სულ ასე ვარ: ვიღებ ვიდეოებს, მერე ატვირთვა მეზარება და დიდი ხნის შემდეგ, თუ აზრი აქვს, ერთიანად გამოვაქვეყნებ ხოლმე. ამჯერადაც ასე მოვიქეცი. მოვქექე ჩემი ცხოვრების რამდენიმე საინტერესო მომენტი და იუთუბის გზას გავუყენე.
ბიძინა ივანიშვილზე უკვე მგონი მიცვალებულებიც ალაპარაკდნენ, ჰოდა მეც მაქვს სათქმელი. უფრო სწორედ, საჩვენებელი. აი:
1955 წელი. ლა სკალა ოვაციით ეგებება "სომნამბულას" მთავარ გმირს.
უკვე 7 წელზე მეტი გასულა მას შემდეგ, რაც იგი აღმოვაჩინე. ამ ხნის განმავლობაში ჩემს პიროვნებაში სამიოდე “გენერალური უბორკა” მოხდა, ბევრი რამ შეიცვალა და გადაფასდა, მაგრამ იგი ისევ იქ არის, სადაც თავიდანვე ადგილი მივუჩინე. იქ, სადაც იმსახურებს ყოფნას. უკვე 7 წელია, მარია კალასს ვაღმერთებ. Continue reading
ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, ამიერიდან ოპერით თავს ნაკლებად შეგაწუხებთ, რადგან მისთვის ახალი ბლოგი გავხსენი.
ქართულ სოციალურ მედიაში ოპერაზე თითქმის არაფერი იწერება, არც კონსერვატორიას გააჩნია სტაბილური პერიოდული გამოცემა. ინტერნეტში მხოლოდ ხანდახან თუ გავრცელდება ლაშა ბუღაძის ან ნოდარ ლადარიას მიმოხილვები… ეს არის და ეს.
ყოველივე აქედან გამომდინაერე, დიდ მიზნებს ვისახავ:
მქონდეს საქართველოში პირველი თემატური ბლოგი საოპერო ხელოვნებაზე
ვწერდე სისტემატურად, როგორც ვრცელ პოსტებს, ასევე მიმოხილვებს
წერდნენ სხვა ავტორებიც
წერდეს, რაც შეიძლება, მეტი
და ბოლოს, ამ ბლოგის აზრი საინტერესო და გასათვალისწინებელი გახდეს სხვათა მიერ. ვოტ 
სიგიჟე, როგორც “ხსნა”, გამოსავალი ურთულესი მდგომარეობიდან, მუსიკაში მე-19 საუკუნიდან ჩნდება. ამ დროს საოპერო მუსიკა მწვერვალზე იდგა და თავისი არსებობის ერთ-ერთ ყველაზე ფენომენალურ, ბელკანტოს ერაში იმყოფებოდა. თავის ნაწარმოებებში ბევრი კომპოზიტორი ქალის მთავარ პერსონაჟს სწორედ სიგიჟის სცენით ასრულებინებს ოპერას. მაგალითად, დედოფალი, რომლის ინტრიგებს საკუთარი შვილი შეეწირა ან დიდგვაროვანი ქალი, რომელიც უპასუხო სიყვარულის მსხვერპლი გახდა. აქედან გამომდინარე, “სიგიჟე”, როგორც მუსიკალური ფორმა, თითქმის ცალკე ჟანრად ჩამოყალიბდა და, რაც ყველაზე მთავარია, იგი ოპერის ჟანრს გაცდა. ჩვენ მას დღემდე ვხვდებით. Continue reading
ეს ექსპერიმენტი 5 ივნისს 150 ნომერ ავტობუსში დაიწყო, რომელიც ვაჟა-ფშაველადან რუსთაველისკენ მიემართებოდა. გვერდით გადავდე (სახლში) დიუმას “ნაპოლეონი” და ჩანთაში ნოდარ დუმბაძის ოთხკაციანი წიგნი ჩავაგდე. ავტობუსში ავბობღდი თუ არა, მარადმწვანე წიგნი (ისე იასამნისფერი ყდა აქვს) მუხლებზე გავიშალე, ჩავრთე პლეიერი და დავიძარით. Continue reading
ვიდრე რაიმე სერიოზულზე გადავიდოდე, მირჩევნია, ისევ “სახეების” თემა ამოვწურო. ამჯერად, ბოლო პოსტი იქნება მათზე, ვისი სახეებიც არასდროს წაიშლება. ახალგაზრდობასა თუ მოხუცებულობაში, ჭირსა თუ ლხინში, სიცოცხლესა თუ სიკვდილში ისინი ჩვენთან და ჩვენს მეხსიერებასთან ერთად იქნებიან. Continue reading
როგორც წინა პოსტში მოგახსენეთ, “მითრიდატეს” მეორე დღეზეც წავედი. მაინტერესებდა, როგორ იმღერებდნენ სტუდენტები. პირდაპირ გეტყვით, რომ ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი. Continue reading
რას საქმიანობს ტიპური 14 წლის ბიჭი თუნდაც მე-18 საუკუნეში? სწავლობს ან არ სწავლობს, მასტურბირებს, “სხვა თვალით” უყურებს გოგონებს, ცელქობს, მშობლებთან უაზრო კამათს იწყებს… რას აკეთებს 14 წლის გენიოსი? წერს ოპერას. 19 თებერვალს რუსთაველის თეატრში მოცარტის ვირტუოზული ოპერის “მითრიდატე, პონტოს მეფე” პრემიერა შედგა. Continue reading
ავტორისეული
იგი მაგია. თეთრთმიანი შავით მოსილი მაგი. მაღალი და არასტანდარტული, ძალიან მოხდენილი ფრაკით. პედანტი ჯადოქარი. მისი სახელის გამოცხადებიდან რამდენიმე წამის განმავლობაში თავში უამრავმა აზრმა გამიელვა, თუ როგორია დმიტრი ხვოროსტოვსკი სინამდვილეში. რა სიმაღლისაა, როგორ მოძრაობს, რა ჟესტიკულაციას იყენებს, როგორ ურთიერთობს მაყურებელთან. იუთუბში ასჯერ ნანახი მაინც სიყალბედ მეჩვენება და ამასობაში პედანტი ჯადოქარი სცენაზეა. Continue reading
წინამდებარე პოსტი შეიცავს საუბრებს ოპერაზე, საოპერო მუსიკასა და მსგავს უცენზურო თემებზე. ადმინისტრაცია გირჩევთ: თუკი აღნიშნული კონტენტის მიმართ არანაირი ინტერესი არ გამოძრავებთ, პირველივე დაწკაპუნებით გაეცალეთ აქაურობას. ხოლო თქუენ, არწივებო, მომყევით. Continue reading