ჩვენ გვიყვარს თქმა, რომ გაგვიმართლა და ღმერთმა ქართველებს შედარებით უსაფრთხო ადგილი მიგვიჩინა დედამიწის ზურგზე. შესაძლოა, ამიტომ ვართ ასეთი დაუდევარნი ბუნების მიმართ: არ გვეშინია მიწისძვრის, ნიაღვრის, ვულკანზე რომ არაფერი ვთქვათ. არ გვეშინია იმიტომ, რომ ხეირიანად არც გამოგვიცდია. მადლობა ღმერთს, არც ტაიფუნებით განებივრებული აშშ ვართ და არც მიწისძვრას მიჩვეული იაპონია. თუმცა შედარებით ნორმალურ გეოლოგიკურ-კლიმატურ ზონაში ცხოვრებამ ცუდი შედეგი გამოიღო: ქართველები სტიქიურ მოვლენებს თითქმის ყოველთვის დაუცველი ვხვდებით და გუშინდელმა ნიაღვარმა ამაში კიდევ ერთხელ დამარწმუნა.

დავიწყოთ მიწისძვრით და გიჩვენებთ ჩვენს ქვეყანაში ბოლო 20 წლის განმავლობაში დაფიქსირებული ყველაზე ძლიერი მიწისძვრების სტატისტიკას. აქ რამდენიმე დღის წინ დედოფლისწყაროში დაფიქსირებული რყევებიც შესულია.

Earthquakes in Georgia on Dipity.

როგორც ხედავთ, ბუნება არც ისე ხშირად და მძლავრად გვარყევს, რომ თავი იაპონიას ან ჩილეს შევადაროთ, მაგრამ არც იმდენად იშვიათად, რომ მოვდუნდეთ და სტიქიური უბედურების თავიდან ასაცილებლად პრევენციულ ზომებს არ მივმართოთ.

ჩემი აზრით, მთავარი პრობლემა აქ საზოგადოებაში იმის გასიგრძეგანებაა, რომ ადამიანი, რაც უნდა უსაფრთხო ადგილას ცხოვრობდეს, იგი მაინც იმყოფება დედამიწის ქერქზე, რომელიც მცოცავია და რომ იგი აუცილებლად გამოიწვევს სტიქიურ უბედურებას. ხოლო ადამიანის ცუდად ჩარევის შემთხვევაში, იგი კიდევ უფრო მალე მოხდება.

ახლა ორიოდ სიტყვით ღვარცოფსა და მეწყერზე მოგითხრობთ, რომლებიც გაცილებით ხშირად გვატყდება თავს და, საოცარია, რომ ამ საკითხშიც ვერ ვერკვევით.

საქართველოს დიდი ნაწილი ნოტიო და წყლიანია, ასე ვთქვათ, წყლითაა გაჟღენთილი, რაც, ნაირნაირი წყაროების გარდა, მეწყრის დიდ საფრთხეს ქმნის. ზოგჯერ ისეთ ადგილებშიც, სადაც მას არავინ მოელის. შარშან რიკოთში მომხდარმა სტიქიურმა უბედურებამ ეს კიდევ ერთხელ დაადასტურა.

რაც შეეხება გუშინდელ წყალდიდობას, ამან ყველაზე მეტად შემზარა, რადგან შეიძლებოდა, სტიქიის ადგილას ვყოფილიყავი.

ყველაზე მეტად ორთაჭალა დაზიანდა. იმ კიოსკში, სადაც გუშინწინ ჟურნალი ვიყიდე, დღეს ნაშალი მასალის გროვა და წყლის გუბეა. დაიღუპა 4 თუ 5 ადამიანი. ჯერ ვერ დავადგინე, რადგან ორივე ციფრს ასახელებენ. დაზარალდა ათობით სახლი, რამდენიმე მათგანი ნაწილობრივ ან სრულიად დაინგრა.

გაგარინის მოედანი

ჩამოიქცა მთის ნაწილიც, რომელმაც ტრანსპორტის მოძრაობა შეაფერხა. ადიდებული მტკვარი, რომლის ზედაპირთან ორთაჭალა სულ რაღაც 1,5 მ-ის სიმაღლეზეა გაშენებული, კალაპოტიდან გადმოვიდა და ავტომობილები წალეკა. ყველაზე მეტად დაზიანდა გულუას მოედანი და გორგასლილს მესამე ჩიხი.

თბილისის ერთ-ერთი დატბორილი გზა

სტიქია შეეხო სასჯელაღსრულების სამინისტროსაც და იქვე მდებარე სხვა ნაგებობებს. მაშველები მთელი დღის განმავლობაში მუშაობდნენ, რომლებსაც ჯარისკაცებიც ეხმარებოდნენ. ჩემი მორიგეობა რომ ყოფილიყო, ახლა მეც იქ ვიქნებოდი და მათთან ერთად მომიწევდა სტიქიისათვის გამკლავება. რაღაცნაირად მინდოდა, გვერდში დავდგომოდი ჩემს ბიჭებს, მაგრამ მარტო მე, თან სახლიდან, თან უამინდობაში, რას გავხდებოდი? თუმცა ძალიან მესიამოვნა, რომ ყველანი ასე ერთსულოვნად მუშაობდნენ, რამაც ბევრი ადამიანის სიცოცხლე იხსნა.

სამაგიეროდ, გამაღიზიანა და გამაცოფა ქართულმა ტელესივრცემ, რადგან წყალდიდობს ამბავს მხოლოდ რეალ TV გადმოსცემდა და ქვეყნის მოსახლეობის ძირითადმა ნაწილმა გუშინ მომხდარის შესახებ დღეს დილით გაიგო:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=PzmdEuIQ46s

უბრალოდ, სირცხვილია, გერქვას “მაუწყებელი” და ფეხზე დაიკიდო ასეთი ამბავი. სამაგიოეროდ, ძალიან იაქტიურეს სოციალური ქსელების მომხმარებლებმა და ამბებს ერთმანეთისგან ვიგებდით.

ჩემ მიერ გადაღებული ხუდადოვის ქუჩა.

http://www.youtube.com/watch?v=R3TAPpRzf-8&feature=youtu.be

სააკაძის მოედნიდან ვახუშტის ხიდისკენ მიმავალი გზა

http://www.myvideo.ge/?video_id=1708444.mp4

ესეც ლიტერატორის მანქანიდან გადაღებული კადრები

http://www.youtube.com/watch?v=w5VV7JC9uc0&feature=share

ყოველივე აქედან გამომდინარე, თქვენვე შეაფასეთ, ვინ როგორ და რამდენად კარგად სასარგებლოდ იმუშავა იმისთვის, რომ ყველას გაეგო სტიქიური უბედუების შესახებ და ადამიანებს ერთმანეთი მოეკითხათ.

რაც შეეხება ზოგად სურათს, მართლა ვიმედოვნებ, რომ ყველა ჩვენგანი ცოტა რამეს მაინც ისწავლის ამ გაკვეთილიდან, რაც შემდეგში, საკუთარი თავის დაზღვევასა და წინდახედულებაში გამოიხატება. თუმცა აქამდე ჯერ კიდევ დიდი და ნანიაღვრალი გზაა.

ვცდილობ, ყველა მოვლენას გლობალური მასშტაბით შევხედო, რათა უკეთ დავინახო ამა თუ იმ ფაქტის მნიშვნელობა. შედეგად, ჩემთვის ნოდარ მელაძის იდიოტობებს ნაკლები წონა აქვს, ვიდრე მსოფლიოს განადგურების პირას მყოფ უნიკალურ ტყეებს, რომელთა გარეშეც ვერც თქვენ, ვერც მე, ვერც ის ვითომ სატანისტები და ვერც ყველაზე ცხელი ტოქ-შოუს ავტორი ვერ ვიარსებებთ. დღეს 22 აპრილია და იგი დედამიწის დღეა.

წლების წინ ამ დღისადმი მიძღვნილ გამოფენებში ბლომად სიგელი და დიპლომი მაქვს აღებული… მაგრამ მაშინ თინეიჯერიც არ ვიყავი და ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებდი, რას ნიშნავდა გაკაფული ტყეები და დაბინძურებული გარემო. ზოგჯერ მართლა მენატრება ის დრო, როცა რაღაც-რაღაცების შესახებ უფრო ნაკლები ვიცოდი და, შესაბამისად, უფრო მშვიდად მეძინა. ვერ გეტყვით, ჩემი ბოლოდროინდელი უძილობა მთლად იმ ამბის ბრალია, რომელზეც ახლა უნდა მოგითხროთ, მაგრამ გული კი ძალიან მწყდება.

ამაზონის ტროპიკული ტყე განადგურების პირას მყოფთა სიაში პირველია. მიუხედავად მრავალი მცდელობისა, მისი გაჩეხვა სისტემატურად მიმდინარეობს. სამხრეთი ამერიკის ჯუნგლები, მათ მიერ გამოყოფილი ჟანგბადის რაოდენობის გამო, დედამიწის ფილტვებად იწოდება.

მადაგასკარის ტროპიკულ ტყეში მობინადრე ეს ავაზასებრი ქამელეონი იმ უიშვიათეს ცხოველებს განეკუთვნება, რომლებიც მხოლოდ აქ გვხვდებიან. ეს ტყე მადაგასკარის მძიმე ეკონომიკურ მდგომარეობას ეწირება, როცა მოსახლეობა ბუნებრივ რესურსებს გადაჭარბებით მოიხმარს.

ფილიპინების კუნძულოვანი ტყეები გადაშენების პირას მყოფთა სიაში მესამეა. ისინი უკვე დაზიანდა გლობალური დათბობით გამოწვეული კატაკლიზმებისაგან, ტასაც მზარდი საშუალო კლასის ბუნებრივ რესურსებზე მოთხოვნა ემატება.

მესოამერიკული ტყეები მექსიკიდან კოსტა რიკამდე ვრცელდება. მათ, ძირითადად, სოფლის მეურნეობის განვითარებისა და ტურისტული ზონების შექმნისათვის კაფავენ. ამას ემატება ნარკობიზნესიც, რომელიც რეგიონს არასტაბილურს ხდის.

კონგოს ტროპიკულ ტყეში მობინადრე აღმოსავლური ბარის ობოლი გორილა, სახელად ბანგა ერთ-ერთია, რომელიც, შესაძლოა, ბუნებრივი საცხოვრებლის გარეშე დარჩეს. ამაზონის შემდეგ სიდიდით მეორე ტყე, რომელიც ექვს სახელმწიფოზეა გაშლილი, ხე-ტყის ბიზნესს ეწირება.

სანდერლენდის ტყე მალაიზიას, ინდონეზიასა და პაპუა ახალ გვინეას მოიცავს. მისი უნიკალური ჯიშის ხეები სოფლის მეურნეობის ზრდასთან ერთად ქრება.

აღმოსავლეთ აფრიკის სანაპირო ტყეები კენიას, მოზამბიკისა და ტანზანიას მოიცავს. ბოლო დროს აქ სიტუაცია შედარებით გაუჯობესდა, რადგან გამოჩნდნენ დაინტერესებულ პირთა ჯგუფები, რომელთაც სურვილი აქვთ, შეაჩერონ მზარდი დეფორესტაცია. თუმცა ტყეები ამ ეტაპზე კვალვ განადგურების საფრთხის ქვეშაა.

ჰიმალაის ნესტიანი ტყეები ნეპალს, ბირმას, ჩრდილოეთ ინდოეთსა და ლაოსს მოიცავს. ტყეები დიდი ზეწოლის ქვეშაა, როგორც ადგილობრივი მოსახლეობის, ისე ექსპორტიორი ქვეყნებისაგან.

სავანას ტყეები ბრაზილიის ტერიტორიაზეა გადაჭიმული და ფაფრიანი მგლისა და სირაქლემა ნანდუს სამშობლოა. მათი გაკაფვის მიზეზებიც სოფლის მეურნეობას, წყლის დამბებსა და გაზრდილ მესაქონლეობას უკავშირდება.

ატლანტის მშრალი ტყე ჩამონათვალს ასრულებს. იგი ბრაზილიის ტერიტორიაზე მდებარეობს და მრავალი წლის განმავლობაში სისტემატურად იჩეხება.

მადლობა ღმერთს, ჩვენი ტყეები ასეთი მასშტაბებით რომ არ იჩეხება. სიმართლე რომ ვთქვა, არც ვიცი, ამ მხრივ საქართველოში რა მდგომარეობაა. ძალიან დამავალებთ, თუკი მეტყვით, რა ხდება.

ყველას გილოცავთ დედამიწის დღეს და გისურვებთ, ბევრი ხე დაგერგოთ

]]> http://zurriuss.ge/earth-day/feed/ 6 http://zurriuss.ge/if-no-art/ http://zurriuss.ge/if-no-art/#comments Mon, 23 Jan 2012 21:55:09 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7047 Continue reading →]]>

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ამ პოსტის დაწერა ორჯერ ვცადე: ერთხელ ზაფხულში, როცა ყველაფერი ეს დაიწყო და მეორედ მაშინ, როცა აღმოვაჩინე, რომ ამ ადგილის ერთ ნაწილზე ფალსიფიცირებული ცემენტი გამოიყენეს.

აღმაშენებლის გამზირის ასე მალე გახსნას იმიტომ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ სულ რაღაც ერთი კვირის წინ ყველაფერი ასე გამოიყურებოდა:

ვერა და ვერ გავითავისე, რომ საქართველო “როლიკებზე” მოსრიალე ლოკოკინაა, რომელსაც ჰგონია, რომ ევროპას ეწევა. ამ ვიდეოს რომ ვიღებდი, მეგონა, აქაურობა 26 მაისამდე მაინც არ გაიხსნებოდა, მაგრამ ეს დღე ნაციონალური კალენდრის “26 მაისს” ანუ 23 დეკემბერს დადგა. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე მთელი ამ ხნის განმავლობაში აღმაშენებლის გამზირი ფეხით მოვიარე და წარმოდგენა მაქვს, რა როგორ კეთდებოდა.

ჩემი ვარაუდით, განახლებული გამზირის ნამდვილ განახლებამდე კიდევ 6 თვე დარჩა. განა იმიტომ, რომ ახლადაშენებული შენობის ან შეღებილი ფასადების უკან დაუმთავრებელი სიცარიელეა, არამედ იმიტომ, რომ თვითონ ეს ნაგებობები ზედმეტად სწრაფად აიგო და მათს მდგრადობაში ეჭვი მეპარება. ასე გამოიყურება აღმაშენებლის გამზირი 23 ნოემბრის შემდეგ.

სხვათა შორის, ხატვამ ერთი რამ მასწავლა: თუ გინდა, რომ მართლა კარგი რამ გამოგივიდეს, დეტალებს ყურადღება აუცილებლად უნდა მიაქციო. ვნახოთ:

ეს შენობა ურჩხულის სასახლეს მაგონებდა “ურჩხული და მზეთუნახავიდან”. მთელი შენობა ვერ დავაფიქსირე რატომღაც. გამომრჩა ალბათ, მაგრამ ესეც წავა:

ასე იყო ზაფხულში, დღეს კი ასეთია:

სამაგიეროდ, შესასვლელი კარის გვერდებზე განლაგებული ფიგურების დასრულება დაავიწყდათ.

ეს ორი შენობა ზაფხულზე არ არსებობდა და ხელახლა აიგო:

პირველის შედეგი დღეს ასეთია. არ ვიცი, რამდენად მართალია, მაგრამ ამ ფასადური საფარის ღირებულება დაახლოებით 8000 ლარია.

მისგან განსხვავებით, მეორე შენობას დამთავრებული ჰქვია, რადგან გახსნის დღიდან ფუნქციონირება დაიწყო. რა და როგორ დაამთავრეს, ეგ სხვა საქმეა.

ბეტონისგან ცუდად შეწებებული ვითომ ქვის ბოძები

ეს სანახაობა წინას გაგრძელებაა

ესე ერთ-ერთი “ბუტიკია”, რომელიც სახელდახელოდ გაიხსნა. თუ კედლების გამოშრობამდე/დასრულებამდე აქაურობას არ აალაგებენ, მეეჭვება, ტანსაცმელს ნესტი არ შეჭამს.

ესეც ერთ-ერთი საყოფაცხოვრებო ტექნიკის მაღაზიის ჭერი. ფასადი ძველ სტილშია აღდგენილი, ხოლო როცა ძველებურ ფანჯარაში შეიხედავთ და გამოფენილ სარეცხ მანქანებს მოკრავთ თვალს, ბევრს იცინებთ

სულ ეს იყო, რაც ამ ხნის განმავლობაში მეთქვა და კიდევ ერთი რამ:

კამერის ობიექტივში და ტელევიზორის ეკრანზე შეიძლება, ყველაფერი იდეალურად ანუ დეტალების გარეშე ჩანდეს, მაგრამ რეალობაში ყველაფერი სხვანაირია, ნაკლებად მატყუარა. მე კი არ მსურს, ჩემი ქალაქის ნახვა სანატრელი მხოლოდ ტელეეკრანზე და ფოტოშოფით დამუშავებულ სუათებზე გამიხდეს.

მანქი

ჩორვენი

სვითი

Zur.Ge

ეკუსი

ქილიფა

ხე-რგიანი

ქეით ალუკარდი

გიო რგა

პიკოლინა

ულისე ოხანაშვილი

მწვანე ვაშლი

ჰექსე

ან ნა

ლეონსიო

ფსიქე

კნუტი

ესეც ასე

დოდკა

როკო

ყვავა

საბუნია

ლანდიშა

სიყვარულოვნა

ვასასი

კატიე

დუდი

ლიტერატორი

ეთნორევაზი

გრინმარი

ადო

თინი

ნოჩურა

გაბო

თემუჩინი

პაწუ

პ.ს. ვისა გული დაგწყდათ ან თვლით, რომ უკეთესი ვარიანტები გაქვთ, კომენტარებში მომწერეთ

რატომ არ არის ქუთაისში ზღვა? აქ ხომ ყველაფერია იმისთვის, რომ კეთილმა ზღვამ გაიხსენოს დინოზავრების ეპოქა და გული მოუბრუნდეს საჩვენოსკენ.

ქუთაისში მზე ისე ლამაზად ჩადის, როგორც ზღვის ჰორიზონტს მიღმა.

ღრუბლებიც ზუსტად ისე ფერადდება, როგორც ტალღების თავზე გაწოლილი მლაშე ქარავანი.

აქაც ისეთივე პალმებია, როგორებიც ბათუმის ბულვარში, მაგრამ მის ბოლოს ზღვა იზმორება, აქ კი – მეზობლის ჭიშკარი. არადა, რომ არ იცოდე, რომ ქუთაისში ზღვა ა(ღა)რ არის, ერთი წუთით მოგელანდება კიდეც.

ქუთაისიც ხომ ისეთივე სირისტიანია, როგორც აჭარა… მაგრამ ზღვას მაინც აჭარა ურჩევნია.

ონკანში წყალი აქ დღეგამოშვებით მოდის. რა მოხდება, დანარჩენ დღეებში ზღვამ რომ იდინოს.

ქუთაისში ქარიც ზღვის მხრიდან უბერავს… თუმცა ქარს ზღვა უკვე დიდი ხანია, არ მოუტანია.

აქ ზუსტად ისეთი აივნიანი და ორსართულიანი სახლებია, როგორიც აჭარაში… თუმცა, თუ თვალები არ დახუჭე, აივნიდან ზღვას ვერ დაინახავ.

აქ მთავარი ქუჩაც კი ზღვას გასცქერის… უბრალოდ, ახლა სარემონტო სამუშაოებია და მას დროებით დასახლებული ადგილის ბანერი ჩამოაფარეს.

ახლა კი დაიძინეთ. ტკბილად იძინეთ. ლოყით გამთბარი ბალიში გადააბრუნეთ და სახე გრილ ზედაპირში ჩარგეთ. გჯეროდეთ და ზღვა აუცილებლად მოვა.

მინამ წერას დავიწყებდე, შევთანხმდეთ იმაზე, რომ ცხოვრება ერთი დიდი, მრავლად და მრავალფეროვნად დაჭრილი ფაზლია, ადამიანი კი მერდინია, რომელიც ხან ქვიშას, ხან სიროფს და ბევრ მსგავს რამეს ატარებს. ცოდნა და გამოცდილება სწორედ ამ “განაცრელით” განიზომება, რომელიც მერდინის ბადეზე ილექება. არ ვიცი, მიხვდით თუ არა, მაგრამ საუბარი ჩემი საყვარელი თავსატეხის, ფაზლისკენ მიმყავს, რომლის აწყობის ნერვი, სამწუხაროდ, ბევრს არ აქვს. უვы.

ფაზლი ხომ ტვინის გავარჯიშების ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი და მრავალფეროვანი ხერხია. ყოველ ზაფხულს მინიმუმ 1 სურათი რომ არ ავაწყო, წარმოუდგენელია. აი, ჩემი სახლის კედლები ქუთაისში:

"ვენეცია" ჩემი პირველი გამარჯვებაა: 2002 წელს 500-იანი ფაზლი 36 საათში ავაწყვე. სწორედ მაშინ გადავწყვიტეთ, აწყობილი სურათების ჩარჩოში ჩასმა და კედლებზე ჩამოკიდება.

ამის შემდეგ ფაზლების ხანა დაიწყო და ოჯახის ყველა წევრი თავს ვალდებულად ვთვლიდით, ცოტათი მაინც დავხმარებოდით ერთმანეთს. ეს სურათი, ძირითადად, მე ავაწყვე, მაგრამ დედ-მამამაც შეიტანა წვლილი. მახსოვს, ბოლო ნაჭერი ირაკლის ჩავასმევინეთ და 500-იან ფაზლს 1 კვირაში მოვრჩით საქმეს.

ზედა სურათის პარალელურად, ირაკლი ამაზე ჩალიჩობდა. აქ მე არ წავშველებივარ, მშობლები დაეხმარენენ, თუმცა ეს ადვილი გამოდგა, თან 300-ნაჭრიანია.

ეს დედაჩემის საყვარელი სურათია და მანაც საკმაო წვლილი შეიტანა მასში. ძალიან მიხარია, როცა ოჯახი საქმეს ერთად აკეთებს. ფაზლი გვაერთიანებს ხოლმე. ეგეც 500-იანია.

ამის შემდეგ მამაჩემმა ნამდვილი გამოწვევა მოგვიწყო და ერთ დღესაც 1000-ნაჭრიანი ფაზლი მოგვიტანა. მთელ 3 თვეს ვაწყობდით, რამდენჯერმე ხელი ჩავიქნიეთ, რამდენჯერმე გამოვიტირეთ ვითომ დაკარგული ნაწილები და ბოლოს მაინც ავაწყვეთ. თან საშინლად რთული გამოდგა: ცა და ტყე - თითქმის სულ ერთი ფერის ნაჭრებია.

1000-იანს კიდევ ერთი 1000-იანი მოყვა. ამ გემის აწყობაზეც ყველამ მიიღო მონაწილეობა და 3 კვირაში ზარზეიმით ჩამოვკიდეთ კედელზე. უბრალოდ, ერთი ნაჭერი მართლა დაგვეკარგა და მამაჩემს მისი ყუთის ნახატისგან გამოჭრა მოუწია, თუმცა დღემდე კაციშვილი ვერ ხვდება იმ ადგილს.

სამიოდე წლის წინ ეს ნიუშუანშტაინის სასახლე ავაწყვეთ: შენობა - 2 დ$დფღეში, ტყე - 2 კვირაში. რთული, მაგრამ საინტერესო სამუშაო იყო. რაც მთავარია, ძალიან ეჯაჭვები იმ ადგილს, რომელსაც აწყობ, რადგან უკვე ზეპირად იცი მისი დეტალები, შეფერილობა და გიყვარდება იგი.

2009 წელს ჰოჰენცოლერნების სასახლე ავაწყვეთ, რის შემდეგაც გადავწყვიტე, ფსონები გავზარდოთ და 2000-იანებს შევეჭიდოთ. დროის სიმცირის გამო, ჯერ ვერ გავრისკე, მეყიდა, მაგრამ აუცილებლად მოვახერხებ რამეს.

ბრიუგელის ეს ნახატი ჩემმა მეგობარმა დიტომ მაჩუქა ამასწინათ. 500-იანი ფაზლი ორიოდე დღით გასართობად მშვენიერია, მე და ჩემმა ძმამ 2 საათში ამდენი ავაწყვეთ. ხვალ მოვრჩები.

დღეს გავიგე, რომ კიდევ ერთი 1000-იანი უჩუქნიათ, ამჯერად ჩემი ძმისათვის. იმათ ვერ აუწყვიათ. ხვალ დავხედავ და სიტუაციას შევაფასებ. ღმერთმა ქნას და არც ერთი ნაჭერი არ აკლდეს! აბა ჰე და აბა ჰო

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.