დღეს დილით ის მოხდა, რასაც, უბრალოდ, ვერ წარმოვიდგენდი: ჩემი ცოცხალი ვარსკვლავების კოლექციას უიტნი ჰიუსტონი გამოეცალა. თითქოს, წმინდა ბროლის ფიგურა თაროდან გადმოვარდა და დაიმსხვრა. Continue reading
როცა პიაფს ვუსმენ, ყოველთვის მეფიქრება, რომ მის ხმას ანალოგი არასდროს ეყოლება. მართალიცაა, ასეთი გენია საუკუნეში ერთხელ გამოჩნდება ხოლმე. რამდენიმე დღის წინ თამთა ცხვიტავას პირველ დიდ კონცერტზე ვიყავი და აღარ მახსოვს, რამდენჯერ ვიფიქრე, რომ პიაფი მკვდრეთით აღდგა.
ბოლო დოს ისევ დამიგროვდა სათქმელი მომღერლებზე, ხმებზე და, ზოგადად, მუსიკაზე, რომელიც რაღაცნაირად გამორჩეულია და სწორედ ამიტომ მამახსოვრდება. ამასწინათ თამთა ცხვიტავა აღმოვაჩინე იუთუბზე, მერე ფეისბუკზე გავიკითხე მის შესახებ, მერე კი ყველაფერი ისე მოხდა, რომ ერთ მშვენიერ საღამოს მომღერლის რეპეტიციაზეც ამოვყავი თავი. ამაზე ცოტა მერე.
სულ ასე ვარ: ვიღებ ვიდეოებს, მერე ატვირთვა მეზარება და დიდი ხნის შემდეგ, თუ აზრი აქვს, ერთიანად გამოვაქვეყნებ ხოლმე. ამჯერადაც ასე მოვიქეცი. მოვქექე ჩემი ცხოვრების რამდენიმე საინტერესო მომენტი და იუთუბის გზას გავუყენე.
ბიძინა ივანიშვილზე უკვე მგონი მიცვალებულებიც ალაპარაკდნენ, ჰოდა მეც მაქვს სათქმელი. უფრო სწორედ, საჩვენებელი. აი:
დადგა ის აუტანელი დრო, როცა დღესაც და ღამესაც ერთი ფერი აქვთ. ვერ წარმოვიდგენდი, თუ შვილივით გამოზრდილ ბლოგზე წერა ასე შემეზარებოდა. ხან დრო მიშლის ხელს, ხან ხასიათი. თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ ჩემში თავგადაკლული ბლოგერი მალე გაიღვიძებს. ახლა კი საქმე.
დიდუბის სასაფლაოზე უკვე 800 ადამიანი განისვენებს. თითქმის ყველა მათგანი ცნობილი პიროვნებაა ან მე არ მეცნობა. თითქმის არც ერთის საფლავი არ ჰგავს ერთმანეთს. ყველა თავისებურად განსხვავებული და მათში განსვენებულთა ისტორიის ნაწილის მატარებელია. ქართველებს გვიყვარს პომპეზური საფლავები, თუმცა აქ ეს აკვიატება ვერ დავინახე. ჩემი აზრით, ყველა თუ არა, უმეტესი ნაწილი მაინც გემოვნებითაა შექმნილი და გარდაცვლილთა მოღვაწეობის სფეროს ელემენტებით გაჯერებული.
ზურაბ ჟვანია
ნაპოლეონი
გაფრთხილება: სუსტი ნერვების მქონეთ, თუ კიდევ დარჩნენ აქ, ვთხოვ, ნუ ნახავენ აღნიშნულ ინფორმაციას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, უკანასკნელი კეისარი მომხდარზე პასუხს არ აგებს.
როგორები არიან ადამიანები, როცა მათ უკანასკნელად ხედავენ. მაშინ, როცა მათ აღარავინ ერჩით და ყველა მათი ცოდვა, ასე თუ ისე, მიტოვებულია. ეს კითხვა 1995 წლიდან მაწუხებს, როცა პირველად ვნახე მიცვალებული, რომელიც წინა დღით ცოცხალი იყო, ჩემი დიდი ბებია. არ ვიცი, მისი “ბრალი” იყო თუ არა, მაგრამ დაახლოებით იმ პერიოდიდან მუდამ მიტაცებდა გარდაცვლილთა შეუცნობელი სამყარო და ძალიან ბევრჯერ ვხატავდი მათ. მიყვარდა სარეცელზე მდიდრულად გაჭიმული მეფე-დედოფლების დახავა. ყოველივე ეს შეგრძნება დაგროვდა და დღეს ამ ფოტოების სახით მოაღწია. არა აქვს მნიშვნელობა წინა ცხოვრებას, ყველა გარდაცვლილის სახე საბრალოდ ჩამოღვენთილია. თითქოს სამუდამოდ “დროებით” გავიდნენ… Continue reading
1955 წელი. ლა სკალა ოვაციით ეგებება "სომნამბულას" მთავარ გმირს.
უკვე 7 წელზე მეტი გასულა მას შემდეგ, რაც იგი აღმოვაჩინე. ამ ხნის განმავლობაში ჩემს პიროვნებაში სამიოდე “გენერალური უბორკა” მოხდა, ბევრი რამ შეიცვალა და გადაფასდა, მაგრამ იგი ისევ იქ არის, სადაც თავიდანვე ადგილი მივუჩინე. იქ, სადაც იმსახურებს ყოფნას. უკვე 7 წელია, მარია კალასს ვაღმერთებ. Continue reading
სიგიჟე, როგორც “ხსნა”, გამოსავალი ურთულესი მდგომარეობიდან, მუსიკაში მე-19 საუკუნიდან ჩნდება. ამ დროს საოპერო მუსიკა მწვერვალზე იდგა და თავისი არსებობის ერთ-ერთ ყველაზე ფენომენალურ, ბელკანტოს ერაში იმყოფებოდა. თავის ნაწარმოებებში ბევრი კომპოზიტორი ქალის მთავარ პერსონაჟს სწორედ სიგიჟის სცენით ასრულებინებს ოპერას. მაგალითად, დედოფალი, რომლის ინტრიგებს საკუთარი შვილი შეეწირა ან დიდგვაროვანი ქალი, რომელიც უპასუხო სიყვარულის მსხვერპლი გახდა. აქედან გამომდინარე, “სიგიჟე”, როგორც მუსიკალური ფორმა, თითქმის ცალკე ჟანრად ჩამოყალიბდა და, რაც ყველაზე მთავარია, იგი ოპერის ჟანრს გაცდა. ჩვენ მას დღემდე ვხვდებით. Continue reading
ეს ექსპერიმენტი 5 ივნისს 150 ნომერ ავტობუსში დაიწყო, რომელიც ვაჟა-ფშაველადან რუსთაველისკენ მიემართებოდა. გვერდით გადავდე (სახლში) დიუმას “ნაპოლეონი” და ჩანთაში ნოდარ დუმბაძის ოთხკაციანი წიგნი ჩავაგდე. ავტობუსში ავბობღდი თუ არა, მარადმწვანე წიგნი (ისე იასამნისფერი ყდა აქვს) მუხლებზე გავიშალე, ჩავრთე პლეიერი და დავიძარით. Continue reading
ვიდრე რაიმე სერიოზულზე გადავიდოდე, მირჩევნია, ისევ “სახეების” თემა ამოვწურო. ამჯერად, ბოლო პოსტი იქნება მათზე, ვისი სახეებიც არასდროს წაიშლება. ახალგაზრდობასა თუ მოხუცებულობაში, ჭირსა თუ ლხინში, სიცოცხლესა თუ სიკვდილში ისინი ჩვენთან და ჩვენს მეხსიერებასთან ერთად იქნებიან. Continue reading