ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ უფრო მეტი გავიდა, მაგრამ არც 3 წელია ცოტა. დღეს Zurriuss სამი წლის გახდა და ყველაზე უფერული დაბ. დღე ექნება, როგორც მის ავტორს აქვს ხოლმე.

განვლილ 1 წელზე ძალიან მოკლედ ვიტყვი:

• საკმაოდ აქტიურ ბლოგინგს ვეწეოდი, სანამ ჯარში აღმოვჩნდებოდი. მქონდა მაღალი აქტიურობა, ბევრი გამოხმაურება და, რაც მთავარია, ბევრი პოსტის იდეა.
• დღესდღეობით აქტიურ ბლოგერად ვითვლები, მაგრამ, ზემოხსენებული მიზეზის გამო, ხშირად ვერ ვახერხებ ვერც წერას და ვერც სხვადასხვა ბლოგერული ღონისძიებების დასწრებას. ხან დრო არ მაქვს, ხან ძალა.
• დასასრულისკენ მივექანები? არა, 8 თვეზე ნაკლები დამრჩა და სამხედრო სამსახურსაც მოვრჩები. მანამდე კი ვეცდები, ჩემს ბლოგს სიცოცხლე შევუნარჩუნო.

მენატრება:

• საინტერესო თემების დაჭერა-გაანალიზება დაპოსტვა
• დისკუსიები ჩემს პოსტებზე
• ბლოგების კითხვა და მათთან დისკუსიებში ჩართვა
• ბლოგ სხოდკები
• სხვადასხვა აქციები ბლოგერებისთვის, რომლებშიც აქტიურად ვმონაწილეობდი
• ბლოგერული ცხოვრება, რომელსაც მალე დავიბრუნებ

ესეც ჩემი სულ სულ პირველი პოსტი, რომელიც 2009 წლის ამ დღეს გამოვაქვეყნე. ბლოგები ჯერ კიდევ 2008-ში მქონდა, მაგრამ ჩემი ბლოგერობის დასაწყისად სწორედ ამას მივიჩნევ. ამიტომ დღეს Zurriuss 3 წლის გახდა

პ.ს. როცა აქტიურ ბლოგერულ ცხოვრებას დავუბრუნდები, საკმაოდ ბევრი ნახატი მექნება დაგროვილი, რაც გამოტოვებული ივენთების კომპენსაციად გამომადგება

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

თუმცა, როცა კაცს არ გიმართლებს, ძველით ახალი წელი ასეთი გექნება:

სიმარტოვეს ყველაზე მეტად სიბნელეში განიცდი, როცა გარშემო მხოლოდ შენი წარმოსახვაა.

6 ხდებოდა, რომ სიცივემ გამაღვიძა. შუქი მთელი დღე არ მოსულა და მეგონა, რომ მთელს კორპუსში იყო გამორთული. ავდექი, მივდექ-მოვდექი და თურმე სად გულაობ, ზურიკ, მარტო შენ დარჩი ბნელში!

• რამდენიმე ათეული ზარის შემდეგ თელასის ოპერატორი ყურმილს იღებს და ის-ის არის, პრობლემა ავუხსნა, მითიშავს
• კიდევ ათობით უშედეგო ზარი და ავტომატის ხმა “დაელოდეთ ოპერატორს”
• ვიგინები და წიხლებს ვიქნევ გავადაშანთული ცხენივით
• ჩემი ძმა შინ არ არის
• უკვე ანთებული სანთლით ვმოძრაობ
• ვიღებ გადაწყვეტილებას, დავრეკო მშობლებთან. ეს, დაახლოებით, ატომური ბომბის გაშვების ღილაკზე თითის დაჭერის ტოლფასია, როცა იცი, რომ მისი ეფექტი დიდხანს იმოქმედებს შენზე
• საქმეში მშობლები ჩაერთნენ. მამაჩემი ჯერ კიდევ 29 დეკემბერს გადახდილის გადასამოწმებლად წავიდა უახლოესი ფეიბოქსისკენ, დედაჩემმა ტრადიციულად 699-ჯერ დამირეკა, ხომ არ ჩართულაო
• მრიცხველი შევამოწმე და ყველასი ტრუალობდა ჩემ გარდა
• როგორც იქნა, გავარკვიე, რა ნომერზე უნდა დავრეკო, რომ შუქი ჩამირთონ… მაგრამ ეს იქნება ხვალ და არა დღეს!
• ბედს შეგუებული ვრეკავ ძმაკაცთან. მოდის. სანთლის შუქზე ცოტას ვბაასობთ და ვფიქრობთ, რა მოვუხერხოთ ჩემ მიერ ნაყიდ შამპანურის ბოთლს
• ამასობაში სანთლის შუქზე მის პორტრეტს ვხატავ

• მერე წავედით და ან ნა და ყვავა ვნახეთ “პივნოიში”. ფრიად გემრიელი ხორცის ასორტიც დავურყით
• მეეერე წავედით დოდკას დაბ. დღეზე, სადაც ჩემი მისვლა ნიანგის ხახაში თავის ნებაყოფლობით შეყოფას უდრიდა
• მთელი საბლოგეთი იქ იყო. ყველას სახელი აქ რომ დავლინკო, ვორდპრესი იფიქრებს, გასპამერდაო
• ნახევარმა საბლოგეთმა მაჯვა ძველი ცოდვების გამო, მეორე ნახევარი იცინოდა
• მერე მაგრად მეკაიფნენ, ჩემი შამპანურიც მოვსვით, ჭკუაც დამარიგეს და დავიშალეთ
• გამოსვლისას, დოდკას რომ ვემშვიდობებოდი, მივხვდი, რომ ბევრ რამეში მართლა დამნაშავე ვიყავი. უბრალოდ, ზოგი ამას მეგობრულად გეტყვის, ზოგს კი ჰკიდია და მაგრად მიგახურავს. დოდკამ ყველაფერი მოკლედ და ჯიგრულად ამიხსნა. მიყვარს დოდი <3
• გამოსვლისას (ჩემი ძმაკაციც ყველაფერ ამას ესწრებოდა და მერე თავისი გზით წავიდა) ალუკარდი მიხსნიდა ჩემს შეცდომებს, მერე მის საყვარელ “ზაიობებზე” ვიცინეთ ბევრი. ისიც გამიმხილა, რომ ბლოგერების მიერ დაგეგმილი ორგია, რომლის დეტალებს ჩემ თვალწინ განიხილავდნენ, ჩემს გასაგიჟებლად მოგონებული ფარსია :D
• ასე დავიშალეთ. მე სახლში წამოვედი და ირაკლის დავურეკე
• ერთმანეთს ვაგზლის მეტროში გადავაწყდით, როცა 12-ს 5 წუთი უკლდა
• ძველით ახალ წელს ვაგზალზე შევხვდით, სადაც ყოველი მხრიდან ფეიერვერკის სინათლე კაშკაშებდა, ოღონდ ძალიან შორიდან
• სახლში ამოვლასლასდით, სანთლები ავანთეთ, ჩაი და ქუთაისიდან გამოგზავნილი გოზინაყი მივირთვით
• მერე 2008 წლის ახალ წელს ჩემი გაჭედვების ვიდეოებს ვუყურე, სადაც გამწარებული ვმღერი და ირაკლი დასაძინებლად მექაჩება
• ბეეევრი ვიცინეთ, მერე სამახსოვრო ფოტო გადავიღეთ და ბაი-ბაი ძველით ახალო წელო

 ესეც ჩემი ბნელი ძველით ახალი წელი

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

• მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
• მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
• ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
• ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
• ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
• საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
• ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
• ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
• არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
• ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
• შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
• ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
• წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ

]]> http://zurriuss.ge/qlenzgvoba-2/feed/ 9 http://zurriuss.ge/masters-hats-in-the-air/ http://zurriuss.ge/masters-hats-in-the-air/#comments Fri, 30 Dec 2011 18:05:20 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7013 Continue reading →]]>

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

• საკუთარ თავში დარწმუნებულობა, რომლის ნაკლებობის შიშიც ყოველთვის მქონდა
• სასარგებლო ცოდნა და გამოცდილება ჩემი კომპეტენციის სფეროში
• ორგანიზებულობა ამ სიტყვის ფართო გაგებით
• ბევრი საინტერესო უცხოელი კოლეგა და ნაცნობთა ფართო წრე
• ენობრივი ბარიერის გადალახვა (ინგლისური)
• გართობის ჩემთვის აქამდე უპრეცედენტო საშუალება

რა მომენატრება მასში?

• ლექციები, რადგან, ზოგადად, სწავლა მომენატრა უკვე
• უცხოელი ლექტორები, რომლებიც სამუშაო დღეებში საქმეს 100 პროცენტით მოითხოვენ, ხოლო შაბათ-კვირას შენთან ერთად წრუპავენ ლუდს პეროვის/ქიაჩელის რომელიმე პაბში
• შენობა, რომელიც, კვირის გარდა, მუდამ ღიაა ჩვენთვის: შედი, წაიმუშავე, გამოდი
• კაფე – თავისი აურზაურით
• შეხვედრები საინტერესო სტუმრებთან, რომლებსაც, შეიძლება, ისე ვერც ვერასოდეს გადააწყდე
• საახალწლო გართობა

ძალიან ლაკონიური ვარ, რადგან ბევრ ბოდიალს მირჩევნია, მოკლედ ვთქვა ჩემი სათქმელი და მადლობა გადავუხადო უკლებლივ ყველა ადამიანს, ვისი სახელიც ჯიპას უკავშირდება. თქვენ ჩემი ცხოვრების ძალიან ძალიან ძალიან ბედნიერი მოგონება შექმენით

ახლა კი პოსტები, რომლებითაც ჯიპა ჩემს ბლოგს შემორჩა:

• გასეირნება Radisson–ის მე–18 და მე–19 სართულებზე

• “ბოდიში” სოფოს

• ჩუმად იყავი და ყველაფერი თავისით მოხდებაო

• Three In GIPA 

• ასე გაილია ბედნიერი ორი კვირაც

• GIPA შახტახტზე

• მსოფლიო პრესის თავისუფლების დღე ჯიპაში 

• არჩევნების შიდასამზარეულო

• მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი 

• ერთი დღე განათლების კვირეულიდან 

• ძალიან მოგვენატრებით 

პ.ს. ვინაიდან და რადგანაც ახალ წელს ჯარში პოსტზე დგომისას ვხვდები, წინასწარ გილოცავთ და ბედნიერებას გისურვებთ. ამ თემასთან დაკავშირებით კი შემდეგ პოსტში გაკაიფებთ

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

როგორ იწყება ჩემი 2012 წელი:

• ახალ წელს ჯარში, სავარაუდოდ, პოსტზე დგომისას შევხვდები
• ახალ წელს პირველად  ვხვდები თბილისში
• ახალ წელს, როცა სახლში ღამენათევი დავბრუნდები, არავინ დამხვდება. ჩემი ძმა ქუთაისში იქნება
• ახალ წელს ვერ გავაწყობ ნაძვის ხეს, რადგან უკვე გაწყობილი პატარა ნაძვის ხე მაქვს
• ახალ წელს, ალბათ, დავლევ თაფლიან-ლიმნიან ვარდის ჩაის, შევჭამ რაიმე სამარხვოს, მერე გამოვრთავ მობილურ ტელეფონს, მივწვები და დავიძინებ
• ახალ წელს, როცა შუადღის ძილიდან გამოვძვრები, ჩავრთავ ტელეფონს, გავხსნი ლეპტოპს, ვეღარ ავუვალ საახალწლო მილოცვებს, ლეპტოპს დავხურავ
• ახალ წელს მოვიცვამ პალტოს, კაშნეს, ქუდს, ხელთათმანებს, გავალ უკვე ჩამობნელებულ გარეთ-ში და ერთდღიან შვებულებაზე გასულ ქალაქს მარტო დავათვალიერებ, რა თქმა უნდა, “მარტო სახლში“-ს საუნდტრეკების ფონზე. თუ მელანქოლიამ  გადამძლია, რომელიმე დიდ ნაძვის (მაგრამ მახინჯ) ხესთან მივალ და რამეს ჩავიფიქრებ.
• ახალ წელს, როცა ბოდიალს მოვრჩები, სახლში დავბრუნდები, ცოტას წავხატავ, რამეს ვუყურებ და კვლავ დავიძინებ.

თუმცა ყველაფერი, შესაძლოა, სხვანაირად განვითარდეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა მოხდეს, მე მაინც მადლიერი ვიქნები, რადგან თითოეული დღე რაღაც ახალს მასწავლის. მთავარია, თვალი კარგად მიმოვავლო გარემოს და აუცილებლად ვიპოვი იმ დღის სახელმძღვანელოს, გადაშლილს შესაბამის გვერდზე.

პ.ს. საშობაო მუსიკა რომ დამედო, ძალიან მელანქოლიური პოსტი გამოვიდოდა, არადა სულაც არ მომიწყენია. ასე რომ, თამთა ცხვიტავა ვარჩიე. ჰო, მართლა, დღეს მის დახურულ კონცერტზე მივდივარ და ახალ წლამდე შთაბეჭდილებებსაც გიამბობთ

ოჯახი – ქართული ტრადიციის განუყოფელი ნაწილი, სიწმინდე, სისპეტაკე და ადამიანის ზნეობის განმსაზღვრელი მთავარი კოეფიციენტი. თუ ოჯახი არ გივარგა, რაც უნდა წარმატებული და სასახელო გაიზარდო, ვიღაც მაინც ღვარძლიანად ჩაიბუტბუტებს, მაგის ოჯახი კი ვიცი, რაც არისო.  კარგი ოჯახიშვილობა კი შლეიფივით მოგყვება და ხშირად ისე გიცავს ეჭვიანი თვალისგან, როგორც ქოლგეითი – კარიესისაგან (ერთხელაც იქნება, პროდაქტ პლეისმენტში ფულს მოვთხოვ. ბოლოს და ბოლოს, მე-10 კლასიდან მარტო ამით ვიხეხავ).  ჰოდა, როდესაც ასეთ (ანუ კარგ) ოჯახში სტუმარი მოვა, სად უნდა იყვნენ ამ დროს პატარები?

რაც თავი მახსოვს, სულ ვხატავ. მე-4 კლასში ვიგრძენი, რომ გონება გამეხსნა და ფლომასტერებით მივცხებდი ხოლმე. ასე ივსებოდა სახატავი რვეულები ძეგლების ჩანახატებით, მეფეების პორტრეტებით და წყალქვეშიდან დანახული მოცურავე გედის სურათებით. ამას იმიტომ ვყვები, რომ სტუმრების მოსვლისას მამაჩემი ჩემი ნამოქმედარის გამოფენას აწყობდა ხოლმე. თვალწინ მიდგას ის მომენტი, როცა ერთ ოთახში გამალებული ვხატავ, მეორეში კი სუფრაა გაშლილი და წუთი-წუთზე ველოდები, როდის მიხმობენ ჩემივე ნახაებიანად. მეც საუკეთესოებს გადავარჩევ და მორიდებულად შევდივარ. რამდენიმე წუთში გაოცებული (არ ვიცი, რამდენად) ბიძები ქებითა და სადღეგრძელოებით მავსებენ. მერე მამაჩემიც თვალით მანიშნებს გადიო და ჩემი წარმოდგენაც სრულდება.

მე-7 კლასში გიტარის შესწავლა დავიწყე და მალე სუფრაზე ჩემი დასწრება გახანგრძლივდა. მორიდებული დავჯდებოდი, თითებს სიმებზე ვაჩხაკუნებდი და ვმღეროდი. თან თვალს მაყურებლებისკენ ვაპარებდი და მეცინებოდა, ზოგი აზრზეც რომ არ იყო, რატომ მოსწონდა ჩემი ნამღერი. მამაჩემს კი, რა თქმა უნდა, ყველაზე ნასიამოვნები მაგრამ მკაცრი სახე ჰქონდა. ძაანაც უსწორდებოდა, რომ შვილით თავის მოწონება შეეძლო, მაგრამ, აპაპაპ, ამას როგორ მაგრძნობინებდა! მერე წავიდოდა თხოვნები, ახლა ეს დაგვიკარიო. მეც, თუკი დამუშავებული მქონდა, ეგრევე ვუსრულებდი, თუ არა და ზრდილობიანი უარით ვტოვებდი ოთახ-არენას. აქვე იმასაც ვიტყვი, რომ ჩემი უმცროსი ძმა კარატეზე დადიოდა და სტუმრებს შესაბამისი ილეთებით “აოცებდა”.

აი, სულ ეს იყო ჩვენი “მოღვაწეობა”, ოდეს სტუმარი მოვიდოდა. გვიხაროდა, საკუთარი შესაძლებლობების გამოვლენის საშუალებას რომ გვაძლევდნენ, რითაც მერე კმაყოფილები მივწვებოდით დასაძინებლად. ცხოვრება მშვენიერია და აბა ჰე…

მოიცა, მოიცა!

ანუ გამოდის, რომ ვისაც ცეკვა-თამაშის ნიჭი არ გააჩნია, სტუმრებთან თავი არ უნდა გამოაყოფინონ? ვერ ვხვდები ხოლმე იმ ოჯახების ლოგიკას, სტუმრის მოსვლასთან ერთად ბავშვს რომ გადამალავენ. სცხვენიათ? მაშინ მშობლები ყოფილან დამნაშავე შვილის ცუდ აღზრდაში. ერთმა ისიც კი მითხრა, ჩემს შვილს ისე გავზრდი, რომ, სანამ მე არ ვეტყვი, სტუმარს თვალით არ დაენახოსო. ბავშვი ბავშვია და  ყოველთვის უხარია ყურადღების ცენტრში ყოფნა და სტუმრების წინაშე თავის მოწონება. სტუმარი კი, თუ ბავშვის სიცელქეს ოჯახის მინუსად ჩათვლის, მეორედ შემოსაშვები არ არის. აქედან გამომდინარე, სად არის ბავშვის ადგილი, როცა ოჯახში სტუმარი მოვა?

დღე, ღამე, ძილი, უძილობა, ცხადი, ფანტაზია, რეალობა, ჩანახატი… ყველაფერი ერთმანეთშია არეული. მეტროს გაჩერებაზე მდგარს ხანდახან მგონია, რომ ჩემ მიერ დახატული მატარებელი გამოივლის ან ვგრძნობ, როგორ ვბანაობ ავატარების ტბაში, როცა თბილ ლოგინში ვწვები…

Suo Gan by zurriuss

* * *

Ночь, улица, фонарь, аптека,
Бессмысленный и тусклый свет.
Живи еще хоть четверть века -
Все будет так. Исхода нет.

Умрешь - начнешь опять сначала
И повторится все, как встарь:
Ночь, ледяная рябь канала,
Аптека, улица, фонарь.

ასე და ამგვარად, ნებსით თუ უნებლიედ, ახალი სამსახური შევითავსე, სახელად ს ა დ. ჩვენი სერჟანტისვის რომ გეკითხათ, “სად” ასე იშიფრებოდა “საიდან ამდენი და*ლეებული”. პრინციპში, მართალიც იყო: როცა კარანტიში მყოფი 203 კაციდან ათიოდემ თუ იცოდა, სად მოხვდა და “სად” რას ნიშნავდა. როგორც უნდა იყოს, მე ისევ აქ ვარ და ამ ხნის განმავლობაში მხოლოდ ერთი რამ შეიცვალა ჩემში: ჭურში ვზივარ

სანამ ამ პრობლემურ თუ სასიამოვნო  ამბავზე ჩამოვკრავდე ენის წვერს, ახალ სამსახურზე მოგიყვებით ერთ-ორ სიყვას. უკვე მივეჩვიე, რომ ყოველ 3 დღეში ერთხელ, დილის 10:00-დან მეორე დილის 10:00-მდე მე ჩვეულებრივი ზურა ბალანჩივაძე აღარ ვარ და ოფიცრის ბრძანებებს რიგით ჯარისკაცად ვემორჩილები. სასჯელ-აღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა სამინისტროს შენობაში 3 დღეში ერთხელ ვმორიგეობ. ცვლაში ცხრანი ვართ და 3 პოსტზე ვნაწილდებით 2-2 საათით. სამუშაო დღეებში საქმე ბევრია: თანამშრომლების შესვლა-გამოსვლის გაკონტროლება, მისალმება, ასევე მაღალი თანამდებობის პირთა გადაადგილების მეთვალყურეობა ჩვენი საქმიანობის ძირითადი ნაწილია.

მომეთხოვება მაქსიმალურად ბევრი თანამშრომლის სახეზე დამახსოვრება, რაციით გადაცემის სწავლა, აგრეთვე სამინისტროს თანამშრომელთა მანქანების ცნობა. ბოლო საკითხმა თავიდან ფრიად შემაშინა, რადგან ავომობილებში ჩაინიკი ვარ, მაგრამ როგორღაც ვახერხებ ავტომობილის ცნობასაც, მისთვის დაყენებაში მიხმარებასაც, მერე უკან გამოქცევას და საჭირო პირებისათვის სამხედრო სალამის (ჩესტის) აღებას.

როცა დაღამდება და სამინისტროც დაიცლება, სერჟანტები დროში გაწერილ მორიგეობის სიას ადგენენ, რომლის წყალობითაც შეკოწიწებული 5-6 საათი მძინავს ხოლმე. ჩემი ფხიზელი ძილის გადამკიდე, მალე ვეგები გონს და ხანდახან სირბილით და ხტუნვა-ხტუნვით გავრბივარ პოსტზე. ჯერ არ აცივებულა და, ალბათ, ამიტომ ვარ ასე ენერგიული. პოსტზე მორიგეობისას მისი მარტო დატოვება დაუშვებელია, ძილზე აღარაფერს ვამბობ. ღამღამობით ოფიცერი ფრთხილად შემოიპარება და გვამოწმებს ხოლმე. თუ ვინმე უბედური ჩაძინებული დაინახა, ცხრავეს ფეხზე გაგვათენებინებს. მადლობა ღმერთს, ჯერ ყველაფერი რიგზეა.

რატომ მიხარია? არ ვიცი, ალბათ, ახალი ეტაპის დაწყების გამო. დავიღალე? არა, ჯერ არა. არც ვიცი, როდის დავიღლები და არც სამსახურის დასრულებაზე ვფიქრობ. ზოგი ყოველი ცვლის დამთავრებას ზარზეიმით ხვდება, მე კი არ ვიმჩნევ, რომ წინ კიდევ 11 შეკრული თვე მიდევს. ყველაფერი, ალბათ, მაინც იმ გარემოცვის ბრალია, რომელშიც მოვხვდი. ყველა კარგი და კეთილია, სახალისო და საინტერესო პიროვნებები არიან და, რაც მთავარია, მათთან ყოფნა მიხარია. აუტანლები რომ ყოფილიყვნენ, მათთან გატარებული ყოველი დღე გაძლების ტოლფასი იქნებოდა, მაგრამ გამიმართლა. ერთი მაწუხებს მხოლოდ: მე ახალი ვარ, ისინი  კი ნახევარ წელიწადში დაამთავრებენ და მათ გარეშე მერე, ალბათ, ცოტა გამიჭირდება. რამდენმესთან უკვე სერიოზული მეგობრობა გადავწყვიტე. რა გამოვა, არ ვიცი, მაგრამ ვნახოთ, საით წაგვიყვანს ინტერესები.

არასამხედრო ცხოვრებას ჯერ ისევ ვეწყობი და თავს კიდევ კუნძულიდან ჩამოსულად ვგრძნობ ხოლმე. თანაც, არეული ძილის გამო, მეც არეული ვარ. ჯერ კიდევ ვერ შევეჩვიე ახალ ფეისბუკს და ამბებს ყურმოკვრით ვიგებ. ბლოგზე წერაც მეზარება და არ ვიცი, როდის მოვიყვან საკუთარ თავს მწყობრში. ვხატავ. როცა მარო ვარ, უფრო მეტს. მეგობრებთან შეხვედრა მიხარებს ხოლმე გულს. ერთი “სასტავიდან” მეორეში გადავინაცვლებ და ა.შ. მერე სამსახურშიც მივდივარ და ჯერჯერობით რაღაც გამომდის, მაგრამ ყველაფერი ჯერ კიდევ დასაწყობი და დასაქოქია. ჩემი ამჟამინდელი ცხოვრება ჯერ კიდევ ქაოსია.

რაღაც არაჩემნაირად ვწერ ამ პოსტს. ესეც იმიტომ, რომ ღამის 2 საათია და მეძინება. ამ დროს პოსტზე მღვიძავს ხოლმე და ბოლთას ვცემ, აქ კი თვალს ძლივს ვახელ. წასვლის წინ მინდა, პირობა დავდო, რომ (ასე მაინც ვაიძულებ თავს) ბლოგზე ხშირად და საინტერესოდ დავწერ. საინტერესოობის დეფიციტი ზუსტად რომ არ მაქვს. აბა ჰე და აბა ჰო

]]> http://zurriuss.ge/sad/feed/ 4 http://zurriuss.ge/quarantine-island/ http://zurriuss.ge/quarantine-island/#comments Sun, 09 Oct 2011 21:00:38 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6761 Continue reading →]]>

28 სექტემბრის საღამოს, როდესაც ჯერ კიდევ კურილკის (ასე ვეძახდით სიგარეტის მოსაწევ ზონას) მიდამოებში მდელოზე ვეგდე, საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ 24 საათში სულ სხვა – ნაცნობ და უკეთეს მდგომარეობაში ვუყურებდი მზის ჩასვლას. ასეც მოხდა. დავბრუნდი!

დღე 0,5

16 სექტემბერს დანიშნულებისამებრ გამოვცხადდი თბილისის გაწვევის პუნქტში (ზუსტი სახელი არ მახსოვს). იქაურობა  ჩემსავით გამოუცდელ ახალწვეულებს აევსოთ. ყველანი ველოდით. ზოგმა არც იცოდა, რომ სამედიცინო შემოწმების შემდეგ პირდაპირ კარანტინში უკრავდნენ თავს. მე მოსამზადებლად 12 დღე მქონდა, მათ – არც ერთი. პროცესმა  9 საათს გასტანა. მამაჩემი და ირაკლი ქუთაისში წავიდნენ, ტყუილად ჩემთვის მოცდას რა აზრი ჰქონდა. ჩვენ კი ღამის 10 საათზე გადაგვაწყვეს, ამოიკითხეს გვარები და ავტობუსებში გაგვანაწილეს.

მგზავრობისას ორჯერ გავჩერდით: ერთხელ მოსაიმასქნებლად, მეორეჯერ – საჭმელად. სიტუაცია ავტობუსში: ყველა როხროხებს და ხარხარებს “მაიტა ნასოსზე” (რომელიც უკვე დავიზეპირე), მე – ვითომ მძინავს.

ღამის 4-ზე ავტობუსმა ქუთაისიდან გეგუთისკენ გადაუხვია. მივედით. ჩვენი თავისუფლება იმ ღამეს დამთავრდა. გაბრუებული სერჟანტებმა ბატებივით მიგვდენ-მოგვდენეს, ზედმეტი ხმა არ ამოგვაღებინეს, ისე გაგვყვეს ორ ოცეულად (ოცეულში 50 კაცია), დაგვალაგეს 5 რიგად და ყაზარმებში გვიკრეს თავი. 25 დათვლაში ყველას უნდა გაგვეხადა  და დაგვეძინა. ყველამ გავიხადეთ, მაგრამ ეძინა კი ვინმეს?…

ასე დაიწყო ჟურნალისტ-მხატვარ-მომღერალ-ბლოგერის ცხოვრება კუნძულ კარანტინზე.

დღე 1 - დასაწყისი

შიშით გატარებული “ძილი” მხოლოდ 2 საათს გაგრძელდა. 6:00-ზე  ჩვენთვის პირველი “ადგა ჯარი!” გაისმა. ყვლასთვის უკვე ჯარისკაცები ვიყავით და ამიერიდან ყველა იმ წესებს უნდა დავმორჩილებოდით, რაც სამხედრო სამყაროშია. ისევ 5 რიგად მოვეწყვეთ და სერჟანტებმა ტუალეტისკენ მიგვრეკეს. თითოეული რიგი ერთმანეთის მონაცვლეობით შედიოდა. აქვე პირველი წესი: ოფიცრების ტუალეტში არავინ შევიდეს! ტუალეტის ხის კედლები აჭრელებული იყო წარწერებით და წლებით. რომ გენახათ, ბევრს იკაიფებდით. თუმცა მაშინ ამისთვის არ გვეცალა. შემდეგ სასადილოში გადაგვიყვანეს (თითო მაგიდასთან 8-8 კაცი ვსხდებოდით) და სერჟანტები ზოგადი წესების ახსნას შეუდგნენ:

1. არავითარი ზედმეტი ხმა და ბრძანების შეუსრულებლობა
2. არავითარი ჩხუბი და ერთმანეთის მიჩმორება
3. აშავებს ერთი – ისჯება ყველა
4. სიგარეტის მოწევა – მხოლოდ კურილკაში
5. ოფიცრების ტუალეტში არავინ შევა
6. ყველაფერი საერთოა, რადგან ჯარი ჯარია

თითოეულის გარჩევა-გაშინაარსებას არ შევუდგები, ისე კი ვიტყვი, რომ ყველაზე გაუგებარი ჩემთვის ბოლო პუნქტი აღმოჩნდა, რომლის არსსაც ნელ-ნელა მერე ჩავწვდი. შემდეგ საუზმემ მოგვიწია. ფრიად გაოცებული დავრჩი, როცა სუფრაზე ხაჭო, არაჟანი და კარაქი რომ ვიხილე. კიდევ იყო პური, ჩაი და ყველიანი მაკარონი. მერე დილა-საღამოს ქაში დაიწყეს. რა თქმა უნდა, პირი არ დავაკარე. ვერ ვიტან ქაშს. ზოგადად, საჭმელ-სასმელი არ მოგვკლებია. საუზმის შემდეგ წამოგვყარეს, ისევ 5 რიგად დავეწყვეთ (პირველ და მეორე ოცეულებად) და დაიწყო თმის გადაპარსვის არც თუ სასიამოვნო პროცესი. საპარსმა მანქანებმა რამდენჯერმე გაჭედა  და ჩვენს თმაში “ჩაბუქსავდა”. ვერ გეტყვით, რომ სასიამოვნო შეგრძნება იყო. ერთმანეთს თმა მაკრატლითაც ავჭერით, რომ მანქანას საქმე გაადვილებოდა.

მერე დაგვბანეს. ეს იყო ყველაზე უცნაური შეგრძნება, რაც იმ დღეს ვიგრძენი, თუმცა ჯერ სასწავლო ცენტრის მომმარაგებელზე, ბატონ ოლეგიზე მოგიყვებით. ეს ვეშაპივით დიდი და ხვიხვინა კაცი ყველას და ყველაფერს აგინებდა, დაახლოებით ასე: “მაგიშ დედიშ ჩამოჭლაჭნული ჯუჯუმოვტ…”. მეტსახელიც ჰქონდა: “ძუძუ” ან “ყაია, ყაი!” (კაია, კაი). მოკლედ, ოლეგიმ/ძუძუმ დაგვმოძღვრა, რომ ჩვენ პატარა ჭუჭულიკა ბიჭები ვართ და თუ კარგად მოვიქცევით, თან გადაგვყვება, თუ არა და “ჩივ ჯუჯუშ გვთხრიშ ხახაში და კარგიშ ტრაკშ მოგვიტყ…”. თავიდან კი დავიზაფრეთ, მაგრამ მერე მაგრად ვღადაობდით ძუძუს ფრაზეოლოგიაზე. ბატონმა ოლეგიმ დაგვირიგა: 1 ტრუსი, 1 წყვილი ნასკი, 1 კბილის ჯაგრისი,  კბილის პასტა, 4-4 საპარსი საშუალება, 1 წყვილი ჩუსტი, 1 პირსახოცი, 1 საპონი და მისი ჩასადები. ამათგან საპნის ჩასადები, პირსახოცი და ჩუსტები კარანტინის ბოლოს უნდა ჩაგვებარებინა.

დავუბრუნდეთ დაბანის პროცესს: 15-15 კაცად შეგვყარეს. დრო 5 წუთი. წყალი გათბობას ვერ ასწრებს, როცა ნახევრად გახდილს, ნახევრად სველსა და ნახევრად გასაპნულს გიყვირიან “მორჩა ბანაობა!”. მშვენივრად უცნაური შეგრძნება იყო. მეორე ჯერზეც გამიჭირდა, მესამეზე – დავამუღამე. დავიბანე თუ არა, ეგ სხვა საქმეა. მთავარი ხომ დამუღამებააა

მერე ისევ ოლეგი. ამჯერად ჯარის ფორმა დაგვირიგა. ჯარის საზაფხულო ფორმა შედგება: მაისურისგან, შარვლისგან, ხებესაგან (გრძელმკლავიანი კურტკისმაგვარი მოსაცმელი, რომელზეც, თუ ჯარი გააგრძელე, წოდებას, გვარს და დროშას მიაკრავ), ქუდისა და ბოტებისაგან. ქუდის მხოლოდ შენობაში მოხდა შეგიძლია. ჯარის ფორმა შენია და უკან არ წაიღებენ. ასე დამრჩა მშვენიერი შავი ბოტები საზამთროდ (ადრე ვეძებდი ეგეთებს და თურმე საამისოდ ჯარი უნდა გამევლო )

ყველაფერ ამას შუადღისთვის მოვრჩით. მერე დაიწყო, რაც დაიწყო: პლატზე (ადგილი, სადაც ვარჯიშობს, ისჯება და ფიცს დებს ჯარი), თაკარა მზის ქვეშ, “ოცეულო, სმენა!”, “თავისუფლად!”, “მარჯვნისა-კენ!”, “მარცხნისა-კენ!”, “ზურგისა-კენ!”… მერე ბუქნები, მათთვის, ვისაც შეეშალა, მერე ისევ სინქრონული “სმენა!”, რომლის გაგონების დროსაც ზურგსუკან ჩაჭიდებული ხელები ფეხებს მთელი ძალით უნდა მიარტყა და გაიჯგიმო. შედეგებს მოგვიანებით გეტყვით.

3:00-ზე სადილია. ისევ 5 რიგად მოვეწყვეთ, ზურგისაკენ შეგვატრიალეს, “მამაო ჩვენო” წაგვაკითხეს და შევედით. შუადღის ზოგადი მენიუ:

• ბორში ან ბარდის სუპი
• ხორციანი კერძი (ქათმის ან საქონლის)
• სალათი
• პური
• კოკა-კოლა ან ვაშლი
• ფლავი ან ბრინჯის რაიმე სალათი

შემდეგ ისევ ვარჯიში. ყოველ 2 საათში 5-10-წუთიანი შესვენებაა სიგარეტის მოსაწევად, წყლის დასალევად და ბუნებრივი მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად. სასტვენის ხმაზე უკლებლივ ყველა თავქუდმოგლეჯილი უნდა გამოიქცეს და მოეწყოს პლატზე. დაგვიანება და “საჩკაობა” ისჯება ბუქნებით, ეს კი, დამერწმუნეთ, ისედაც დასიებული ფეხებისათვის, არც თუ სასიამოვნო საქმეა.

საღამოს 8 საათზე ვახშამია, სადაც ჩაი, კარაქი, პური, პავიდლო ქაში (ან ხორციანი კერძი) უნდა მივირთვათ. მერე ისევ ვარჯიში მზის ჩასვლამდე (თავისი დასჯით) და მერე ძილი. დავწექი თუ არა, საფიქრალი წამოიშალა: მახსენდებოდა, როგორ მპირდებოდა მამაჩემი, რომ ყოველდღე ღობესთან მოვიდოდა და ხელს დამიქნევდა, დედაჩემი, რომელიც მეუბნებოდა, რომ ექიმი მისი ყოფილი თანამშრომელი იყო და შემეძლო, მის კაბინეტში ვმჯდარიყავი. ჩემი ფეხები. ვის გაახსენდი. ვინ მოგაქცია ყურადღება. ისიც კი ვიფიქრე, რომ გეგუთის ნაცვლად, სხვაგან წაგვიყვანეს. მერე ფანტაზია უფრო გამიღვივდა და მეგონა, ჩემებს რაღაც შეემთხვა. ასე ვაება-წამებაში ჩამეძინა.

დღე 2 – შეგუება

ჯარში ყოველი დღე, ძირითადად, ერთმანეთს ჰგავს, რადგანაც შინაგანაწესია ერთნაირი. ყველას ფეხები გვტკიოდა და თითქმის არავის გვეძინა ნორმალურად. იგივე სტანდარტული პროცესი. უკვე ვისწავლეთ სმენასა და თავისუფალზე გადასვლა, მარჯვნივ-მარცხნივ მიტრიალება და ჯერი ადგილზე მწყობრი ნაბიჯით სვლაზე მიდგა. სწორედ ამ დროს ჩვენი ორი ოცეული დაშალეს და ღამით ჩამოსულ მესამე ოცეულთან სიმაღლის და მიხედვით გადააწყვეს.  ამიერიდან, მეორე კი არა, პირველი ოცეული გვერქვა. ამ შემადგენლობით ვიყავით კარანტინის ბოლომდე.

იმ დღეს ადგილზე მწყობრში მოძრაობა ვისწავლეთ და აქ დაიწყო ჩვენი წამებაც. რამდენიმეს სმენაში რიტმის ნასახიც არ აღმოაჩნდა და თვლას ფეხი ვერაფრით აუწყო, არადა უმარტივესია: ერთი…. ერთი…. ერთი, ორი სამი…. ერთი… ერთი…. და ა.შ. დასჯილს ან მუჭებზე აყენებდნენ, ან ჩვენთან ერთად აბუქნავებდნენ. უარეს შემთხვევაში, ჩვენ მის დათვლილზე ვბუქნაობდით. ეს იყო ყველაზე დამანამუსებელი სასჯელი, კაცობას პირდაპირ წელსქვევით რომ ურტყამს

აღარ მახსოვს, რამდენჯერ გავაპარე თვალი “ჰორიზონტისკენ” ნაცნობი მანქანის გამოჩენის იმედით. არც ლინკოლნი, არც მაზდა მილენია, არც ექიმის დაძახება. სრულიად რომ არ გავგიჟებულიყავი, გადავწყვიტე, ეს თემა საბოლოოდ დამეხურა და ყურადღება ჩემს იმჟამინდელ ყოფიერებაზე გადავიტანე. ყოფიერება კი არ არსებობს იმ ხალხის გარეშე, რომლებიც შენ გარშემო არსებობენ. იმ საღამოს დაგვირიგეს რვეულები და პასტები და თეორიის ჩაწერა დავიწყეთ. ვისაც გაინტერესებთ, ასე ჟღერს სამხედრო ფიცი:

მე, საქართველოს მოქალაქე, შევდივარ რა საქართველოს შეიარაღებული ძალების შემადგენლობაში, ვფიცავ, პირნათლად მოვიხადო ჩემი მხედრული ვალი საქართველოს წინაშე.

ვფიცავ, კეთილსინდისიერად შევისწავლო სამხედრო საქმე, ღირსეულად განვაგრძო წინაპართა მხედრული ტრადიციები.

ვფიცავ, მკაცრად დავიცვა მხედრული დისციპლინა, როგორც სახელმწიფოს ძლიერების საფუძველთა საფუძველი.

ვფიცავ, შევინახო ჩემთვის მონდობილი სამხედრო საიდუმლო, შევასრულო სამხედრო წესდებათა ყველა მოთხოვნა და მეთაურის ბრძანება.

ვფიცავ, მტკიცედ დავდგე საქართველოს სადარაჯოზე და სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე ვიბრძოლო მტერზე გამარჯვებისთვის.

თუ გავტეხ ამ ფიცს, პასუხისმგებელი ვიქნები ღვთისა და ქვეყნის წინაშე.

გვფარავდეს ღმერთი! ამინ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა ბოლოს სკოლის რომელიღაცა კლასში წერა და, შესაბამისად, ყველაფრის ჩაწერაც ვერ მოასწრო, გამიკვირდა, რა ლამაზი ასოები გამოყავდათ. ბევრი კი განგებ არ იწერდა, მაინც არ გამოგვკითხავენო. ზუსტად ამაზე მეშლებოდა ნერვები. მძულს სიზარმაცე. მერე ადგებიან და ამ ქვეყანას აგინებენ დედას, რომ ძღრენში ცხოვრობენ. თვითონ რა გააკეთეს საიმისოდ, რომ ძღრენიდან ამოსულიყვნენ? მე მაინც მგონია, რომ ადამიანს შრომა ადრე თუ გვიან აუცილებლად უფასდება, რადგან სამყარო გაწონასწორებული სიდიდეა და ყოველ ქმედებას შესაბამისი უკუქმედება მოჰყვება.

11-ზე დაგვაძინეს იმ ღამეს გადავწყვიტე, აღარ მეფიქრა მშობლებზე. იმიტომ, რომ არ გამერეკა.

დღე მესამე – პირველი ნაბიჯები

ჯარში ყველა დღე ერთმანეთს ჰგავს. დღე 6:00-ზე იწყება და ტუალეტის წინ ბუქნაობით გრძელდება. თითქმის ყოველდღე ვისჯებოდით ტუალეტიდან დაგვიანებით გამოსულთა ან ლაპარაკის გამო. მერე ოთხიოდ წრეს შემოვუძუნძულებდით პლატის გარშემო და ამასობაში მზეც ამოდიოდა.

მშვენიერი შესახედია, როგორ იბადება ახალი დღე შენ თვალწინ, შენ კი განძრევის უფლებაც არა გაქვს. ერთადერთი, თვალი შეგიძლია, გააყოლო დისკოს, რომელიც ნელ-ნელა ხურდება და ცრემლებად გავსებს.

სხვათა შორის, იმ დღეს პირველად გაგვიყვანეს საზღვრებს გარეთ, გეგუთის ციხის იქით. ყაზარმის ტერიტორიაზე მანქანის სადგომის ასაგებად რკინის რაღაც-რაღაცები უნდა გადმოგვეზიდა. მივადექით ჯართის “დისლოკაციის” ადგილს, დავეჯაჯგურეთ და წამოვიღეთ. რკინის მილები, კიბისმაგვარი რაღაცები ბეჭებით ვზიდეთ. მე მეორე შემხვდა და გზაში ორჯერ ყელი კინაღამ გამომბდღვნა. როგორც იქნა, მოვიტანეთ. იმ დღეს ცოტა უფრო დიდი ხნით დაგვასვენეს, თანაც დამატებით კიდევ ჩამომსვლელებს ელოდებოდნენ, რომ ოთხივე ოცეული (ანუ 200 კაცი) შევკრებილიყავით. შესაბამისად, იმდენი აღარ გვავარჯიშეს.

ფეხები ისე მტკიოდა, ნაავარიები ქათამივით დავდიოდი. მეც ავდექი და, სერჟანტთან შეთანხმებით, ექიმთან შევედი. გავაღე კარი თუ არა, მეთაური… უცებ გავიჯგიმე, რადგან სამხედრო სალამის (ჩესტის) აღება უქუდოდ არ შეიძლება. თავისუფლადო, მანიშნა მეთაურმა, რომელიც დივანზე წამოწოლილიყო და ტელევიზორს უყურებდა. ექიმს ჩემი და ჩემი ფეხების გასაჭირი ვუთხარი, თან გულის სიღრმეში ველოდი, ეგებ მაინც აღმოჩენილიყო დედაჩემის ნაცნობი, მაგრამ არა. არც ფეხებს ეშველა, მითხრა, მიუჩვეველი ხარ და მისით გადაგივლისო. უცებ, მეთაურმა მკითხა, რა გვარის ხარო. ვუპასუხე და იმედიანად შევხედე. გამიღიმა და მითხრა, ბალანჩივაძე, თუ რამე დაგჭირდეს, პირდაპირ ჩემთან მოდიო. ბოლო სამ დღეს ასე ძალიან არაფერი გამხარებია. მერე რა, რომ განსაკუთრებული და სხვისგან გამორჩეული არაფერი მიჭირდა, მაინც მიხაროდა, რომ მეთაურთან მისვლა საჭიროების შემთხვევაში შემეძლო. ბოლოს და ბოლოს, იმედი გამიჩნდა, რომ ჩემებს არაფერი სჭირთ და, ადრე თუ გვიან, მნახავენ.

სერჟანტები

კარანტინის ამბების მოყოლისას, შეუძლებელია, გვერდი აუარო სერჟანტების თემას. აქვე გეტყვით, რომ სერჟანტი რიგითის, ანუ ჩემნაირის, ზემდგომი წოდებაა. ჯერ არის უმცროსი სერჟანტი, შემდეგ სერჟანტი, უფროსი სერჟანტი და ბოლოს ზემდეგი. მერე იწყება ოფიცრის ტიულები. სერჟანტებს აბარიათ ახალბედა ოცეულები, რომელთა მომზადებაზეც პასუხისმგებელნი არიან მეთაურის წინაშე.

ვინაიდან მე საკმაოდ ბებერი ჯარისკაცი აღმოვჩნდი 18-19-წლიანთა გარემოცვაში, მეგონა, სერჟანტები მაინც იქნებოდნენ ჩემი ასაკის. თურმე ჯერ სადა ვარ. 8 სერჟანტიდან სულ 2 თუ იყო ჩემზე უფროსი. გამოდის, რომ ჩემი ძმის ტოლა ხალხს უნდა დავმორჩილებოდი სერჟანტები საკმაოდ მომთხოვნნი აღმოჩნდნენ, მაგრამ ზოგიერთის შემთხვევაში ასაკი მაინც თავისას შვებოდა.

სერჟანტისთვის სიტყვის შებრუნება მთელი ოცეულის დასჯის მიზეზი შეიძლება, გახდეს, ასე რომ, თუ რამეს გეტყვის, ენას კბილი უნდა დააჭირო და შეასრულო, თორემ შენთან ერთად 49 კაცი იბუქნავებს. მაგრამ რა უნდა ქნა, როცა სერჟანტი რაღაცა თემაზე ხუმრობს, შენც გაცინებს და როცა მთელი ოცეული ახარხარდება, ბუქნაობას გაწყებინებთ? ვერც ვერაფერი. უბრალოდ, უნდა გაუძლო მის თინეიჯერულ კაპრიზებს და არ უნდა იფიქრო იმაზე, თუ როგორ დაუნაყავ ცხვირს, როცა გარეთ ნახავ. თუმცა ასეთი რამ არც-თუ ხშირად ხდება. მთავარია, თავიდან კარგად და ზრდილობიანად მოიქცე და მერე ყველა გიჯიგრებს. მაგალითად, მიხეილ ჭედია, რომელიც, მგონი, დღე-დღეზე დაასრულებს თავის სავალდებულო სამხედრო სამსახურს, ჯერ კიდევ 19 წლისაა და უკვე ასეულის სერჟანტია. ამ ადამიანით აღფრთოვანებული დავრჩი. მისი ქცევა, თავდაჭერილობა, ზომიერება, პასუხისმგებლობა და საქმის სიყვარული ბევრ უფროსს შეშურდება. იგი არც ზედმეტად გაგაცინებს, რომ თავში აგივარდეს და არც ზედმეტად დაგსჯის, რომ დაიბოღმო. მისთვის მთავარია, საქმე გაკეთდეს და ყოველთვის იმას ცდილობს, რომ ასეულის შეძახილები, სმენაზე გადასვლა და მწყობრში სიარული იყოს ერთიანი და გამართული.

თუკი რომელიმე სერჟანტი ოცეულის ვარჯიშითა და დასჯით თავის გართობას დაიწყებდა, ჭედია არასდროს აკეთებდა ამას. იმხელა სულისკვეთებით შემოგვძახებდა ხოლმე, ერთი ძლიერი ხმა გამაგონეთო, შეუძლებელი იყო, უარი გეთქვა. რამდენიმე წამით თავი ბრძოლის დაწყების წინაც მეგონა. ზომიერება და საქმისადმი თავდადება, აი, რა თვისებები უნდა ჰქონდეს სერჟანტს. ჭედია, თუ ამ პოსტს სადმე გადააწყდები, ფეისბუკი გააკეთე და დამიმეგობრდი

ანტიერექციული ჩაი?

ჩაი ჯარის მენიუს ერთ-ერთი განუყოფელი ნაწილია. საუზმესა და ვახშამზე მას მივირთმევთ ხოლმე. უკვე მესამე დღე დაიწყო, როცა გავაცნობიერე, რომ ჩემი სექსუალური ფანტაზიებს ერექციისათვის ხელკავი გამოედო და სადღაც გადაკარგულიყვნენ. როგორც აღმოჩნდა, ანალოგიური სხვა ჯარისკაცებმაც შენიშნეს და ბოლოს ისე მოხდა, რომ არავის გვიდგებოდა. პრინციპში, იმდენი კაცის გარემოცვაში რაზე უნდა დაგმართნოდა, მაგრამ ასეთი მასობრივი დაცემის შესახებ აქამდე არ გვსმენოდა. მერე ვიღაცამ თქვა, ეგ იმ ჩაის ბრალია, დილა-საღამოს რომ გვასმევენო. ამის მერე რამდენიმემ ჩაისათვის თავის არიდება დაიწყო, ჩემნაირები კი, რომელთაც ჩაი ძალინ უყვართ, მყარად აგრძელებდნენ ანტიერექციული სითხის მიღებას იმ იმედით, რომ პოტენციაზე არ იმოქმედებდა.

როგორც არ უნდა ყოფილიყო, სიმართლე მაინც ვერ გავარკვიეთ. სერჟანტები იძახდნენ, მაგ ჩაის ჩვენც ვსვამთ, უბრალოდ, თქვენ პირველად რომ მოგიწიათ ასეთ სიტუაციაში მოხვედრა, მაგის ბრალიაო. მე არ ვიცი, რისი ბრალი იყო, მაგრამ კარანტინის დამთავრებიდან მეორე დღეს ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა. ასე რომ, იცოდეთ, თუ ჯარში არც ერთხელ არ აგიდგათ, მაინცდამაინც თქვენს თავს ნუ დააბრალებთ

 Yლე

ამ სიტყვას ჯარში ყველაზე ხშირად გაიგონებთ. ალბათ, ფილტვებიდან ამოსუნთქული ჰაერის 60% მხოლოდ ამ სიტყვას უკავია. იძახის ყველა, ყველაფერზე, ყველა ბრუნვაში და ყოველთვის. ჯარში ნებისმიერი რამ შეიძლება, დაუკავშირო Yლეს. მაგ: “_რა მაგარი ამინდია. _ დამასკდეს Yლეზე!” და ა.შ.

ჯარში ფართოდ განიხილება კაცობის საკითხი და სიგარეტის მორჩენილ ღერებზე დამათხოვრებული ჯარისკაცები (მეცინება ხოლმე ამ სიტყვაზე), ზემოხსენებული სიტყვის გამოყენებით, ბჭობენ (ამაზეც მეცინება), რა არის კაცობა. ჯერ ლაპარაკობენ, მერე “შე Yლეოს” მიაშველებენ ერთმანეთს, მერე თავიანთ დედებს დაიგინებენ (უკვე მერამდენედ) რიგ საკითხებზე და დაძაბული სიტუაციაც ნელ-ნელა იმუხტება. თითქოს, რაღაც ზოგადსაკაცობრიო მნიშვნელობის პრობლემას დაესვა წერტილი. ეს ყველაფერი, დაახლოებით, ქუჩაში უცხო მანქანის გავლას ჰგავს, რომელსაც მეზობლის ძაღლები ყეფა-ყეფით მისდევენ და როცა “გააგდებენ”, თავდაჯერებული უბრუნდებიან თავიანთ ქოხმახებს.

ჯარში შევიტყვე, რომ ვაჟკაცობა, მეტწილად, გატრაკებით იზომება. რაც უფრო ბევრჯერ და ბევრ რამეზე დაიგინები, რომ ვაჟკაცი ხარ, მით უფრო მაღლდება შენი რეპუტაცია. მთავარია, ბევრს “ეკაჩავო”, გაბრაზებული მზერა არ მოიშორო, ბევჯერ დაიგინო და რაც არ გევასება, “Yლეზე მკიდიათი” უკუაგდო. გამოდის, რომ კაცობა, თანამედროვე გაგებით, ბევრი ცუდი სიტყვის თქმაა. სამაგიეროდ, შეგიძლიად, 100 პროცენტით იყოთ დარწმუნებული, რომ სიტყვა “ფალოსის” მნიშვნელობა 100-დან 95-ს არ ეცოდინება. როცა ამას მივხვდი, მე და კიდევ ერთმა “ნასწავლმა კაცმა” (ასე ეძახიან უნივერსტეტდამთავრებულებს) პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ და, ფალოსის, დილდოს, ვაგინის და მსგავსი სიტყვების შინაარსი ვკითხეთ ჯარისკაცებს. შედეგზე ბევრი ვიცინეთ. 203 კაციდან, მიახლოებით, 15-მა თუ იცოდა მიახლოებითი მნიშვნელობა.

…და მე მესმის მათი. რა უნდა ელაპარაკო ისეთ ადამიანს, რომელსაც არც ნორმალური აღზრდა ჰქონია და არც ნორმალური განათლება. იცის “ტYნაური” და არ იცის, ქალს ან კაცს რა სად და რატომ აბია. აქ არც სოფელს აქვს მნიშვნელობა და არც ქალაქს. აქ სურვილის არქონაა, რომელიც აღუზრდელობით ანუ სიზარმაცით მოდის. რომ ვამბობ, რომ სიზარმაცეა ყველაფრის თავი და თავი (კარგი, ხო, ილიამ დამასწრო), მართლა ასე გამოდის. მერე გაიზრდებიან, ისევ იმ ნაგავში იწვებიან, სადაც წვანან და კიდევ ღმერთს შესჩივლებენ და მთავრობას შეაგინებენ, რატომ ვართ ასეო. და შენ რა გააკეთე საიმისოდ, რომ ასე არ ყოფილიყავი? Yვერების ფხანის დროსაც კი შეგეძლო, მეორე ხელით სხვა საქმე გეკეთებინა (მასტურბაციის გარდა, რა თქმა უნდა). ესეც პასუხი მარადიულ კითხვაზე “გვეშველება რამე?”

დისკრიმინაცია

როცა სერჟანტები გვაფრთხილებდნენ, რომ მიკაჩავება ჯარში მიუტევებელ ცოდვად ითვლება, ეტყობა, ნამდვილად არ ფიქრობდნენ უცხოური წარმოშობის ქართველ მოქალაქეებზე, რომლებსაც არ გაუმართლათ და ჯარში მოხვდნენ. იმ აზერბაიჯანელ მოსახლეობას ვგულისხმობ, მარნეულში, ბოლნისსა და მიმდებარე ტერიტორიაზე რომ სახლობენ. ჩვენს ასეულში დაახლოებით 20 ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენელი იყო. მათ დიდ ნაწილს არც ენა ესმოდა წესიერად და ვერც სწავლობდნენ. შედეგად, მათ გამოც დავსჯილვართ. ამას კი მოყოლია სიტყვიერი შეურაცხყოფის კორიანტელი და მიკაჩავება შინაარსით, რომ სადაც ხარ, იქაური ენა უნდა იცოდე. მიუხედავად იმისა, რომ მათი გადასაწყვეტია, ისწავლიან თუ არა ქართულს, მაინც მიმაჩნია, რომ სადაც დაიბადე და გაიზარდე, იქაური ენაც უნდა იცოდე, თუნდაც იმიტომ, რომ ასე აღარ მოგექცნენ.

თუმცა, მეორეა, როგორ ექცეოდნენ მათ. ზოგი სერჟანტი ხან “თათარს”, ხან კიდევ “მუსტაფას” ეძახდა, რაც მათთვის იმ დონეზე გამაღიზიანებელი იყო, რომ ერთხელ ერთი დასჯილი აზერბაიჯანელის გვერდით მისიანი გამოვიდა და ისიც მუჭებზე დადგა. მე არ ვიცი, ანალოგიურ სიტუაციაში რომელი ქართველი გააკეთებდა ამას. მაშინ მივხვდი, რომ ჩვენ კიდევ დიდხანს გვეჯერება, რომ რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართ და მადლობა ღმერთს, ჰიტლერი ქართველი არ იყო და არც იმდენი ძალა გვქონდა, თორემ, წარმომიდგენია, რამდენ ნაციას გავანადგურებდით.

მეორეც უნდა ითქვას, რომ დიდი შეგნებით არც ეთნიკური უმცირესობის წარმომადგენლები გამოირჩეოდნენ (იგივე აღზრდა-განათლების პრობლემა), თუმცა რატომღაც მე სულ ვახერხებდი მათთან საერთო ენის გამონახვას და ბევრი არა ან ვერა. ეს იმიტომ, რომ აშკარად ვცდილობდი, დამენახვებინა, რომ ქართველებიდან მათზე ყველა ერთნაირად არ ფიქრობს და არ მიმართავს. ყველაფერში შეიძლება მეტ-ნაკლები წარმატების მიღწევა, მთავარია შეგნება.

ფიცი

ვინაიდან უკვე მეტ-ნაკლები წარმოდგენა შეგიქმენით ჯარისა და კარანტინის შესახებ, ყოველი დღის დეტალურ აღწერას აღარ გავაგრძელებ. ოთხშაბათს მამაჩემი მოვიდა, მეთაურმა კაბინეტში მიხმო და ბევრი ვისაუბრეთ. კვირას ისედაც ახლობლების ნახვის დღე იყო, ტელეფონებიც დაგვირიგეს. მაშინ მთელმა ოჯახმა მნახა. ამანათებიც მივიღეთ. იმ სადილზე ყველა სუფრაზე ოჯახიდან გამოგზავნილი საჭმელ-სასმელი ეწყო და ჯარის მენიუსათვის პირი თითქმის არავის დაუკარებია. რა თქმა უნდა, სერჟანებიც დავპატიჟეთ.

ვისწავლეთ იარაღის (კალაშნიკოვი, AKA 74) არასრული დაშლა-აწყობა და მისი ნაწილები. აქვე გეტყვით, რომ იარაღს ლულაში ხელი არასდროს მოკიდოთ, თორემ, შეიძლება, თითები ზედვე დაგრჩეთ. 28 სექტემბერს, ოფიცრების ზედამხედველობით, ავტომატით 9-9 ტყვია ვისროლეთ, თავისი წესისდამიხედვით. იმავე დღეს გეგუთის ციხის საგუშაოგები დაგვათვალიერებინეს, რომელზეც ზოგიერთ ჩვენგანს სულ რამდენიმე დღეში მოუწევდა პირველი ღამის გათენება. სხვათა შორის, იმ საღამოს 200 ბუქნითა და 10 წრით დაგვსაჯეს, რაც 4 კმ-ს უდრის

29 სექტემბერს კი ფიცი დავდეთ. პოლკოვნიკ კახა მორგოშიას წინ ოთხმა ოცეულმა საზეიმო მარშით გაიარა (მცირე ხარვეზებით) და შემდეგ განაწილების მიხედვით მოეწყო. მე, როგორც გადაწყვეტილი მქონდა, თბილისის ნაწილში მოვხვდი. იმ დღეს მამამ ქუთაისში წამიყვანა, იმ დღესვე დავკარგე ჩემი ძვირფასი ორიენტის საათი, რომელიც მორიგეებს ვათხოვე. 1 ოქტომბერს თბილისში ჩამოვედი და ახალ ცხოვრებას შევუდექი, რომელზეც შემდეგ მოგიყვებით.

P. S. ამ პოსტს ჩამოსვლის დღიდან ვწერ და მხოლოდ ახლა მოვაბი თავი. კვლავ მიხარია თქვენი ვიზიტი ჩემს ბლოგზე და აწი ისევ ჩავდგები ფორმაში