მე, როგორც კინომოყვარულს, მიყვარს ხოლმე თვალების დახუჭვა ისეთ ლაფსუსებზე, რომლებიც ფილმის აღქმის შეგრძნებას გიკარგავს. თუმცა ზოგჯერ მაინც მაგარია, დააკვირდე, რა უმნიშვნელო დეტალებისთვის არ მიუქცევიათ ყურადღება. არადა კინემატოგრაფიაში უკვე ცალკე შტატია მათთვის, ვისაც სწორედ ასეთი დეტალების მეთვალყურეობა ევალება. ვნახოთ, რამდენად კარგად მუშაობენ ისინი

YouTube-ზე დიდი ხნის ბოდიალის შედეგად, სადაც უამრავი უხმო და მოსაწყენი ვიდეოა შეცდომების შესახებ, შევეცადე, უფრო სანახავად საინტერესოები ამომეკრიფა.

სხვათა შორის, ასეთი ვიდეოების ნახვის შემდეგ, თავადაც იწყებ დეტალების შემჩნევას. უკვე მეც ვპოულობ პატარ-პატარა შეცდომებს და ზოგჯერ მაგრად ვკაიფობ, რაში იხარჯება მილიონობით დოლარი. ჰოდა ვისაც ასეთი შეცდომები არც ფილმის აღქმას და არც ნერვებს გიშლით, ისიამოვნეთ და გონება გაივარჯიშეთ

პ.ს. დროული ძილიც არ დაგავიწყდეთ – ყველაზე მეტად ეგ შველის

დაასლოკინა, ბატიბუტის ქერქი სასულეში გადასცდა, პეპსის გაზმა ჰაიმორის ღრუ აუწვა, ერთხანს ხვნეშოდა საწყალი. მერე ვიღაცამ ზურგში ხელი წაუთაქა და სასიკვდილოდ განწირულმაც ამოისუნთქა. ბავშვივით ასლუკუნდა და ქათქათა მანჟეტებით ცრემლების მოწმენდას შეუდგა. ულვაშებზე ჩამოგორებული მარგალიტები პეპსის დარჩენილ წვეთებს შეერია და ყელბაფთა დაულაქავა. წარწყმედილი და შერცხვენილი ბერიკაცი ხელჯოხდაყრდნობილი გამოკანუნდა კინოდარბაზიდან.

_ ჯეღ შეიცადეთ, გეთაყუა, _ შემაზანზარებელი სიძლიერის დათაფლული ხმა მოესმა დარბაზის სიღრმიდან. კაცი გაოცებისგან თავზარდაცემული შემოტრიალდა. ეკრანზე გამოსახული წითელმოსილი წვერულვაშა ბატონმა ფილმში თამაში შეწყვიტა და დარბაზისკენ მობრუნდა:

_ მოგწონთ ფილმი, მისიე?

_ ა… ჰ… _ შიშისა და გაოცებისაგან კაცს ენა ჩაუვარდა.

_ აი, მე კი მომწონს. ღოგოღც იქნა, ისე დავწინაუღდი, ღომ ფღენაც და სალტოების კეთებაც შემიძლია. თქვენს მჭლე გონებას საამისო ფანტაზია არ აღმოაჩნდა. სიმაღთლე გითხღათ, აღასდროს მქონია თქვენი იმედი. უბღალოდ, თქვენ, ბედის ანცობით, პიღველი აღმოჩნდით ვინც ბესტ-სელეღი დაწერეთ ჩემზე, ღისთვისაც დიდი მადლობა. ღაც შეეხება ნიჭს, მადლობელი დაგღჩებოდით, თუ შემდეგისათვის ბატონ ანდეღსონს მიბაძავდით და უფრო მეტი ვიზუალუღი ეფექტით გაამდიდღებდით თქვენს ღომანებს, თოღემ ჩვენ აქ, თამაშთან ეღთად, ყველაფრის ხელახლა გადაკეთება და შეცვლა გვიწევს. ჩვენც ადამიანები ვაღთ, მისიე.

სხვათა შოღის, ფილმის ჩემეული სათაუღი “კაღიბის ზღვის მუშკეტეღები 3D” იყო და ასეც დაეღქმეოდა, ღომ აღა თქვენი წყეული მუშკეტეღები, ღომლებიც ჩემი სიცოცხლის გასამწაღებლად დაღაზმეთ! აღაფეღი გამოგივათ! საწადელს მაინც მივაღწევ და საფღანგეთის ტახტსაც ჩემი სახელი დაერქმევაჰაჰაჰაჰა!…

ასე ღომ, მისიე ძიუმა, სადაც თქვენი დაიკვეხნოთ, იქ ჩემიცა თქვით

_Wanna see it?

_No

არადა, ისე ძალიან გინდა, ნახო, რომ ვეღარ ითმენ. მაგრამ ეს ხომ თამაშია. ჰოდა შენც ერთობი იმით, რომ გძინავს იმ მამაკაცთან, ვის საქმესაც იძიებ.

_ ქალები, მისტერ ქრაუნ. მიამბეთ ქალებზე.

_ ქალს შეუძლია, სავსებით მენდოს.

_ რა გარემოებაშია ეს შესაძლებელი?

_ ქალს შეუძლია, მენდოს მანამ, სანამ მისი ინტერესები ჩემსას არ შეეწინააღმდეგება.

_ და საზოგადოებას? თუკი მისი ინტერესები თქვენთან წინააღმდეგობაში აღმოჩნდება?

_

ცხოვრება ვეებერთელა ტორტია, რომლიდანაც ყველა სხვადასხვა ნაწილს წიწკნის. ზოგს ბეზე ხვდება, ზოგს კრემი, ზოგს ბისკვიტებს შორის წასმული სიროფი, ზოგსაც საერთოდ არ უყვარს ტორტი. ზოგიერთებს კი ტორტი იმდენად უყვართ, რომ მოხდენილად გადაირბენენ ხოლმე მის ზედაპირზე და ათასობით გურმანს მისი ნაკვალებით დატოვებულ გამოცანას უტოვებენ.

2002 პირველად წლის ზაფხულში, როცა ფილმი პირველად ვნახე, მაშინ მივხვდი, რამხელა მნიშვნელობა აქვს გემოვნებას. ყველგან და ყველაფერში. გემოვნება არა მხოლოდ კარგაც ჩაცმა-დახურვაში, არამედ კარგად დახარჯვაშიც. გემოვნება თამაშში, გემოვნება აფიორაში.

ნიუ-იორკში სექტემბერი იწურება და ისევ გაუსაძლისად ცხელა. ქალაქის მუზეუმი ნელ-ნელა ივსება დამთვალიერებლებით. ზოგიერთი მათგანი, მაგალითად, ბიზნესმენი ტომას კრაუნი, აქ უკვე მერამდენედაა. მასსაც, ისევე, როგორც დანარჩენ ხელოვნების მოყვარულებს, ამოჩემებული ნამუშევარი აქვს. თუმცა, ბევრისაგან განსხვავებით, კრაუნს არ იზიდავს მონეს შედევრი “ვენეცია შებინდებისას”. იგი იმპრესიონიზმის სხვა ნამუშევარს უცქერს. არადა, იმ დღეს მუზეუმიდან სწორედ მონე გაქრება.

ფილმის ორიგინალი 1968 წელს გადაიღეს, რომელშიც სტივენ მაკკინი და ფეი დანაუეი მონაწილეობენ. ეს ქალბატონი, რომელიც იქ ტომას კრაუნის პარტნიორი იყო, ახალ რიმეიკში მისი ფსიქოლოგის სახით გვევლინება. სწორედ ქალზე გააკეთა აქცენტი რეჟისორმა ჯონ მაკტირნანმა, როცა 1999 წელს “თომას ქრაუნი” გადაიღო.

90-იანებში სხვა მისწრაფებები, გატაცებები და, რაც მთავარია, მოთხოვნები იყო. მაკტირნანი ეძებდა ტიპაჟს, რომელიც დახვეწილ და ელეგანტურ მანერებს საოცარ გამჭრიახობასა და აქტიურ ცხოვრებას შეუთვსებდა. ვინ იქნებოდა ეს, თუ არა 90-იანების ჯეიმს ბონდი, პირს ბროსნანი. ბევრი ექსპერტი მას “მარადიულ ბონდს” უწოდებს. ბროსნანის სწორედ ბონდისეული იმიჯი იყო საჭირო ფილმში, რომელშიც რენე რუსო ითამაშებდა. იცით, რამდენი წლისაა აქ? 45-ის

მოკლედ, ვისაც ნამდვილი ელეგანტური და არა გადამტკბარი, ყოველთვის მოდური, საინტერესო და ძალიან მაგარი ფილმის ნახვა გსურთ და “თომას ქრაუნის აფიორა” არ გინახავთ, გილოცავთ, თქვენ გელით ძალიან მაგარი შეგრძნება

ვეღარ ვითმენ… Publish!

ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.

დაიწყო თუ არა, ტომ ჰენქსი გაიჩითა. უკვე ასაკში  შესული, თმაგადანერგილი, მაგრამ მაინც ყოველთვის სულელურად კეთილი. მის გმირს, ლარი კრაუნს, თავის დროზე კოლეჯში არ უსწავლია და სამსახურიდან ამ მიზეზით დაითხოვენ. ვალებში ჩავარდნილი ლარი სახლის ნივთებს გაყიდის და დებილების კოლეჯში სწავლას იწყებს.

სწორედ აქ მუშაობს მასწავლებლად ჯულია რობერტსი, რომლის გმირის სახელი დამავიწყდა. როგორც იქნა, ამ ქალს ასაკის ნატამალი შევატყვე! ნიკაპისა და ღაწვების ფორმა სულ ცოტათი შეცვლია. სხვა მხრივ ისევ ისეთი ყოვლისმომცველად ჰარმონიული ჯულიაა, მთელი მსოფლიო რომ იცნობს. ფილმში ისეთი დეპრესიული და გაუბედურებული სიფათებით გამოდის, რომ ზოგჯერ შეუძლებელია, არ გაგეცინოს. დარბაზში 20-25 კაცი თუ ვისხდებოდით და თითქმის ყველანი ერთად ვრეაგირებდით საჭირო მომენტებზე. ეს იმიტომ, რომ ჯულია ჯულიაა, ტომ ჰენქსი კი ფორესტ გამპი. ეკონომიკის იაპონელი მასწავლებელი და მისი სიცილი ხომ ცალკე მოვლენა იყო :დდდ

შეიძლება, ზოგ კრიტიკოსს არ მოეწონოს ჰენქსი აქაც ფორეს გამპული სიკეთით აღსავსე გმირს რომ ასახიერებს, მაგრამ მე და ჩემს მეგობრებს ძალიან მოგვეწონა. განსაკუთრებით, ლიტერატორს – წინა დეპრესიული ღამის შემდეგ, როცა ევროპარკის ადმინმა თავის გვერდზე გალანძღა.

ამავე ფილმში ლარი გაიცნობს ერთ მოპედიან მოყვარულ გოგონას, მის უცნაურად ეჭვიან ბოიფრენდს და მის მოპედისტ სამეგობროს, რომელიც სახლში “ფენ შუის” ჩაუტარებს და ოთახებს ზედმეტი ხარახურისგან გაუსუფთავებს. რაც შეეხება დეპრესიულ ჯულიას, რომელიც იდიოტებით დაკომპლექტებულ ათკაციან კლასს პრაქტიკულ ორატორულ კომუნიკაციას თუ რაღაც ამდაგვარს უკითხავს, ქმარს გაშორდება. ქალს ყელში ამოუვა პორნოებზე დახამებული ქმრის პრეტენზიები, რომ მის ცოლს დიდი ძუძუები არა აქვს.

ამ ფილმში არის მეგობრობაც, მეზობლობაც, სიყვარულიც, შტერული სიყვარულიც, უაზრო ცხოვრებისგან გამოშტერებულობაც და, რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი ბევრი სიკეთე! პირადად მე, სწორედ ამ სიკეთით ავსებული გამოვედი და ეს პოსტიც მისი შედეგია.

ასე და ამგვარად, დასტურ მამიცია, რომ ლარი კრაუნი კეთილი ფილმია და გირჩევთ, ნახოთ

Zurriuss.Ge დიდ მადლობას უხდის ლიტერატორს ბილეთის, ხოლო ვერიკოს – ბატიბუტისა და პეფსის ყიდვისათვის, მათი ვალიდან ვერ ამოვა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ემახსოვრება

]]> http://zurriuss.ge/larry-crowne/feed/ 5 http://zurriuss.ge/how-i-became-severus-snape/ http://zurriuss.ge/how-i-became-severus-snape/#comments Fri, 15 Jul 2011 08:22:16 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6356 Continue reading →]]>

ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს.

აკეთებ საქმეს და ხედავ, როგორ ნაწილ-ნაწილ “შენდება” იგი, ხატავ და ნელ-ნელა იკვეთება შენთვის სასურველი სახე, აგროვებ ფორმას და თითო დეტალით უფრო მეტად ემსგავსები შენს გმირს.

სევერუს სნეიპი, ჰოგვორტსის ჯადოსნობისა და მაგიის პროფესორი, სლიზერინის კლუბის ხელმძღვანელი, პირველად ალან რიკმანის წყალობით გავიცანი. თანამედროვეობის ეს ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობი თავის პერსონაჟს, ალბათ, იდეალური სიზუსტით ასახიერებს.

ჰარი პოტერი ჩემთვის 2003-4 წლებში დაიწყო. მანამდე კი, როცა ფილმი გამოვიდა, სიცილადაც არ მყოფნიდა “ვარსკვლავბიჭუნების” თავგადასავალი. ტიპური საბავშვო ფილმი მეგონა, ზეიდიოტური შინაარსითა და ალოგიკური გაფორმებით. თან რა უნდა გამკვირვებოდა ისეთი, რაც აქამდე არ მეკეთებინა: მთელი ბავშვობა მოსასხამი მეკეთა და მეფობას და ჯადოქრობას ვიღაც ჰარი პოტერი ვერ მასწავლიდა. ჰოდა, ერთხელაც, როცა ტელევიზორში ჭადრაკის სცენას მოვკარი თვალი, ჰარი პოტერით გაივსო ჩემი ბავშვური ტვინი.

მაშინ წიგნის არსებობის შესახებ არ ვიცოდი და ფილმების გამოსვლას ველოდებოდი.მერე გავიგე, რომ თურმე ჰარის ჰყავს სექტა და ზოგიერთი ჩემი ტოლი სხაპასხუპით იზეპირებს ფრაზებს ჯოან როულინგის წიგნებიდან. ესეც გავატარე. მერე დავიწყე ბლოგერობა და თავი პოტერიანელებში ამოვყავი. აი, მაშინ მივხვდი, რომ ძალა უნდა მომეკრიბა და პირველი ნაწილი გასართობად მაინც წამეკითხა. ასე “შევჯექი” ჰარი პოტერზე

პარიკი - ოპერიდან მოქირავებული, მოსასხამი - მეგობრების შეკერილი, პლაში - საკუთარი, ჯადოსნური ჯოხი - ფუნჯის ტარი. ესეც სევერუს სნეიპი კინოთეატრ "ამირანში".

“ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები – ნაწილი 2″ – პრემიერა და პერფორმანსი კინოთეატრ “ამირანში”. ბომბორას პარკიდან 6-ის ნახევარზე გამოვიქეცი. იქ დანარჩენი პოტერიანელები დამხვდნენ. ზოგს მანამდე ვიცნობდი, რომელთაც ძალიან კეთილი საქმე ქნეს და პრემიერაზე ადგილი მიშოვეს, რა თქმა უნდა, სნეიპის ფორმის სანაცვლოდ. იქ იყო ყველა, ვისაც ჩემსავით ან ჩემზე მეტად უყვარდა პერსონაჟი, რომელმაც მათ ცხოვრების დაუვიწყარი 10 წელი აჩუქა. ვიყავი მეც, თითქმის 23 წლის “დამწყები” პოტერიანელი, რომელსაც ძალიან ამგვანებდნენ სევერუს სნეიპს.

წითელ ხალიჩაზე

გუშინ ძალიან მიხაროდა, როცა ჩემს გმირს ყველა ცნობდა და “სნეიპს” გაიძახდა. ბევრი ფოტო გადაიღეს ჩემთან ერთად. ფილმის ჩვენებისასაც ისეთი ხალისი და ერთსულოვნება იყო, დავრწმუნდი, რომ საჭირო დროს, საჭირო ადგილას ამოვყავი თავი. ფილმზე შეგნებულად არაფერს ვამბობ, რადგან, ვისაც ჰარი გიყვართ და წიგნი არ წაგიკითხავთ, გაოგნდებით!

დაბოლოს, ყველას გისურვებთ, ცხოვრებაში, რაც შეიძლება, მეტი კეთილი მომენტი “ჩაგეკარტოჩკებინოთ” და ცხოვრებისმიერი სივის გრაფაში ჩაგემაგრებინოთ. აბა ჰე

ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მსოფლიოში მიმდინარე სიახლეებს ერი ვიდეოკასეტითა და ვიდეომაგნიტოფონით ეზიარებოდა, ჩვენ, პატარა გოგო-ბიჭები, ერთად შეყუჟულები ვუყურებდით უკვე მერამდენედ გადაღეჭილ საბავშვო ფილმებს. როცა ხედავ, რომ იქ, ამერიკაში, უკეთესად აცვიათ, გასაგიჟებლად მიმზიდველი რამეები ხდება და ყველას ისე ერთობა, როგორც უნდა, მიეჯაჭვები ვიდეოს, აბა რას იზამ. ჩვენი დახამებულობისა და ულევი ინტერესის შედეგად, ვიდეომაგნიტოფონმაც ზეპირად იცოდა ყველა ფილმი და ზოგჯერ კასეტის ჩადება სულ არ გვჭირდებოდა, ისე მოგვიყვებოდა ყველაფერს

თინეიჯერი კუ ნინძები იგივე ტეენაგე ტუტრლეზ

ლეონარდო, მიქელანჯელო, დონატელო და რაფაელი – რაც მე ამათ გამო იმდენი რვეულები მაქვს გამწვანებული და ჯოხები დამტვრეული, მიკვირს, ვინმე როგორ არ შემომაკვდა. ჩემს სამეზობლოში გავიყოფოდით და ყველა რომელიმე კუ ნინძა ვიყავით. მე, როგორც ლეონარდოს, ზურგში ორი ხმლის ჩამაგრება მიწევდა და იმ მომენტში ჩემზე ბედნიერი კაციშვილი არ მეგულებოდა. ერთი მეზობლის ბალკონიდან მეორეზე დავძვრებოდით და ბოროტებს ვეძებდით.

ჯუმანჯი

ამ ფილმმა პირველად ძალიან შემაშინა, რადგან ამდენი ვეებერთელა ობობის დანახვა ნებისმიერ არაქნოფობს გულს გაუხეთქავს. თან მეგონა, რომ მართლა არსებობდა ასეთი საბედისწერო თამაშები, რომელთაც თუ არ დაასრულებ, ვერ გადარჩები. ამიტომ, თავიდან რომ ვნახე, მერე რამდენიმე წელიწადს არც მივკარებივარ. მერე ცოტა აზრზე მოსულმა ვნახე და შემიყვარდა. კაცმა რომ თქვას, რობინ უილიამსი ვის არ შეუყვარდებოდა

მისის დაუთფაიერი

რობინ უილიამსზე ეს რომ არ გაგახსენდეს, წარმოუდგენელია. როცა მახსენდება, როგორ მინდოდა, ოჯახში ასეთი მაგარი ძიძა გვყოლოდა, ვფიქრობ, რომ შვილს ასეთ ტიპს ავუყვან… ან, ბოლოს და ბოლოს, მე გადავიცვამ :D ამ ფილმზე შემიძლია, ვიცინო ნებისმიერ დროს და ვიყო ბედნიერი იმით, რომ არსებობს ყველა ასაკზე თანაბრად გათვლილი ძალიან მაგარი და ლამაზი კომედია პახაბნობების გარეშე

ტყუპი ძიძები

სადაც ძიძებზეა საუბარი, ეს ზე-ზერზკი ფილმი რომ არ ვახსენო, არ შეიძლება. პირადად მე, ალბათ, ისევე, როგორც ყველა, ასეთი ძიძა მინდოდა, მყოლოდა, რომელიც არაფერს გიკრძალავს, შენზე მეტად გიჟია და ყველაფრისგან დაგიცავს. საერთოდ, ჰოლივუდში ყოველ ათწლეულში მოიძებნება შინაური ძაღლის, პატარა ბავშვების და ძიძების ფილმები, მაგრამ 90-იანები ჩვენი დროა და გვაცალეთ, რაა

ორნი – მე და ჩემი ჩრდილი

ჰა, რამდენი იყავით ამ გოგოებზე შეყვარებული. მიუხედავად იმისა, რომ მერი-კეიტ და ეშლი ოლსენებს ერთმანეთისგან ვერასდროს ვარჩევდი (ნახევარი მსოფლიო ვერ არჩევს), მაინც მქონდა გადაწყვეტილი, ერთ-ერთისთვის სიყვარული ამეხსნა. ჯერ კიდევ მარკ ტვენის მიერ მოფიქრებული სიუჟეტის ეს ეკრანიზაცია ჩემი თაობის ყველა წარმომადგენელს თავისებურად უყვარს. იმედია, ამას კომენტარებშიც დავინახავ.

ხაფანგი მშობლებისათვის

ესეც კიდევ ერთი ფილმი ტყუპების თემატიკაზე. რა კარგია ლინდსი აქ. მაშინ მეგონა, რომ ესეც ორი იყო და ისე მომწონდნენ, ფილმის ნახვის შემდეგ ვიგრუზებოდი, რეალობაში რომ მათან ერთი კასეტაღა მრჩებოდა

მარტო სახლში

დასაჭერია ის, ვინც 90-იანების ყველაზე საყვარელ საბავშვო ფილმებს ახსენებს და ეს გამორჩება. პირადად ჩემთვის ნამდვილად კეთილი ფილმი ყველა დანარჩენზე ცოტათი მაღლა დგას, რადგან სწორედ სიკეთეს და დადებით ემოციას მივიჩნევ სიახლის შექმნის მუხტად.

ჩვილის გასეირნება კი არა და Baby’s Day Out

პატალა ბეიბი ბუ, ლომლის ცასაკლაპად უამლავი მაკულებელი დადიოდა კინოთეატლებსი, თურმე ორი ყოფილა. ადამ რობერტ და ჯეიკობ ჯოზებ უორტონები! არადა, მგონი, მთელს პლანეტას კი არა და, მთელს გალაქტიკას ეგონა, ერთი ბავშვი თამაშობდა. აგერ ამ “ბავშვის” ფოტოც:

როგორც არ უნდა იყოს, ეს ფილმი ერთ-ერთი იმ ხასხასა მოგონებათაგანია, რომელიც ბავშვობას გვიხალისებდა.

ძნელად აღსაზრდელი ბავშვი

და ბოლოს: ბავშვი, რომლის აუტანლობამაც ჩემი აუტანლობა გადაფარა. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ ბევრი რამე ამისგან ვისწავლე, ოღონდ მთლად სკოლაში არ ვაკეთებდი: ჯერ შინაურობაში ვტესტავდი და მერე, რა თქმა უნდა, ხეზე ვიმალებოდი. მაშინაც და ახლაც ვფიქრობ, ბავშვმა თუ ერთხელ მაინც რაიმე ოსტატურად არ გააფუჭა, დებილი გაიზრდება. მე – ბევრი საგმირო საქმე მაქვს, თქვენ?

მოვრჩი ახლა წერას, სანამ ჩემს ვიდეომაგნიტოფონს ისევ ჩაუხვევია

ესე პოსტი არს პიარსკოლიდამ

დინოზავრები აღმოჩენის თანავე გახდნენ სხვადასხვა ზღაპრისა და შეთხზული თავგადასავლების მთავარი პერსონაჟები. მათ ხატავდნენ, ძერწავდნენ, ხოლო კინემატოგრაფიის გაჩენის შემდეგ, ფირზე იღებდნენ!

ერთ-ერთი პირველი ფილმი, რომელიც დინოზავრებზე გადაუღიათ 1913 წლით დათარიღებული The Primitive Man-ია. მაშინაც და მის შემდეგ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში დინოზავრებს ძერწავდნენ და ფოტოგრაფირებით, პოზიციის ოდნავი შეცვლით “აცოცხლებდნენ”. ამასთან ერთად, იმ დროისათვის ჯერ კიდევ არ იყო კარგად შესწავლილი ამ ქვეწარმავალთა სხეულის მოძრაობა და გადაადგილების თავისებურება, რაც, თანამედროვე გადმოსახედიდან, მნიშვნელოვან მეცნიერულ ნაკლს ქმნიდა. მაგალითად, ასეთს:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7Xz10ruKl5w&feature=related]

… და ასე გრძელდებოდა მანამ, სანამ 1993 წელს სტივენ სპილბერგმა არ დაადგა თვალი ამ უცნაურ ქმნილებებს. იგი, ალბათ, ყველაზე სერიოზულად და შემოქმედებითად მიუდგა არა მხოლოდ ფილმს, არამედ თავად ცხოველებს და მილიონობით მაყურებელს დაანახა გაცილებით მეტი, ვიდრე საზარელი ხვლიკები. იმ დროისთვის თანამედროვე აპარატურის დახმარებით სპილბერგმა ყველაზე რეალისტურად აამოძრავა და აახმაურა მილიონობით წლის წინათ გადაშენებული ქვეწარმავლები, რამაც ფილმს 3 ოსკარი და 914 მლნ დოლარი მოუტანა. აი, ისიც, თაობათა საკულტო ფილმი:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=g5gbNtYw9KA]

1997 ხვლიკებით გატაცებული სპილბერგი ისევ იღებს ფილმს დინოზავრებზე, სახელწოდებით “The Lost World: Jurassic Park”. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი კვლავ წარმატებული გამოდგა და მსოფლიოს მასშტაბით 615 მლნ დოლარი მოიტანა, ოსკარი ვერ დაიმსახურა. ის რევოლუციური ვიზუალური შოკი, რაც პირველმა ნაწილმა მოახდინა, კინემატოგრაფიაში ახალი სიტყვა თქვა და დინოზავრები “გააცოცხლა”, უკვე მომხდარი იყო. მეორე ნაწილი პირველის მხოლოდ ღირსეული გაგრძელება აღმოჩნდა. შემდეგ სპილბერგს “იურული პერიოდის პარკის” გადაღება აღარ უცდია.

მიუხედავად ამისა, 2001 წელს კიდევ ერთი “იურული პერიოდის პარკი” გამოვიდა, რომელიც ჯო ჯოჰანსონმა გადაიღო. ფილმმა 365, 900 000 დოლარი მოიტანა. სწორედ ამდენი გადაიხადეს დიონზავრების ერთგულმა ფანებმა მსოფლიოს მასშტაბით იმ ეპოქისათვის, რომელსაც სათავე სტივენ სპილბერგმა დაუდო. შემდეგ და შემდეგ უამრავი სერიალი თუ ფილმი გადაიღეს ამ ცხოველების შესახებ, დოკუმენტურ ფილმებზე რომ არაფერი ვთქვათ, მაგრამ დინოზავრთა ეპოქის ოქროს ხანა ჰოლივუდში 90-იან წლებს გაჰყვა. დღეს მხოლოდ რამდენიმე ძალიან კარგად გადაღებული ფილმით შეგვიძლია, ვისიამოვნოთ და ვივარაუდოთ, მილიონობით წლის წინათ ზუსტად ასე გლეჯდა ნადავლს ტირანოზავრი რექსი ან ფოთოლს ხის კენწეროდან – გრძელკისერა ბრონტოზავრი.

წინა ვეებერთელა პოსტის შემდეგ, შეიძლება, მომაბეზრებელი გეჩვენოთ, მაგრამ ვინც ფილმ “ტიტანიკის” ფანები ხართ ან, სულაც, გიყვართ და მოგწონთ იგი, თქვენთვის სიურპრიზი მაქვს. ნახეთ, როგორი იქნებოდა ფილმი, მონტაჟის დროს სხვადასხვა ნაწილი რომ არ ამოეღოთ. კადრში შემოდიან სულ სხვა გმირები, რომლებიც სიტუაციას სრულიად ცვლიან და შინაარსიც სულ სხვანაირად ვითარდება. თუმცა, აქვე უნდა ითქვას, რომ ბევრი მათგანი ფილმის საერთო ტემპს ანელებს და, ალბათ, ამიტომაც ამოჭრეს. მერე მეორეც, “ტიტანიკის” ხანგრძლივობა ისედაც ვეებერთელაა და კიდევ ზედმეტი სცენებით გადატვირთვა ძირითად სათქმელს გააფუჭებდა. საერთო ჯამში, სრული ვერსიის შემხედვარე, ვფიქრობ, რომ კემერონი სწორად მოიქცა, ეს სცენები რომ ამოჭრა. მაყურებელს ქვეცნობიერში პატარა ინტრიგა დაუტოვა, რომ ცოტა რაღაც-რაღაცებზე ცოტათი მეტი ეფიქრა. მოკლედ, ნახეთ:

პ.ს. ფინალი არის ზეეეე საინტერესო

ზუსტად 99 წლის წინ, 1912 წლის 15 აპრილს, მსოფლიო “ტიტანიკის” კატასტროფამ შეძრა. იმ დროისათვის ყველაზე დიდი და ძვირფასი გემი თავის პირველ რეისზე აისბერგს შეეჯახა და ატლანტის ოკეანეში ჩაიძირა. კატასტროფას, 2200 მგზავრიდან, 1500 ემსხვერპლა.

შაბათი დილა გათენდა. მეხუთეკლასელმა ფრიადოსანმა ჩვეულებისამებრ 8-ზე გაიღვიძა, ბევრი არ უკოტრიალია, ფეხზე წამოხტა, ზოლებიანი მოკლემკლავიანი მაისური ჩაიცვა (ეღირსა თბილი ამინდები!) და ტელევიზორის ოთახისკენ გაემართა. გადმოალაგა სქელი, დახვეული ფურცლები, ძველი უხმარი შპალერი, სახაზავ-ფანქრები და ვიდეომაგნიტოფონში ისევ ის კასეტა შეაცურა.

იფიქრებთ, ეს სასიყვარულო სცენა განსაკუთრებით რომანტიკულად ეჩვენებოდა, არადა სულ არ აინტერესებდა, ვინ ვის კოცნიდა. ერთადერთი, რაც მას გამუდმებით და განუზომლად იზიდავდა, გემი იყო. საგანი, რომლის მსგავსიც აქამდე არასდროს ენახა და არც ოდესმე დაინტერესებულა მისით…

ეს "ტიტანიკია" ჯერ კიდევ მშენებლობის პროცესში. 268 მეტრის სიგრძის, 28 მეტრის სიგანის და სუფთა წონით 24 900 ტონის გიგანტის აგება მაშინდელ ვალუტაზე 7 500 000 დოლარი დაჯდა, რაც დღევანდელი კურსით 400 000 000 დოლარს შეადგენდა.

ეს პირველი კლასის სასადილო დარბაზია. ფუფუნება, მოოქროვილი ჩუქურთმები, საუცხოოდ მორთული ინტერიერი და თავაზიანი პერსონალი "ტიტანიკს" იდეალურ ადგილად აქცევდა არა მხოლოდ მდიდართათვის, დაბალი ფენის წარმომადგენელთათვისაც. "ტიტანიკი" პირველი ლაინერი იყო, რომელსაც ჰქონდა საცურაო აუზი და თურქული აბანო. იქ შეგეძლოთ, რეგულარულად გევლოთ ტრენაჟორებზეც და დალაქთანაც.

ეს მესამე კლასის მოსაწევი ოთახია. მიუხედავად ფენათა მკაცრი დიფერენციაციისა, "ტიტანიკზე" მოხვედირლთა უმრავლესობა თავს უბედნიერესად გრძნობდა, რადგანაც გაუმართლა და ფეხი შედგა მსოფლიოს ყველაზე უსაფრთხო ლაინერის გემბანზე. წინ ამერიკა ელოდათ, ასრულებული ოცნებების ქვეყანა.

“ტიტანიკის” ხილვის შემდეგ ერთი ოცნება გაუჩნდა: კიდევ ენახა იგი. ენახა გაზეთებში, ენციკლოპედიებში, დოკუმენტურ ფილმებიში, სათამაშოებში, სიზმრებში მაინც. ყოველდღე, როგორც კი გაკვეთილებს მორჩებოდა, თავისი საფიქრალის ერთადერთ “დოკუმენტურ” წყაროს, კასეტას მიუბრუნდებოდა და დეტალურად იხატავდა გემის ყველა ნაწილს, რისი გარჩევაც შეეძლო. ამდენი დაპაუზებით ფირიც ნელ-ნელა იცრიცებოდა და გამოსახულებაც ფუჭდებოდა, მაგრამ ეს არ აღელვებდა. იმდენი მოახერხა, რომ მამამისს მეორე, უკეთესი ხარისხის კასეტა აყიდინა ფრიადებზე ნასწავლი გაკვეთილების სანაცვლოდ…

ეს უზარმაზარი ხომალდი ამ ოთახიდან იმართებოდა. "ტიტანიკს" ორი საჭე ჰქონდა. აქედან ერთს გაშლილ სივრცეში მოძრაობისათვის იყენებდა, მეორეს - პორტებში შესასვლელად. გემმა გეზი საუთჰემფტონიდან 10 აპრილს აიღო და ირლანდიის გავლით ატლანტის ოკეანე უნდა გადაეკვეთა. დაუვიწყარი მოგზაურობა ნიუ-იორკში დასრულდებოდა. კომპანია White Star Line, რომელსაც "ჩაუძირავი ტიტანიკი" ეკუთვნოდა, განუზომელ სახელს მოიხვეჭდა.

გემისკაპიტანი ედუარდ ჯონ სმიტი (მარცხნივ მსხდომი) ეკიპაჟის სხვა წევრებთან ერთად. სწორედ მისი ბრძანებით უმატა გემმა სვლას, რათა რეკორდულ დროში, 5 დღის ვადაში ჩასულიყო დანიშნულების ადგილამდე. სანამ "ტიტანიკი" სიჩქარეს კრეფდა, პარალელურად იგი დაუმორჩილებელიც ხდებოდა. ქვანახშირზე მომუშავე მექანიზმი ძნელი სამართავია და თუ საჭიროებამ მოითხოვა, მის მანევრირებას დიდი დრო დასჭირდება. 14 აპრილის ღამეს ყველაფერი ეს დამტკიცდა, მაგრამ უკვე ძალიან გვიან იყო.

დაახლოებით 12-ის ნახევარი იყო, როცა სამეთვალყურეო ანძაზე აისბერგი შენიშნეს. გემი პირდაპირ მისკენ მიდიოდა. ოფიცერმა უილიამ მერდოკმა ბრძანება გასცა: "საჭე მარცნივ, გემი სრული სვლით უკან!" შემდეგ ბრძანება შეცვალა და გემმაც მოხვევა დაიწყო, თუმცა "ტიტანიკი" იმდენად ძნელად მანევრირებადი და იმდენად დიდი ინერციით მიმავალი იყო, რომ აისბერგს გვერდი ვერ აუარა და აისბერგს მარჯვენა მხიდან დაარტყა. დარტყმა იმდენად ძლიერი აღმოჩნდა, რომ გემის კორპუსის წყალქვეშა ნაწილი კონსერვის ქილასავით გაიჭრა. "ტიტანიკის" არქიტექტორმა ტომას ენდრიუსმა, რომელიც ასევე ბორტზე იმყოფებოდა, უკვე 20 წუთში დადო დასკვნა, რომ "ჩაუძირავი ლაინერი" საათნახევარში დაიღუპებოდა. გემის 16 წყალგაუმტარი დანაყოფიდან 6 დაზიანდა და წყლით გავსება დაიწყო. "ტიტანიკს" შეეძლო, გადარჩენილიყო ნებისმიერი 5 ასეთი წყალგამყოფის დაზიანების შემთხვევაში, მაგრამ 6-ს ვერ გაუძლებდა.

მშობლებს უკვე დასანახად ეზიზღებოდათ “ტიტანიკი”. ბავშვს ავადმყოფს ეძახდნენ. როცა სხვები ომობანას თამაშობდნენ, ის სახლში იჯდა და აისბერგით დაზიანებულ გემის ნაწილებს წითელი ფანქრით ნიშნავდა. სათამაშოდ როგორ არ გადიოდა, მაგრამ იყო მომენტები, როცა სახლში ყოფნა და გემის კვლევა-ძიება ყველაფერს ერჩივნა. ამასობაში რუსულად დუბლირებული ფილმი ისე გადაღეჭა (ორიგინალები არ იშოვებოდა), რომ უკლებლივ ყველა სიტყვა და რეპლიკა ზეპირად იცოდა. იწყებოდა ასე: “Парамоунт Пикчерс” и “20-й Вке Фокс” представляют… “ТИТАНИК”. ფილმის ყურებისას რეპლიკებს რამდენიმე წამით ადრე იძახდა და ამით სხვასაც აწონებდა თავს (არადა, სხვას კარგა ხანია, ყელში ჰქონდა ამოსული) და თავის მეხსიერებასაც ამოწმებდა…

გემზე 2200 მგზავრი და მხოლოდ 20 მაშველი ნავი იყო, რაც ნიშნავდა, რომ, საუკეთესო შემთხვევაში, დაღუპვას მგზავრთა ნახევარი გადაურჩებოდა. ნავებში პირველ ჯერზე ჩასხდომის პრივილეგია, როგორც წესი, პირველი კლასის ქალებსა და ბავშვებს ერგოთ. შემდეგ მათ მოყვებოდა მეორე კლასის წარმომადგენლები და, თუკი ადგილი დარჩებოდა, მესამეც.

სასიგნალო ფოიერვერკებით "ტიტანიკი" ცდილობდა, ახლომახლო მიმავალი გემებისათვის რაიმე ნიშანი მიეცა. უკაბელო რადიოგადამცემი ახალი გამოგონილი იყო და მორზეს ანბანით გაგზავნილი სიგნალი "SOS" ჯერ კიდევ მოულოდნელობად ითვლებოდა. მიუხედავად ამისა, სარადარო კაბინაში მომუშავე პერსონალი ბოლო წუთებამდე ცდილობდა სხვებისთვის ხმის მიწვდენას.

მას უყვარდა დიდი შენობები – “ტიტანიკის” კორპუსს აგონებდა. დიდ და დახლართულ დერეფნებს ეტრფოდა – “ტიტანიკისას” ამგვანებდა. როცა პატარა ძმას საბავშვო ბაღში ტოვებდა, უკან, ჯვარედინ დერეფნებში გამოსვლისას, თვალებს “ტიტანიკში” გზააბნეული მგზავრივით აცეცებდა. უყვარდა სპორტული ლიცეუმიც, რომელშიც მამიდამისი ასწავლიდა და იქაურ ცენტრალურ კიბეს გემის ხით მოპირკეთებულ თაღიან ანალოგს ადარებდა (რა თქმა უნდა, სკოლის კიბე ათასჯერ უფრო უბრალო იყო, მაგრამ ნაკლს ბიჭის მდიდარი ფანტაზია ფარავდა)…

მოხდა ისე, რომ ოფიცრებმა, რომელთაც ნავები ებარათ, გემიდან თავის დაღწევის მიზნით, ნავები ბოლომდე არ გაავსეს. შედეგად, ნავებში, რომლებიც 60 კაცს იტევდნენ, თხუთმეტიოდე მგზავრი თუ აღმოჩნდებოდა. თუმცა ყველა ასე არ იქცეოდა. ოფიცერმა უილიამ მორდოკმა ბოლომდე იბრძოლა, რომ ნავები, რაც შეიძლება მეტი ხალხით გაევსოთ და მეტი სიცოცხლე ეხსნათ.

როცა გემის ნახევარი წყალში აღმოჩნდა, მის უკანა ნაწილი მთლიანად ჰაერში აიწია და 45-გრადუსიან კუთხეზე დადგა. ამხელა დატვირთვას კორპუსმა დიდხანს ვეღარ გაუძლო და სულ მალე გემი ორად გაიხლიჩა. წინა ნაწილი ბოლომდე წყლით გაივსო და მოტეხილ უკანა ნახევარს ოკეანის სიღრმისკენ ექაჩებოდა. გემის კუდი ისევ აიწია და წყლის ზედაპირზე მართი კუთხით გასწორდა. შემდეგ წყლით გაივსო და ღამის 1 საათისთვის ოკეანის ზედაპირიდან სამუდამოდ გაუჩინარდა. გადარჩენილები ყვებოდნენ, რომ მსგავსი გრუხუნი ცხოვრებაში არ გაეგონათ. ეს ნახატიც მათი გადმოცემის მიხედვით დაიხატა.

ბიჭი ვერ გიპასუხებდათ, თუ რატომ შეეძლო პირველი კლასით მგზავრ მდიდარ გოგონას, სიცოცხლე გაეწირა ვიღაც მდაბიოს გამო. სამაგიეროდ, სხაპასხუპით მოგიყვებოდათ, რომ “ტიტანიკის” ჩაძირვას მის არქიტექტორს ვერ დავაბრალებთ, რადგან მან იმ დროისათვის საუკეთესოთა შორის საუკეთესო გემი ააგო. მეტიც, აისბერგი პირდაპირ ცხვირზე რომ დაჯახებოდა, ვერც ვერაფერს დააკლებდა. რა ვუყოთ, რომ არც ტომა ენდრიუსს გაუმართლა და არც მის ქმნილებას. იმ დროისათვის ლითონის ფილების შედუღება გამოგონილი არ იყო და მათ გემის კორპუსზე ლითონის გავარვარებული ლურსმნებით ახრახნიდნენ. რკინაც დღევანდელივით მაღალ დონეზე ვერ მუშავდებოდა, რაც დაბალ ტემპერატურაზე მის მდგრადობას ამცირებდა და მტვრევადს ხდიდა. იგი იმასაც გეტყოდათ, რომ აისბერგთან შეჯახებისას რკინის ფილები კონსერვის ქილასავით გაიჭრა და გასკდა, რამაც ლაინერის პირველ მოგზაურობას სამუდამოდ შეუცვალა მიმართულება…

15 აპრილს გავრცელებულმა ტრაგიკულმა ამბავმა ყველა შეძრა. იყო ტირილი, სამძიმარი, საჩივრები კომპანიის წინააღმდეგ... ყველაზე შემზარავი მაინც იმედგაცრუება იყო, რომელსაც ვეღარაფერი შეცვლიდა.

ნავები, რომლებშიც გადარჩენილი მგზავრები ისხდნენ, გემმა "კარპატიამ" აიყვანა. იგი ერთადერთი გემი იყო, რომელიც "ტიტანიკს" გამოეხმაურა, თუმცა შორს იმყოფებოდა და ჩაძირვიდან დაახლოებით საათნახევარში გამოჩნდა. გემის ჩაძირვის შემდეგ მხოლოდ ერთი ნავი დაბრუნდა უკან წყალში დარჩენილთა გადასარჩენად. წყლიდან 6 გადარჩენილიღა ამოიყვანეს.

ამ ამბებიდან 8 წელი გავიდა. ბიჭი გაიზარდა, შეიცვალა და როცა “ტიტანიკომანიას” მოაგონებდნენ, საკუთარ თავს ეკითხებოდა: ნუთუ, ყოველივე ეს მართლა არსებობდა და მართლა მისი ცხოვრების ნაწილი იყო? ან რატომ დასჭირდა ამ ყველაფერს 5 წელი? და ბოლოს, შეიძლება თუ არა, ეწოდოს ამ ყველაფერს დროის კარგვა?

ამ კითხვებზე პასუხი მან დღესაც არ იცის, სამაგიეროდ ახსოვს მძაფრი, აქამდე არარსებული შეგრძნებები, რომელთაც თავის დროზე ისე აღაფრთოვანეს, რომ წლების შემდეგ ვეებერთელა გამოსათხოვარი მიუძღვნა. იგი არ დათმობდა იმ 5 წელიწადს და არც ოდესმე დათმობს. პირიქით, იამაყებს, რომ ჯერ კიდევ 8 წლისას უკვე გააჩნდა რეალური მიზანი, რომელსაც, ასე თუ ისე, მიაღწია და ამ პროცესში სხვა ბევრი რამეც თავისთავად ისწავლა…

იქ, უკუნეთ სიბნელეში, ფაიფურის თეფშები ახლაც ისე კოხტად ყრია, როგორც 99 წლის წინ.

"ტიტანიკი" ატლანტის ოკეანის ფსკერზე, 3 კილომეტრის სიღრმეზე განისვენებს. ჟანგსა და მიკროორგანიზმებს ისე დაუფარავთ, რომ, ამბობენ, 2013 წლისათვის გემი საერთოდ გაქრება.

ამ ხარიხის დახმარებით 99 წლის წინ ოფიცერი უილიამ მერდოკი მგზავრებით დატვირთულ მაშველ ნავებს წყალში უშვებდა.

საათიანი კიბის ადგილას, სადაც დიდი დარბაზი მდებარეობდა, დღეს ცარიელი ორმოა, თუმცა ჭაღი მაინც თავის ადგილას კიდა.

ორკესტრის წევრები კი გემის ჩაძირვამდე უკრავდნენ...

ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა!

როცა ისეთ ხმას გამოსცემ, რომელიც გარშემომყოფთაგან გამოგარჩევს (კარგი გაგებით) და ყველას აღაფრთოვანებს, თითქოს, მარტივია ცხოვრება. წაიმღერებ და ყველაფერი გაფერადდება. კი, ეგრეა, მაგ ასაკში ნაღდად ეგრეა.

ეს ადამიანი, ისევე, როგორც ბევრმა სხვამ, მეც “გუნდის მომღერლებიდან” აღმოვაჩინე.  შეუძლებელია, ასეთი გარეგნობისა და ხმის მქონე ბავშვი არ დაგამახსოვრდეს. ამ ფილმმა დიდად განსაზღვრა JB-ის ცხოვრება (როგორც მას ეძახიან) და კარიერა. 2004 წლიდან მას ყველა კონცერტში იწვევენ. იღებენ ფილმებშიც. მის კეთილ ხმას აღტაცებაში მოჰყავ არა მხოლოდ ფრანგული პუბლიკა.

მერე ყველაფერი ისე მიდის, როგორც სხვა ტრილიონ შემთხვევაში:

• ადამიანი იზრდება
• გარდატეხა ეწყება
• სხეული ეცვლება
• თმა ამოსდის
• ხმა დაბლა იწევს

მეც ხომ მქონდა მსგავსი ხმა. არც ერთხელ მითქვამს, ამ “ნოტს ვერ ავიღებ” ან “დღეს ხმაზე არა ვარ”. სულ ხმა მქონდა, სულ ვმღეროდი. ეს არის ბავშვობის ყველაზე მაგარი ჭეშმარიტება, რომ  იმ ცოტა ხნის განმავლობაში ყველაფერი და ყოველთვის შეგიძლია. მშვიდობით, კეთილო ნიჭო! შენ მხოლოდ ბავშვების საჩუქარი ხარ. თუ ვინმე შენზე იმდენად შეყვარებული აღმოჩნდა, რომ შენი დათმობა არ მოისურვა, სქესის დათმობა უწევს. წესია ასეთი.

პ.ს. დღეს ჩემი პირველი სკოლა მოვინახულე დიდი პაუზის შემდეგ. ზარის დარეკვის დროს აქეთ-იქით ვიხედებოდი და ქვეცნობიერად მეგონა, აი, ახლა გამოცვივდებიან ჩემი კლასელები ალგებრის, ქართულის, ისტორიის ან გეოგრაფიის საკლასო ოთახიდან. მაგრამ არც ერთი ნაცნობი სახე. მხოლოდ უცვლელი მასწავლებლები.