ბიძინა ივანიშვილზე უკვე მგონი მიცვალებულებიც ალაპარაკდნენ, ჰოდა მეც მაქვს სათქმელი. უფრო სწორედ, საჩვენებელი. აი:

ეს ვიდეო გუშინ, აღმშენებლობის ბუღით მოცული აღმაშენებლის გამზირზე გადავიღე, როცა ამდენმა განახლებულმა შენობამ თვალი მომჭრა.

ეს ვიდეო ბომჟური ცხოვრებისა და ფოლკლორის მოყვარულთათვის მიმიძღვნია. 1-2 თვის წინ პერუელი ინდიელები გვსტუმრობდნენ და რუსთაველის ძეგლთან ასეთი კონცერტი გაგვიმართეს.

ეს კი მათ, ვისაც ჩემი ვინი უყვარს. ასეთი ხერხით გვიწევს ხოლმე მისი დაჭერა დასაბმელად

არ მეგონა, კლასიკურ მუსიკას ქუთაისში ამდენი მსმენელი თუ გამოუჩნდებოდა. თან ამ დღეს ისე ცხელოდა… აქ ხარისხზე ლაპარაკი ზედმეტია. ჯერ ხალხმა კლასიკის მოსმენა და ყურის მიჩვევა უნდა ისწავლოს. ხარისხი მერე.

დაბოლოს, ეს კონცერტი რუსთაველის თეატრში გაიმართა და იაპონიის ტრაგედიას მიეძღვნა. ესეც ზაფხულში იყო, ოღონდ ზუსტად აღარ მახსოვს, როდის. დუტეტი პუჩინის ოპერიდან “მადამ ბატერფლაი”.

ვეცადე, ვიდეოები ინტერესის და მიხედვით დამელაგებინა და, მგონი, არ შევცდი. შედეგს ვნახავ

უბადრუკი ჭია მშიერ-მწყურვალი ლოკოკინას სპაგეტი ხდება

ვენერას ბუზიჭერიამ ლოკოკინასთვის არასახარბიელოდ დამუწა პირი

დროზერა წებოევნას ჩახუტება

კობრა ლილია – “მხოლოდ ერთი მიმართულებით”

ჰეილამფორა – ხვრელი, საიდანაც აღარ ბრუნდებიან

სამაგიეროდ, მამაცი მანგუსტი ნოდარი მოხერხებულად უსწორდება სათვალეებიან კობრას და ამტკიცებს, რომ სამშობლოს სიყვარული გველზე ძლიერია

ტიციანს ეს რომ ენახა, არამგონია, ლექსი მეწყერისთვის შეედარებინა. თუმცა ამას დედაბუნების ხასიათზე ნამდვილად არ უმოქმედია და მეწყერი კვლავინდებურად ხდება. ესაა, რომ მას უფრო და უფრო მეტი ადამიანის სიცოცხლე მიაქვს. მაინც რა იწვევს მეწყერს?

2009 წლის მონაცემები

მოკლედ, მეწყერი გეოლოგიური მოვლენაა, როცა ფერდობს გარკვეული ნაწილი მოწყდება და სიმძიმის ძალის გავლენით ჩაცურდება. ეს, ძირითადად, ხდება ისეთ ადგილებში, სადაც თიხისა და წყალშემკავებელი (თიხოვანი) და წყლიანი (მაგ., ქვიშა-ხრეშიანი) ქანები ერთმანეთს ენაცვლება და შრეთა დაქანება კალთის დაქანების თანხვედრილია. ანუ ფენა-ფენად განლაგებულ ქანები, დიდი ალბათობაა, მეწყერის გამომწვევი გახდეს. ამ სტიქიას ასევე იწვევს მიწისძვრა და ადამიანის სამეურნეო საქმიანობა, მოკლედ, ყველაფერი ის, რაც ნიადაგის ფენებს შეარყევს. აი, კიდევ ერთი მაგალითი:

რაც შეეხება რიკოთსა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე მომხდარ ტრაგედიას, ამას არავინ მოელოდა. განა იმიტომ, რომ ამ ადგილს რაიმე არადამეწყრადისა სცხია, არამედ იმიტომ, რომ იქაურობა დიდი ხანია, არავის შეუსწავლია. თურმე, როგორც გაირკვა, ქვეყნის ფერდობების 65% პოტენციურად მეწყერსაშიშად შეიძლება ჩაითვალოს. აქედან გამომდინარე, კითხვაზე “მეწყერი ვჭამოთ?”, პასუხი ნებისმიერ შემთხვევაში ჰო-ა.

მეორე მხრივ, კარგია, ახლა მაინც რომ “გაიასნდა” პოტენციურად მეწყერსაშიში ზონების ამბავი. აწი გეცოდინება მაინც, წვიმიან ამინდში რა შეიძლება, დაგემართოს თუ “ნი ტო” ადგილას ამოყავი თავი. გლობალური დათბობის პირობებში კი, როცა წყლის დონე და, შესაბამისად, ნალექის რაოდენობა იმატებს, დაუპატიჟებელი ტალახიანი სადილების რიცხვიც გაიზრდება. კიდევ ერთი უჟასი თქვენ:

სხვათა შორის, მეწყერის წარმოქმნის ალბათობა მცირდება, თუკი ტერიტორია ხეებითაა დაფარული. სწორედ მათი სისტემატური გაჩეხვის გამო ხუთიოდ წლის წინ დასავლეთ საქართველოში მეწყერის ჩამოწოლის მთელი ციკლი დაფიქსირდა. ასე რომ, თუ არ გვინდა, ერთ ტალახიან დღეს მეწყერი ვჭამოთ (თუ ვჭამეთ, ესეც კარგი), უნდა დავრგოთ ხეები, ი ტოჩკა.

ეს საოცრება 1200 წლის წინათ აღმოცენდა, 600 წელიწადს იარსება და მერე ისე უეცრად გაქრა, როგორც გამოჩნდა. ქხმერთა იმპერია სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიას აკონტროლებდა. ძალით, დიდებითა და მნიშვნელობით ეს ცივილიზაცია თავისუფლად შეგვიძლია, შევადაროთ რომს. იმპერიის დედაქალაქი ანკორი შეიცავს იმაზე მეტ ქვას, ვიდრე ეგვიპტის პირამიდები და იკავებს იმაზე მეტ ტერიტორიას, ვიდრე თანამედროვე პარიზი. მეტიც, ამ ქალაქის მოსახლეობა, თავის დროზე, მილიონს შეადგენდა და მსოფლიოში პირველ ადგილზე იდგა.

ანკორ უატი, ქალაქის მთავარი ნაგებობა და ღირსშესანიშნაობა. ტაძრის აგებას, დაახლოებით, 30 წელი დასჭირდა. სწორედ ეს ნაგებობაა გამოსახული კამბოჯის დროშაზე, რადგან ანკორი სწორედ ამ სახელმწიფოს ტერიტორიაზეა.

საუკუნეების განმავლობაში ეს ადგილი ევროპისათვის მხოლოდ მითებისა და ზღაპრების ნაწილი იყო, მანამ სანამ 1860 წელს ფრანგ ნატურალისტი ანრი მორო თავად არ ეწვია დიდებულ და მიტოვებულ ქალაქს. სწორედ მისი ჩანაწერებისა და ჩანახატების წყალობით გაჩნდა დიდი ინტერესიცა და ბევრი კითხვაც ანკორის შესახებ: ვინ იყვნენ მისი მშენებლები, რომლებიც ადგილობრივ ენაზე ქხმერებად იწოდებოდნენ ან რატომ მიატოვეს მათ ასეთი დიდებული ქალაქი?

მეფე სურიავარმან II-ის ბარელიეფი ანკორ ვატის კედელზე

ანკორ უატი, ცისა და მიწის გამაერთიანებელი ნაგებობა, მეფე სურიავარმან II-ის დროს, მე-12 საუკუნეში აიგო. აზიური ხუროთმოძღვრების ეს შედევრი ინდუიზმის ღმერთთა პანთეონია. ტაძრის შუა, ყველაზე მაღალ კოშკში ღმერთ ვიშნუს ქანდკება იდგა და, სავარაუდოდ, იქვე ინახებოდა მეფის ფერფლიც.

ანრი მუოს ეს ნახატი, შეიძლება ითქვას, ანკორ უატის პირველი დუბლირებული გამოსახულებაა.

ეს ბარელიეფი ერთ-ერთი დერეფნის მთელს კედელს მიუყვება და მასზე კეთილისა და ბოროტის ჭიდილია გამოსახული. თოკს, რომელიც გველის სახითაა წარმოდგენილი, ერთ მხარეს ღმერთები ეწევიან, მეორე მხარეს კი - დემონები. ამ ჭიდილში გამოიყოფა რძე, რომელიც სიცოცხლის სიმბოლოა. მხარეების მსაჯული კი თავად ვიშნუა, რომელიც შუაშია გამოსახული.

აფსარები ღვთაებრივი ქმნილებები იყვნენ, რომლებიც მეფეებსა და ღმერთებს მეგზურობას უწევდნენ.

ანკორ უატი, როგორც ანკორის სულიერი სიმტკიცის სიმბოლო, თავის თავში აერთიანებს მთელს კოსმოსს, რომელიც ქვაშია გამოსახული, ყველა დეტალი აქ სიმბოლურ დატვირთვას ატარებს.

1177 წელს უძლეველი იმპერიის ქალაქი ვიეტნამელებმა ტომებმა აიღეს და ტაძარი გაძარცვეს და დაწვეს. თუმცა ქხმერებმა მაინც მოახერხეს მოთარეშეთა განდევნა. ჯაიავარმან VII-მ მათზე გაიმარჯვა და ანკორი ისევ ქხმერებს დარჩათ. მიუხედავად ამისა, ანკორ უატი მიტოვებული აღმოჩდა და მასზე ზრუნვა ჯუნგლებმა “იკისრა”. ეს იმიტომ მოხდა, რომ გამარჯვებულმა მეფემ ახალი ტაძრის აგება გადაწყვიტა და, რაც მთავარია, არა ინდუისტურის, არამედ, ბუდისტურის.

I’ve been watching HOME for a long time and still wonder how self sufficient is our planet. Despite the fact that the man kind uses the 4 billion-year-old heritage, Earth still goes on “living”. But soon it will expire its last resources and then death will start. Earth might regain its greenery and some forms of life but it will happen after the death of human, the most wise animal on the planet who wasn’t wise enough not to pill down the branch he was sitting on.

Here, on the pictures taken by Yann Arthus Bertrand, you’ll see what we still have and without what our life will not exist.

დაფიქრებულხართ იმაზე, თუ რამდენი დღე და ღამე, ამვლელ-ჩამვლელი, მზე თუ სტიქიური უბედურება უნახავს თუნდაც იმ ხეს, ჩვენი ფანჯრიდან რომ მოჩანს? ეს მაშინ, როცა ჩვენ მივდი-მოვდივართ, ვჭამთ, გვძინავს ან ფეისბუკში ვართ. ამ დროს ქუჩაში, ქალაქში, სოფელში, მთაში, ან, სულაც, დედამიწაზე “ვიღაცები” უბრალოდ არიან და ყველაფერს აკვირდებიან, აბსოლუტურად ყველაფერს. და, რაც მთავარია, იმახსოვრებენ…

_ვა, წვიმა წამოვიდა?

_ჰო, მაგარია. თითქოს აცივდა.

_აცივდა კი არა, დათბა. უბრალოდ, ახლა აცივდა. გახსოვს, ხომ, ზაფხულში წვიმის დროს ჩემს ქუჩაზე ხის ქვეშ რომ ვისხედით?

_ჰო. ერთი ვეებერთელა ხე მთელს ქუჩაზე. არადა, რა აზრი ჰქონდა იქ ჯდომას. ხომ მაინც ვსველდებოდით.

_ეგ ხე მოჭრეს ორი დღის წინ.

_უი, ხო? ტეხავს. რატომ?

_ახალმა მეზობლებმა ამოიჩემეს. არიქა, მეხი დაეცა და ტოტები დაუხეთქაო. მოტყდება და პირდაპირ ჩვენს სახლს დაელეწებაო. და ყველა გოიმივით დაეთანხმა. ნეტა, ის თუ მაინც იცოდნენ, რომ იშვიათი ჯიშის ძელქვა მოსპეს. თან, რა საზიზღრულად: დილით “დრუჟბის” ხმამ გამაღვიძა და ფანჯრიდან რომ გადავხედე, უკვე მოთავებული ჰქონდათ საქმე. დარწმუნებული ვარ, ჯერ ნაჯახით დაუწყებდნენ ჩალიჩს და არაფერი გამოუვიდოდათ. იცი რატომ? იმიტომ, რომ ამ ჯიშის ძელქვას ნაჯახი ვერ აპობს. ადამიანის გამომგონებლური სიდამპლეც სწორედ აქ ერთვება…

ყველაზე ახლოს ჩრდილოეთ პოლუსთან ყველაზე ყინულოვანი ტყე, ტაიგა მდებარეობს. დედამიწის ეს ადგილი, მეტწილად, დაუსახლებელია და ტაიგაც ხელუხლებელი რჩება, რის გამოც ეს შრე დედამიწაზე არსებული ხეების მესამედს მოიცავს. ამ წიწვოვანი გიგანტის მიერ გამოყოფილი ჟანგბადი მთელს პლანეტაზე ახდენს ზეგავლენას.

_არადა, რაც თავი და შენი სახლის აივანი მახსოვს, სულ მაგ ხეს ვუყურებდი. ზამთარში, ფოთლოლგაცვენილი რომ იდგა, “დინოზავრს” ვეძახდი. ზაფხულში მის ქვეშ ავეყუდებოდი, ნიკაპს ქერქზე მივაჭერდი და მაღლა ავხედავდი. ხის ნაპრალები დიდ კანიონს ჰგავდა. სულ მეგონა, რომ ყველა ძაღლს იმახსოვრებდა, რომელიც მიაფსამდა და მინდოდა, ერთ დღეს ყველა სათითაოდ ეცემა…

პლანეტის შუა ნაწილისკენ გიგანტური სეკვოია, მსოფლიოს ყველაზე მაღალი ხე იზრდება. ამ წიწვოვანის სიმაღლე 50-დან 85 მეტრამდე აღწევს. ადგილი, სადაც სეკვოია იზრდება, უხვადაა მზის სხივითა და ტენით გაჯერებული, რის შედეგადაც ეს ხეები ათასობით წელიწადს ცოცხლობენ.

_მე-7 კლასში ვიყავი, როცა სკოლაში მეგობარმა არაყის ბოთლი მოიტანა, საკლასო ოთახში დააბრეხვა და ცეცხლი წაუკიდა. გახსოვს, ხომ? გარიცხვას იმან გადაარჩინა, 3 დღის განმავლობაში იმ ძელქვაზე რომ იმალებოდა. მერე ემოციებიც ჩაცხრა. ერთი წლის შემდეგ ჩემი ნახატები მანდ გამოვფინე. შენ უკვე მეორეში იყავი გადასული. არც არაფერი მკითხეს, ისე მიალურსმეს სურათები ხეს. იმავე სა$ღამოს, როცა გამოფენა დამთავრდა, ჩემი ხელით ამოვაცალე ყველა ლურსმანი.

თითქმის იმავე ზონაში, სადაც სეკვოიაა, ოღონდ პლანეტის სულ სხვა მხარეს, ბაობაბი იზრდება. დედამიწის ყველაზე განიერი ხე აფრიკის მიდამოებში ხარობს და დიდ გვალვებს წვიმის სეზონზე დაგროვილი წყლით უძლებს.

ბაობაბი მხოლოდ ვეებერთელა ხე რომ არ არის, ეს, ძირითადად, ჩიტებმა და მაიმუნებმა იციან. წვიმის სეზონზე, როდესაც ხე მთელი ძალით იწყოვს წყალს ნიადაგიდან, მის "უსიცოცხლო" ტოტებზე ასეთი ყვავილები გამოიზრდება.

_ მე, კიდევ, არ მახსოვს, რომ ეგრე გაგეფანატებინოს ხეებზე. არა, მეც მიყვარს, მაგრამ რავი.

_ გეტყვი: მე იმიტომ მიყვარს ხეები, რომ მათში ძალას ვგრძნობ, დაცულობისა და იმედის დიდ ძალას. ხეს რომ გადაჭრი, მის რგოლებს დააკვირდი და დარწმუნდები, რომ წელიწადის ნებისმიერი ცვლილება მასზეა აღბეჭდილი. მარტო ჩრდილოეთსა და სამხრეთს არ “გეუბნება” მისი რგოლები. ზოგი ხაზი სუფთა და აკურატული, ზოგი კი დანჯღრეული და ამოჩორკნილი. იმიტომ, რომ იმ წელს რაღაც საშინელება მოხდა და ხეს ეს ახსოვს. გადის დრო და ხან ერთ  კარტოფილივით გაციებულ მეზობელს მიარბენინებენ სასაფლაოზე და ხან მეორეს. ისტორიას კი უმნიშვნელო და ყოფითი ფაქტების დამახსოვრება ეზარება. ჰოდა ვინ იმახსოვრებს ავარიებს, ჩემი ველოსიპედიდან ჩამოვარდნის შემთხვევებს, ჯოკერში ვინ რამდენი მოიგო და ვის რა კარტი ჰყავდა? ვინს ახსოვს, ზუსტად რამდენმა მელოტმა ჩაიარა ამა და ამ დღის ამა და ამ დროს, ვინ დაითვალა ცაზე გავარდნილი მეხი ან მომწყდარი ვარსკვლავი? იცი ?

ხ.ე.

P.S. ადამიანებიც ხეებს ჰგვანან. ბერდებიან, ხმებიან და მეხსიერება სკლეროზის ქერქად ექცევათ.

იყო ერთი ჯაზის მოყვარული ბუზი ზეზვა, რომელიც ლუი არმსტრონგის საყვირში ცხოვრობდა. ყოველდღე პატრონის კონცერტებს გულანთებული უსმენდა და თავისთვის ჯაზურ რიტმში ბზუოდა. ღამღამობით კი საყვირის ჩემოდანში ერთი პატარა ჭუჭრუტანიდან შებობღდებოდა და ინსტრუმენტში მოიკალათებდა. ზეზვამ იმდენი ქნა, რომ ბზუილით პატრონის ზუსტ პაროდიას აკეთებდა, ხოლო ვინაიდან ლუი არმსტრონგი დიდი მუსიკოსი იყო, ზეზვაც არანაკლები ბზუიკოსი შეიქნა. ერთხელაც, როცა ლუი ევროპული ტურნესათვის გემით ატლანტის ოკეანეს სერავდა, გემბანზე გამოფრენილი ზეზვა ქარმა წაიღო და წყალში მოისროლა. იქ მას ბევრი არ უწვალია: მშიერმა თევზმა ხახაში გადაისროლა და ზეზვას ცხოვრების პირველი ნაწილიც ასე დასრულდა.

უკუნეთი სიბნელისაკენ მიექანებოდა კმაყოფილი და მაძღარი სხმარტალა გველთევზა, როცა მუცელში რაღაცამ გაუბზუილა. შეჩერდა. ლაყუჩი უგდო. ზეზვა გამეტებით იბრძოდა და თავგამოდებით ბზუოდა. ეს ხომ ის რიტმია, ის პასაჟია, რომელსაც მისი ბენდი ამდენ ხანს ეძებდა. არა, ზეზვა დღეს არ მოკვდება, უნდა გადაარჩინოს! გველთევზამ წყლის ზედაპირზე ამოცურა, კუჭი ჰაერით გაივსო და ბზუილ-ბზუილით ჩაეშვა ძირს. ასე გაიმართა ჯაზზი ოკეანის ფსკერზე.

ბევრი იბზუა თუ ცოტა იბზუა, ზეზვას თითქოს ნაცნობი ხმები მოესმა. ეგონა, ვიღაც ღვთისნიერმა გველთევზა ბადეში გამოიმწყვდია და გემზე აიტანა. ახლა ისღა დარჩენოდა, დალოდებოდა, როდის გამოფატრავდნენ და მერე ისევ შეძლებდა უდარდელად ბზუილსა და ფრენას. ვერ მოგართვით, ბატონო ზეზვა. გველთევზამ ფსკერზე შეკრებილ უკუნეთში მოლივლივე მანათობელ ჩონჩებს თავისი მუსიკალური ნანადირევის შესახებ უამბო.

ბენდის წევრები:

აბრაჰამი - ტრომბონი

პოლიკარპე - კლავიში

ზიგფრიდი - დასარტყამები

სედრიკი - საქსოფონი

ლაფშა ჯეკი - პირველი საყვირი

ქრომოსომა ქორიძე - გამნათებელი

ლიფსიტა კოწახურიძე - ელექტრიკი

სხმარტალა - დამლაგებელი

დავიტოვოთ, დავიტოვოთო – ერთხმად შესძახეს მუსიკოსებმა და გველთევზამაც შვებით ამოისუნთქა. ბუნებრივია, მას საბრალო ზეზვაც ამოჰყვა. ის-ის იყო, ხსნას ელოდა, რომ ოკეანის ფსკერზე მოადინა ზ$ღართანი და ხრჩობა დაიწყო. გველთევზამ ისევ პირში გადაისროლა ბენდის ახალი წევრი და სასწრაფოდ ოკეანის ზედაპირისაკენ გასრიალდა, ჰაერის ახალი ყლუპის ასაღებად. აი, მიასწრო თუ არა, ეს თქვენთვის მომინდია

დღეს, საღამოს 9-ის ნახევრიდან 10-ის ნახევრამდე მსოფლიოს რამდენიმე ასეულ ქალაქში ღირსშესანიშნაობებს ჩააბნელებენ. თბილისში ანძის, შერატონის, ძველი და ახალი მერიის და კიდევ რამდენიმე შენობის განათებას გამორთავენ. ეს იმიტომ ხდება, რომ მთელი მსოფლიოს მასშტაბით 1 საათით მაინც შემცირდეს ელექტროენერგიის მოხმარება, რაც გარკვეული დოზით შეამცირებს დედამიწის ზედაპირის სიმხურვალეს. ამასთან დაკავშირებით შარშანაც დავწერე, როცა საქართველო პირველად ჩაერთო ამ ღონისძიებაში.

სპეციალურად არ მსურს, რომ საკუთარი აზრები ვაფრქვიო ამასთან დაკავშირებით და დაბოლება დაგიწყოთ, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია ეს, თუნდაც სულ უმნიშვნელოდ შემცირებული ენერგია. ყველამ ისე გადაწყვიტოს, როგორც თავად სურს. მთავარი სოლიდარობა და საერთოს ფასეულობების პოვნაა, რომელშიც ჩვენი პლანეტის ჯანმრთელობა, საბედნიეროდ, ჯერ კიდევ შედის. თვითონ ფაქტი, რომ ეს არეული მსოფლიო ამაზეც შეთანხმდა, უკვე რაღაცას ნიშნავს. ვიცი, რომ “დედამიწის საათი” გაისად უფრო მასშტაბური გახდება, შემდეგ წელს კი უფრო დიდი.

ჰო, მართლა: მთავარს, რასაც ველური ბუნების დაცვის ფონდი (ერთ-ერთი ორგანიზატორი) გვაფრთხილებს, არის, “დედამიწის საათის” განმავლობაში მაქსიმალურად შევიკავოთ თავი ელექტროენერგიის მოხმარებისაგან. ჩვენს ენაზე რომ ვთქვათ, ერთი საათით დავივიწყოთ ფეისბუკი და კომპიუტერი გამოვრთოთ.

პირადად მე… ერთი საინტერესო იდეა მომივიდა, რომელსაც, თუ გამოვიდა, აუცილებლად გაგიმხელთ. აბა ჰე

ესეც “დედამიწის საათის” ძალიან მარტივი და უბრალო ბლოგი და YouTube არხი.

ესეც ფლეშმობი, რომელშიც მეც სიამოვნებით მივიღებდი მონაწილეობას. საერთოდ, მგონია, რომ ფლეშმობები მსგავსი მოწოდებებისათვის ზედგამოჭრილია.

პ.ს. არ გინდათ ახლა, საქართველო იმდენ ხანს იყო ჩაბნელებული, 10 წლის ვალი მოხდილი აქვსო და ა.შ. მაგით მაინც ვჯობივართ ევროპას

მსოფლიოს ნებისმიერ მუსიკოსს შესაძლებლობა ჰქონდა, YouTube-ის კონკურსში მიღო მონაწილეობა. ერთადერთი მოთხოვნა იყო

მ უ ს ი კ ა ლ უ რ ი   ვ ი დ ე ო

ნებისმიერს მსოფლიოს ნებისმიერი წერტილიდან ჰქონდა თანაბარი შანსი, გამხდარიყო ამ ორკესტრის წევრი. პირველი კონცერტი 2009 წლის 14 აპრილს კარნეგი ჰოლში შედგა. კონცერტის ნახვის რაოდენობამ 15 მილიონს გადააჭარბა. ახლა სიდნეის ჯერია. ნახევარ საათზე ნაკლებ დროში სოციალური მედიის საოცრება – YouTube-ის სიმფონიური ორკესტრი – კიდევ ერთხელ დაამტკიცებს, რომ მსიოფლიოს ყველა ხალხს საერთო საქმის კეთება ჰარმონიულად შეუძლია!

ის, რაც დღესდღეობით იაპონიაში ხდება, ბევრის მსგავსად, მეც ერთ დიდ კითხვას მიჩენს:

რ ა ტ ო მ ?

ეს ქვეყანა აზიაში ყველაზე კოპწია, სუფთა, ნატიფ და ინდივიდუალური კულტურის მატარებლად მიმაჩნია. ბოლო არგუმენტზე ბევრი მომედავება, რომ რაღაც-რაღაცები ჩინელებისგან გადმოიღეს და ა.შ. ეგრე იყოს: იაპონელებს არ გამოუგონიათ ტელევიზორები, სამაგიეროდ იაპონური ხარისხის იგივე ტექნიკა საუკეთესოა. ჩემთვის მთავარია, როგორ განავითარებ იმას, რაც გაქვს ან, თუნდაც, შეიძინე.

არ მეშინია და დარწმუნებული ვარ, რომ, იაპონიისგან განსხვავებით, ჩვენ ბევრად გაგვიმართლა:

• არაბეთის ფილა, რომელზეც საქართველო მდებარეობს, ძლიერი სეისმური აქტიურობით არ გამოირჩევა
• კავკასიონი ახალი ვულკანური წარმონაქმნია, შესაბამისად არც ამოფრქვევებს უნდა ველოდეთ
• ოკეანისგან საკმაოდ შორს ვართ, რომ რაიმე სახის წყალვარდნამ ჩვენზე დამანგრეველად იმოქმედოს
• ატომური ელექტროსადგური, სლავა ბოგუ, არ გვაქვს
• ჩვენთან არ იცის ძლიერი მიწისძვრები

თუ მაინც რამე დაგვემართა, ეს ისევ ჩვენივე გაუფრთხილებლობის ბრალი იქნება ან სომხური ატომური ელექტროსადგურის, რომელიც 5 წელიწადში უნდა ჩამოწერონ.

რაც შეეხება იაპონიას, გამოცა ამ ერის სოლიდარობამ, სიმშვიდემ, კოორდინირებულობამ. ეს მარტო მიწისძვრებს შეჩვეული ხალხი არ არის, არამედ კრიტიკულ სიტუაციებში საკმაოდ სწორად და რაციონალურად მოაზროვნეც. წარმომიდგენია, სხვა (თუნდაც ჩვენ) რას იზამდა მათს ადგილას: მოროდიორობა, სახალხო არეულობა, წყევლა-კრულვა, ხელისუფლების დამხობის მცდელობა, გაურკვეველი წარმოშობის კერპთა გაღმერთება…

მოკლედ, ჩემი აზრით, იაპონია ღირსია მთელი იმ ტექნოლოგიური წინსვლისა და წარმატებისა, რომლის პარალელურადაც ხალხში თვითშეგნება ასე ამაღლებულია. შეიძლება, ცუდს ვამბობ, მაგრამ ეს კატასტროფა თუნდაც ამის დასამტკიცებლად ღირდა. ძალიან მინდა, რომ დანარჩენი მსოფლიოც მსგავსი შინაგანი თუ გარეგანი მზადყოფნით ვითარდებოდეს. მზადყოფნით საფრთხისათვის, მზადყოფნით ერთმანეთის დასახმარებლად. მაშინ საკურა კვლავ აყვავდება.