ბიძინა ივანიშვილზე უკვე მგონი მიცვალებულებიც ალაპარაკდნენ, ჰოდა მეც მაქვს სათქმელი. უფრო სწორედ, საჩვენებელი. აი:

ეს ვიდეო გუშინ, აღმშენებლობის ბუღით მოცული აღმაშენებლის გამზირზე გადავიღე, როცა ამდენმა განახლებულმა შენობამ თვალი მომჭრა.

ეს ვიდეო ბომჟური ცხოვრებისა და ფოლკლორის მოყვარულთათვის მიმიძღვნია. 1-2 თვის წინ პერუელი ინდიელები გვსტუმრობდნენ და რუსთაველის ძეგლთან ასეთი კონცერტი გაგვიმართეს.

ეს კი მათ, ვისაც ჩემი ვინი უყვარს. ასეთი ხერხით გვიწევს ხოლმე მისი დაჭერა დასაბმელად

არ მეგონა, კლასიკურ მუსიკას ქუთაისში ამდენი მსმენელი თუ გამოუჩნდებოდა. თან ამ დღეს ისე ცხელოდა… აქ ხარისხზე ლაპარაკი ზედმეტია. ჯერ ხალხმა კლასიკის მოსმენა და ყურის მიჩვევა უნდა ისწავლოს. ხარისხი მერე.

დაბოლოს, ეს კონცერტი რუსთაველის თეატრში გაიმართა და იაპონიის ტრაგედიას მიეძღვნა. ესეც ზაფხულში იყო, ოღონდ ზუსტად აღარ მახსოვს, როდის. დუტეტი პუჩინის ოპერიდან “მადამ ბატერფლაი”.

ვეცადე, ვიდეოები ინტერესის და მიხედვით დამელაგებინა და, მგონი, არ შევცდი. შედეგს ვნახავ

დასვენებას ყოველთვის პირდაპირი მნიშვნელობით აღვიქვამდი, როცა ისვენებ ერთფეროვანი და გადატვირთული ცხოვრებისაგან. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ დღეს დასვენებასა და გართობას ერთმანეთში ურევენ, თითქოს სინონიმები იყოს. თუ ვამბობ, რომ ზღვაზე დასასვენებლად მივდივარ, რატომ უნდა ნიშნავდეს ეს დისკოთეკებს და ყირაზე გადასვლას? განა ეს დასვენებაა? ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ადამიანის სხეული ასეთ ვითარებაში ბიოლოგიურად ვერ ისვენებს. ჰოდა, ვინც ზღვაზე “საძიგძიგოდ” მიდის, ბარემ თქვას, გასართობად მივდივარო და სიტყვა “დასვენება” მართლა დაღლილ ხალხს დაგვიტოვოს.

ასე რომ, ამიერიდან გირჩევთ, დააზუსტოთ ხოლმე, დასასვენებლად მიდიხართ თუ გასართობად. ეს იმიტომ, რომ დასასვენებლად წასულები დასვენებულები და დამშვიდებულები ბრუნდებიან, გასართობად წასულები კი – დაღლილები და მთელი წელი ნერვებზე ათხრილები არიან

დღეს მე და ირინკამ 6-წლიანი მეგობრობის შედეგად დაგროვილი რაღაც-რუღაცები ერთმანეთს ვუთხარით. ასე ვთქვათ, ემოციურად დავიცალეთ. საერთოდ, მეგობრობაში სკანდალის მომწყობი ყოველთვის მე ვარ, რადგანაც მიმაჩნია, რომ პატარ-პატარა გაუგებრობებზე თვალების უსასრულოდ დახუჭვას ყოველთვის სჯობს “სისხლის გამოშვება”. ზუსტად ანალოგიური ხდება ადამიანის ორგანიზმშიც, როცა სისხლს იწმენდს. წარმოიქმნება ახალი, უფრო ჯანსაღი, რაც ორგანიზმსაც ასუფთავებს. აქედან დასკვნა, მეგობრობას “სისხლის გამოშვება” ახანგრძლივებს.

ეშმაკის ბორბალზე ვისხედით. ნება მომცა, ბოლო თვეების განმავლობაში დაგროვილი და მოწოლილი ხმა 50 მეტრის სიმაღლეზე,  დახურულ კაბინაში ერთიანად ამომეფრქვია. ცოტა მომეშვა.

ახლა ისევ ვფიქრობ, რომ შეიძლება, ტენორი გავხდე ან, სულაც, ჩემი ცხოვრება მუსიკას დავუკავშირო. ამაზე აქ ხშირად არ ვწერ, თორემ დილემა სულ მახსენებს თავს: ხატვა, მუსიკა, ჟურნალისტიკა, სტვენა (შოუმენობა ან რამე ეგეთი), მენეჯერობა (პიარი, მედია…). გუშინ, საერთოდ, ბიცოლაჩემმა დამაფიქრა, შენი პროფესიის პიკი რა არისო. მედია მენეჯერი-მეთქი, ვუპასუხე. მაგრამ არის, რო? თვითონაც არ ვიცი, რა ვიქნები მომავალში და საითკენ მივყავარ კიბეს, რომელზეც ახლა ავრბივარ. თუმცა თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ჯერ 23-ის ვარ და ყველაფერი წინ მაქვს, მთავარია, სტაბილური შემოსავალი მქონდეს და დანარჩენს მერეც დავინახავ.

ერთი კი ვიცი: სწავლას უცხოეთში გავაგრძელებ და არა ჟურნალისტიკაზე. ამ სფეროში მეტი არ მჭირდება, დანარჩენი პრაქტიკაა.

ეს კი ბონუსად. ამოიცანით, რომელი რა ადგილია. თუ არ გეზარებათ, რა თქმა უნდა

ადამანებს ჩვევიათ ფულიანი, ან სულაც, კარგი ფინანსური შესაძლებლობების მქონე ახლობლების გარშემო შემოკრება, ზუსტად ისე, როგორც ჭიანჭველებს – ჩემ მიერ ამასწინათ მისიკვდილებული კალიის გარშემო. ორივე ჯგუფის მთავარი საზრუნავი “საბადოდან”, რაც შეიძლება, მეტის გატანაა. 

სანამ “საბადო” თავის ფინანსურ პოზიციებზე მყარად დგას და სტაბილურად გამოიმუშავებს “რძეს”, სანათესავო-საახლობლო დიიიდი მზრუნველობით უვლის და ეფერება მას. ვინ აღარ აკითხავს სახლში, ვინ აღარ ურეკავს, ვინ აღარ ულოცავს, ვინ აღარ “აწუხებს” მორიდებული მზერითა და 50 ლარის სესხებით, ვინ აღარ ნიშნავს თამადად ქორწილებში, ნათლობებსა და ქელეხებში, ვინ ვის აღარ ანათლინებს. სანამ “საბადო” “რძეს” იწველის, მანამ თითქმის არ გჯერა, რომ ოქროს ძაფებით გადახლართული მეგობრობა, სიყვარული და გვერდში დგომა, სინამდვილეში, ერთმანეთზე აკოკოლავებული ფულის შეკვრებზეა დაფუძნებული. ღმერთმა ნუ ქნას და სა-ფუ(ლ)-ძველი შეირყას…

ვინაიდან “არაფერია მარადიული” ბუნების ერთ-ერთ ურყევ კანონზომიერებაგანია, “საბადოც” იწურება და “რძეც” შრება. იწყება აგონია. “საბადო”, როგორც მომაკვდავი ვარსკვლავი კოსმოსის თაღზე, ნელ-ნელა კარგავს ფინანსურ ძალას და იძულებულია, ისედაც შემცირებული “რძე” თავის თავს მოახმაროს. ეს კი საგონებელში აგდებს მეგობრებს, მეზობლებს, მეზობლის მეზობლებს, უახლოეს თუ უახლოესის უახლოეს ნათესავებს, რომელთაც “საბადოსთან” მრავალგზის შეფიცული ძმობა, მეგობრობა და ნათელმირონობა აკავშირებთ. “რძის” ჩუქება-თხოვება-სესხებაზე მიღებული უარის გამო კი იწყება საერთო გაოცება, რომელიც საერთო გაუცოხების ეტაპამდე საკმაოდ მალე და დამაჯერებლად გაივლის ბუზღუნის, უკმაყოფილებისა და სიძულვის საფეხურებს. შედეგად, ყოფილი “საბადო” ჭიანჭველების გამოხრული კალიასავით მარტო რჩება და, თუ გაუმართლებს, რამდენიმე ახლობელიც გვერდით ეყოლება, რომლებიც “რძის” გამო არ ეახლობლებოდნენ.

ერთხელაც მე რომ დიიიდი ფული მოვიგო, რაც უთუოდ გააჩენს ჭიანჭველების იმ კოჰორტას, ჩემს ოჯახს რომ გარს ეხვია, რა უნდა ვქნა: ვიყო ხელგაშლილი და ვთესო სიკეთე, მანამ, სანამ არ ამოვშრები და მარტო არ დავრჩები (არავინ შემომედავოს, რომ ადამიანს ფულის მოპოვების ინსტინქტი არა აქვს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ათასნაირად მობოზავე კაცობრიობა არ იარსებებდა), თუ შევინარჩუნო “ახლობელთა” სტატუს-კვო და ყველა დანარჩენის თვალში გაქსუებული ღორმუცელა გავხდე? როგორ ავუხსნა, როგორ დავაჯერო ადამიანთა ჯგროს, რომ “საბადოები” მხოლოდ რიგითი იღბლიანები არიან, რომლებიც სწორედ იღბლიანობის გამო ისჯებიან.

1. მოიყვანს თუ არა ცოლად ენრიკე მთელი ქვეყნის თვალწინ ამორჩეულ “ამ გოგოს”? – პრაიმ ტაიმი

2. რას იტყვიან “ამ გოგოს” ძევსტვენნიცა მეზობლები? – ტაბულა

3. რას იტყვის პრეზიდენტი? – რუსთავი 2

4. რომელი იქნება პირველი შოუ, სადაც “ამ გოგოს” მიიწვევენ? – ბლოგერები.

5. “ამ გოგო”-ენრიკეს ურთიერთობის რა ფარულ დეტალებზე ისაუბრებს “ეს გოგო” ექსკლუზიურად? – ნანუკა ჟორჟოლიანი

6. “რა გრძნობა იყო, როცა მსოფლიო პრინცი გეამბორათ?” – მაია ასათიანი.

7. “გოგო ჯობია თუ ბიჭი?” – “ამ გოგოს” სამეზობლო.

8. “ამ შემთხვევის შემდეგ ქალიშვილი დარჩა თუ არა “ეს გოგო”? – Med.Ge-ს მომხმარებლები.

9. “აბა, ენრიკეს პატარა აქვსო?” – ანინა

10. მოეწონა თუ არა ენრიკეს ჯინსები და ფეხსაცმელები “ამ გოგოს”? – ვანო ჯავახიშვილის შოუ

ქართველებს ისე შეგვიძლია ხოლმე მოთმენა და შეკავება, ოღონდ ვინმემ გვაიძულოს და, ალბათ, წლობით ტუალეტშიც არ გავალთ. თემას, რომელზეც ახლა ვისაუბრებ, ისევ ჩვენს მოთმინების იშვიათ უნარს დავაბრალებ, აბა სიზარმაცესთან ქართველებს რა გვესაქმება.

ბოლო რამდენიმე დღეა, სანამ მარშუტკას ხელს დავუქნევდე, დავფიქრდები ხოლმე, რამდენი თეთრი უნდა აღმომაჩნდეს ჯიბეში, რომ მგზავრობის გაძვირებული (ზოგიერთისთვის – შეცვლილი) ტარიფები დავაკმაყოფილო: 80, 70, 60 თუ ისევ კეთილი 50?

ახლანდელი კანონების, დადგენილებებისა თუ მოდის ტენდენციების მიხედვით, დედაქალაქში ყვითელი მარშუტკები ივლიან. ივლიან ყველგან. იმ გზაზეც კი, რომელიც “მოკვდავი” მარშუტკებისთვის შვიდიოდ წლის წინ დაიკეტა (ჭავჭავაძე-რუსთაველი).  ახალ მარშუტკებში არის მეტი კომფორტი – როგორც თვალი მოვკარი და ნაკლები ჯახირი – როგორც გვეუბნებიან.

ამიტომაც ერთხელაც ერთ ასეთ “ახალწვეულში” ავედი სიტუაციის დასაზვერად. მშვენიერი ტრანსპორტია, ასეთი მოდელებით თბილისიდან ქუთაისში ვმგზავრობ ხოლმე და მათ კონდიციონერი აქვთ. ერთი შეხედვით ყველაფერი ძალიან მომეწონა და ჩამოვედი. თუმცა ეს ყველაფერი როდია: 6 ნომერ “ახალწვეულს” მარჯანიშვილის მიდამოებში გადავაწყდი. იგი ერთ-ერთი იმ ფანჯარაგამოღებულთა და ფეხზემდგომებით გატენილთაგანი იყო, რომლებითაც ასე ფასობს თბილისი.

მოიცა, სტოპ!!! ფანჯარაგამოღებული და ფეხზემდგომებით გამოტენილი? ეს 80-თეთრიანი, ულტრაჯიგარი, კონდიციონერიანი და მგზავრების კომფორტზე მორგებული მარშუტკა?

არ არსებობს!!!

თურმე არსებობს.

მერე გავარკვიე, რომ თურმე 80-თეთრიანთა რიგებში დანარჩენი მარშუტკების ნაწილიც გადასულა, რომელთა მძღოლებიც ადრე 50-თეთრიანს სჯერდებოდნენ. ეს კი კონკურენციის კანონებით ამიხსნეს: თუ ერთი აძვირებს, მეორეც გააძვირებსო. კაცმა რომ თქვას, რატომ არ გააძვირებენ: თუ ფეხზე დგომასა და გასაგრილებლად გამოღებულ ფანჯრებში ისედაც ვიხდით 80 თეთრს, რა მნიშვნელობა აქვს, ამას გალაპლაპებულ ყვითლებში ვიზამთ თუ ძველ დანჯღრეულ მარშუტკებში?

აქედან გამომდინარე, დანრჯღრეულმარშუტკებიანი მძღოლები მაგარი უტიფრები და უსინდისოები გამოდიან და დაბეჩავებულ ხალხს ავტობუსით, მეტროთი ან, სულაც, ფეხით სიარულისაკენ უბიძგებენ. ისინი არად აგდებენ “ახალწვეულთა” გამოჩენით გამოწვეულ აჟიოტაჟს და იმის ნაცვლად, რომ 80-იანს 50-იანი გულ (ან კარ)-ღიად დაუპირისპიროდ, უსინდისოდ აძვირებენ! ჰოდა ვისაც ამ აბზაცში გამოთქმული აზრის გჯერათ, ღმერთმა ასეთი აბზაცები ნუ გამოგილიოთ

ვისაც სკეპტიკურობა ჯერ არ დაგზარებიათ, ადვილად მიხვდებით, რომ ამ “კონკურენციის” მიღმა, ვიღაცები დგანან. მივადექით მრავალჯერ აღმოჩენილ საიდუმლოს, რომლის იქით, ასე თუ ისე, ყველამ ვიცით, რა ხდება და შეჭყეტაც ბევრს გვეშინია. მეც ამ გამჭვირვალე ბარიერთან გავჩერდები, ყელს მოვიღერებ და გავძახებ: “პატივცემულო “ვინც ხართ მაგ საქმის უკან”, რატომ გვატყუებთ?”

როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს

როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ

როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა

როცა სამუშაო დღე მთლიანად ციფერბლატზე გაქვს გადატანილი

როცა დედლაინები ქუჩის ბოშებივით ფეხზე ჩამოგკიდებია

ჟურნალისტს გჭირდება მკვდარი სახლი…

სხვადასხვა სამუშაო, რომელსაც ადამიანი სამსახურში აკეთებს, იყოფა ორ ნაწილად: ფიზიკურად და გონებრივად. თუ დამლაგებლები და მეხანძრეები ფიზიკურ საქმეს ასრულებენ, მენეჯერები და პროგრამისტები გონებრივად იტვირთებიან. თუმცა არსებობს პროფესიები, სადაც ფიზიკური და გონებრივი შრომა მეტ-ნაკლებად თანაბრად გამოიყენება, მაგალითად ტრავმატოლოგია… ჟურნალისტიკა.

აქედან გამომდინარე, ჟურნალისტის, როგორც სამართლიანობისთვის ყოველდ$ღიურად მებრძოლი ადამიანის (და არა ტრაკგასიებული მწერლის) სახლი უნდა იყოს:

ზედმეტი ადამიანებისგან ცარიელი

ხმაურისაგან იზოლირებული

ლამაზი ინტერიერით და გამძლე ავეჯით

მრავალმხრივი შხაპით

ძალზე მოსახერხებელი საწოლით

ყავის აპარატით

დიდი ტელევიზორით

სამედიცინო ყუთით

ბევრი მცენარით (სურვილისამებრ)

აკვარიუმით (სურვილისამებრ)

მძლავრი პერსონალური კომპიუტერით

კარგი ბიბლიოთეკით

ტანსაცმლის დიდი კარადით

ტექნიკის ოთახით

აღჭურვილი სამარე, სადაც მთელი დღის ნაომარ-ნაძიძგილავები ჟურნალისტი მშვიდად განუტევებს სულს და მუმიფიცირებულ მდგომარეობაში, მეორე დილამდე, თუნდაც 5 საათით, მოახერხებს ძალების აღდგენას და მკვდრეთით აღდგომას… მორიგი ტრადიციული ბრძოლის გადასატანად… და არა სახლი, სადაც მინიმალური კომფორტი, ძილი და აზროვნება შევარდნაძის გრაფიკითაა გამოწერილი.

პ.ს. ამათი 75% მომცა და საქმის სიყვარულით კეთება მერე ნახეთ!

უბადრუკი ჭია მშიერ-მწყურვალი ლოკოკინას სპაგეტი ხდება

ვენერას ბუზიჭერიამ ლოკოკინასთვის არასახარბიელოდ დამუწა პირი

დროზერა წებოევნას ჩახუტება

კობრა ლილია – “მხოლოდ ერთი მიმართულებით”

ჰეილამფორა – ხვრელი, საიდანაც აღარ ბრუნდებიან

სამაგიეროდ, მამაცი მანგუსტი ნოდარი მოხერხებულად უსწორდება სათვალეებიან კობრას და ამტკიცებს, რომ სამშობლოს სიყვარული გველზე ძლიერია

ადამიანები, იდეაში, დადებითი ცხოველები ვართ, კეთილნიც კი. გვიყვარს ხოლმე რაღაც-რაღაცების მოწონება (დალაიქებამდე რომ არსებობდა), შეყვარება, გაფეტიშება. გვიყვარს, როდესაც ვიცით, რასაც ვაკეთებთ – კარგია, არ გვიყვარს გაურკვევლობა. სწორედ ამიტომ, გვიყვარს, როდესაც ყველაფერს თავისი სახელი ჰქვია: სკამს – სკამი, კერამიკის სკამს – უნიტაზი, ლამპოჩკას – ნათურა, ხელს – ხელი, ზოგიერთ ადამიანს – გიჟი.

მთავარია, ვინმემ მოინდომოს და იარლიყის მიკერება კბილების გამოხეხვაზე ადვილი და უსისხლო პროცესია. ვერც გაიგებ, ისე გახდი “მაია ასათიანი”, “ექსპერტი”, “ბოზი”, “გიჟი”. ყველა შენს მანერებს, ლექსიკას, თვალებს, მიმიკებს აკვირდება და, დიდი კვლევა-ძიების გარეშე, “პოულობს” იმ იარლიყის დამამტკიცებელ ფაქტებს, რომლებიც

ნებით

ძალით

სამართლიანად

უსამართლოდ

ლაქია

დამპალმა

კეთილმა

შაყირა

ბოროტმა

შურისმაძიებელმა

ფეხზემკიდია

ადამიანებმა

მოგაკერეს.

სულ პეტერე ეჭვი და შენი და იარლიყის იდენტიფიკაცია წარმატებით დასრულდება. დიდი შანსია, სიცოცხლეში არავინ გადაამოწმოს, რატომ დასჭირდათ შენი გათითითსაჩვენებლობა. ხოლო, როცა იმიერში გადაბარგდები, შენი რეაბილიტირებული სახელი ისევ ამიერში დარჩენილებს თუ ასწავლით ჭკუას, თორემ შენ არ გკიდია?

როგორც ყოველთვის, ჯერ კიდევ არ მიპოვია ჩემი ბლოგისთვის შესაფერისი დიზაინი. ესეც დროებითია. უბრალოდ, ყველაზე მინიმალურ მოთხოვნებს ამ ეტაპზე აკმაყოფილებს. რაც შეეხება ფოტოებს, ყველა მათგანი ჩემ მიერ სხვადასხვა დროსაა გადა$ღებული. ხარიხს ყურად$ღებას არ ვაქცევთ, რადგან მობილურითაა და გადავდივართ მათს შინაარსზე. ასე და ამგვარად…

ზვიად გამსახურდიას (ჯერჯერობით, საბოლოო) დაკრძალვაზე მთაწმინდის პანთეონს იმდენი ხალხი შეესია, ზოგი, ამ ქალის მსგავსად, პირდაპირ ღობეზე მოძვრებოდა

რენი ჰარლინს, სანამ დაბურული მინის მიღმა გაუჩინარდებოდა, სულზე მივუსწარი

ეს ძალიან ცუდი ავარია 4 ივნისს გორთან მოხდა. ჩვენ თბილისისკენ მივდიოდით. ისედაც ბევრი ხალხი იყო შეკრებილი და არ გავაჩერეთ.

წინა სურათისგან განსხვავებით, ეს გაცილებით მშვიდია და ფისოც ცოცხალია. უბრალოდ, მზეზე ნებივრობს.

ქუთაისელი თოვლის ბაბუა ანუ no comment (2007-ში გადავიღე)

"ატეხილი შადრევანი" (2007)

ამ სურათზე გამოსახული ადგილი კი დღეს აღარ არსებობს. კაფე "რუსთაველი" ჩემი პირველკურსელობის საკმაოდ ხშირი თავშესაფარი იყო

აღარ არსებობს არც ინგა გრიგოლიას "რეაქცია", რომლის ლაივებზეც სტუდენტები ძალიან ხშირად დავდიოდით.

წარწერა გეპეის მე-6 კორპუსის ლიფტზე

ესეც ჟუჟუნა ბებო, რომელიც ამ ლიფტში ცხოვრობდა. არ ვიცი, ახლაც იქ არის თუ არა, მაგრამ 2009-ში ლიფტი უიმისოდ არ არსებობდა.

ორიოდ წლის წინ ნუცუბიძის მე-3 პლატოზე, ჩემს მეზობლად, 9-სართულიანი კორპუსის მიშენება ჩამოინგრა.

ვინც თბილისი-ქუთაისის გზა კარგად იცით, აუცილებლად გეცოდინებათ რკინის დონ კიხოტიც, რომელიც რიკოთთან, ერთ-ერთი უგვანი სასადილოს წინ დგას.

სურამი ზამთარში

ესეც 2 თვის ლეკვი ვაგზლის ბაზრობაზე