დაასლოკინა, ბატიბუტის ქერქი სასულეში გადასცდა, პეპსის გაზმა ჰაიმორის ღრუ აუწვა, ერთხანს ხვნეშოდა საწყალი. მერე ვიღაცამ ზურგში ხელი წაუთაქა და სასიკვდილოდ განწირულმაც ამოისუნთქა. ბავშვივით ასლუკუნდა და ქათქათა მანჟეტებით ცრემლების მოწმენდას შეუდგა. ულვაშებზე ჩამოგორებული მარგალიტები პეპსის დარჩენილ წვეთებს შეერია და ყელბაფთა დაულაქავა. წარწყმედილი და შერცხვენილი ბერიკაცი ხელჯოხდაყრდნობილი გამოკანუნდა კინოდარბაზიდან. Continue reading
_Wanna see it? 
_No 
არადა, ისე ძალიან გინდა, ნახო, რომ ვეღარ ითმენ. მაგრამ ეს ხომ თამაშია. ჰოდა შენც ერთობი იმით, რომ გძინავს იმ მამაკაცთან, ვის საქმესაც იძიებ.
ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.
ნამდვილი ბრძენი იყო ის, ვინც თქვა, რაც უფრო დაკავებული არ, მით უფრო მეტს ასწრებო. სამსახური, პროექტები, ხატვა, ილუსტრაციები და კიდევ, სნეიპის კოსტიუმის შეგროვება “ჰარი პოტერის” ბოლო პრემიერისთვის. მიუხედავად დამღლელი დაღლილობისა, მაინც არაფერი შეედრება იმ განცდას, რომ რასაც აკეთებ, გსიამოვნებს. Continue reading
ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მსოფლიოში მიმდინარე სიახლეებს ერი ვიდეოკასეტითა და ვიდეომაგნიტოფონით ეზიარებოდა, ჩვენ, პატარა გოგო-ბიჭები, ერთად შეყუჟულები ვუყურებდით უკვე მერამდენედ გადაღეჭილ საბავშვო ფილმებს. როცა ხედავ, რომ იქ, ამერიკაში, უკეთესად აცვიათ, გასაგიჟებლად მიმზიდველი რამეები ხდება და ყველას ისე ერთობა, როგორც უნდა, მიეჯაჭვები ვიდეოს, აბა რას იზამ. ჩვენი დახამებულობისა და ულევი ინტერესის შედეგად, ვიდეომაგნიტოფონმაც ზეპირად იცოდა ყველა ფილმი და ზოგჯერ კასეტის ჩადება სულ არ გვჭირდებოდა, ისე მოგვიყვებოდა ყველაფერს Continue reading
ესე პოსტი არს პიარსკოლიდამ
დინოზავრები აღმოჩენის თანავე გახდნენ სხვადასხვა ზღაპრისა და შეთხზული თავგადასავლების მთავარი პერსონაჟები. მათ ხატავდნენ, ძერწავდნენ, ხოლო კინემატოგრაფიის გაჩენის შემდეგ, ფირზე იღებდნენ! Continue reading
წინა ვეებერთელა პოსტის შემდეგ, შეიძლება, მომაბეზრებელი გეჩვენოთ, მაგრამ ვინც ფილმ “ტიტანიკის” ფანები ხართ ან, სულაც, გიყვართ და მოგწონთ იგი, თქვენთვის სიურპრიზი მაქვს. ნახეთ, როგორი იქნებოდა ფილმი, მონტაჟის დროს სხვადასხვა ნაწილი რომ არ ამოეღოთ. კადრში შემოდიან სულ სხვა გმირები, რომლებიც სიტუაციას სრულიად ცვლიან და შინაარსიც სულ სხვანაირად ვითარდება. თუმცა, აქვე უნდა ითქვას, რომ ბევრი მათგანი ფილმის საერთო ტემპს ანელებს და, ალბათ, ამიტომაც ამოჭრეს. მერე მეორეც, “ტიტანიკის” ხანგრძლივობა ისედაც ვეებერთელაა და კიდევ ზედმეტი სცენებით გადატვირთვა ძირითად სათქმელს გააფუჭებდა. საერთო ჯამში, სრული ვერსიის შემხედვარე, ვფიქრობ, რომ კემერონი სწორად მოიქცა, ეს სცენები რომ ამოჭრა. მაყურებელს ქვეცნობიერში პატარა ინტრიგა დაუტოვა, რომ ცოტა რაღაც-რაღაცებზე ცოტათი მეტი ეფიქრა. მოკლედ, ნახეთ:
პ.ს. ფინალი არის ზეეეე საინტერესო
Continue reading
შაბათი დილა გათენდა. მეხუთეკლასელმა ფრიადოსანმა ჩვეულებისამებრ 8-ზე გაიღვიძა, ბევრი არ უკოტრიალია, ფეხზე წამოხტა, ზოლებიანი მოკლემკლავიანი მაისური ჩაიცვა (ეღირსა თბილი ამინდები!) და ტელევიზორის ოთახისკენ გაემართა. გადმოალაგა სქელი, დახვეული ფურცლები, ძველი უხმარი შპალერი, სახაზავ-ფანქრები და ვიდეომაგნიტოფონში ისევ ის კასეტა შეაცურა. Continue reading
ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა! Continue reading
იმდენი ქნა, იმდენი ქნა, ვიკიპედიაშიც მაძებნინა და აი, შედეგიც: “ნოსტალგია არის მელანქოლიური შეგრძნება “ეჰ, რა კარგი დრო იყო”-ს მსგავსი”. მეტიც, იმავე სიტყვის ქართულად აკრეფისას გუგლში მესამე ადგილზე ვარ. დავიჯერო, მთელს ქართულ ინტერნეტსივრცეში ჩემზე ნოსტალგიოფილი და ნოსტალგიოპათი არ მოიძებნება? ან, საერთოდ, რამდენად სასარგებლოა ნოსტალგია? რაში გვადგება?