რა აუცილებელია, ზღვიდან ვეშაპი ამოხტეს, როცა ამისთვის არსებობს თვითმფრინავი. მზე კი მხოლოდ ფრენბურთის ბურთია, რომლის არომატული წვენიც კოქტეილის ჭიქას ეხლება

დღეიდან კონკურსი “დახატე შენი ბედნიერება” ოფიციალურად გაიხსნა და ყველანი ჩვენ-ჩვენი ფანტაზიის გადმოფრქვევასა და განსხეულებას შევუდექით. სიმართლე გითხრათ, ძალიან ვნერვიულობდი, რადგან ფუნჯი ბოლოს 9-10 წლის წინ მეჭირა. არ ვიცოდი, რა გამომივიდოდა და აკრილის საღებავში ამოვისვარე. კიდევ კარგი, ზეთიანი არაა, თორემ ჩემს Jamaica მაისურს დიდი დღე არ ეწერებოდა. დაღლილ-დაქანცულს საათობით მცხუნვარე მზეში ხატვა მომიწია. სანამ არ მოსაღამოვდა, ტვინი საღებავები ერთნაირად მიხმებოდა. აი, 3-ის მერე კი, თბილ ნიავთან ერთად, ფანტაზიაც წამოვიდა და 2 საათში ორჯერ მეტი რამ დავხატე.

დასრულებამდე ჯერ კიდევ ადრეა, დროც საკმაოდ არის. მოკლედ, მთავარია, პანიკაში არ ჩავვარდე, ბევრი ვიფიქრო ბედნიერებაზე და, რაც მთავარია, ვაკეთო ჩემი საქმე

ხვალამდე, ხალხნო

ლადიოტანტი - გარდამავალი ადამიანის სახე

შარშანდელ პოსტებს რომ გადავხედავ თითოზე 20 კომენტარით, ვბრაზობ, რომ უკმაყოფილო ვიყავი, მეტი რატომ არ მაქვსო. არადა, თაზო მეუბნებოდა, საწუწუნო არაფერი გაქვსო. ახლა ვხვდები, რომ მართალი ყოფილა. მაგრამ უკვე აღარ მწყინს, რომ ნაკლებად პოპულარული გავხდი. “ანინას კრიზისს” რომ გადავურჩი, ეგეც მეყოფა. არადა ვიცი, ანინას გამოჩენის შემდეგ, რამდენიმე ბლოგი ოფიციალურად (თუ არაოფიციალურად) დაიხურა.

რეიტინგი განსაზღვრავს ყველაფერს. მწერლობაში რეიტინგი, მეტწილად, სიკვდილის მერე ითვლება, თუმცა ბევრი მათგანი სიცოცხლეშივე სახელის მოხვეჭას ესწრაფის და ქმნის ბესტსელერებს. ახალ დროს ფეხი უნდა აუწყოო, ამბობენ და ხსნიან ბლოგებს, წერენ ათას ფრთიან თუ უფრთო ფრაზებს. კაცმა რომ თქვას, ბესტსელერსაც გააჩნია. თუ ძალიან კარგი გამოგივიდა, შენზე გაცილებით დიდხანს იცოცხლებს. მოკლედ…. მწერლები ატრაკებენ და ზოგჯერ წერენ. არადა, რა მაგათი ბრალია, რომ წიგნი, როგორც ნივთი, ნელ-ნელა გადადის ხმარებიდან.

ჩემი აზრით, ჩვენი თაობა (მწერლობიანად) გარდამავალ დროში ვიმყოფებით. ვერ აგვირჩევია, ვერ გადაგვიწყვეტია, რომელ მხარეს წავიდეთ: ვწეროთ წიგნები თუ – ვორდის ფაილები. ერთი მხრივ, ვიცით, რომ წიგნი ისეთივე გამამყარებელია საკუთარი შემოქმედებისა, როგორც ოქრო იყო ვალუტის კონვერტირებისათვის. მეორე მხრივ კი წიგნის კვდომა ისე გარდაუვალია, როგორც 1912 წლის 14 აპრილის ღამეს არქიტექტორ ტომას ენდრიუსის სიტყვები, მიმართული კაპიტან ჯონ სმიტისადმი: “ტიტანიკის ჩაძირვა გარდაუვალია”. მაგრამ ჩვენს თაობას (მწერლობიანად) არ ეგდებინება საუკუნეებგამოვლილი წიგნი.

წიგნზე უარის თქმით კავშირი წყდება ყველაფერთან, რაც კი დაბეჭდილა, რადგან იცვლება წერის სტილი, აზროვნება, ჩნდება სათქმელის გადმოცემის გაცილებით მეტი საშუალება, რაც ავტორს ათავისუფლებს ტვინის ჭყლეტისაგან, მეტი იფიქროს. ახალ დროში წიგნის გადაფურცვლას მეტი დრო მიაქვს, ვიდრე გვერდის ჩამოსკროლვას. აღარც ამა თუ იმ ადამიანის ან ქალაქის გაუთავებელი აღწერილობების კითხვის (მით უმეტეს, წერის) დრო და ნერვი დაგვრჩა. აჩქარდა დროც და ლიტერატურაც, არა, ჩქარდება!

ჩვენ კი, მთელი მსოფლიოს მსგავსად, ამ აქსელერაციაში ჩვენდაუნებურად მოვყევით და ვცდილობთ, ისეთი არჩევანი გავაკეთოთ, რომ არც ახლა შევრცხვეთ და არც მომავალში. დღეს სიკვდილს ვეღარ დაელოდები, რომ მერე მაინც დაგაფასონ. დღეს არსებობ “აქ” და “ახლა”. ცნება “ოდესმე” უფარგისი გახდა. თუ გინდა, იყო ცნობილი მწერალი, საჭიროა ერთი რამ.

ერთი!

ერთდერთი!

მწერლის b l o g

რა არის “ნიჭიერი”? – “ნიჭიერი” არის მრავალფეროვანი “ჯეოსტარი” და სწორედ ამიტომ, იმედი მაქვს, ოდესმე მაინც, დედუნა მის ჟიურიში მოხვდება. კაცმა რომ თქვას, დებილები, უგუნურები, თაღლითები, ალაგ-ალაგ ნიჭიერები , გამაოგნებლად საინტერესო ადამიანები, და “კაე ტიპები” აქაც ბლ(ი)ომად არიან. არ ვიცი, რომელ კრიტერიუმს მივეკუთვნები მე, მაგრამ ამ ზაფხულზე ორჯერ დამირეკეს “ნიჭიერიდან”, რათა ჩემი სტვენით გამოვსულიყავი ჟიურის წინაშე.

Lakme by zurriuss

ჩემი სტვენა ახლაც ამ მდგომარეობაშია. როცა ფორმაში ვარ, ფაზე უპრობლემოდ ავდივარ. თავს არ ვიქებ, უბრალოდ, 5-6 წელია, ვსტვენ და, ცოტა არ იყოს, დავხელოვნდი. მაგრამ სწავლა მჭირდება, რადგან ეს ყველაფერი უნოტოდ და სმენით მოვათრიე. ახლა თუ რამეს დავაპირებ, პროფესიონალის დახმარებით უნდა მოხდეს. ჰოდა, რატომ არ წავედი “ნიჭიერში”:

• მიზეზი უნო – გარემოცვა/სანათესაო. იქ, სადაც მე გავიზარდე (იმერეთში), მენტალიტეტი კრძალავს თავისა და, მით უფრო,ოჯახის შერცხვენას მანჭვა-გრეხითა და სხვა მსგავსი საქციელით. მეტყვით ახლა, რომ მე ვარ 22 წლის, რომ 4 წელიწადზე მეტია, კანონიერად დამოუკიდებელი ვარ მშობლებისაგან, მაგრამ რეალურად ასე მხოლოდ მცირე ნაწილია: არ მაქვს საკუთარი ბინა, არც სამყოფი ფული (რომ ვიქირაო). მოკლედ,არ გამოვიმუშავებ იმდენს, რომ “დედას ბუდიდან გავუფრინდე” კი არა და ჰო
• მიზეზი დუე – მოუმზადებლობა. კარგი, დაუვშვათ, გავედი. რა უნდა მექნა? “მეფსტვინა”? ამხელა დარბაზისა და პრეტენზიული ჟიურის წინაშე უნდა გამოვიდეს ადამიანი, რომელმაცცხოვრების 22,5 წელი იმისთვის იცხოვრა, რომ რაღაც წაეფშვიტინებინა? საჭირო იქნებოდა მინიმუმ ორი ვოკალური ნაწარმოების მომზადება თავისი მუსიკით. ეს არუნდა იყოს არა საკუთარი ძალების მოსინჯვა, არამედ, მუსიკალური შოუ ნომერი. სტვენა-ნომერმა უნდა აჩვენოს ყველა სახის შესაძლებლობა: მუსიკალური გემოვნება, ტექნიკა, ინტერპრეტაცია და ეს ყველაფერი ისე უნდა იყოს შეფუთული, რომ მაყურებელს მისი მეორედ ხილვამოუნდეს.
• მიზეზი ტრე – ხალხი. ქართული საზოგადოების საერთო შეხედულება სტვენაზე წარმოადგენს ერთ მშვენიერ კლიშეს “ფშვიტინი”. საზოგადოება არ არის მზად, აღიქვას სტვენა მუსიკალურ ჟანრად (თუმცა, სადაც რეპია?), არ არის მზად, გაარჩიოს ერთმანეთისგან “შენ სტვენ” და “შენ უსტვენ”. მე კი არცმინდა და არცმაქვს ნერვები, სიახლისათვის მებრძოლის, ნოვატორის ან ახალი ერის დამწყებისსახელით “ვიღვაწო”. ჯერჯერობით სამაგისო ძალა არ შემწევს.

თუმცა რა იქნება მომავალში, არ ვიცი. ზოგჯერ ხომ სულ ცოტა რამ კმარა ყველაფერის შემოსატრიელებლად. ზოგჯერ ერთი პატარა, მაგრამ “ზუსტად ის” შემთხვევაა საჭირო, რომელიც სიტუაციას ისე დააყენებს, რომ შენთვის სასურველი ნაბიჯი გადადგა “წინ” მიმართულებით.

ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა!

როცა ისეთ ხმას გამოსცემ, რომელიც გარშემომყოფთაგან გამოგარჩევს (კარგი გაგებით) და ყველას აღაფრთოვანებს, თითქოს, მარტივია ცხოვრება. წაიმღერებ და ყველაფერი გაფერადდება. კი, ეგრეა, მაგ ასაკში ნაღდად ეგრეა.

ეს ადამიანი, ისევე, როგორც ბევრმა სხვამ, მეც “გუნდის მომღერლებიდან” აღმოვაჩინე.  შეუძლებელია, ასეთი გარეგნობისა და ხმის მქონე ბავშვი არ დაგამახსოვრდეს. ამ ფილმმა დიდად განსაზღვრა JB-ის ცხოვრება (როგორც მას ეძახიან) და კარიერა. 2004 წლიდან მას ყველა კონცერტში იწვევენ. იღებენ ფილმებშიც. მის კეთილ ხმას აღტაცებაში მოჰყავ არა მხოლოდ ფრანგული პუბლიკა.

მერე ყველაფერი ისე მიდის, როგორც სხვა ტრილიონ შემთხვევაში:

• ადამიანი იზრდება
• გარდატეხა ეწყება
• სხეული ეცვლება
• თმა ამოსდის
• ხმა დაბლა იწევს

მეც ხომ მქონდა მსგავსი ხმა. არც ერთხელ მითქვამს, ამ “ნოტს ვერ ავიღებ” ან “დღეს ხმაზე არა ვარ”. სულ ხმა მქონდა, სულ ვმღეროდი. ეს არის ბავშვობის ყველაზე მაგარი ჭეშმარიტება, რომ  იმ ცოტა ხნის განმავლობაში ყველაფერი და ყოველთვის შეგიძლია. მშვიდობით, კეთილო ნიჭო! შენ მხოლოდ ბავშვების საჩუქარი ხარ. თუ ვინმე შენზე იმდენად შეყვარებული აღმოჩნდა, რომ შენი დათმობა არ მოისურვა, სქესის დათმობა უწევს. წესია ასეთი.

პ.ს. დღეს ჩემი პირველი სკოლა მოვინახულე დიდი პაუზის შემდეგ. ზარის დარეკვის დროს აქეთ-იქით ვიხედებოდი და ქვეცნობიერად მეგონა, აი, ახლა გამოცვივდებიან ჩემი კლასელები ალგებრის, ქართულის, ისტორიის ან გეოგრაფიის საკლასო ოთახიდან. მაგრამ არც ერთი ნაცნობი სახე. მხოლოდ უცვლელი მასწავლებლები.

ეს სიმღერა ეძღვნება ყველას, ვისაც საკუთარი პენისი აღარ უყვარს

ხანდახან, როცა დრო მაქვს, ერთადაც ვმღერით რამე-რუმეებს.

ჰოდაააა

ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, მინდა, ერთი ძალიან მაგარი სპორტსმენი, კერძოდ, კომიკოსი გაგაცნოთ. მაიკლ კურტმანში კანადელი პანტომიმის ხელოვანია. პანტომიმა ბევრად მეტია, ვიდრე “უსულო” ქანდაკება, სხეულის “დატეხვა” და წარმოსახვით კედლებზე მიყრდნობა.

ბევრი კომიკოსი მხოლოდ ამ დონემდე ავითარებს თავს და თვლის, რომ მთავარია უბადლო პლასტიკა და ხუმრობას, როგორც გინდა, ისე გააქსოვ შიგ. აშიბაიწეს, დარაგიე მაი. “აზროვნება” – ვოტ, ჩტო გლავნო. პანტომიმა სწორედ იმითაა მაგარი, რომ ყველაზე მეტი საშუალება გაქვს, ყოველ ჯერზე უკიდეგანოდ განსხვავებული, და, შესაბამისად, უფრო დახვეწილი და განვითარებული იყო.  პანტომიმურ ხლართებში უფრო მეტი მარგალიტი ჩააგდო და წარმოდგენა მრავალფეროვან ნაწარმოებად აქციო. მაიკლ კურტმანშს ეს შეუძლია. ნახეთ:

http://www.youtube.com/watch?v=_l7lsW1_8Q8

http://www.youtube.com/watch?v=sgzwpwbp_sc&feature=related

ვის/რას ვიხილავთ ამა წლის 31 დეკემბერსა და იმა წლის 1 იანვარს ბათუმში?

• ანდრეა ბოჩელის (მთავარი)
• ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო ორკესტრს (მთავარის დამხმარე)
• კაპელას (მთავარის დამხმარე)
• საბალეტო დასს (მაინც კლასიკაა)
• სოფო ნიჟარაძეს (მთავარის დამხმარე)
• ნაციონალურ ბალეტს (“სუხიშვილები” რომ ჰქვია ხოლმე)
• სოფო ხალვაშს (გაახსენდათ)
• ვაჟა მანიას (ესეც)
• ელენე გედევანიშვილს (ჰა?)
• აკრობატების ჯგუფს (WTF???)
• ბრაზილიურ მომღერალ-მოცეკვავეთა ჯგუფს (GOOOOSH!!!!)

სცენაზე სულ 400-ზე ცოტათი მეტი შემსრულებელი გამოვა.

თუ სიჭრელით ბრაზილიის კარნავალს ვბაძავთ, მაშინ მოვითხოვ, დაამატონ:

სიუზენ ბოილი - სიმღერით "I Dreamed A Dream" ანუ "ვიყავ უშნო, ვარ ცნობილი"

ზურაბ ვადაჭკორია (ახალი წელი ხომ საოცრებების დღეა)

ალექსანდრე ცაგარელი (მაგარ რამეებს ლაპარაკობს)

დავით აქუბარდია (ესეც)

ლორდ ვოლდემორი - მაინც უარს იტყვის, მაგრამ ჩვენ ჩვენი ვალი მოვიხადოთ

დონატელა ვერსაჩე - თუკი ვოლდემორის მოლაპარაკება ჩაიშლება

დალაი ლამა - ახალი წელი უმაგისოდ? გამორიცხულია!

ძიმა ბილანი - თვითონ უნდა ძაან

ზე-ძუძუიანი ქალი - OMG-ის დედა

ლანდიშა - გამაყრუებელი და დამაბრმავებელი ფინალისათვის

მუსიკას + სალათი. ნამდვილ კონცერტს მშიერ კუჭზე ხომ არ მოუსმენ?

ცისფერთვალება კეთილი ბიჭუნა, რომლის ოდნავ დამფრთხალი გამოხედვისას, ალბათ, ყველას ეს მუსიკა მოაგონდება

მიუხედავად ფანების “მცდელობისა” და პრესის სკანდალებისა, იგი მაინც გაიზარდა. სულ ცოტა ხნის წინ, 26 აგვისტოს, კევინ მაკალისტერი 30 წლის გახდა. უკვე შორსაა გაუთავებელი სასამართლო პროცესები, ისევე, როგორც დიდება. 9 წლის ბიჭი, რომელიც უშეღავათოდ ლამაზი, საყვარელი, გამჭრიახი და სასაცილო იყო, მილიონებს “იწონიდა”. დღეს კი მაკოლეი კალკინი მეორეხარისხოვან როლებს სჯერდება და, ძველ დროსთან შედარებით, “წარმატებულს” ნამდვილად ვერ  უწოდებთ.

იგი 1980 წლს დაიბადა მანჰეტენზე  რომანული კათოლიკური ტრადიციებით აღიზარდა. მამამისი, კიტ კალკინი,  ბროდვეის  ყოფილი მსახიობი და ეკლესიის მსახური და 7 შვილის მამა იყო.

კალკინების ოჯახი, წევრთა სიმრავლით, რაღაცნაირად ჰგავდა მაკალისტარებისას, ოღონდ მაკი ნაბოლარა კი არა, რიგით მესამე იყო. ამ ფოტოზე ყველაფერი ჯერ კიდევ კარგადაა. ოჯახი ბედნიერია, მაკი - ვარსკვლავი.

მაკოლეის კინოკარიერა 4 წლის ასაკიდან დაიწყო. მას ეპიზოდურ როლებში იღებდნენ. 1990 წელს კი კრის კოლამბუსმა Home Alone გადაიღო და პატარა კევინიც მსოფლიოში ყველაზე ცნობილი და მაღალანაზღაურებადი ბავშვი გახდა. ჯილდოებს დიდი ჰონორარიც დაემატა, რომელიც, გასაგები მიზეზების გამო, მშობლებს გადაეცათ.

ფილმთან ერთად, დიდი პოპულარობით სარგებლობდა თვით მაკოლეი კალკინის სამოყვარულო ვიდეოკამერით გადაღებული “დოკუმენტური ფილმიც”. გადამღები ჯგუფის ერთ-ერთმა წევრმა ბიჭს კამერა მისცა, მისმა ობიექტივმა კი ყველა კუთხეში შეაღწია და კადრს მიღმა მიმდინარე ამბები გადაიღო. მსახიობებსაც თავადვე უსვამდა მეტად ჭკვიანურ კითხვებს.

წარმატება ისეთი შთამბეჭდავი აღმოჩნდა, რომ შემდეგი წლის განმავლობაში  მაკი კიდევ 3 ფილმში (Wish Kid, Only The Lonely და My Girl) გადაიღეს. ამავე პერიოდში ბიჭი მაიკლ ჯექსონმა გაიცნო და დაუმეგობრდა.

ფილმმა MTV-ის ჯილდო მიიღო საუკეთესო კოცნისათვის, თვითონ 10 წლის მაკი კი იხსენებდა, რომ პარტნიორს მოკუმული ტუჩებით აკოცა

1992 წელს Home Alone-ის მეორე სერია,  Lost In New York გამოვიდა და ანალოგიური წარმატება ხვდა წილად. ამ დროს იგი მაიკლ ჯექსონთან ერთ-ერთ ყველაზე დაახლოებულ პირად ითვლებოდა. ჯექსონის ყველასათვის ცნობილი სიმღერა Black or White სწორედ ამ დროს ჩაიწერა. მაკი და მაიკლი ერთად ისვენებდნენ და ფანებს წყლით გაბერილ ავტოგრაფებიან ბუშტებს პირდაპირ სასტუმროს აივნიდან ესროდნენ. მაკოლეი Neverland-ის რანჩოს ხშირი სტუმარი იყო და ბევრჯერ ღამეც იქ გაუთევია. წლების შემდეგ მას ამ თემაზე სასაუბროდ სასამართლოში დაიბარებენ.

მაკი მაიკლის 2 შვილის ნათლიაა

ამ დროისათვის მაკოლეი კალკინი უკვე შემდგარი ვარსკვლავბიჭუნა და ყველა დროის ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ახალგაზრდა მსახიობი იყო. ზუსტად არ იცოდა და მშობლებიც არ უმხელდნენ, თუ რა თანხა ირიცხებოდა მის ანგარიშზე, მაგრამ აშკარა იყო, რომ საუბარი ათობით მილიონს ეხებოდა. მაკის თავბრუდამხვევი კარიერის დაღმასვლაც სწორედ აქედან, ნელ-ნელა, მაგრამ სტაბილურად დაიწყო.

1993 წელს იგი The Good Son-ში გადაიღეს. აქ მისი გმირის უცოდველი სახის მიღმა სატანა იმალება. აღმოჩნდა, რომ მაკის ბავშვად დარჩენა არა მხოლოდ ფანატების სურვილია. მამამისსაც სწორედ ეს სურს. გამოვა რა ბავშვური იმიჯიდან, მაკის პოპულარობა და ჰონორარი ერთდროულად დაიკლებს. ნელ-ნელა იწყება იძულების პერიოდი, როდესაც შვილი ფულის შოვნის იარაღად იქცევა.

ამ როლისათვის კალკინი "ოქროს გლობუსზე" იყო ნომინირებული

ნელ-ნელა დაძაბულობამ, რომელსაც თავსმოხვეული ბავშვობა ერქვა, პიკს მიაღწია. ოჯახი დანგრევის პირას მივიდა. ბუნებრივია, ამან მაკზე ძალიან იმოქმედა. იგი იზრდებოდა, მაგრამ მისგან ყველა ისეთსავე ბავშვს მოითხოვდა, როგორიც კევინი  იყო. პარალელურად მისი გასამრჯელო გასამრჯელო იმ გაუთავებელ სასამართლო პროცესებზე იხარჯებოდა, რომელსაც უნდა გადაეწყვიტა, თუ რომელი მშობელი იქნებოდა მეურვე. 2 წლის შემდეგ დედამ გაიმარჯვა.

1994 წელს გადაღბულ Richie Rich-ს თითქმის ათწლიანი პაუზა მოყვა. როგორც კალკინმა მოგვიანებით განაცხადა, მე დავიღალე დაძალებული კარიერით და პენსიაზე გასვლა გადავწყვიტეო. ამ დროს იგი 14 წლის იყო.

მამამისის ჩამოშორების შემდეგ მოვლენები კვლავ დრამატულად განვითარდა: 17 წლისამ ცოლად მოიყვანა მსახიობი რეიჩელ მაინერი, 2 წლის შემდეგ კი გაშორდა. ამ პერიოდში მას აგორაფობია ანუ ღია, ხალხმრავალი სივრცის შიში აწუხებდა, რასაც 2005 წელს აგორებული ჯექსონის ცნობილი სკანდალიც დაემატა.

თინეიჯერი მეუღლეები

როცა პოპ მუსიკის მეფეს პედოფილიაში სდებდნენ ბრალს, გაახსენდათ, რომ მაკოლეი კალკინსაც არაერთხელ გაუტარებია დრო მის რანჩოზე. მაკი მაიკლის დამცველ პოზიციაზე დადგა და პედოფილიასთან დაკავშირებულ ყველა ბრალდებას უსაფუძვლოს უწოდებდა. იგი ამბობდა, რომ მასსაც, ისევე როგორც სხვა ბავშვებს, ბევრჯერ ეძინა მაიკლის საწოლში, თუმცა არასდროს ყოფილა შემთხვევა, მომღერალი მას ამორალურად შეხებოდა ან მოქცეოდა.

2003 წელ, ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ, მაკოლეიმ ითამაშა ფილმში Party Monster. ნარკომანი ტრანსვესტიტის როლის განსახიერებით იგი ეცადა, ეჩვენებინა, რომ გაიზარდა, რომ დიდი ხანია, რაც გამოვიდა ბავშური ასაკიდან და რომ სურს, თავისი ასაკის შესაბამისი ცხოვრებით იცხოვროს.

ფილმი Party Monster ერთგვარი "შოკური თერაპია" იყო

2004 წელს მაკი ლარი კინგს ყველაფერს მოუყვა თავისი ცხოვრების შესახებ. გაიხსენა, რომ უმაღლეს მწვერვალს იმ დროს მიაღწია, როცა მისი ტოლები ამაზე “რომ გავიზრდები” ასაკისთვის ოცნებობენ. ისიც თქვა, რომ წავიდა, რადგან ზედმეტად და უსამართლოდ გადაიღალა ვარსკვლავური ცხოვრებისაგან და დაბრუნდა, რადგან გადაღებები მოენატრა. ჩემი აზრით, სხვა შემთხვევაში, ალბათ, არც დაბრუნდებოდა. ერთი იმიტომ, რომ დაემტკიცებინა, რომ კევინი აღარ არის და მეორე, რომ მართლა უყვარს თავისი საქმე.

სხვათა შორის ამავე წელს მაკოლეი ფილმ Saved!-ში გადაიღეს და ციხეშიც ჩასვეს ცოტა ხნით – მარიხუანას ტარების გამო. ეს ფილმი ამასწინათ ვნახე და ნორმალურია. მაკი აქ ინვალიდის როლს თამაშობს, რომელიც ქრისტიანულ სკოლაში სწავლობს. ეს როლიც, გარკვეულწილად, მის წარსულს ეხმიანება, როცა მამამისი რელიგიურ სწავლებებზე ზრდიდა შვილებს. ფილმში ნაჩვენებია რელიგიის სახიფათო ზღვარი, რომლის მიღმა მთავრდება მორწმუნეობა და იწყება ფანატიზმი.

ერთ-ერთი ბოლო ფილმი, რომელშიც მაკოლეი მონაწილეობს, Sex and Breakfast-ია, რომელიც არ მინახავს. დღესდღეობით მაკოლეი კალკინი, ვისთვის ჯერ კიდევ კევინ მაკალისტერი, ნიუ იორკში ცხოვრობს მეგობარ გოგონასთან, მილა კუინსთან ერთად. მიუხედავად დაძაბული ცხოვრებისა, იგი არაფერს ნანობს. დღევანდელობით კმაყოფილია და თვლის, რომ სულ ცოტაც რომ შეცვლილიყო მის ცხოვრებაში, ამას შეეძლო, გაცილებით განსხვავებული შედეგი მოეტანა. წიგნიც დაწერა საკუთარ თავზე, Junior ჰქვია.

ახლა უკვე გაიზარდა. გარეგნობაც შეეცვალა. ახლა აღარ არის ყველაზე ცნობილი ვარსკვლავბიჭუნა. კევინ მაკალისტერი ნელ-ნელა მაკოლეი კალკინი გახდა.

როცა ამ ადამიანის ისტორიას ვეცნობოდი, სურვილი მინჩნდებოდა, მისი ყველა ფილმი მენახა. მინდა, დავაკვირდე, თუ როგორ გაიზარდა და რა შეიცვალა მასში. რამდენიმე ფილმი უკვე გადმოვწერე და ამ დღეებში ჩავუჯდები. არამგონია მოვიწყინო. იძულებითი ბავშვის ისტორია კი ამით დასრულებულია

როცა მთავრობამ ოპოზიციას თეატრალური სეზონის გახსნა დაასწრო და მაყურებელს “პრეზიდენტი და გაძვირებული სასურსათო კალათა” შესთავაზა, მე ახალი აღმოჩენით ვტკბები

რა არის ნიჭი, თუ არა სიკეთე? სწორედ სიკეთე ეხმარება ადამიანს, განავითაროს და სრულყოს ბოძებული ნათელი. ნიჭი რომ ბოროტება იყოს, იგი დეგრადირდებოდა და მის მფლობელსაც ჩაიყოლებდა. მოკლედ, ნახეთ….

აი, თურმე როგორ გალობენ ანგელოზები, არა?

თბილი, თვითნაბადი და ბუნების მიერ ჯერ კიდევ დაუზიანებელი სუნთქვა.

ვინ არის მეორე, უფრო დიდი ახალგაზრდა? ალდედ ჯონსია, ისევე, როგორც პირველი, ოღონდ ათიოდ წლის შემდეგ. აქ უკვე მუტაცია დასრულებულია და დღეს ეს ახალგაზრდა “ჩვეულებრივ” მომღერლებს განეკუთვნება. მალე 30-ის გახდება.

ამ ადამიანზე საუბარი იმიტომ წამოვიწყე, რომ მის თვალებსა და სახის გამომეტყველებას დავაკვირდი: სიმშვიდე, სითბო, ბულუბრყვილო სიყვარული, ჭკვიანი და სულგრძელი გამოხედვა. არანაირი ადგილი ამპარტავნებისათვის. დღესდღეობით ასეთი ხალხი, ძირითადად, პიარ მენეჯერების დახმარებით “იბადება”, სათნოებასაც ფულით ინარჩუნებს და არა ნიჭით.

ბიჭუნას, რომლის ხმაში ფაფუკი საოცრება ჟღერდა, დიდება იმ ასაკში ეწვია, როცა ბავშვი ჯერ კიდევ ოცნებებზე ოცნებობს. 9 წლიდან საეკლესიო გუნდში მღეროდა, 13 წლის ასაკში კი უკვე კარიერის მწვერვალს მიაღწია. მისი კეთილი ხმა წარმოუდგენელი იყო შობის გარეშე, ისევე როგორც შობა ალედის საგალობლების გარეშე.

“ღვთაებრივი ბიჭუნა” – ასე ეძახდნენ უელსელ ბიჭუნას, რომელსაც 15 წლისათვის უკვე ემღერა რომის პაპისა და დედოფლის წინაშე. ჩაეწერა სასულიერო საგალობლები თვით ლეონარდ ბერნშტაინის დირიჟორობით და გაეყიდა 6 მილიონზე მეტი ალბომი.

ეს ხმა უმანკო სიზმარია, რომელიც ძალიან ცოტა ხანს გრძელდება. საუკუნეების წინ სწორედ ასეთი ხმისაგან “იბადებოდნენ” კასტრატები. საბედნიეროდ, ახლა სხვა დროა და ასე, რა თქმა უნდა, აღარ ხდება. სამწუხარო კი ისაა, რომ უმანკო სიზმარი  მალე სრულდება და თვალს ბიოლოგიურ რეალობაში ახელ. გარდატეხის დაწყებიდან შენში ანგელოზის ხმა ნელ-ნელა იძინებს, სანამ სამუდამოდ არ გაქრება.

დღეს ალედ ჯონსი ლირიკული ბარიტონია და განსხვავებულ ჟანრში მღერის. მისი ალბომები საკმაოდ წარმატებულია და უმეტესობას ოქროსა და პლატინის ხარისხი გააჩნია.

ისტორიის მოყოლას აქ დავამთავრებ, რადგანაც სასწაულიც აქ მთავრდება. ვისაც ღვთაებრივი ბიჭუნას ამჟამინდელი მოღვაწეობა გაინტერესებთ, YouTube-ის კარი ღიაა თქვენთვის

როცა 2008 წლის ევროჩემპიონატზე გამარჯვების შესახებ ჰკითხეს, მან უპასუხა: “ეს არის მთელი ესპანეთის გამარჯვება: “მადრიდის რეალის”, “ბარსელონას”, “ვალენსიისა” და, საერთოდ, ყველა ჩვენგანის წარმატება.”

ფეხბურთის დაგემოვნება მარწყვის ტორტის პირველად ჭამას ჰგავს. კიდევ და კიდევ გინდა. გსურს, არ გაგინელდეს პირვანდელი გემრიელი შეგრძნება.

ასე მჭირს ახლა. Myvideo.Ge-ზე ხელახლა ვუყურებ ესპანია-ნიდერლანდების თამაშს და, მათს გამარჯვებასთან ერთად, კიდევ ერთი რამ მიხარია: ბავშვობისაგან არც ისე შორს ვარ. ჩემი ბავშვობა ჩემში ისევ ისე ყვირის როგორც ეს იყო 2000-ში, 2002-ში, 4-ში, 6-ში, 8-ში… და ა.შ.

შინაგანად გაუცნობიერებელი იმპულებით ვხარობ და ვბედნიერობ. ამიტომაც ეს პოტი ამ წლის ფეხბურთის გმირს, იკერ კასილიასს მინდა მივუძღვნა. ბევრი არაფერი, უბრალოდ მინდა, ამ ადამიანით ჩემი აღტაცება გამოვხატო.

იკერი 1981 წლის 20 მაისს დაიბადა ქალაქ მადრიდში. ბავშვობიდანვე უყვარდა ფეხბურთი. მეკარეობას მიჰყო ხელი. 1990-91 წლებში ჩაირიცხა ახალგაზრდულ გუნდში. დიდი ნიჭისა და მონდომების წყალობით კასილიასი სწრაფად დაწინაურდა. ასე დაწიყო მისი წარმატების გზა.

მხოლოდ 16 წლის იყო, როცა ესპანეთის ეროვნულ ნაკრებში შეაბიჯა. დღესდღეობით მისი კაპიტანია და აგრეთვე “სამეფო გუნდის” (“რეალის” ამ ტიტულის შესახებ ყველაზე ბოლოს მე გავიგე) კარიც აბარია. მის საფირმო ნახტომებს უამრავჯერ უხსნია თავისი გუნდი. სტატისტიკა და გამაოგნებელი ვიდეოარქივი თავისას ამბობს.

2010 წლის 11 ივლისს, უფრო სწორედ, 12 იყო უკვე დაწყებული, კასილიასის მრავალ ჯილდოს “ოქროს ხელთათმანი” შეემატა. ვიდეოში, რომელიც ზემოთ წარმოგიდგინეთ, არის ერთი უძლიერესი მომენტი, როცა კასილასი მოქნილი ნახტომით ბურთს “იტაცებს” კარის მარცხენა მხარიდან და მცველს ხახამშრალს ტოვებს.ეგ კი არა და, რაც მე ფინალზე ვნახე, თავდამსხმელს შეშურდებოდა მისი თამაში. როცა ესპანეთი მსოფლიო ჩემპიონად გამოცხადდა, თვალცრემლ იანი ყველა თანაგუნდელს სათითაოდ ჩაეხუტა. მგონი, იმ წუთებში ვერც ხვდებოდა, რომ ყველაზე დიდი წარმატება თავად მოიპოვა. ჰოდა არ დავუფასო?

აი, ასე გვიყვარს იგი საქართველოში.

მას კი ასე უყვარს გამარჯვება

http://www.youtube.com/watch?v=i7Y9cYmv-og&feature=autofb

იკერი თითქმის ჩემი ბავშვობის პარალელური და სასიამოვნოდ ნოსტალგიური ნაწილია, ასე, რომ თუ ზედმეტი მომდის, არ შეიმჩნიოთ
მოკლედ, იკერ, შენ ხარ მაგგგარი კაცი. ღმერთმა დიდხანს გაფრინოს შენთა დასაცავად!