი, ლოგიკურია, ამით ფულის შოვნაც ვცადო. ჰოდა აწი, ვისაც რამე დაგჭირდებათ და თვლით, რომ მე შევეფერები, აგერ ვარ

აბა, რას ხედავთ აქანე?

ეს "სევდიანი ქალი" თუ რაღაც ამდაგვარია

Do you paint?

No, I draw.

"ბიბლიოთეკარები"

"მერი"

"მეთევზე" - ფანქრითაც ვხატავ ხოლმე

"ავტობუსი"

ილუსტრაცია წიგნისათვის "მეიგავე"

ეს ადრეც დავდე, მარა იყოს კიდევ

P.S. სათაური ძალიან უხდება შტრაუსის ვალსს, არა?

როდესაც “მთავრობა” შუქს სამუდამოდ გირთავს – იწყება ცხოვრება ბნელში.

როდესაც ყველა წიგნი შეწყვეტს ფურცლების ლაქლაქს – იხსნება მხოლოდ ერთი.

როდესაც Google-იც უძლურია, “დაგანახოს” მონატრებული სტორფები – ეძებე ბრაილის წიგნში