როგორ გავხდი სევერუს სნეიპი

სნეიპად ქცევის პირველი მცდელობა :)

ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს. Continue reading

მე, ბებია, კარუზო, ილიკო და ილარიონი

ეს ექსპერიმენტი 5 ივნისს 150 ნომერ ავტობუსში დაიწყო, რომელიც ვაჟა-ფშაველადან რუსთაველისკენ მიემართებოდა. გვერდით გადავდე (სახლში) დიუმას “ნაპოლეონი” და ჩანთაში ნოდარ დუმბაძის ოთხკაციანი წიგნი ჩავაგდე. ავტობუსში ავბობღდი თუ არა, მარადმწვანე წიგნი (ისე იასამნისფერი ყდა აქვს) მუხლებზე გავიშალე, ჩავრთე პლეიერი და დავიძარით. Continue reading

მწერლობა გარდამავალ დროში

ლადიოტანტი - გარდამავალი ადამიანის სახე

შარშანდელ პოსტებს რომ გადავხედავ თითოზე 20 კომენტარით, ვბრაზობ, რომ უკმაყოფილო ვიყავი, მეტი რატომ არ მაქვსო. არადა, თაზო მეუბნებოდა, საწუწუნო არაფერი გაქვსო. ახლა ვხვდები, რომ მართალი ყოფილა. მაგრამ უკვე აღარ მწყინს, რომ ნაკლებად პოპულარული გავხდი. “ანინას კრიზისს” რომ გადავურჩი, ეგეც მეყოფა. არადა ვიცი, ანინას გამოჩენის შემდეგ, რამდენიმე ბლოგი ოფიციალურად (თუ არაოფიციალურად) დაიხურა. Continue reading

გაყინული მარჯვენა ხელი გუგულის ბუდეში

ღამის 3 საათია და ფეისბუკი გაოფლილი კლავიატურების სუნით ყარს. გრძნობ, რაღაც თმაში თითებს გიცურებს და თავის კანს გფხანს. კლავიატურაზე კაკუნის ტემპი ნელ-ნელა იკლებს და როცა ფაფუკ შეხებად იქცევა, ხვდები, რომ დიაგნოზი უტყუარია: გე ძი ნე ბა.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Continue reading

გუშინ/დღეს

დომინო საათი - დომინოს თამაში არ ვიცი, ამას მაინც დავითრევ, მე ვიყო ქლენძღვი!

პრივეტ, ხალხ. მოკლედ, რა ხდებოდა გუშინ და რა იქნება დღეს:

გუშინ:

  • დავრწმუნდი, რომ ბლოგზე ძველებურად გულღია აღარ ვარ (მშობლები კითხულობენ მაინც)
  • ხატვის მუზა ისევ გამიქრა, არადა “თეთრი ლაზიერი” წამოვიწყე (ჩორვენის პოსტი უნდა გადავიკითხო)
  • ისევ ჩემს გაყინულ ლოგინში ვიძინებ/ვიღვიძებ (ზემოთ გათბობა ჯერ არ დაგვიყენებია და ისე ვარ, ვითარცა ჯეკ დოსენი ატლანტის ოკეანეში)
  • ნატალიასთვის ვეეეეებერთელა პოსტ-ზღაპარს ვერა და ვერ ვამთავრებ, რომლის პირველი ნაწილი ნასტასიას ბლოგზე დავდე. მესამე ნაწილის დასაწერად გესთ პოსტი შემომთავაზეთ ვინმემ.
  • “127 საათს” ვუყურე – საინტერესოა ფრიად და სუსტი ნერვების პატრონთ არ ვურჩევ.
  • მცივა და გული მეწურება, ისევ იმ საყინულეში რომ უნდა შევწვე (არა, გატყუებთ, საბანსა და “პროსტინას” შორის 2 ადიალა მაფარია, ტაკ ჩტო, საკაიფოდ ვარ. თან მიიიიიიიიყვარს ჩემი ვეებერთელა ლოგინი. ზაფხულში ისეთი მაგარია, ზედვე იმოგზაურებ :) ). Continue reading

Come Josephine In My Flying Machine

ეს მუსიკა რაღაცნაირად ჩამოჰგავს ჩემი ბლოგის ბედს. ბოლო დროს რომ გადავხედავ, გული მიკვდება. მგონია, ყველაფერი 1-2 თვის დაწყებული მქონდეს. ჯერ ვერ გავარკვიე, ამას კრიზისი ჰქვია თუ პენსია.

დღეს დილით ბავშობის ისტორიის 5 წელი გავიხსენე და “ტიტანიკს” ვუყურე. ამაზე ძირფესვიანი პოსტის წერასაც კი მოვკიდე ხელი, მაგრამ, სხვების მსგავსად, ისიც არქივის გზას გავუყენე. ხედავთ, რა მარტივად მოვყევი ყველაფერი? Continue reading

ხაჭაპური, კროსვორდები, ტუფლის მაზი!

შენ დაუკარ!

ფული

Continue reading

ეძებე ბრაილის წიგნში

ეძღვნება წიგნების ფესტივალს

როდესაც “მთავრობა” შუქს სამუდამოდ გირთავს – იწყება ცხოვრება ბნელში.

როდესაც ყველა წიგნი შეწყვეტს ფურცლების ლაქლაქს – იხსნება მხოლოდ ერთი.

როდესაც Google-იც უძლურია, “დაგანახოს” მონატრებული სტორფები – ეძებე ბრაილის წიგნში