როგორც მოგახსენეთ, ხატვის კონკურსში ვიღებ მონაწილეობას და, აჰა, პირველი დღის შედეგიც:
რა აუცილებელია, ზღვიდან ვეშაპი ამოხტეს, როცა ამისთვის არსებობს თვითმფრინავი. მზე კი მხოლოდ ფრენბურთის ბურთია, რომლის არომატული წვენიც კოქტეილის ჭიქას ეხლება 
Continue reading
ლადიოტანტი - გარდამავალი ადამიანის სახე
შარშანდელ პოსტებს რომ გადავხედავ თითოზე 20 კომენტარით, ვბრაზობ, რომ უკმაყოფილო ვიყავი, მეტი რატომ არ მაქვსო. არადა, თაზო მეუბნებოდა, საწუწუნო არაფერი გაქვსო. ახლა ვხვდები, რომ მართალი ყოფილა. მაგრამ უკვე აღარ მწყინს, რომ ნაკლებად პოპულარული გავხდი. “ანინას კრიზისს” რომ გადავურჩი, ეგეც მეყოფა. არადა ვიცი, ანინას გამოჩენის შემდეგ, რამდენიმე ბლოგი ოფიციალურად (თუ არაოფიციალურად) დაიხურა. Continue reading
რა არის “ნიჭიერი”? – “ნიჭიერი” არის მრავალფეროვანი “ჯეოსტარი” და სწორედ ამიტომ, იმედი მაქვს, ოდესმე მაინც, დედუნა მის ჟიურიში მოხვდება. კაცმა რომ თქვას, დებილები, უგუნურები, თაღლითები, ალაგ-ალაგ ნიჭიერები , გამაოგნებლად საინტერესო ადამიანები, და “კაე ტიპები” აქაც ბლ(ი)ომად არიან. არ ვიცი, რომელ კრიტერიუმს მივეკუთვნები მე, მაგრამ ამ ზაფხულზე ორჯერ დამირეკეს “ნიჭიერიდან”, რათა ჩემი სტვენით გამოვსულიყავი ჟიურის წინაშე. Continue reading
ახლა უკვე დიდი ბიჭია. სახეც დაუგრძელდა, ჩემსავით. რომ შეხედავთ, ვერც იფიქრებთ, ხუთიოდ წლის წინ ანგელოზის ხმა თუ ამოსდიოდა პირიდან. სხვათა შორის, მეც ვმღეროდი ალტს ოდესღაც, მაგრამ კაციშვილმა არ მომხედა, არ მომისმინა და დავრჩი ასე გარემოვაჭრე… კარგი, არ ვიწუწუნებ. დავუბრუნდეთ საკითხს: ვინ არის ჟან-ბატისტ მუნიე? დიდად არც სახელი გამოარჩევს სხვა ადამიანებისგან და არც გვარი. მხოლოდ ხმა! Continue reading
გუშინ, ოპერის მიწისქვეშაში ნაცნობი “ოლეიუ” მომესმა. შოთას მხოლოდ ასე თუ ნახავ, მეტროში, მიწისქვეშაში, ხიდების ქვეშ. ჟურნალისტიკაზე ჩემთან ერთად სწავლობდა თსუ-ში, მერე კი თავი დაანება და ქანთრის მიჰყო ხელი.
ეს სიმღერა ეძღვნება ყველას, ვისაც საკუთარი პენისი აღარ უყვარს 
ცხოვრება თავიდან ბოლომდე, ანუ ოტ ი დო, სპორტია. სპორტია მწერლობაც, პოეზიაც, რაგბიც, კოსმონავტობაც, დედმამობაც, ცუკერბერგობაც და კომიკოსობაც. ყველაფერი. ნებისმიერ განმეორებით ქმედებას, რომელსაც სისტემატიური ხასიათი აქვს, დროთა განმავლობაში ადამიანის ტვინი რეფლექსად აღიქვამს. უფრო მარტივად, რასაც ხშირად ვაკეთებთ, ჩვევაში გადაგვდის. ვინაიდან ნებისმიერი სახის ქმედება, გონების კოორდინაციასთან ერთად, მოითხოვს სულ მცირე ფზიკურ შრომას მაინც, თამამად შეიძლება, ვუწოდოთ სპორტი. ბოლოს და ბოლოს, ჭადრაკიც ხომ სპორტია. ვიმედოვნებ, ამიერიდან ყველანი ვთანხმდებით, რომ ცხოვრება სპორტია.
ჰოდაააა
ვის/რას ვიხილავთ ამა წლის 31 დეკემბერსა და იმა წლის 1 იანვარს ბათუმში?
სცენაზე სულ 400-ზე ცოტათი მეტი შემსრულებელი გამოვა.
ცისფერთვალება კეთილი ბიჭუნა, რომლის ოდნავ დამფრთხალი გამოხედვისას, ალბათ, ყველას ეს მუსიკა მოაგონდება
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
მიუხედავად ფანების “მცდელობისა” და პრესის სკანდალებისა, იგი მაინც გაიზარდა. სულ ცოტა ხნის წინ, 26 აგვისტოს, კევინ მაკალისტერი 30 წლის გახდა. უკვე შორსაა გაუთავებელი სასამართლო პროცესები, ისევე, როგორც დიდება. 9 წლის ბიჭი, რომელიც უშეღავათოდ ლამაზი, საყვარელი, გამჭრიახი და სასაცილო იყო, მილიონებს “იწონიდა”. დღეს კი მაკოლეი კალკინი მეორეხარისხოვან როლებს სჯერდება და, ძველ დროსთან შედარებით, “წარმატებულს” ნამდვილად ვერ უწოდებთ.
მაშინ, როცა პოლიტოლოგები ცხელ შემოდგომას ვარაუდობენ, ხოლო საზოგადოების დიდი ნაწილი კი მოსალოდნელი გეი კატა-კლიზმებით არის შეშინებული, ვხვდები, თუ რა სარგებლობა მოაქვს ჩემს ბლოგს: იგი სრულიად შორსაა ასეთი ამბებისგან. ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც აქ წერას თავს დიდხანს არ დავანებებ, ან საერთოდ არ დავანებებ.
როცა მთავრობამ ოპოზიციას თეატრალური სეზონის გახსნა დაასწრო და მაყურებელს “პრეზიდენტი და გაძვირებული სასურსათო კალათა” შესთავაზა, მე ახალი აღმოჩენით ვტკბები
რა არის ნიჭი, თუ არა სიკეთე? სწორედ სიკეთე ეხმარება ადამიანს, განავითაროს და სრულყოს ბოძებული ნათელი. ნიჭი რომ ბოროტება იყოს, იგი დეგრადირდებოდა და მის მფლობელსაც ჩაიყოლებდა. მოკლედ, ნახეთ….
როცა 2008 წლის ევროჩემპიონატზე გამარჯვების შესახებ ჰკითხეს, მან უპასუხა: “ეს არის მთელი ესპანეთის გამარჯვება: “მადრიდის რეალის”, “ბარსელონას”, “ვალენსიისა” და, საერთოდ, ყველა ჩვენგანის წარმატება.”
ფეხბურთის დაგემოვნება მარწყვის ტორტის პირველად ჭამას ჰგავს. კიდევ და კიდევ გინდა. გსურს, არ გაგინელდეს პირვანდელი გემრიელი შეგრძნება.