ერთი კითხვა საკუთარ თავს:

რატომ აქამდე არ ვიცოდი ამ ტიპის შესახებ?

ეს ჰენგოუვერი კაცი კი ვიცოდი, მაგრამ მისი შოუ პირველად ვნახე და სიცილით ვხოხავ

ზაკ გალიფიანაკისის შოუს “ორ გვიმრას შორის” ჰქვია, რომელიც, ძირითადად, ჰოლივუდის ვარსკვლავებს ეკაიფება. უბანძესი და თან უმაგრესი დეკორაცია, ლეღვი საუბარი და ბევრი სიცილი. მოკლედ, ეს ვიდეოები ძილის წინ ნახეთ და ვისაც არ გაგეცინებათ, ან ინგლისური ისწავლეთ ან თავი მოიკალით

დანარჩენ ვიდეოებს იმიტომ არ ვდებ, რომ 1: პოსტი ძალიან გრძელი გამოვა და 2: ემბედ კოდი აქვს დაბლოკილი. ასე რომ, გადაბრძანდით მაგ ბმულზე და დანარჩენი სიამოვნება იუტუბისგან მიიღეთ. მე მადლობასაც დავჯერდები

მარინა კახიანი მარიამ სტიუარტის როლში

დიდი ბრიტანეთის ისტორია, ალბათ, მომაბეზრებელი მეცნიერული ნაშრომების დამტვერილი გროვა იქნებოდა, რომ არა ტიუდორების დინასტია. ამ გვარის წარმომადგენელთა ცხოვრება, თავგადასავლები და, რაც მთავარია, მათი ნამოქმედარი, დღესაც ასაზრდოებს, როგორც დიდი ბრიტანეთის ისტორიას, ისე ხელოვნებას, რომელიც მას უკავშირდება. დონიცეტიმ ტიუდორებს სამი გენიალური ოპერა მიუძღვნა, შილერმა კი “მარიამ სტიუარტი” დაწერა. სწორედ ამ სპექტაკლის აღდგენილი ვერსიის პრემიერას დავესწარი გუშინ რუსთაველის თეატრში.

რეჟისორი: გოჩა კაპანაძე

მარიამ სტიუარტი: მარინა კახიძე

დედოფალი ელისაბედი: მარინა ჯანაშია, ნანუკა ხუსკივაძე

საერთო შთაბეჭდილებით თუ ვიმსჯელებ, სპექტაკლი მომეწონა და ორივე მოქმედების განმავლობაში ინტერესი არ გამნელებია. ეს, ერთი მხრივ, გამოწვეული იყო ტიუდორთა დინასტიისადმი ჩემი დიდი სიყვარულით, მეორე მხრივ კი სპექტაკლის ინტერპრეტაციით. აქვე ვიტყვი, რომ სპექტაკლის ბოლომდე აღსაქმელად თეატრში არაერთხელ მივალ.

მარიამ სტიუარტი სცენაზე პირველად ვნახე და მან ძალიან მომხიბლა. მარინა კახიანმა, რომელიც შოტლანდიელთა დედოფალს ასახიერებდა, ნამდვილად ბოლომდე გაართვა თავი. მან ეს მოახერხა იმდენად, რამდენადაც მისი ფიზიკური მონაცემები – ხმა – და რეჟისორის ჩანაფიქრი საშუალებას აძლევდა. პირველთან დაკავშირებით, ჩემი აზრით, მსახიობს პრობლემა აქვს, რადგან მის მძიმე და ბოხ ხმას აკლია მოქნილობა. მიუხედავად დრამატული ეფექტისა, შედარებით რბილი და ჩუმი პასაჟები დარბაზში თითქმის არ ისმოდა. ამას კი სამსახიობო პლასტიკით აბალანსებდა და რეჟისორის ფუნქციაც სწორედ აქ ერთვება: თუკი წამყვან მსახიობად მარინა კახიანი აირჩია, რომელსაც ერთ-ერთი ურთულესი როლი უნდა შეესრულებინა, ვფიქრობ, უმჯობესი იქნებოდა, მისი სუსტი მხარეების გადაფარვა მსახიობის პლუსების გამოყენებით მოეხდინა; კახიანის პლასტიკურობა გრძელი მონოლოგებისათვის შეეზავებინა და ამით სათქმელის შინაარსი ნაკლებად მოსაწყენი ფორმით მოეწოდებინა.

ნანუკა ხუსკივაძე დედოფალ ელისაბედის როლში

ნანუკა ხუსკივაძემ ახალგაზრდა დედოფალი ელისაბედი შეასრულა (სპექტაკლი მოხუცი ელიზაბეთის მოგონებაზეა აგებული და დედოფალს ორი მსახიობი თამაშობს). ხუსკივაძის ინტერპრეტაციამ, პირდაპირ ვიტყვი, კიდევ ერთხელ გამაოცა. მისი ხმაც, არტისტიზმიც, პლასტიკაც და სცენიურობაც თითმის ასი პროცენტით შეესაბამებოდა, როგორც, ზოგადად, დედოფალი ელისაბედის “იმიჯს”, ისე რეჟისორის გადაწყვეტას. აქედან გამომდინარე, შთაბეჭდილება შემექმნა, რომ ელისაბედის სცენები უფრო  კარგად იყო “გაშალაშინებული”, ვიდრე მარიამ სტიუარტისა. ძალიან შთამბეჭდავი იყო ეფექტი, როდესაც ინგლისის დედოფალი აივანზე გადმომდგარი ხალხს მიმართავს შეკითხვით, დასაჯოს თუ არა შოტლანდიელი და – ჩემი აზრით ეს იყო მთელი სპექტაკლის კულმინაცია, რადგან ყველა კითხვას პასუხი დარბაზში უეცრად ანთებულმა შუქმა და მაყურებელთა (როგორც ლონდონის მოქალაქეთა) ტაშმა გასცა!

დარბაზის სცენა

ე.წ. მხცოვანი ელისაბედის როლი მარინა ჯანაშიამ შეასრულა, რომელიც სცენაზე დროდადრო გამოჩნდებოდა, რაც სპექტაკლის დრამატულ ეფექტს აძლიერებდა. წარმოდგენის დაწყებისას მისი გმირის მიერ წარმოთქმული ფრაზა, რომ მარიამ სტიუარტის მოკვლით მან ქალს ახალგაზრდობა შეუნარჩუნა, მოხუცი ელისაბედის გამოჩენისთანავე თავში მიტივტივდებოდა და ამ პარალელის გავლება რეჟისორის ძალიან საინტერესო და შთამბეჭდავ ნაბიჯად მიმაჩნია.

მარინა ჯანაშია და ნანუკა ხუსკივაძე: დედოფალი ელისაბედი ხელს აწერს მარიამ სტიუარტის სიკვდილით დასჯის ბრძანებას

მამაკაც მსახიობებზეც ვიტყვი ერთ-ორ სიტყვას: ლევან ხურციამ, რომელიც დედოფალ ელისაბედის ფავორიტს თამაშობს, დიდი შთაბეჭდილება ვერ მოახდინა. ეს, ალბათ, როგორც რეჟისორის, ისე მსახიობის ბრალიცაა, რადგან ამ როლით ხურციამ ახალი ნამდვილად არაფერი თქვა… ისევე, როგორც წინა რამდენიმე როლით. ახალი არც მურმან ჯინორიას უთქვამს, მაგრამ დიდი სამსახიობო გამოცდილება თავისას შვება, თან მსგავსი როლი ძალიან უხდება ფიზიკურადაც და თამაშის მისეულ სტილსაც.

სპექტაკლი, როგორც რეჟისორული ნამუშევარი, ძალიან საინტერესოა, თუმცა ზოგიერთი სცენა შეუსაბამოდ მეჩვენა. მაგალითად, მარიამ სტიუარტი თავდაპირველად კომიკურ ტანისამოსში ჩნდება და ელისაბედის პაროდიას აკეთებს. სცენა პოსტმოდერნისტული ელემენტებითაა სავსე და ორიგინალის თანამედროვე ინტერპრეტაციას ისახავს მიზნად. თუმცა სპექტაკლის მსვლელობისას მსგავსი სცენები არ გვხვდება და, შესაბამისად, ის სცენაც კონტექსტიდან ამოვარდნილი რჩება.

მეორე საკითხია მუსიკა, რომელიც, თუ არ ვცდები, თითქმის მთლიანად გორან ბრეგოვიჩის ნაწარმოებებითაა გაფორმებული. არადა, თუ სცენებს შევხედავთ, ზოგიერთ სცენაში არც კოსტუმები, არც მიზანსცენები და არც მსახიობთა რეპლიკები არ ითხოვს თანამედროვე ჟღერადობის მუსიკას. აქედან გამომდინარე, ბრეგოვიჩის გამოყენებით, მგონია, რომ რეჟისორი კლასიკურ დადგმას მოდერნისკენ ძალით ექაჩება.

ასევე, ვფიქრობ, დედოფლის მასხარა-მსახურის როლითაც ახალი ვერაფერი ითქვა, რადგან ეს თემა მოძველებული მეჩვენა. ხოლო მიზანსცენას ავიღებთ, სადაც ნანული სარაჯიშვილის გმირი (ჯუჯა მასხარა) დედოფლის გვირვინს იდგამს თავზე და, ტითქოს ამით ელისაბედს ასახიერებს (მე ასე დავინახე, რადგან მსგავსი კოსტიუმი ეცვა), მას აშკარად აკლია წინაპირობა, რითაც გამართლებული იქნებოდა ამ სცენით დასრულება; თანაც მას უძღვის სცენა, სადაც მხცოვანი ელისაბედი და მარიამ სტიუარტი ერთად შედიან ჯოჯოხეთში.

მოკლედ, ეს არის, რაც მინდოდა, მეთქვა. კიდევ ბევრის დამატება შეიძლება, რადგან ზოგიერთი სცენა ძალიან ლამაზია, მაგრამ დანარჩენი თქვენ თვითონ ნახეთ. მე კი მარიამ სტიუარტის უკანასკნელი არიით დაგემშვიდობებით, რომელიც გაეტანო დონიცეტიმ ამავე სახელწოდების ოპერაისათვის დაწერა. ასრულებს  მარიელა დევია

დიდუბის სასაფლაოზე უკვე 800 ადამიანი განისვენებს. თითქმის ყველა მათგანი ცნობილი პიროვნებაა ან მე არ მეცნობა. თითქმის არც ერთის საფლავი არ ჰგავს ერთმანეთს. ყველა თავისებურად განსხვავებული და მათში განსვენებულთა ისტორიის ნაწილის მატარებელია. ქართველებს გვიყვარს პომპეზური საფლავები, თუმცა აქ ეს აკვიატება ვერ დავინახე. ჩემი აზრით, ყველა თუ არა, უმეტესი ნაწილი მაინც გემოვნებითაა შექმნილი და გარდაცვლილთა მოღვაწეობის სფეროს ელემენტებით გაჯერებული.

ზურაბ ჟვანია

ჰამლეტ გონაშვილი

მედეა ჯაფარიძე და რეზო თაბუკაშვილი

შოთა ნიშნიანიძე

გრიგოლ აბაშიძე მეუღლესთან ერთად

თენგიზ აბულაძე მეუღლესთან ერთად

შოთა ყავლაშვილი

სოფიკო ჭიაურელი და კოტე მახარაძე

ვახტანგ ბოჭორიშვილი მეუღლესთან ერთად

ჯაბა იოსელიანი

გოგი გეგეჭკორი

იზა გიგოშვილი

მურმან ლებანიძე

რევაზ ლაღიძე მეუღლესთან ერთად

იოსებ ნონეშვილი მეუღლესთან ერთად

ვახტანგ ფალიაშვილი

დავით გამრეკელი

კოტე ჩაჩავა

აკაკი ვასაძე

აპოლონ ქუთათელაძე

ალიო მირცხულავა

პოლიკარპე კაკაბაძე

იეთიმ გურჯი

დავით ანდღულაძე

გაგრძელება იქნება მას შემდეგ, რაც კიდევ მივალ პანთეონში. 5:00-ზე იკეტება და მეტის გადაღება ვერ მოვასწარი. კიდევ ბევრი ცნობილი ადამიანის საინტერესო დიზაინის საფლავს ინახავს დიდუბის პანთეონი.

ზოგს ბიძინა ტკივა, ზოგს რამაზი. მერე რა, რომ ქართველი ხალხი ტაშს უადგილო ადგილას უკრავს (პანაშვიდიდან გამოსული ბიძინა ივანიშვილი რამდენიმემ ისეთი ტაშით გააცილა, მეგონა, გამოსვენება დაიწყო). დღეს ჩემი მუზის კიდევ ერთი ნაწილი მიაბარეს მიწას. რამაზ ჩხიკვაძე სცენაზე ერთადერთხელ და ისიც უკანასკნელად სწორედ დღეს ვნახე.

თეატრში რომ მივედი რატომღაც გაუცხოება ვიგრძენი. ყველა, თითქოს, სადღაც ფიქრებში წასულიყო. კაპელდინერებს ვიცნობ და პირველი მათთან მივედი. საყვარელი ხალხია. ყველა ნამტირალევი სახითა და ჩაწითლებული თვალებით დამიხვდა.

83 წელი ნამდვილად არ არის არც ახალგაზრდა და არც შუახნის ასაკი, ეს უკვე სიბერეა. თუმცა მაინც ვერ ვგრძნობდი, რომ ბატონ რამაზს სიამაყით აცილებდა ხალხი. ალბათ, იმიტომ, რომ მსგავსი სიდიდის მსახიობი თითქმის აღარ დარჩა. “თითქმის” იმიტომ ვამბობ, რომ თავს ვიზღვევ, თორემ მე მაინც მგონია, რომ მსახიობი, რომელიც ერთნაირი წარმატებითა და აღფრთოვანებით ითამაშებდა, როგორც კომიკურ, ისე ტრაგიკულ როლებს, უკვე აღარ არსებობს. ვეღარ გაგაცინებს დღეს, ვეღარ აგატირებს ხვალ. მორჩა.

ბოლო დღეებია (თეატრის) მსახიობთა კატეგორიებად დაყოფა დავიწყე. არა იმის მიხედვით, თუ სად თამაშობენ, არამედ რა შეუძლიათ. ზოგი დრამაშია ძლიერი, ზოგი კომედიაში. ზოგს ორივე გამოსდის. თუ ერთს სამსახიობო პლასტიკა უკეთესი აქვს, მეორეს პლუსი მეტყველებაშია. ზოგს იმპროვიზაციის უნარი აქვს, ზოგიც ძალიან ღრმად იკვლევს როლს და ბოლომდე შესწავლილს მთელი თავისი სისავსით წარუდგენს მაყურებელს. რამაზ ჩხიკვაძე, სცენაზე ყოველი გამოსვლისას, საკუთარი თავით ამტკიცებდა, რომ ყველა ამ თვისების ერთ ადამიანში თავმოყრა შესაძლებელია. ჩემი აზრით, სწორედ ასეთ მსახიობს უნდა ეწოდოს “ყოვლისმომცველი”.

დღეს რუსთაველის თეატრი და ქართველი ერი ყოვლისმომცველ მსახიობს გამოეთხოვა. თუმცა, სამწუხაროდ, მსახიობის ხსოვნას, რომელმაც ყველაზე მეტად ასახელა ქართული თეატრი, ერთი დღე არ დაეთმო და რუსთაველში ამ საღამოს დანიშნული სპექტაკლი არ გადაიდო. იმედი მაქვს, რამაზ ჩხიკვაძის საღამო აუცილებლად შედგება. მსახიობისა, რომლის არსებობას უნდა უმადლოდეს, როგორც რუსთაველის თეატრი, ისე მთელი ქართული თეატრალური სამყარო.

მშვიდობით, ყოვლისმომცველო მსახიობო!

ნაპოლეონი

გაფრთხილება: სუსტი ნერვების მქონეთ, თუ კიდევ დარჩნენ აქ, ვთხოვ, ნუ ნახავენ აღნიშნულ ინფორმაციას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, უკანასკნელი კეისარი მომხდარზე პასუხს არ აგებს.

როგორები არიან ადამიანები, როცა მათ უკანასკნელად ხედავენ. მაშინ, როცა მათ აღარავინ ერჩით და ყველა მათი ცოდვა, ასე თუ ისე, მიტოვებულია. ეს კითხვა 1995 წლიდან მაწუხებს, როცა პირველად ვნახე მიცვალებული, რომელიც წინა დღით ცოცხალი იყო, ჩემი დიდი ბებია. არ ვიცი, მისი “ბრალი” იყო თუ არა, მაგრამ დაახლოებით იმ პერიოდიდან მუდამ მიტაცებდა გარდაცვლილთა შეუცნობელი სამყარო და ძალიან ბევრჯერ ვხატავდი მათ. მიყვარდა სარეცელზე მდიდრულად გაჭიმული მეფე-დედოფლების დახავა. ყოველივე ეს შეგრძნება დაგროვდა და დღეს ამ ფოტოების სახით მოაღწია. არა აქვს მნიშვნელობა წინა ცხოვრებას, ყველა გარდაცვლილის სახე საბრალოდ ჩამოღვენთილია. თითქოს სამუდამოდ “დროებით” გავიდნენ…

ასე გამოიყურებოდა მიძინებული ოტო ფონ ბისმარკი 1898 წლის 30 ივლისს. რკინის კანცლერი, რომელმაც გერმანია გააერთიანა.

ჯონ ფიცჯერალდ კენედის გაყინული გამოხედვა 1963 წლის 22 ნოემბერს

კენედის მკვლელობიდან 2 დღის შემდეგ ამ საქმეში ეჭმიტანილი ლი ჰარვი ოსვალდი მოკლეს

რუსი პოეტი სერგეი ესენინი 1925 წლის 27 დეკემბერს ჩამომხრჩვალი იპოვეს

1924 წელს გარდაცვლილი ძია ლენინი დღემდე ასეთად რჩება

1948 წლის თებერვალი, ეთხოვებიან მაჰათმა განდის

1865 წლის აპრილი, განისვენებს მონობის მტერი პრეზიდენტი აბრაამ ლინკოლნი

1977 წლის 16 აგვისტოს მსოფლიო ელვის პრესლის სიკვდილმა შეძრა

ანა ნიკოლ სმიტი 2007 წლის 8 თებერვალს გარდაცვლილი იპოვეს

1980 წლის 8 დეკემბრის ფოტო: ლენონს 5 ტყვია ესროლეს

ჯეიმს ბრაუნის დაკრძალვა 2006 წელს

დიდი ენრიკო კარუზო 1921 წლის 2 აგვისტოს სცენაზე გარდაიცვალა

მარიო ლანცა, რომელსაც კარუზოს მემკვიდრესაც ეძახდნენ, 1959 წლის 7 ოქტომბერს გარდაიცვალა

1907 წლის 12 სექტემბერს ერის მამას, ილია ჭავჭავაძეს საგურამოსთან თავს დაესხნენ და მოკლეს

1915 წელი, საჩხერე, განისვენებს აკაკი

1959 წელი, გალაკტიონის დაკრძალვა

1930 წლის 27 ივლისს ლევილში ქაქუცა ჩოლოყაშვილი გარდაიცვალა

1896 წლის 26 დეკემბერს იმერეთის ეპისკოპოსი გაბრიელ ქიქოძე გარდაიცვალა

1962 წლის 5 აგვისტოს საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს მერლინ მონრო

არგენტინა დღემდე მისტირის მის "ევიტას", ევა პერონს, რომელიც 1952 წელს 33 წლის ასაკში გარდაიცვალა

პრინცესა დაიანას სახე მოსჩანს ნაავარიები მანქანიდან. ტრაგედია 1997 წლის 31 აგვისტოს პარიზში, გვირაბ ლ'ალმაში დატრიალდა

დედა ტერეზა პრინცესა დაიანამდე რამდენიმე თვით ადრე გარდაიცვალა

ამავე 1997 წელს, 15 ივლისს მოკლეს იტალიელი დიზაინერი ჯანი ვერსაჩე

ბრიუს ლი 1973 წლის 20 ივლისს გარდაცვლილი იპოვეს

1968 წლის 5 ივნისს, საარჩევნო კამპანიის დროს, ლოს ანჯელესში სენატორ რობერტ კენედის ესროლეს

ამავე წლის 4 აპრილს შავკანიანთა უფლებებისათვის მებრძოლი მარტინ ლუთერ კინგი მოკლეს

1996 წლის 13 სექტემბერს რეპერი თუფაქ შაკური მოკლეს

ეს ფოტო 1994 წლის 5 აპრილს, კურტ კობეინის გარდაცვალების ადგილასაა გადაღებული. კადრში მისი ფეხი მოსჩანს

2009 წლის 25 ივნისს მსოფლიო მაიკლ ჯექსონის გარდაცვალებამ შეძრა

2005 წლის 2 აპრილს რომის პაპი იოანე პავლე II გარდაიცვალა

რუსი ნობელიანტი მწერალი ალექსანდრ სოლჟენიცინი 2008 წლის 3 აგვისტოს გარდაიცვალა

თევდორე დოსტოევსკის გარდაცვალების ნიღაბი 1881 წლის 9 თებერვალს

პუშკინი 1837 წლის 10 თებერვალს დუელში მოკლეს

1983 წლის 6 ნოემბერს პეტრე ჩაიკოვსკი გარდაივალა

1910 წლის 20 ნოემბერს ლევ ტოლსტოი გარდაიცვალა. ეს მისი სხეულიდან აღებული ნიღაბია

1916 წლის 29 დეკემბერს გრეგორი რასპუტინი მოკლეს

სტალინი 1953 წლის 5 მარტს გარდაიცვალა... თუ მოწამლეს?

ბორის იელცინი 2007 წლის 23 აპრილს გარდაიცვალა

რუმინეთის ტირანი პრეზიდენტი ნიკოლაი ჩაუშესკუ 1989 წლის 25 დეკემბერს დახვრიტეს

ბოლივიაში 1967 წლის 9 ოქომბერს ჩე გევარა დახვრიტეს

განგსტერი ჯონი დილინჯერი 1934 წლის 22 ივლისს მოკლეს

ლევ ტროცკი 1940 წლის 21 აგვისტოს მოკლეს

დიდი ჩინელი კომუნისტი მაო ძე დუნი 1976 წლის 9 სექტემბერს გარდაიცვალა

ნაცისტური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერმა ჰერმან გერინგმა 1946 წლის 15 ოქტომბერს თავი ციანიდის შხამით მოიკლა

გადაუმოწმებელი ინფორმაციით, ასე გამოიყურებოდა ჰიტლერის გვამი 1945 წლის 30 აპრილს

ასეთი ბედი ეწია ბენიტო მუსოლინის 1945 წლის 28 აპრილს

ერაყის ყოფილი ლიდერი სადამ ჰუსეინი 2006 წლის 30 დეკემბერს სიკვდილით დასაჯეს

ისტორიამ აშშ-ის პრიველი პრეზიდენტის, ჯორჯ ვაშინგტონის სახეც შემოგვინახა, რომელიც 1799 წლის 14 დეკემბერს გარდაიცვალა

ეს ჯეიმს ჯოისის გარდაცვალების ნიღაბია, რომელიც 1941 წლის 13 იანვარს აიღეს

ამედეო მოდილიანი 1920 წლის 24 იანვარს გარდაიცვალა

1886 წლის 31 ივლისს დიდი პიანისტი და კომპოზიტორი ფერენც ლისტი გარდაიცვალა.

ფრედერიკ შოპენის გარდაცვალების ნიღაბი 1849 წლის 17 ოქტომბერს აიღეს

1911 წლის 18 მაისს ავსტრიელი კომპოზიტორი გუსტავ მალერი გარდაიცვალა

ეს ნიღაბი 1662 წელსაა გაკეთებული და ფრანგ ფიზიკოსსა და გამომგონებელს, ბლეზ პასკალს ეკუთვნის

ისტორიამ შექსპირის ნიღაბიც შემოგვინახა, რომელიც 1616 წლის 23 აპრილს გარდაიცვალა

"გულივერის" ავტორი ჯონათან სვიფტი 1745 წლის 19 ოქტომბერს გარდაიცვალა

1883 წლის 13 თებერვალს დიდი რიხარდ ვაგნერი გარდაიცვალა

დიდი ინგლისელი რევოლუციონერი ოლივერ კრომველი 1658 წლის 3 სექტემბერს გარდაიცვალა. კარგია, იმ დროსაც რომ იღებდნენ ნიღბებს. რამდენი ადამიანის "ფოტო" შემოინახეს

1955 წელი. ლა სკალა ოვაციით ეგებება "სომნამბულას" მთავარ გმირს.

უკვე 7 წელზე მეტი გასულა მას შემდეგ, რაც იგი აღმოვაჩინე. ამ ხნის განმავლობაში ჩემს პიროვნებაში სამიოდე “გენერალური უბორკა” მოხდა, ბევრი რამ შეიცვალა და გადაფასდა, მაგრამ იგი ისევ იქ არის, სადაც თავიდანვე ადგილი მივუჩინე. იქ, სადაც იმსახურებს ყოფნას. უკვე 7 წელია, მარია კალასს ვაღმერთებ.

ხანდახან მომეძალება ხოლმე ემოციები და ჩემ მიერ გატანჯულ გუგლს კიდევ ერთხელ ვთხოვ, ამომიგდოს კალასის ფოტოები, იმის იმედით, რომ რაიმე ახალს გადავაწყდები. სხვათა შორის, მთელი ამ ხნის განმავლობაში დავასკვენი, რომ გუგლის ფოტოებში ძებნა ბევრად აუმჯობესებს მხედველობით მეხსიერებას. საკუთარი წლობითი გამოცდილებისა და კალასის ათასობით (5000-ზე მეტი!) ფოტოს შეგროვებით ყველა მათგანი უკვე ისე დავიმახსოვრე, პატარა დეტალების ცვლილებასაც ვაფიქსირებ და თუ ხელებგაწვდილი კალასის ფოტო არ აღმომაჩნდა (ანუ სხვა მდგომარეობაში გადაღებული იგივე სურათი მაქვს), ეგრევე ჩემს საცავში გავაქანებ. საერთოდ, მთელ ჩემს კომპიუტერში ყველაზე წონიანი ფოლდერი, რა თქმა უნდა, კალასისაა. შიგნით ათობით ვიდეო, ასობით აუდიო და, როგორც გითხარით, ათასობით ფოტომასალა მაქვს.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, რამდენიმე, ყველაზე ყველაზე მაგარ ფოტოს გიჩვენებთ. გამიჭირდება, მაგრამ მაინც.

"ტრავიატა", ლა სკალა, 1955 წ. რეჟისორი ლუკინო ვისკონტი. კალასმა ისე გამაოგნებლად ითამაშა ვიოლეტას სიკვდილი, ფინალის შემდეგ ბევრმა იფიქრა, რომ იგი სცენაზევე დაიღუპა.

"ჯოკონდა", 1952 წელი. ამ დროს კალასის წონა 95 კილოგრამს უდრის და ბევრი საოპერო თეატრიც სწორედ ამიტომ ეუბნება უარს, თუმცა ვერავინ უარყოფს, რომ კალასის ხმაში აქამდე გაუგონარი ჟღერადობის ბულბული ზის.

"ნორმა" მის ცხოვრებაში ისეთი შედევრი და საგანძურია, მხოლოდ ფოტოებიც კი კმარა იმ ემოციის გადმოსაცემად, რასაც კალასი სცენაზე გამოსვლისას მაყურებელს თავს ატეხდა. დღემდე უამრავი ჰიპოთეზაა, რატო უყვარდათ და სძულდათ ეს მომღერალი და რა იყო მისდამი რადიკალურობის მიზეზი.

"ტურანდოტი" - უყურებ ჩინური ზღაპრების ცივსისხლიან პრინცესას და, თითქოს, ზედმეტიც კი გეჩვენება

ქალი, რომლისთვისაც არ არსებობდა არანაირი შესვენება და დაღლა, როცა რეპეტიციებზე სახლის ჩუსტებით დადიოდა, ხოლო სცენას მიზი უკიდეგანო ხმა აზანზარებდა, წონაში დაკლებამდე ასე გამოიყურებოდა.

1957 წელს კალასი წლის მოდურ ქალბატონად დაასახელეს

კლეოპატრას როლში, რომელიც ფელეტონისტ ელზა მაქვსელის მიერ მოწყობილ კოსტიუმირებულ ბალზეა გადაღებული

ზფედორა", რუსი პრინცესას თავგადასავალი. ამ ოპერის კალასისეული ჩანაწერი არ მოიპოვება. დარჩა მხოლოდ შთამბეჭდავი ფოტოები და ულამაზესი სასცენო კოსტიუმი.

"მედეა" 1958 წ.

"ენ ბოლეინი", 1957 წ.

ეს მამის ტოლა კაცი ჯოვანი ბატისტა მენეგინია, კალასის ქმარი და მენეჯერი. სწორედ მისი ფინანსების წყალობით გახდა კალასი მსოფლიო დივა. სანამ მენეგინის დაშორდებოდა, მის ხმასაც, შეიძლებოდა, შველოდა... მაგრამ მან ონასისი აირჩია.

ონასისის იახტა "კრისტინა". 1959 წელს სწორედ აქედან დაიწყო კალასის ყველაზე დიდი სიყვარულიც და ყველაზე დიდი ტრაგედიაც. ზუსტად 6 წელიწადში მისი დიადი და უკვე პრობლემური ხმისაგან დამსხვრეული აჩრდილი დარჩება, რომელსაც მომღერალი ვეღარასოდეს აღიდგენს. "სამაგიეროდ", ონასისი მიატოვებს მას, რითაც კალასი საბედისწერო დარტყმას იღებს.

კალასის უკანასკნელი "ტოსკა", სადაც ტოსკა კლავს სკარპიას. ამ როლით დაიწყო და დასრულდა კალასის სასცენო ცხოვრება, რომელმაც 25 წელს ძლივს მიაღწია. აქედან მხოლოდ 10-12 წელი იყო მისი ოქროს ხანა. როდესაც ამ დადგმაზე მუშაობდნენ, ფრანკო ძეფირელიმ კალასს ნელ-ნელა ჩააგონა, რომ იმ მომენტში, როცა ტოსკა დანას იქნევს, მისთვის რეალუარდ საძულველი პიროვნება უნდა წარმოედგინა და ეს, რა თქმა უნდა, ონასისი იყო.

ოპერის ერთ-ერთი ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავი 1977 წლის 16 სექტემბერს, ყველასაგან მიტოვებული გარდაიცვალა საკუთარ ბინაში, პარიზში.

]]> http://zurriuss.ge/again-her/feed/ 8 http://zurriuss.ge/larry-crowne/ http://zurriuss.ge/larry-crowne/#comments Tue, 02 Aug 2011 19:04:57 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6506 Continue reading →]]>

ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.

დაიწყო თუ არა, ტომ ჰენქსი გაიჩითა. უკვე ასაკში  შესული, თმაგადანერგილი, მაგრამ მაინც ყოველთვის სულელურად კეთილი. მის გმირს, ლარი კრაუნს, თავის დროზე კოლეჯში არ უსწავლია და სამსახურიდან ამ მიზეზით დაითხოვენ. ვალებში ჩავარდნილი ლარი სახლის ნივთებს გაყიდის და დებილების კოლეჯში სწავლას იწყებს.

სწორედ აქ მუშაობს მასწავლებლად ჯულია რობერტსი, რომლის გმირის სახელი დამავიწყდა. როგორც იქნა, ამ ქალს ასაკის ნატამალი შევატყვე! ნიკაპისა და ღაწვების ფორმა სულ ცოტათი შეცვლია. სხვა მხრივ ისევ ისეთი ყოვლისმომცველად ჰარმონიული ჯულიაა, მთელი მსოფლიო რომ იცნობს. ფილმში ისეთი დეპრესიული და გაუბედურებული სიფათებით გამოდის, რომ ზოგჯერ შეუძლებელია, არ გაგეცინოს. დარბაზში 20-25 კაცი თუ ვისხდებოდით და თითქმის ყველანი ერთად ვრეაგირებდით საჭირო მომენტებზე. ეს იმიტომ, რომ ჯულია ჯულიაა, ტომ ჰენქსი კი ფორესტ გამპი. ეკონომიკის იაპონელი მასწავლებელი და მისი სიცილი ხომ ცალკე მოვლენა იყო :დდდ

შეიძლება, ზოგ კრიტიკოსს არ მოეწონოს ჰენქსი აქაც ფორეს გამპული სიკეთით აღსავსე გმირს რომ ასახიერებს, მაგრამ მე და ჩემს მეგობრებს ძალიან მოგვეწონა. განსაკუთრებით, ლიტერატორს – წინა დეპრესიული ღამის შემდეგ, როცა ევროპარკის ადმინმა თავის გვერდზე გალანძღა.

ამავე ფილმში ლარი გაიცნობს ერთ მოპედიან მოყვარულ გოგონას, მის უცნაურად ეჭვიან ბოიფრენდს და მის მოპედისტ სამეგობროს, რომელიც სახლში “ფენ შუის” ჩაუტარებს და ოთახებს ზედმეტი ხარახურისგან გაუსუფთავებს. რაც შეეხება დეპრესიულ ჯულიას, რომელიც იდიოტებით დაკომპლექტებულ ათკაციან კლასს პრაქტიკულ ორატორულ კომუნიკაციას თუ რაღაც ამდაგვარს უკითხავს, ქმარს გაშორდება. ქალს ყელში ამოუვა პორნოებზე დახამებული ქმრის პრეტენზიები, რომ მის ცოლს დიდი ძუძუები არა აქვს.

ამ ფილმში არის მეგობრობაც, მეზობლობაც, სიყვარულიც, შტერული სიყვარულიც, უაზრო ცხოვრებისგან გამოშტერებულობაც და, რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი ბევრი სიკეთე! პირადად მე, სწორედ ამ სიკეთით ავსებული გამოვედი და ეს პოსტიც მისი შედეგია.

ასე და ამგვარად, დასტურ მამიცია, რომ ლარი კრაუნი კეთილი ფილმია და გირჩევთ, ნახოთ

Zurriuss.Ge დიდ მადლობას უხდის ლიტერატორს ბილეთის, ხოლო ვერიკოს – ბატიბუტისა და პეფსის ყიდვისათვის, მათი ვალიდან ვერ ამოვა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ემახსოვრება

]]> http://zurriuss.ge/larry-crowne/feed/ 5 http://zurriuss.ge/sth-that-we-love/ http://zurriuss.ge/sth-that-we-love/#comments Thu, 23 Jun 2011 07:32:08 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6179 Continue reading →]]>

ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მსოფლიოში მიმდინარე სიახლეებს ერი ვიდეოკასეტითა და ვიდეომაგნიტოფონით ეზიარებოდა, ჩვენ, პატარა გოგო-ბიჭები, ერთად შეყუჟულები ვუყურებდით უკვე მერამდენედ გადაღეჭილ საბავშვო ფილმებს. როცა ხედავ, რომ იქ, ამერიკაში, უკეთესად აცვიათ, გასაგიჟებლად მიმზიდველი რამეები ხდება და ყველას ისე ერთობა, როგორც უნდა, მიეჯაჭვები ვიდეოს, აბა რას იზამ. ჩვენი დახამებულობისა და ულევი ინტერესის შედეგად, ვიდეომაგნიტოფონმაც ზეპირად იცოდა ყველა ფილმი და ზოგჯერ კასეტის ჩადება სულ არ გვჭირდებოდა, ისე მოგვიყვებოდა ყველაფერს

თინეიჯერი კუ ნინძები იგივე ტეენაგე ტუტრლეზ

ლეონარდო, მიქელანჯელო, დონატელო და რაფაელი – რაც მე ამათ გამო იმდენი რვეულები მაქვს გამწვანებული და ჯოხები დამტვრეული, მიკვირს, ვინმე როგორ არ შემომაკვდა. ჩემს სამეზობლოში გავიყოფოდით და ყველა რომელიმე კუ ნინძა ვიყავით. მე, როგორც ლეონარდოს, ზურგში ორი ხმლის ჩამაგრება მიწევდა და იმ მომენტში ჩემზე ბედნიერი კაციშვილი არ მეგულებოდა. ერთი მეზობლის ბალკონიდან მეორეზე დავძვრებოდით და ბოროტებს ვეძებდით.

ჯუმანჯი

ამ ფილმმა პირველად ძალიან შემაშინა, რადგან ამდენი ვეებერთელა ობობის დანახვა ნებისმიერ არაქნოფობს გულს გაუხეთქავს. თან მეგონა, რომ მართლა არსებობდა ასეთი საბედისწერო თამაშები, რომელთაც თუ არ დაასრულებ, ვერ გადარჩები. ამიტომ, თავიდან რომ ვნახე, მერე რამდენიმე წელიწადს არც მივკარებივარ. მერე ცოტა აზრზე მოსულმა ვნახე და შემიყვარდა. კაცმა რომ თქვას, რობინ უილიამსი ვის არ შეუყვარდებოდა

მისის დაუთფაიერი

რობინ უილიამსზე ეს რომ არ გაგახსენდეს, წარმოუდგენელია. როცა მახსენდება, როგორ მინდოდა, ოჯახში ასეთი მაგარი ძიძა გვყოლოდა, ვფიქრობ, რომ შვილს ასეთ ტიპს ავუყვან… ან, ბოლოს და ბოლოს, მე გადავიცვამ :D ამ ფილმზე შემიძლია, ვიცინო ნებისმიერ დროს და ვიყო ბედნიერი იმით, რომ არსებობს ყველა ასაკზე თანაბრად გათვლილი ძალიან მაგარი და ლამაზი კომედია პახაბნობების გარეშე

ტყუპი ძიძები

სადაც ძიძებზეა საუბარი, ეს ზე-ზერზკი ფილმი რომ არ ვახსენო, არ შეიძლება. პირადად მე, ალბათ, ისევე, როგორც ყველა, ასეთი ძიძა მინდოდა, მყოლოდა, რომელიც არაფერს გიკრძალავს, შენზე მეტად გიჟია და ყველაფრისგან დაგიცავს. საერთოდ, ჰოლივუდში ყოველ ათწლეულში მოიძებნება შინაური ძაღლის, პატარა ბავშვების და ძიძების ფილმები, მაგრამ 90-იანები ჩვენი დროა და გვაცალეთ, რაა

ორნი – მე და ჩემი ჩრდილი

ჰა, რამდენი იყავით ამ გოგოებზე შეყვარებული. მიუხედავად იმისა, რომ მერი-კეიტ და ეშლი ოლსენებს ერთმანეთისგან ვერასდროს ვარჩევდი (ნახევარი მსოფლიო ვერ არჩევს), მაინც მქონდა გადაწყვეტილი, ერთ-ერთისთვის სიყვარული ამეხსნა. ჯერ კიდევ მარკ ტვენის მიერ მოფიქრებული სიუჟეტის ეს ეკრანიზაცია ჩემი თაობის ყველა წარმომადგენელს თავისებურად უყვარს. იმედია, ამას კომენტარებშიც დავინახავ.

ხაფანგი მშობლებისათვის

ესეც კიდევ ერთი ფილმი ტყუპების თემატიკაზე. რა კარგია ლინდსი აქ. მაშინ მეგონა, რომ ესეც ორი იყო და ისე მომწონდნენ, ფილმის ნახვის შემდეგ ვიგრუზებოდი, რეალობაში რომ მათან ერთი კასეტაღა მრჩებოდა

მარტო სახლში

დასაჭერია ის, ვინც 90-იანების ყველაზე საყვარელ საბავშვო ფილმებს ახსენებს და ეს გამორჩება. პირადად ჩემთვის ნამდვილად კეთილი ფილმი ყველა დანარჩენზე ცოტათი მაღლა დგას, რადგან სწორედ სიკეთეს და დადებით ემოციას მივიჩნევ სიახლის შექმნის მუხტად.

ჩვილის გასეირნება კი არა და Baby’s Day Out

პატალა ბეიბი ბუ, ლომლის ცასაკლაპად უამლავი მაკულებელი დადიოდა კინოთეატლებსი, თურმე ორი ყოფილა. ადამ რობერტ და ჯეიკობ ჯოზებ უორტონები! არადა, მგონი, მთელს პლანეტას კი არა და, მთელს გალაქტიკას ეგონა, ერთი ბავშვი თამაშობდა. აგერ ამ “ბავშვის” ფოტოც:

როგორც არ უნდა იყოს, ეს ფილმი ერთ-ერთი იმ ხასხასა მოგონებათაგანია, რომელიც ბავშვობას გვიხალისებდა.

ძნელად აღსაზრდელი ბავშვი

და ბოლოს: ბავშვი, რომლის აუტანლობამაც ჩემი აუტანლობა გადაფარა. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ ბევრი რამე ამისგან ვისწავლე, ოღონდ მთლად სკოლაში არ ვაკეთებდი: ჯერ შინაურობაში ვტესტავდი და მერე, რა თქმა უნდა, ხეზე ვიმალებოდი. მაშინაც და ახლაც ვფიქრობ, ბავშვმა თუ ერთხელ მაინც რაიმე ოსტატურად არ გააფუჭა, დებილი გაიზრდება. მე – ბევრი საგმირო საქმე მაქვს, თქვენ?

მოვრჩი ახლა წერას, სანამ ჩემს ვიდეომაგნიტოფონს ისევ ჩაუხვევია

ვიდრე რაიმე სერიოზულზე გადავიდოდე, მირჩევნია, ისევ “სახეების” თემა ამოვწურო. ამჯერად, ბოლო პოსტი იქნება მათზე, ვისი სახეებიც არასდროს წაიშლება. ახალგაზრდობასა თუ მოხუცებულობაში, ჭირსა თუ ლხინში, სიცოცხლესა თუ სიკვდილში ისინი ჩვენთან და ჩვენს მეხსიერებასთან ერთად იქნებიან.

ანი ჟირარდო

ასტრიდ ლინდგრენი

ედიტ პიაფი

ინდირა განდი

ნინა სიმონი

დორის ლესინგი

არეთა ფრანკლინი

ფეი დონოუეი

ლია ელიავა

ჯოან პლოურაითი

ფანი არდანი

მაია პლისეცკაია

რენატა ტებალდი

მონსერატ კაბალიე

დედოფალი ვიქტორია I

ლორენს ოლივიე

ლუი დე ფიუნესი

ჟან გაბენი

ჟან პოლ ბელმონდო

პიერ რიშარი

ჟერარ დეპარდიე

მიკელე პლაჩიდო

ზურა ყიფშიძე

თენგიზ არჩვაძე

რიჩარდ ბარტონი

როჯერ მური

რობინ უილიამსი

ფრენსის ფორდ კოპოლა

სტივენ სპილბერგი

პლასიდო დომინგო

ლარი კინგი

მაო ძე დუნი

ფიდელ კასტრო

იასირ არაფატი

ავგუსტო პინოჩეტი

ჰერბერტ ფონ კარაიანი

დალაი ლამა

თითოეული ჩვენგანის სახე დორიან გრეის პორტრეტია თავისი უმანკო ბრწყინვალებით, თუ ბრწყინვალე უმანკოებით და მახინჯი ცოდვილობით, თუ ცოდვილი სიმახინჯით. სახე ჩვენი CV-ია, ჩვენი შრომითი გამოცდილება და ცნობა ჯანმრთელობის შესახებ.

როცა ამათ ვაგროვებდი, ვცდილობდი, ყველაში დამენახა და წარმომედგინა, როგორ შეხვდა სიბერეს, ცხოვრების ბოლო იარლიყს. მეტს ვერაფერს ვიტყვი, რადგან ჩემზე უკეთ სახეები ამბობენ.

ავა გარდნერი

გლორია სტიუარტი

მერილ სტრიპი

კატრინ დენევი

ლუდმილა გურჩენკო

მონსერატ კაბალიე

ლეილა აბაშიძე

დოდო ჭიჭინაძე

კეტრინ ჰეპბერნი

ჯოან კოლინზი

დედა-დედოფალი ელიზაბეთი

ჯეკ ნიკოლსონი

ჯეფრი რაში

ჩარლი ჩაპლინი

ლესლი ნილსენი

ჟან მარე

ჯერომ სელინჯერი

ლეონარდ უაიტინგი

ლეონარდ ბერნშტაინი

რობერტ დე ნირო

რობერტ ოსეინი

რიჩარდ გირი

ენტონი ჰოპკინსი

რეი ჩარლზი

მორგან ფრიმენი

მიკ ჯაგერი

ალ პაჩინო

მაიკლ კეინი

ალბერტ აინშტაინი

ფრანკლინ დელანო რუზველტი

განდი