ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ამ პოსტის დაწერა ორჯერ ვცადე: ერთხელ ზაფხულში, როცა ყველაფერი ეს დაიწყო და მეორედ მაშინ, როცა აღმოვაჩინე, რომ ამ ადგილის ერთ ნაწილზე ფალსიფიცირებული ცემენტი გამოიყენეს.

აღმაშენებლის გამზირის ასე მალე გახსნას იმიტომ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ სულ რაღაც ერთი კვირის წინ ყველაფერი ასე გამოიყურებოდა:

ვერა და ვერ გავითავისე, რომ საქართველო “როლიკებზე” მოსრიალე ლოკოკინაა, რომელსაც ჰგონია, რომ ევროპას ეწევა. ამ ვიდეოს რომ ვიღებდი, მეგონა, აქაურობა 26 მაისამდე მაინც არ გაიხსნებოდა, მაგრამ ეს დღე ნაციონალური კალენდრის “26 მაისს” ანუ 23 დეკემბერს დადგა. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე მთელი ამ ხნის განმავლობაში აღმაშენებლის გამზირი ფეხით მოვიარე და წარმოდგენა მაქვს, რა როგორ კეთდებოდა.

ჩემი ვარაუდით, განახლებული გამზირის ნამდვილ განახლებამდე კიდევ 6 თვე დარჩა. განა იმიტომ, რომ ახლადაშენებული შენობის ან შეღებილი ფასადების უკან დაუმთავრებელი სიცარიელეა, არამედ იმიტომ, რომ თვითონ ეს ნაგებობები ზედმეტად სწრაფად აიგო და მათს მდგრადობაში ეჭვი მეპარება. ასე გამოიყურება აღმაშენებლის გამზირი 23 ნოემბრის შემდეგ.

სხვათა შორის, ხატვამ ერთი რამ მასწავლა: თუ გინდა, რომ მართლა კარგი რამ გამოგივიდეს, დეტალებს ყურადღება აუცილებლად უნდა მიაქციო. ვნახოთ:

ეს შენობა ურჩხულის სასახლეს მაგონებდა “ურჩხული და მზეთუნახავიდან”. მთელი შენობა ვერ დავაფიქსირე რატომღაც. გამომრჩა ალბათ, მაგრამ ესეც წავა:

ასე იყო ზაფხულში, დღეს კი ასეთია:

სამაგიეროდ, შესასვლელი კარის გვერდებზე განლაგებული ფიგურების დასრულება დაავიწყდათ.

ეს ორი შენობა ზაფხულზე არ არსებობდა და ხელახლა აიგო:

პირველის შედეგი დღეს ასეთია. არ ვიცი, რამდენად მართალია, მაგრამ ამ ფასადური საფარის ღირებულება დაახლოებით 8000 ლარია.

მისგან განსხვავებით, მეორე შენობას დამთავრებული ჰქვია, რადგან გახსნის დღიდან ფუნქციონირება დაიწყო. რა და როგორ დაამთავრეს, ეგ სხვა საქმეა.

ბეტონისგან ცუდად შეწებებული ვითომ ქვის ბოძები

ეს სანახაობა წინას გაგრძელებაა

ესე ერთ-ერთი “ბუტიკია”, რომელიც სახელდახელოდ გაიხსნა. თუ კედლების გამოშრობამდე/დასრულებამდე აქაურობას არ აალაგებენ, მეეჭვება, ტანსაცმელს ნესტი არ შეჭამს.

ესეც ერთ-ერთი საყოფაცხოვრებო ტექნიკის მაღაზიის ჭერი. ფასადი ძველ სტილშია აღდგენილი, ხოლო როცა ძველებურ ფანჯარაში შეიხედავთ და გამოფენილ სარეცხ მანქანებს მოკრავთ თვალს, ბევრს იცინებთ

სულ ეს იყო, რაც ამ ხნის განმავლობაში მეთქვა და კიდევ ერთი რამ:

კამერის ობიექტივში და ტელევიზორის ეკრანზე შეიძლება, ყველაფერი იდეალურად ანუ დეტალების გარეშე ჩანდეს, მაგრამ რეალობაში ყველაფერი სხვანაირია, ნაკლებად მატყუარა. მე კი არ მსურს, ჩემი ქალაქის ნახვა სანატრელი მხოლოდ ტელეეკრანზე და ფოტოშოფით დამუშავებულ სუათებზე გამიხდეს.

მანქი

ჩორვენი

სვითი

Zur.Ge

ეკუსი

ქილიფა

ხე-რგიანი

ქეით ალუკარდი

გიო რგა

პიკოლინა

ულისე ოხანაშვილი

მწვანე ვაშლი

ჰექსე

ან ნა

ლეონსიო

ფსიქე

კნუტი

ესეც ასე

დოდკა

როკო

ყვავა

საბუნია

ლანდიშა

სიყვარულოვნა

ვასასი

კატიე

დუდი

ლიტერატორი

ეთნორევაზი

გრინმარი

ადო

თინი

ნოჩურა

გაბო

თემუჩინი

პაწუ

პ.ს. ვისა გული დაგწყდათ ან თვლით, რომ უკეთესი ვარიანტები გაქვთ, კომენტარებში მომწერეთ

რატომ არ არის ქუთაისში ზღვა? აქ ხომ ყველაფერია იმისთვის, რომ კეთილმა ზღვამ გაიხსენოს დინოზავრების ეპოქა და გული მოუბრუნდეს საჩვენოსკენ.

ქუთაისში მზე ისე ლამაზად ჩადის, როგორც ზღვის ჰორიზონტს მიღმა.

ღრუბლებიც ზუსტად ისე ფერადდება, როგორც ტალღების თავზე გაწოლილი მლაშე ქარავანი.

აქაც ისეთივე პალმებია, როგორებიც ბათუმის ბულვარში, მაგრამ მის ბოლოს ზღვა იზმორება, აქ კი – მეზობლის ჭიშკარი. არადა, რომ არ იცოდე, რომ ქუთაისში ზღვა ა(ღა)რ არის, ერთი წუთით მოგელანდება კიდეც.

ქუთაისიც ხომ ისეთივე სირისტიანია, როგორც აჭარა… მაგრამ ზღვას მაინც აჭარა ურჩევნია.

ონკანში წყალი აქ დღეგამოშვებით მოდის. რა მოხდება, დანარჩენ დღეებში ზღვამ რომ იდინოს.

ქუთაისში ქარიც ზღვის მხრიდან უბერავს… თუმცა ქარს ზღვა უკვე დიდი ხანია, არ მოუტანია.

აქ ზუსტად ისეთი აივნიანი და ორსართულიანი სახლებია, როგორიც აჭარაში… თუმცა, თუ თვალები არ დახუჭე, აივნიდან ზღვას ვერ დაინახავ.

აქ მთავარი ქუჩაც კი ზღვას გასცქერის… უბრალოდ, ახლა სარემონტო სამუშაოებია და მას დროებით დასახლებული ადგილის ბანერი ჩამოაფარეს.

ახლა კი დაიძინეთ. ტკბილად იძინეთ. ლოყით გამთბარი ბალიში გადააბრუნეთ და სახე გრილ ზედაპირში ჩარგეთ. გჯეროდეთ და ზღვა აუცილებლად მოვა.

მინამ წერას დავიწყებდე, შევთანხმდეთ იმაზე, რომ ცხოვრება ერთი დიდი, მრავლად და მრავალფეროვნად დაჭრილი ფაზლია, ადამიანი კი მერდინია, რომელიც ხან ქვიშას, ხან სიროფს და ბევრ მსგავს რამეს ატარებს. ცოდნა და გამოცდილება სწორედ ამ “განაცრელით” განიზომება, რომელიც მერდინის ბადეზე ილექება. არ ვიცი, მიხვდით თუ არა, მაგრამ საუბარი ჩემი საყვარელი თავსატეხის, ფაზლისკენ მიმყავს, რომლის აწყობის ნერვი, სამწუხაროდ, ბევრს არ აქვს. უვы.

ფაზლი ხომ ტვინის გავარჯიშების ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი და მრავალფეროვანი ხერხია. ყოველ ზაფხულს მინიმუმ 1 სურათი რომ არ ავაწყო, წარმოუდგენელია. აი, ჩემი სახლის კედლები ქუთაისში:

"ვენეცია" ჩემი პირველი გამარჯვებაა: 2002 წელს 500-იანი ფაზლი 36 საათში ავაწყვე. სწორედ მაშინ გადავწყვიტეთ, აწყობილი სურათების ჩარჩოში ჩასმა და კედლებზე ჩამოკიდება.

ამის შემდეგ ფაზლების ხანა დაიწყო და ოჯახის ყველა წევრი თავს ვალდებულად ვთვლიდით, ცოტათი მაინც დავხმარებოდით ერთმანეთს. ეს სურათი, ძირითადად, მე ავაწყვე, მაგრამ დედ-მამამაც შეიტანა წვლილი. მახსოვს, ბოლო ნაჭერი ირაკლის ჩავასმევინეთ და 500-იან ფაზლს 1 კვირაში მოვრჩით საქმეს.

ზედა სურათის პარალელურად, ირაკლი ამაზე ჩალიჩობდა. აქ მე არ წავშველებივარ, მშობლები დაეხმარენენ, თუმცა ეს ადვილი გამოდგა, თან 300-ნაჭრიანია.

ეს დედაჩემის საყვარელი სურათია და მანაც საკმაო წვლილი შეიტანა მასში. ძალიან მიხარია, როცა ოჯახი საქმეს ერთად აკეთებს. ფაზლი გვაერთიანებს ხოლმე. ეგეც 500-იანია.

ამის შემდეგ მამაჩემმა ნამდვილი გამოწვევა მოგვიწყო და ერთ დღესაც 1000-ნაჭრიანი ფაზლი მოგვიტანა. მთელ 3 თვეს ვაწყობდით, რამდენჯერმე ხელი ჩავიქნიეთ, რამდენჯერმე გამოვიტირეთ ვითომ დაკარგული ნაწილები და ბოლოს მაინც ავაწყვეთ. თან საშინლად რთული გამოდგა: ცა და ტყე - თითქმის სულ ერთი ფერის ნაჭრებია.

1000-იანს კიდევ ერთი 1000-იანი მოყვა. ამ გემის აწყობაზეც ყველამ მიიღო მონაწილეობა და 3 კვირაში ზარზეიმით ჩამოვკიდეთ კედელზე. უბრალოდ, ერთი ნაჭერი მართლა დაგვეკარგა და მამაჩემს მისი ყუთის ნახატისგან გამოჭრა მოუწია, თუმცა დღემდე კაციშვილი ვერ ხვდება იმ ადგილს.

სამიოდე წლის წინ ეს ნიუშუანშტაინის სასახლე ავაწყვეთ: შენობა - 2 დ$დფღეში, ტყე - 2 კვირაში. რთული, მაგრამ საინტერესო სამუშაო იყო. რაც მთავარია, ძალიან ეჯაჭვები იმ ადგილს, რომელსაც აწყობ, რადგან უკვე ზეპირად იცი მისი დეტალები, შეფერილობა და გიყვარდება იგი.

2009 წელს ჰოჰენცოლერნების სასახლე ავაწყვეთ, რის შემდეგაც გადავწყვიტე, ფსონები გავზარდოთ და 2000-იანებს შევეჭიდოთ. დროის სიმცირის გამო, ჯერ ვერ გავრისკე, მეყიდა, მაგრამ აუცილებლად მოვახერხებ რამეს.

ბრიუგელის ეს ნახატი ჩემმა მეგობარმა დიტომ მაჩუქა ამასწინათ. 500-იანი ფაზლი ორიოდე დღით გასართობად მშვენიერია, მე და ჩემმა ძმამ 2 საათში ამდენი ავაწყვეთ. ხვალ მოვრჩები.

დღეს გავიგე, რომ კიდევ ერთი 1000-იანი უჩუქნიათ, ამჯერად ჩემი ძმისათვის. იმათ ვერ აუწყვიათ. ხვალ დავხედავ და სიტუაციას შევაფასებ. ღმერთმა ქნას და არც ერთი ნაჭერი არ აკლდეს! აბა ჰე და აბა ჰო

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.

ნაპოლეონი

გაფრთხილება: სუსტი ნერვების მქონეთ, თუ კიდევ დარჩნენ აქ, ვთხოვ, ნუ ნახავენ აღნიშნულ ინფორმაციას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, უკანასკნელი კეისარი მომხდარზე პასუხს არ აგებს.

როგორები არიან ადამიანები, როცა მათ უკანასკნელად ხედავენ. მაშინ, როცა მათ აღარავინ ერჩით და ყველა მათი ცოდვა, ასე თუ ისე, მიტოვებულია. ეს კითხვა 1995 წლიდან მაწუხებს, როცა პირველად ვნახე მიცვალებული, რომელიც წინა დღით ცოცხალი იყო, ჩემი დიდი ბებია. არ ვიცი, მისი “ბრალი” იყო თუ არა, მაგრამ დაახლოებით იმ პერიოდიდან მუდამ მიტაცებდა გარდაცვლილთა შეუცნობელი სამყარო და ძალიან ბევრჯერ ვხატავდი მათ. მიყვარდა სარეცელზე მდიდრულად გაჭიმული მეფე-დედოფლების დახავა. ყოველივე ეს შეგრძნება დაგროვდა და დღეს ამ ფოტოების სახით მოაღწია. არა აქვს მნიშვნელობა წინა ცხოვრებას, ყველა გარდაცვლილის სახე საბრალოდ ჩამოღვენთილია. თითქოს სამუდამოდ “დროებით” გავიდნენ…

ასე გამოიყურებოდა მიძინებული ოტო ფონ ბისმარკი 1898 წლის 30 ივლისს. რკინის კანცლერი, რომელმაც გერმანია გააერთიანა.

ჯონ ფიცჯერალდ კენედის გაყინული გამოხედვა 1963 წლის 22 ნოემბერს

კენედის მკვლელობიდან 2 დღის შემდეგ ამ საქმეში ეჭმიტანილი ლი ჰარვი ოსვალდი მოკლეს

რუსი პოეტი სერგეი ესენინი 1925 წლის 27 დეკემბერს ჩამომხრჩვალი იპოვეს

1924 წელს გარდაცვლილი ძია ლენინი დღემდე ასეთად რჩება

1948 წლის თებერვალი, ეთხოვებიან მაჰათმა განდის

1865 წლის აპრილი, განისვენებს მონობის მტერი პრეზიდენტი აბრაამ ლინკოლნი

1977 წლის 16 აგვისტოს მსოფლიო ელვის პრესლის სიკვდილმა შეძრა

ანა ნიკოლ სმიტი 2007 წლის 8 თებერვალს გარდაცვლილი იპოვეს

1980 წლის 8 დეკემბრის ფოტო: ლენონს 5 ტყვია ესროლეს

ჯეიმს ბრაუნის დაკრძალვა 2006 წელს

დიდი ენრიკო კარუზო 1921 წლის 2 აგვისტოს სცენაზე გარდაიცვალა

მარიო ლანცა, რომელსაც კარუზოს მემკვიდრესაც ეძახდნენ, 1959 წლის 7 ოქტომბერს გარდაიცვალა

1907 წლის 12 სექტემბერს ერის მამას, ილია ჭავჭავაძეს საგურამოსთან თავს დაესხნენ და მოკლეს

1915 წელი, საჩხერე, განისვენებს აკაკი

1959 წელი, გალაკტიონის დაკრძალვა

1930 წლის 27 ივლისს ლევილში ქაქუცა ჩოლოყაშვილი გარდაიცვალა

1896 წლის 26 დეკემბერს იმერეთის ეპისკოპოსი გაბრიელ ქიქოძე გარდაიცვალა

1962 წლის 5 აგვისტოს საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს მერლინ მონრო

არგენტინა დღემდე მისტირის მის "ევიტას", ევა პერონს, რომელიც 1952 წელს 33 წლის ასაკში გარდაიცვალა

პრინცესა დაიანას სახე მოსჩანს ნაავარიები მანქანიდან. ტრაგედია 1997 წლის 31 აგვისტოს პარიზში, გვირაბ ლ'ალმაში დატრიალდა

დედა ტერეზა პრინცესა დაიანამდე რამდენიმე თვით ადრე გარდაიცვალა

ამავე 1997 წელს, 15 ივლისს მოკლეს იტალიელი დიზაინერი ჯანი ვერსაჩე

ბრიუს ლი 1973 წლის 20 ივლისს გარდაცვლილი იპოვეს

1968 წლის 5 ივნისს, საარჩევნო კამპანიის დროს, ლოს ანჯელესში სენატორ რობერტ კენედის ესროლეს

ამავე წლის 4 აპრილს შავკანიანთა უფლებებისათვის მებრძოლი მარტინ ლუთერ კინგი მოკლეს

1996 წლის 13 სექტემბერს რეპერი თუფაქ შაკური მოკლეს

ეს ფოტო 1994 წლის 5 აპრილს, კურტ კობეინის გარდაცვალების ადგილასაა გადაღებული. კადრში მისი ფეხი მოსჩანს

2009 წლის 25 ივნისს მსოფლიო მაიკლ ჯექსონის გარდაცვალებამ შეძრა

2005 წლის 2 აპრილს რომის პაპი იოანე პავლე II გარდაიცვალა

რუსი ნობელიანტი მწერალი ალექსანდრ სოლჟენიცინი 2008 წლის 3 აგვისტოს გარდაიცვალა

თევდორე დოსტოევსკის გარდაცვალების ნიღაბი 1881 წლის 9 თებერვალს

პუშკინი 1837 წლის 10 თებერვალს დუელში მოკლეს

1983 წლის 6 ნოემბერს პეტრე ჩაიკოვსკი გარდაივალა

1910 წლის 20 ნოემბერს ლევ ტოლსტოი გარდაიცვალა. ეს მისი სხეულიდან აღებული ნიღაბია

1916 წლის 29 დეკემბერს გრეგორი რასპუტინი მოკლეს

სტალინი 1953 წლის 5 მარტს გარდაიცვალა... თუ მოწამლეს?

ბორის იელცინი 2007 წლის 23 აპრილს გარდაიცვალა

რუმინეთის ტირანი პრეზიდენტი ნიკოლაი ჩაუშესკუ 1989 წლის 25 დეკემბერს დახვრიტეს

ბოლივიაში 1967 წლის 9 ოქომბერს ჩე გევარა დახვრიტეს

განგსტერი ჯონი დილინჯერი 1934 წლის 22 ივლისს მოკლეს

ლევ ტროცკი 1940 წლის 21 აგვისტოს მოკლეს

დიდი ჩინელი კომუნისტი მაო ძე დუნი 1976 წლის 9 სექტემბერს გარდაიცვალა

ნაცისტური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერმა ჰერმან გერინგმა 1946 წლის 15 ოქტომბერს თავი ციანიდის შხამით მოიკლა

გადაუმოწმებელი ინფორმაციით, ასე გამოიყურებოდა ჰიტლერის გვამი 1945 წლის 30 აპრილს

ასეთი ბედი ეწია ბენიტო მუსოლინის 1945 წლის 28 აპრილს

ერაყის ყოფილი ლიდერი სადამ ჰუსეინი 2006 წლის 30 დეკემბერს სიკვდილით დასაჯეს

ისტორიამ აშშ-ის პრიველი პრეზიდენტის, ჯორჯ ვაშინგტონის სახეც შემოგვინახა, რომელიც 1799 წლის 14 დეკემბერს გარდაიცვალა

ეს ჯეიმს ჯოისის გარდაცვალების ნიღაბია, რომელიც 1941 წლის 13 იანვარს აიღეს

ამედეო მოდილიანი 1920 წლის 24 იანვარს გარდაიცვალა

1886 წლის 31 ივლისს დიდი პიანისტი და კომპოზიტორი ფერენც ლისტი გარდაიცვალა.

ფრედერიკ შოპენის გარდაცვალების ნიღაბი 1849 წლის 17 ოქტომბერს აიღეს

1911 წლის 18 მაისს ავსტრიელი კომპოზიტორი გუსტავ მალერი გარდაიცვალა

ეს ნიღაბი 1662 წელსაა გაკეთებული და ფრანგ ფიზიკოსსა და გამომგონებელს, ბლეზ პასკალს ეკუთვნის

ისტორიამ შექსპირის ნიღაბიც შემოგვინახა, რომელიც 1616 წლის 23 აპრილს გარდაიცვალა

"გულივერის" ავტორი ჯონათან სვიფტი 1745 წლის 19 ოქტომბერს გარდაიცვალა

1883 წლის 13 თებერვალს დიდი რიხარდ ვაგნერი გარდაიცვალა

დიდი ინგლისელი რევოლუციონერი ოლივერ კრომველი 1658 წლის 3 სექტემბერს გარდაიცვალა. კარგია, იმ დროსაც რომ იღებდნენ ნიღბებს. რამდენი ადამიანის "ფოტო" შემოინახეს

1955 წელი. ლა სკალა ოვაციით ეგებება "სომნამბულას" მთავარ გმირს.

უკვე 7 წელზე მეტი გასულა მას შემდეგ, რაც იგი აღმოვაჩინე. ამ ხნის განმავლობაში ჩემს პიროვნებაში სამიოდე “გენერალური უბორკა” მოხდა, ბევრი რამ შეიცვალა და გადაფასდა, მაგრამ იგი ისევ იქ არის, სადაც თავიდანვე ადგილი მივუჩინე. იქ, სადაც იმსახურებს ყოფნას. უკვე 7 წელია, მარია კალასს ვაღმერთებ.

ხანდახან მომეძალება ხოლმე ემოციები და ჩემ მიერ გატანჯულ გუგლს კიდევ ერთხელ ვთხოვ, ამომიგდოს კალასის ფოტოები, იმის იმედით, რომ რაიმე ახალს გადავაწყდები. სხვათა შორის, მთელი ამ ხნის განმავლობაში დავასკვენი, რომ გუგლის ფოტოებში ძებნა ბევრად აუმჯობესებს მხედველობით მეხსიერებას. საკუთარი წლობითი გამოცდილებისა და კალასის ათასობით (5000-ზე მეტი!) ფოტოს შეგროვებით ყველა მათგანი უკვე ისე დავიმახსოვრე, პატარა დეტალების ცვლილებასაც ვაფიქსირებ და თუ ხელებგაწვდილი კალასის ფოტო არ აღმომაჩნდა (ანუ სხვა მდგომარეობაში გადაღებული იგივე სურათი მაქვს), ეგრევე ჩემს საცავში გავაქანებ. საერთოდ, მთელ ჩემს კომპიუტერში ყველაზე წონიანი ფოლდერი, რა თქმა უნდა, კალასისაა. შიგნით ათობით ვიდეო, ასობით აუდიო და, როგორც გითხარით, ათასობით ფოტომასალა მაქვს.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, რამდენიმე, ყველაზე ყველაზე მაგარ ფოტოს გიჩვენებთ. გამიჭირდება, მაგრამ მაინც.

"ტრავიატა", ლა სკალა, 1955 წ. რეჟისორი ლუკინო ვისკონტი. კალასმა ისე გამაოგნებლად ითამაშა ვიოლეტას სიკვდილი, ფინალის შემდეგ ბევრმა იფიქრა, რომ იგი სცენაზევე დაიღუპა.

"ჯოკონდა", 1952 წელი. ამ დროს კალასის წონა 95 კილოგრამს უდრის და ბევრი საოპერო თეატრიც სწორედ ამიტომ ეუბნება უარს, თუმცა ვერავინ უარყოფს, რომ კალასის ხმაში აქამდე გაუგონარი ჟღერადობის ბულბული ზის.

"ნორმა" მის ცხოვრებაში ისეთი შედევრი და საგანძურია, მხოლოდ ფოტოებიც კი კმარა იმ ემოციის გადმოსაცემად, რასაც კალასი სცენაზე გამოსვლისას მაყურებელს თავს ატეხდა. დღემდე უამრავი ჰიპოთეზაა, რატო უყვარდათ და სძულდათ ეს მომღერალი და რა იყო მისდამი რადიკალურობის მიზეზი.

"ტურანდოტი" - უყურებ ჩინური ზღაპრების ცივსისხლიან პრინცესას და, თითქოს, ზედმეტიც კი გეჩვენება

ქალი, რომლისთვისაც არ არსებობდა არანაირი შესვენება და დაღლა, როცა რეპეტიციებზე სახლის ჩუსტებით დადიოდა, ხოლო სცენას მიზი უკიდეგანო ხმა აზანზარებდა, წონაში დაკლებამდე ასე გამოიყურებოდა.

1957 წელს კალასი წლის მოდურ ქალბატონად დაასახელეს

კლეოპატრას როლში, რომელიც ფელეტონისტ ელზა მაქვსელის მიერ მოწყობილ კოსტიუმირებულ ბალზეა გადაღებული

ზფედორა", რუსი პრინცესას თავგადასავალი. ამ ოპერის კალასისეული ჩანაწერი არ მოიპოვება. დარჩა მხოლოდ შთამბეჭდავი ფოტოები და ულამაზესი სასცენო კოსტიუმი.

"მედეა" 1958 წ.

"ენ ბოლეინი", 1957 წ.

ეს მამის ტოლა კაცი ჯოვანი ბატისტა მენეგინია, კალასის ქმარი და მენეჯერი. სწორედ მისი ფინანსების წყალობით გახდა კალასი მსოფლიო დივა. სანამ მენეგინის დაშორდებოდა, მის ხმასაც, შეიძლებოდა, შველოდა... მაგრამ მან ონასისი აირჩია.

ონასისის იახტა "კრისტინა". 1959 წელს სწორედ აქედან დაიწყო კალასის ყველაზე დიდი სიყვარულიც და ყველაზე დიდი ტრაგედიაც. ზუსტად 6 წელიწადში მისი დიადი და უკვე პრობლემური ხმისაგან დამსხვრეული აჩრდილი დარჩება, რომელსაც მომღერალი ვეღარასოდეს აღიდგენს. "სამაგიეროდ", ონასისი მიატოვებს მას, რითაც კალასი საბედისწერო დარტყმას იღებს.

კალასის უკანასკნელი "ტოსკა", სადაც ტოსკა კლავს სკარპიას. ამ როლით დაიწყო და დასრულდა კალასის სასცენო ცხოვრება, რომელმაც 25 წელს ძლივს მიაღწია. აქედან მხოლოდ 10-12 წელი იყო მისი ოქროს ხანა. როდესაც ამ დადგმაზე მუშაობდნენ, ფრანკო ძეფირელიმ კალასს ნელ-ნელა ჩააგონა, რომ იმ მომენტში, როცა ტოსკა დანას იქნევს, მისთვის რეალუარდ საძულველი პიროვნება უნდა წარმოედგინა და ეს, რა თქმა უნდა, ონასისი იყო.

ოპერის ერთ-ერთი ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავი 1977 წლის 16 სექტემბერს, ყველასაგან მიტოვებული გარდაიცვალა საკუთარ ბინაში, პარიზში.

]]> http://zurriuss.ge/again-her/feed/ 8 http://zurriuss.ge/blood-run-in-friendship/ http://zurriuss.ge/blood-run-in-friendship/#comments Sat, 06 Aug 2011 17:52:19 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6531 Continue reading →]]>

დღეს მე და ირინკამ 6-წლიანი მეგობრობის შედეგად დაგროვილი რაღაც-რუღაცები ერთმანეთს ვუთხარით. ასე ვთქვათ, ემოციურად დავიცალეთ. საერთოდ, მეგობრობაში სკანდალის მომწყობი ყოველთვის მე ვარ, რადგანაც მიმაჩნია, რომ პატარ-პატარა გაუგებრობებზე თვალების უსასრულოდ დახუჭვას ყოველთვის სჯობს “სისხლის გამოშვება”. ზუსტად ანალოგიური ხდება ადამიანის ორგანიზმშიც, როცა სისხლს იწმენდს. წარმოიქმნება ახალი, უფრო ჯანსაღი, რაც ორგანიზმსაც ასუფთავებს. აქედან დასკვნა, მეგობრობას “სისხლის გამოშვება” ახანგრძლივებს.

ეშმაკის ბორბალზე ვისხედით. ნება მომცა, ბოლო თვეების განმავლობაში დაგროვილი და მოწოლილი ხმა 50 მეტრის სიმაღლეზე,  დახურულ კაბინაში ერთიანად ამომეფრქვია. ცოტა მომეშვა.

ახლა ისევ ვფიქრობ, რომ შეიძლება, ტენორი გავხდე ან, სულაც, ჩემი ცხოვრება მუსიკას დავუკავშირო. ამაზე აქ ხშირად არ ვწერ, თორემ დილემა სულ მახსენებს თავს: ხატვა, მუსიკა, ჟურნალისტიკა, სტვენა (შოუმენობა ან რამე ეგეთი), მენეჯერობა (პიარი, მედია…). გუშინ, საერთოდ, ბიცოლაჩემმა დამაფიქრა, შენი პროფესიის პიკი რა არისო. მედია მენეჯერი-მეთქი, ვუპასუხე. მაგრამ არის, რო? თვითონაც არ ვიცი, რა ვიქნები მომავალში და საითკენ მივყავარ კიბეს, რომელზეც ახლა ავრბივარ. თუმცა თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ჯერ 23-ის ვარ და ყველაფერი წინ მაქვს, მთავარია, სტაბილური შემოსავალი მქონდეს და დანარჩენს მერეც დავინახავ.

ერთი კი ვიცი: სწავლას უცხოეთში გავაგრძელებ და არა ჟურნალისტიკაზე. ამ სფეროში მეტი არ მჭირდება, დანარჩენი პრაქტიკაა.

ეს კი ბონუსად. ამოიცანით, რომელი რა ადგილია. თუ არ გეზარებათ, რა თქმა უნდა